Mooi verhaal. De scouting speelde bij mij ook een belangrijke rol. Daar ontmoette ik een paar jongens waarmee ik muziek uitwisselde. Op zomerkamp was vooral Queen erg populair, maar eigenlijk bestond de hele groep uit alto's, dus de hele week Nirvana etc. was echt geen probleem.

Grunge doet mij weer denken aan de tijd toen ik veertien was en ik voor het eerst leek kennis te maken met "hardere" muziek. Toen ik Alice In Chains' Dirt voor het eerste hoorde, was ik dan ook helemaal onder de indruk. Pikzwarte muziek, maar met prachtige zang van Layne en achtergrondzang Jerry Cantrell. Het pastte en past nogsteeds helemaal. Ik kon er geen genre opplakken, maar dat hoefde ook niet. De term grunge leek dan ook maar een verzamelnaam voor rock uit de jaren '90. Toevallig heb ik vandaag weer eens dat hemd aan dat ik toen zo graag wou. Jawel, een houthakkershemd uiteraard. Ook de eerste platen van Soundgarden deden mij veel en ik vond het dan ook jammer te horen dat hun geluid na een paar platen veranderde. Ten van Pearl Jam vond ik fantastisch, ik heb het dan ook enkel bij die plaat gehouden en ook de live nummers van het fantastische concert op Pink Pop in 1992, waar ik jammer genoeg niet kon bij zijn omdat ik pas een jaar later werd geboren. Nirvana draaide ik een hele tijd grijs, maar nu, een paar jaar later; vind ik hun muziek te tienergericht en doet het mij eigenlijk niet veel meer, wat waarschijnlijk niet abnormaal is. De onbekendere bands als Mudhoney en Mother Love Bone heb ik lang niet meer gedraaid, eigenlijk zou ik er nog eens werk van moeten maken.
Tegenwoordig luister ik het meest naar Alice In Chains, tijdloze band naar mijn mening, alleen jammer dat de nieuwe zanger de vorige niet kan overtreffen...

Mooi verhaal, _Lynn_
Ik heb de grunge hype bewust meegemaakt in mijn adolescentsjaren.
Vooral Alice In Chains en Nirvana konden me bekoren (nog steeds trouwens)
Gezien je jonge leeftijd heb je trouwens een erg (70's) leuke Top 10 (Jethro Tull en Black Sabbath! Waw! )

Ik heb het ook wel bewust meegemaakt, maar het is pas sinds enkele jaren dat ik de albums die toen gemaakt werden op waarde weet te schatten. Sommige nummers vond ik wel cool, maar over het algemeen vond ik grunge te traag en te sober. Bovendien leek het alsof er niets meer naast grunge mocht bestaan. Veel favoriete bands van weleer gingen zichzelf ook ineens zo'n gruizige sound aanmeten.
Mijn hart lag bij thrash en death metal. Maar komt tijd komt raad. En nu weet ik wel beter.
Een aantal bekende grungeklassiekers heb ik wel in huis. Ik zoek nu eigenlijk alleen nog die Temple Of The Dog plaat.

De laatste tijd draai ik vooral Mark Lanegan - The Winding Sheet (1990) van de frontman van Screaming Trees.
Ook Mad Season - Above (1995) kan ik erg waarderen.

Bij Mötley Crüe - Girls, Girls, Girls (1987):

Ik vind Grunge en Punk juist weer de lachertjes van de RnR.
Alsof muziek maken en getalenteerd zijn niet meer uitmaakt.

De glamrockers konden tenminste stuk voor stuk allemaal spelen.

Alsof Alice in Chains, Soundgarden en Pearl Jam niet konden musiceren.

Die kwamen ook meer uit de glam-scene. Ja had ook naar mijn stemmen bij die artiesten kunnen kijken ipv te happen.

Alice in Chains en Soundgarden waren bijna glamrockers.
Soundgarden in veel minder mate, maar haalde wel de mosterd bij de metal (oa Black Sabbath).

even een snel wikipedialinje en verder zoek je het zelf maar uit: Alice N' Chains - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Wat versta jij eigenlijk überhaubt onder het label Grunge?

Mudhoney, Green River, Nirvana.

Donkere, punkrockachtige herrie, zonder vrolijkheid.

Een soort heavy versie van alternatieve rock.
En daar ben ik ook al geen fan van.

Stone Temple Pilots, Alice in Chains, Soundgarden, Mother Love Bone en Pearl Jam vind ik allen geweldig, waanzinnig en draai ik net zo graag als L.A. Guns en Warrant.

Is iemand gisteren naar Pearl Jam 20 gaan kijken? Geweldige docu, soms wat rommelig, maar de geluidskwaliteit was top. Ook fijn dat ze ongeveer een halfuur besteed hebben aan Andy Wood/ Mother Love Bone. De commentaar van Chris Cornell mocht er ook wel wezen!