Veel zullen al genoemd zijn, maar deze debuutplaten zijn gelijk ook de beste van de artiesten :

Biosphere - Microgravity
Black Sabbath - Black Sabbath
Crispy Ambulance - The Plateau Phase
Dire Straits - Dire Straits
Joy Division - Unknown Pleasures
Kate Bush - The Kick Inside
Leftfield - Leftism
Massive Attack - Blue Lines
Masters Of Reality - Masters Of Reality
New Order - Movement
Ramones - Ramones
The Chameleons - Script Of The Bridge
The Gun Club - Fire Of Love
The Sound - Jeopardy
The The - Soul Mining
Van Halen - Van Halen
Velvet Underground - VU & Nico

Meh, ben niet met iedere artiest eens:

Dire straits' beste album is voor mij Love over gold. Debuut is ook erg sterk
Kate Bush- Hounds of love is net wat spirtueler en grootser als haar debuut.
Joy Division- Closer net iets duisterder en de toevoeging van synths werken goed
Black Sabbath- Sabbath Bloody Sabbath is mijn favoriet, maar daar zijn de meningen over verdeeld, al geef ik toe nog weinig Sabbath te hebben beluisterd.

Grappig, ik ben het alleen eens met Zephyr dat Gun Club, Sound, Chameleons en The The's hun debuut beter zijn

Arcade Fire
Eels

Zephir heeft gelijk.

Helemaal mee eens, Zephyr. Het openingsnummer is gelijk een van de beste nummers van de band en er begon een nieuw genre door dat nummer: Metal. Ook subgenres als Doom Metal en Stoner Rock hebben veel van Black Sabbath. En sowieso een superalbum.

Allebei niet mee eens.

Ik vind Neon Bible een stuk beter dan Funeral, maargoed, wat dat betreft ben ik in de minderheid. Wat betreft Eels vind ik Electro-Shock Blues toch echt wat mooier dan het debuut, zit veel meer emotie in, een heel beladen album, en nog mooie liedjes ook.

Ieder zijn mening, maar ok ik vind niet dat ze allebei slecht geworden zijn er na, nog altijd goede platen uitgebracht.

massive attack hoort hier ook niet thuis vind ik! mezzanine was zoveel beter dan debuutplaat imo. veel meer diepgang in de nummers, breder geluid en kun je ze echt plaatsen inde donkere trip hop-scene van de jaren 90 waar blue lines te braaf klonk. blue lines blijft ook een schitterend album maar hun magnus opus is mezzanine

Stiff little fingers
Undertones
Sex Pistols
Rage against the Machine
Nirvana
Counting crows

dus na bleach is Nirvana niet meer beter geworden?
straffe uitspraak

Misschien zou dit topic wat interessanter worden als mensen hun meningen zouden toelichten, in plaats van alleen een paar namen te droppen.

Juist, Bleach vind ik nog steeds het beste wat Nirvana gepresteerd heeft.

heb alle 3 de studioplaten en de verzamelaar incesticide. In utero en Incesticide vind ik hun beste. Nevermind klinkt juist iets te gelikt als je de andere platen hebt gehoord. Cobain zelf vond het geluid op Nevermind ook te lief. Bleach is basic Nirvana om het zo te zeggen en heeft mss idd de beste weergave van Nirvana zonder producer en studiotijd

Ik vind alle Nirvana albums wel leuk. Bleach heeft dat gruizige en speelse geluid wat ik doorgaans erg tof vind, In Utero en Nevermind hebben weer wat meer melodie. Ik zou niet kunnen kiezen.

Nevermind vind ik stukken beter dan het debuut (melodieuzer, gevarieerder) maar ieder zijn mening. Was ik in mijn lijst vergeten (en daar zullen velen het wel eens zijn):

The Strokes - Is This It

Ik vind Bleach qua sound en attitude leuker, maar Nevermind is een stuk constanter. Op Bleach staan ook wel wat knullige, amateuristische nummers. Nevermind vind ik ook meer gerijpt. Nevermind met de productie van Bleach (of beter: In Utero) had ik wel interessant gevonden.

Alles Geprobeerd van 4 jaar later ten spijt was het debuutalbum België toch echt wel het beste album van het Goede Doel.

Air - Moon Safari (het was goed tot ze begonnen te zingen)
Portishead - Dummy (The Rip is mooi, maar zeker niet beter)
Interpol - Turn On The Bright Lights (Antics is niet beter)
Goldfrapp - Felt Mountain (de pop erna is niet meer dan leuk)

Deze artiesten waren al ziek op hun debuut, en zijn altijd patiënt gebleven :

Plasmatics - New Hope For The Wretched
Sex Pistols - Never Mind The Bollocks ………….
Butthole Surfers - Psychic…Powerless…Another Man's Sac

Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes, alles wat daarna kwam was toch wel wat minder maar zeker niet slecht.

The strokes- Is this it. Alles wat die band daarna maakte was een zwak aftreksel van hun debuut.
Sting - Dream of the blue turtles. Zijn solo deduut heeft hij nooit overtroffen, hoewel nothing like the sun in de buurt zit.

[quote]Djarune schreef:
Interpol - Turn On The Bright Lights
quote]

Interpol doet zelfs nog veel meer: elk van hun 4 albums is zwakker dan het vorige...

- Air / Moon Safari
- Daft Punk / Homework
- DJ Shadow / Endtroducing...
- Kasabian / Kasabian
- Lamb / Lamb
- Leftfield / Leftism
- Morcheeba / Who Can You Trust?
- Spinvis / Spinvis
- Starsailor / Love is Here
- The Amorphous Androgynous / The Isness
- The Crystal Method / Vegas
- Tricky / Maxinquaye
- Tunng / This is... Tunng
- Unkle / Psyence Fiction
- Underworld (Mk2) / Dubnobasswithmyheadman

LOL, ik zie nu pas dat ik mijn nogal, voor rock begrippen, afwijkende lijstje in heb rock subforum heb geplaatst. Toch eens wat minderen met de pretsigaretten.

Is dat Dire Straits-debuut nooit officieel uitgebracht of zo?

Love over gold is mijns inziens beter dan het debuut van Dire Straits. Het prachtige Private investigation alleen is allleen al beter dan menig nummer van dat debuut.

Dat dus.

Black Sabbath is eveneens arbitrair. Hoewel uiteraard gebaseerd op subjectieve waarneming, kunnen Paranoid en Heaven and Hell (de eerste uit het Dio-tijdperk) evenzeer bekoren.

hoe komt het dat een debuut vrij vaak het beste binnen een oeuvre is van een artiest? De Italiaanse auteur Moravia (fel geprezen debuut "De Onverschilligen") had daar noemenswaardige gedachten over; In antwoord op de vraag of hij uiteindelijk een 'professional' was geworden: "Nee, of zo min mogelijk. Als ik dat echt was geworden, zou ik vandaag niet zijn wat men een veelbesproken auteur noemt, ik was allang vergeten." - Hoe dat zo? "De professionals, het woord zegt het al, zijn niet creatief, vanaf het eerste boek dat succes heeft, gaan de meesten verder door zichzelf te imiteren. (..) "Ik was minder en meer dan een dilettant, ik was een buitenstaander." (blz 62, Het leven van Moravia, Wereldbibliotheek, 1991)

Misschien is dat de kracht van de debutant, de onherhaalbare positie/stem van de buitenstaander. Maar wat daarna? Hoe verloopts het proces waarin de inspiratie of 'eigen stem' wordt hervonden?

En op blz. 72 over het begrip 'vroegrijpheid': "Dus: vroegrijpheid brengt met zich mee dat gedurende een bepaalde periode het talent slaapt (...) Ook ik heb iets moeten overwinnen dat veel weg heeft van de dood, namelijk de dood van de inspiratie. Ik heb hem in meerdere opzichten overwonnen (...) door telkens weer een aantal stijlen uit te proberen die stuk voor stuk van elkaar verschillen. (...) Ik draaide om het stijlprobleem heen, omdat het me nog niet duidelijk was wat ik wilde, of beter gezegd wat ik wilde zeggen. Uiteindelijk heb ik (...) Agostino geschreven, waarin ik de hoofdlijn van mijn inspiratie teruggevonden heb (...) maar met de nieuwe dimensie van 15 jaar literair experimenteren. "

Herkenbaar wanneer je kijkt naar verschillende muzikale oeuvre-ontwikkelingen? welke artiesten doorlopen het? wie blijft dezelfde plaat herhalen? wie blijft hangen in een veelheid van stijlen?