menu

Genres / Rock / Elvis of Beatles?

zoeken in:
AddictedToElvis
Voor school moest ik een beschouwing schrijven, en mijn vraagstelling was: wie waren belangrijker, Elvis of The Beatles? Dit lijkt me wel een leuke discussie om hier te voeren, vooral omdat er zoveel Beatles-fans op de site zijn en maar een handjevol Elvis-fans. Hier is mijn beschouwing, ik had het vrijwel uit mijn hoofd gedaan met de info die in m'n hoofd zat, dus als ik er eigenlijk helemaal naast zit, let me know.




Wie kent ze niet? Het zijn de twee grootste namen uit de muziekindustrie: Elvis Presley en The Beatles. Maar wie waren nu eigenlijk beter, wie had het meest invloed op de (muziek)wereld? Kortom, wie was belangrijker voor de muziekwereld, The King of The Fab Four?

Om die vraag te beantwoorden moeten we een stap terug in de tijd nemen om de artiesten in hun tijd en plaats te beoordelen. Het verhaal begint in de conservatieve jaren ’50, waar er weinig muziek voor jongeren was. Alleen de ‘zwarte’ Rythm-and-blues had enige pit. Maar door de rassendiscriminatie werd dat niet uitgezonden op ‘blanke’ zenders. Dus zo kwam de muziek niet bij de jeugd. Maar langzaam maar zeker namen de blanken de muziek over en zo ontstond Rock-‘n’-Roll. Maar dat stond toen nog in de kinderschoenen, totdat Elvis Presley ten tonele kwam. Een jongen van simpele komaf die altijd al van muziek had gehouden, combineerde alle muziekstijlen die hij om zich heen hoorde (country, gospel, R&B). Dat werd de Rock-‘n’-Roll sound. Door Elvis, met zijn suggestieve bewegingen, gedurfde kleding en kapsel, kenmerkende stem en met hetzelfde gevoel voor ritme als de ‘zwarten’, ontstond de Rock-‘n’-Roll-revolutie. Al snel was de hele wereld in de ban van hem; jongens kregen vetkuiven, meisjes werden verliefd op hem, de oudere generatie walgde van hem. Hij was de eerste echte popster.

In de jaren 1960 raakte Elvis wat meer op de achtergrond, doordat hij in vele (over het algemeen gezien als matige) musicals en films speelde. De Rock-‘n’-Roll revolutie begon in Amerika, maar trok al snel over naar Groot-Britannië. Toen kwamen ook The Beatles opzetten, allemaal geïnspireerd door Elvis. Om het in John Lennon’s woorden te zeggen: ‘Niets had ooit indruk op me gemaakt tot ik Elvis hoorde. Als Elvis er niet was, zouden er geen Beatles zijn.’ Allerlei Britse bands werden toen enorm populair over de hele wereld, met The Beatles als hoogtepunt. Maar The Beatles namen niet enkel de Rock-‘n’-Roll over, maar bouwden verder op de muziek. Na wat Chuck Berry-covers begonnen ze hun eigen materiaal te schrijven - iets wat Elvis nooit heeft gedaan - en de muziek begon te groeien. Zo begonnen zij met psychedelische muziek. Hun album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band wordt door velen gezien als het meest invloedrijkste en belangrijkste album aller tijden. Dit was één van de eerste albums die niet enkel ging om de singles te promoten, maar enige samenhang had; een conceptalbum. Met afwisselingen van Rock-‘n’-Roll, psychedelische muziek en andere stijlen vormde het een basis voor alle popmuziek die zou volgen. Ook zou dit album het begin zijn geweest van de hippiebeweging. Brian May, gitarist van de band Queen, noemde The Beatles ‘hun Bijbel’.

Wanneer we kijken naar muzikale kunsten kunnen we twee kanten uit. Elvis was duidelijk een betere zanger, van de rauwe rockstem uit de jaren ’50, die piekte in 1968 tot 1970, tot de warme bariton in de jaren die volgden, tot zijn dood in 1977. Hoewel The Beatles vaak werkten met meerdere vocalen, hebben ze nooit Elvis’ zangtechnieken overtroffen. Maar zoals al eerder vermeld, schreven The Beatles wel hun eigen materiaal. De belangrijkste leden Paul McCartney en John Lennon componeerden de meeste muziek (aangeduid met Lennon/McCartney) maar George Harrison heeft ook een aantal nummers op zijn naam staan en zelfs Ringo Starr schreef af en toe een nummer. Elvis schreef dan weliswaar niet de muziek, maar wist altijd de juiste stijlen te combineren en de muzikanten te redigeren, waardoor hij zijn eigen sound wist te creëren.

Als we naar de statistieken kijken, kunnen we ook tot meerdere conclusies komen. Zo werd Elvis Presley al meteen in het eerste jaar van de Rock and Roll Hall of Fame erkend, terwijl The Beatles pas na twee jaar aan de lijst werden gevoegd. Hij heeft ook de meeste nummers gehad in de hitlijsten van Amerika, heeft de meeste nummer één hits achter elkaar (tien) en heeft de meeste gouden en platina platen gewonnen.
Maar The Beatles hebben meer nummer één hits in Amerika gehad en ze hebben meer Grammy Awards gewonnen, de belangrijkste prijs voor de muziekwereld (zeven stuks, Elvis ‘slechts’ drie).

Dus nog even samengevat. Elvis was de belangrijkste figuur voor culturele verandering in de jaren 1950, maar The Beatles bouwden daar op voort door nog meer veranderingen teweeg te brengen. Je kunt het vergelijken met een taart waar Elvis de onderste laag vormt en The Beatles de volgende laag/lagen. Op die laag ligt de rest van de muziek; iedereen bouwde voort op de tweede laag. Dus Elvis was indirect belangrijker, maar The Beatles hadden direct meer invloed op de muziekwereld en de jongerencultuur.





Ik hoop op wat reacties, ben benieuwd wat jullie er allemaal over denken!

avatar van LucM
Interessant onderwerp!

Het is een feit dat zowel Elvis Presley als the Beatles de muziekwereld blijvend hebben veranderd en dat ze in de 20e eeuw de meest verkochte artiesten waren en nu nog steeds populair zijn. Beiden hadden een ongelofelijke impact in de muziekwereld. Daarnaast waren beide acts in hun tijd ook omstreden bij de oudere generatie vanwege hun imago en druggebruik.

Elvis Presley stond inderdaad aan de basis van de rock 'n roll en de daarbij horende popcultuur en was het eerste echte jeugdidool in de muziekgeschiedenis.

The Beatles legden in de jaren '60 wanneer de rock'n roll dreigde uit te sterven (ook Elvis bracht in de jaren '60 steeds minder rock'n roll) in een nieuwe en definitieve plooi en namen de fakkel van Elvis over als jeugdidolen. Anders dan Elvis schreven the Beatles het merendeel van hun songs zelf en bleven ze tot hun split in 1970 vernieuwen, waar dat men het werk van Elvis in de periode van pakweg 1963 tot 1968 bezwaarlijk vernieuwend en hoogstaand kan noemen.

Dat zowel Elvis als de Beatles-leden begenadigde vocalisten zijn en ontelbare evergreens achter hun naam hebben staat als een paal boven water. Als wij het hele werk van beide fenomenen vergelijken kom ik tot de conclusie dat the Beatles meer grenzen verlegden en meer experimenteerden, waardoor ik the Beatles in het geheel toch hoger inschat dan Elvis. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

Father McKenzie
Belachelijke vraag.

Elvis is de eerste echte rockster; Hij was een rebel, hij was het eerste echte jeugdidool, en geheel terecht natuurlijk.
The Beatles veranderden zowat alles in de rockmuziek. Ze waren de eersten die met een conceptplaat aankwamen, ze experimenteerden met geluidseffecten, ook op gebied van hoezen waren ze baanbrekend. Op gebied van songwriting zetten ze gewoon de standaard. Zonder Beatles geen Electric Light Orchestra, Stealers Wheel, Crowded House, Nits, 10CC en nog zovelen die in de muzikale stroom van de grootste band ever meedrijven.

Kiezen hoeft echt niet. Zowel Elvis als de Fab Four behoren tot de allergrootsten allertijden, waar je als rechtgeaard muziekliefhebber niet buiten kan.
Andere grootheden die volgden zijn zeker; Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Bob Marley, Bob Dylan en... jawel... Abba.

avatar van Stijn_Slayer
Ik denk dat we eerst nog wat verder terug moeten gaan. Je mag Beethoven en Mozart (en nog wel een aantal) niet vergeten.

Robert Johnson, de man die de blues transformeerde van een folkstijl naar een echte eigen stijl. Dit werd opgepikt en verder uitgewerkt door bijvoorbeeld Howlin' Wolf en later Eric Clapton, maar ook door The Rolling Stones en dan zit je toch al dicht bij het gebied popmuziek.

The Beatles speelden een belangrijke rol, maar gezien hun beginjaren moet je dan ook Chuck Berry en Little Richard noemen.

Inderdaad ook Jimi Hendrix, de meest invloedrijke gitarist. En zo heb je nog The Velvet Underground, en zoveel andere bands.

Ik ben niet zo'n expert wat betreft Elvis, maar LucM heeft gelijk dat The Beatles meer grenzen verlegden en meer experimenteerden. Dat The Beatles begenadigde vocalisten zijn valt trouwens wel mee (zeker bij Ringo), ze konden leuk zingen, maar laten we niet overdrijven. The Beatles krijgen al genoeg lof.

Kortom: Het is onmogelijk om één artiest/band aan te wijzen die het belangrijkst was voor de muziekwereld. Per genre verschilt het. Er zijn altijd voorgangers die andere pioniers beinvloedt hebben. En het is vaak toch een groepje bands die samen iets bereiken. De allereerste in iets is gewoon niet (goed) aan te wijzen.

Ik denk dat degenen die de muziekinstrumenten uitgevonden hebben het belangrijkst zijn geweest voor de muziekwereld.

avatar van LucM
Natuurlijk was Ringo Starr een matige zanger maar de andere 3 waren vocaal wel sterk (hoewel ik vocaal iemand als Roy Orbison nog hoger insla dan de Beatles-leden). Maar het is de combinatie van verschillende factoren die zowel the Beatles als Elvis legendarisch hebben gemaakt : de ijzersterke songs voor de eeuwigheid, de zang, de voor die tijd revolutionaire stijl, hun performance, uitstraling en imago ...

Elvis en the Beatles zijn de sleutelfiguren van de popmuziek al reken ik Bob Dylan daar ook bij omdat hij toch ook een enorme invloed had (ook op the Beatles en Elvis). Maar natuurlijk waren er veel meer grootheden in de popmuziek die eveneens van enorm belang waren zoals eerder genoemde artiesten als Jimi Hendrix, Led Zeppelin, the Rolling Stones, Bob Marley, Abba en Velvet Underground.

avatar van L_T_B
Dit topic is enkel voor de vraag: "wie waren belangrijker, Elvis of The Beatles?"

Voor de overige invloedrijke artiesten kun je hier terecht.

avatar van vin13
Elvis is goed maar voor mij niet compleet, cover artiest prima de luxe.
The Beatles waren meer innovatief en invloedrijker en die hebben natuurlijk ook eerst veel gecoverd maar zijn wel verder zich gaan ontwikkelen. Elvis na 1968 werd toch minder behalve zijn gospels.
Qua teksten acht ik Dylan belangrijk.

avatar van LucM
Elvis was enkel echt van belang in de jaren '50 en in mindere mate begin jaren '60. Toen the Beatles de wereld veroverden kon Elvis daar geen gepast antwoord brengen en bracht hij tot in 1968 de ene zwakke film en dito soundtrack uit. In 1969 herrees Elvis uit zijn as, mede omdat blues- en countryrock na de psychedelische periode terug in was en Elvis in de juiste plooi viel. Hij was weliswaar niet meer de trendzetter van toen, maar live was hij beslist één van de grootsten en met zijn extravagante shows en dito kleding heeft hij ook de glamrock beïnvloed. De laatste jaren ging het terug bergaf met hem.

The Beatles waren tot aan hun split zowat de voornaamste trendzetters en mede doordat ze splitten toen de koek op was, is er in hun oeuvre geen echt zwak album (in tegenstelling tot Elvis).

Beiden waren iconen, maar Elvis was dat als individu en the Beatles als groep. Ik denk niet dat ze solo afzonderlijk die legendarische status van Elvis zouden bereikt hebben.

Ik wil ook de rol van hun managers aanstippen. Brian Epstein wist the Beatles te motiveren en gaf ze ook veel vrijheid. Kolonel Parker, die nog meer omstreden was dan Elvis zelf was meer commercieel ingesteld en na Elvis' legerdienst had hij hem helemaal in de hand en stuurde hij Elvis naar het witte doek om commerciële redenen. Pas toen die formule in 1968 uitgeput was ging Elvis terug live optreden en met veel succes.

Hoe stonden beide iconen tegenover elkaar? In 1965 gingen the Beatles tijdens een Amerikaanse toer op bezoek bij Elvis waar ze samen een aantal nummers speelden. The Beatles en John Lennon in het bijzonder waren Elvis-fans. Anderzijds heb ik de indruk dat Elvis niet zo gebaat was met de British invasion, the Beatles hadden Elvis immers van de troon gestoten. The Beatles zouden later zelfs erachter komen dat Elvis en Kolonel Parker in opdracht van de FBI the Beatles nauwlettend in het oog moesten houden omdat ze een slechte invloed zouden hebben op de jeugd (rare redenering, Elvis was destijds nog wilder en nam ook drugs). John Lennon zei over Elvis ook nog dit : "Elvis stierf al toen hij in het leger moest. Toen hebben ze hem vermoord, nadien was hij een levende dode". En daar zit een kern van waarheid in.

Antonio

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=TF7wgn9WEis

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



He was an accident waiting to happen
Most accidents happen at home
Maybe he should've gone out more often
Maybe he should've answered the phone Hip-shakin' shoutin' in gold lame'
That's how he earned his regal sobriquet
Then he threw it all away
For a porcelain monkey

He threw it away for a porcelain monkey
Gave it all up for a figurine
He traded it in for a night in Las Vegas
And his face on velveteen

From a shotgun shack singing Pentecostal hymns
Through the wrought iron gates to the TV room
He had a little world, it was smaller than your hand
It's a rockabilly ride from the glitter to the gloom

Left behind by the latest trends
Eating fried chicken with his regicidal friends
That's how the story ends
With a porcelain monkey

He threw it away for a porcelain monkey
Gave it all up for a figurine
He traded it in for a night in Las Vegas
And his face on velveteen

Hip-shakin' shoutin' in gold lame'
That's how he earned his regal sobriquet
Then he threw it all away
For a porcelain monkey

He threw it away for a porcelain monkey
Gave it all up for a figurine
He traded it in for a night in Las Vegas
And his face on velveteen


Warren Zevon over Elvis...

AddictedToElvis
LucM schreef:
Elvis was enkel echt van belang in de jaren '50 en in mindere mate begin jaren '60. Toen the Beatles de wereld veroverden kon Elvis daar geen gepast antwoord brengen en bracht hij tot in 1968 de ene zwakke film en dito soundtrack uit. In 1969 herrees Elvis uit zijn as, mede omdat blues- en countryrock na de psychedelische periode terug in was en Elvis in de juiste plooi viel. Hij was weliswaar niet meer de trendzetter van toen, maar live was hij beslist één van de grootsten en met zijn extravagante shows en dito kleding heeft hij ook de glamrock beïnvloed. De laatste jaren ging het terug bergaf met hem.

The Beatles waren tot aan hun split zowat de voornaamste trendzetters en mede doordat ze splitten toen de koek op was, is er in hun oeuvre geen echt zwak album (in tegenstelling tot Elvis).

Beiden waren iconen, maar Elvis was dat als individu en the Beatles als groep. Ik denk niet dat ze solo afzonderlijk die legendarische status van Elvis zouden bereikt hebben.

Ik wil ook de rol van hun managers aanstippen. Brian Epstein wist the Beatles te motiveren en gaf ze ook veel vrijheid. Kolonel Parker, die nog meer omstreden was dan Elvis zelf was meer commercieel ingesteld en na Elvis' legerdienst had hij hem helemaal in de hand en stuurde hij Elvis naar het witte doek om commerciële redenen. Pas toen die formule in 1968 uitgeput was ging Elvis terug live optreden en met veel succes.

Hoe stonden beide iconen tegenover elkaar? In 1965 gingen the Beatles tijdens een Amerikaanse toer op bezoek bij Elvis waar ze samen een aantal nummers speelden. The Beatles en John Lennon in het bijzonder waren Elvis-fans. Anderzijds heb ik de indruk dat Elvis niet zo gebaat was met de British invasion, the Beatles hadden Elvis immers van de troon gestoten. The Beatles zouden later zelfs erachter komen dat Elvis en Kolonel Parker in opdracht van de FBI the Beatles nauwlettend in het oog moesten houden omdat ze een slechte invloed zouden hebben op de jeugd (rare redenering, Elvis was destijds nog wilder en nam ook drugs). John Lennon zei over Elvis ook nog dit : "Elvis stierf al toen hij in het leger moest. Toen hebben ze hem vermoord, nadien was hij een levende dode". En daar zit een kern van waarheid in.


Op bijna elk punt ben ik het met je eens. Er had veel meer in Elvis gezeten, als die rotgeldwolf Parker niet alleen aan z'n centjes dacht. En hoe geweldig zou het zijn als er een opname was geweest van de jamsessie tussen Elvis en The Beatles? Veel beter dan dat kan niet. Elvis heeft ook meer slechte dingen uitgebracht, maar hij was meestal ook meer kwantitatief dan kwalitatief. Maar dat hij is gestorven in het leger vind ik onzin; Elvis is Back is één van de beste Elvis-albums, en vanaf '68 tot '72 was hij ook gewoon erg goed (vocaal, muzikaal, performance). Van '61 tot '67 en '73 tot '77 zijn gewoon triest (met hier en daar een uitzondering.

AddictedToElvis
Stijn_Slayer schreef:

The Beatles speelden een belangrijke rol, maar gezien hun beginjaren moet je dan ook Chuck Berry en Little Richard noemen.



In mijn eerste versie van de beschouwing had ik dat er ook instaan maar toen was die eerste alinea al meteen meer dan 600 woorden en het hele stuk moest 600 worden zijn. Dus toen maar Chuck Berry en Little Richard eruit geknipt.

Elvis Presley
Lennons uitspraak dat Elvis stierf in het leger betekent slechts dat Elvis een richting uitging die hem persoonlijk niet zo beviel. Voor de rest lezen veel mensen er meer waarheid in dan er daadwerkelijk in schuilt. Oh en "Elvis is back" inderdaad een geweldig album.

avatar van LucM
John Lennon bedoelde vooral dat de rebel in Elvis gestorven is en dat hij steeds meer een marionet van kolonel Parker werd. Elvis is Back is inderdaad een meesterwerk, begin jaren '60 heeft Elvis nog prachtige albums uitgebracht hoewel minder rock'n roll.
Elvis-kenners beweren ook dat kolonel Parker Elvis op commercieel vlak heeft misbruikt, er wordt soms zelfs geïnsinueerd dat hij Elvis in 1977 heeft vermoord omdat hij na zijn dood een mythe zou worden en meer opbracht.

Overigens zijn Chuck Berry en Little Richard ook van groot belang voor de rock'n roll. Chuck Berry was eerst een blueszanger en Little Richard een gospelzanger toen ze in 1955 tot rock"n roll overstapten en doorbraken.

avatar van sq
sq
Allebei zeer groten natuurlijk, maar verschillend belangrijk. Beatles hebben qua compositie natuurlijk eindeloos meer betekenis dan Elvis. Elvis lijkt me meer van betekenis geweest bij het vormen van het fenomeen ´popartiest´. Eigenlijk dus wel eens met Father McKenzie.

AddictedToElvis
LucM schreef:
John Lennon bedoelde vooral dat de rebel in Elvis gestorven is en dat hij steeds meer een marionet van kolonel Parker werd. Elvis is Back is inderdaad een meesterwerk, begin jaren '60 heeft Elvis nog prachtige albums uitgebracht hoewel minder rock'n roll.
Elvis-kenners beweren ook dat kolonel Parker Elvis op commercieel vlak heeft misbruikt, er wordt soms zelfs geïnsinueerd dat hij Elvis in 1977 heeft vermoord omdat hij na zijn dood een mythe zou worden en meer opbracht.

Overigens zijn Chuck Berry en Little Richard ook van groot belang voor de rock'n roll. Chuck Berry was eerst een blueszanger en Little Richard een gospelzanger toen ze in 1955 tot rock"n roll overstapten en doorbraken.


Dat Parker Elvis heeft vermoord gaat mij wat te ver, maar ik ben wel van mening dat Elvis zonder hem honderden keren zo goed was. Geen eindeloze prutfilms, en dat eeuwige gemelk van die zak.

Chuck Berry is zeker belangrijk (bij heel veel van mijn rockplaten van Elvis, Beatles, Stones, anderen staat er wel één cover van hem op) maar als je naar een plaat van hem luistert klinkt het allemaal hetzelfde.

avatar van George
Je kunt van alles zeggen over Elvis en The Beatles.
Feit is dat beiden van onschatbare betekenis en sleutelfiguren in de popgeschiedenis zijn. Door Elvis grepen veel tieners( Lennon bijvoorbeeld) naar de gitaar en met de opkomst van The Beatles schoten de beatbandjes als paddestoelen uit de grond.
Presley was slechts een uitvoerend artiest , maar wel een met een unieke performance ,charisma , zang en interpretatiestijl. In zo'n mate dat het tegenwoordig nog altijd mensen kan inspireren om het podium op te gaan.
Presley bracht een jeugdcultuur op gang die zijn weerga niet kende voorheen. De vermenging van zwarte en blanke invloeden in zijn muziek , is van een niet te onderschatten betekenis geweest. Muzikaal gezien is hij voornamelijk in de jaren vijftig van belang geweest. Het decennium waarin hij zijn onvergankelijke roem vestigde met platen en optredens waarmee de jeugd zich identificeerde en waarin hij er mede voor zorgde dat er ruim baan kwam voor giganten zoals bijvoorbeeld een Chuck Berry. Voor een nieuw , jong en blank publiek.
Zonder die ontwikkeling zou het geen Beatles , zoals wij die kennen , hebben gegeven. Alles staat in relatie tot elkaar.
Het is dus eerder Elvis en The Beatles dan Elvis of The Beatles.
De muzikale creativiteit en het scheppend vermogen van The Beatles is m.i. nooit overtroffen in de popmuziek. Een fenomenaal scheppend vermogen dat Presley enkel kon botvieren in zijn interpretatiekunst.

AddictedToElvis
Goed stukje. Elvis maakte wel zijn eigen muziek maar schreef het alleen niet zelf (vooral de jaren '50 heb ik het nu over). Hij gooide overal zijn eigen sound in. Bijvoorbeeld Thomas Durden, de schrijver van Heartbreak Hotel, kon het nummer niet terugherkennen in hoe Elvis het had opgenomen. Helaas was E tijdfens die flutmusicals en in zijn laatste jaren een geldmachine; gooi een muntje erin, hij zingt een melodietje, en het geld begint te rollen. Eeuwige zonde.

nicoot
Beatles.

Gallow
bietjes

AddictedToElvis
nicoot schreef:
Beatles.


Goede argumenten.

Antonio
AddictedToElvis schreef:
(quote)


Goede argumenten.


Waarom moet je nog met argumenten komen als je het over de Beatles hebt ?


AddictedToElvis
Omdat we tegenover The Beatles nog een gigant hebben staan.

AddictedToElvis schreef:
Omdat we tegenover The Beatles nog een gigant hebben staan.


Ik zag alleen Beatles staan

avatar van vigil
qua muziek -> Beatles (vernieuwend in alle vormen en schreven alles zelf)
qua symbool -> Elvis (veranderde voorgoed de rock n' roll door enkel al zijn voorkomen/gedrag)

avatar van avdj
Leuk onderwerp, weer eens wat anders dan Beatles versus Stones. Zelf ken ik alles van The Beatles en van Elvis toch zeker 100 nummers. Ik vind Elvis een geweldige zanger en ik heb meer met zijn stem dan bijvoorbeeld Frank Sinatra.

Elvis Presley zie ik wel als een echte singles artiest. Hij heeft ontzettend goede nummers maar in mijn ogen geen enkel perfect album. In zijn beginperiode vindt ik hem iets te wisselvallig terwijl hij eind jaren '60 soms met iets te gelikte nummers aankomt. De verzamelaars 30# Hits en het zusje 2nd To None draai ik erg graag, vooral de tweede. Wat er weer op wijst dat ik iets met zijn muziek heb maar dat terzijde.

Zijn vreemde management heeft ervoor gezorgd dat hij nooit in Europa heeft opgetreden. In bijna 25 jaar tijd!?! Mede hierdoor heb ik het idee dat veel mensen hem hier vooral als cultheld zien. The Beatles waren zowel in Europa als Amerika een sensatie. Zodra de heren hun stropdassen opzij legden deed de jeugd hier hetzelfde. Omdat de rock n roll revolutie toch wel op naam van Elvis komt is hij voor de popcultuur wellicht belangrijker.

Muzikaal vindt ik The Beatles verreweg de beste van de twee. Ik denk dat er weinig critici zijn die hun invloed en baanbrekende producties in twijfel trekt. Zoals Father McKenzie al aangaf kwamen ze ook met innovatieve hoezen en een conceptalbum. Rubber Soul was de eerste hoes in Amerika zonder bandnaam. Bovendien zijn de albums van de Fab Four al heel vroeg veel meer dan een collectie singles die aangevuld worden. In dit opzicht moet ik trouwens ook Bob Dylan opnoemen maar die doet niet mee in dit topic.

Mijn tip: Noem Elvis het grootste popidool en The Beatles de grootste muzikale vernieuwers

In alle opzichten de twee grootste namen uit de (pop)geschiedenis. En met Louis Armstrong waarschijnlijk de drie grootste van de twintigste eeuw.

Kwa muzikale invloed schat ik de Beatles het hoogst in. En met de Beatles (vrijwel tegelijkertijd) tientallen bands. Waarmee meteen het grootste en belangrijkste verschil genoemd is. De grote namen van de jaren 60 zijn bands (uitzonderingen daargelaten). The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Hollies, The Animals, The Who, The Beach Boys, The Temptations, The Troggs, The Byrds, The Doors, The Supremes, Dave Clark Five tegenover Elvis Presley, Chuck Berry, Little Richard, Fats Domino, Eddie Cochran, Buddy Holly, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, Paul Anka, Ricky Nelson, Pat Boone, de sterren van de jaren 50.
Ik schat de muzikale invloed van de Beatles (en daarmee de hele muzikale beweging) hoger in omdat de populaire muziek vanaf 1964 definitief veranderd. Nooit is het verschil groter geweest dan voor of na 1964. Groter dan 1956.
De fifties eindigde in 1964, de Nieuw Muziek is sindsdien.

Nogmaals, volgens mij is het fenomeen 'band' het belangrijkste verschil. Behalve dat de roem gedeeld wordt (niet geheel onbelangrijk, met beide benen op de grond) stimuleren ze elkaar naar grote hoogte. Lennon zou nooit Lennon zijn zonder McCartney. En de muzikale vrijheid is enorm.
Ik geloof dat de zanger/entertainer Lennon of McCartney in de fifties NIET groter zou zijn dan pakweg Gene Vincent, Johnny Burnette of Billy Lee Riley.
En dat Elvis als frontman van een 60's band de band NIET groter zou maken dan dat ie al is.

De invloed van Elvis ligt in de artiest zelf. Elvis vermengde pop en country met gospel en R&B (zwarte muziek, dus). Als eerste en als allerbeste. De muziek van de zwarte muzikanten werd vrijwel alleen gedraaid in de bravere blanke uitvoeringen (Pat Boone). Elvis MAAKTE zwarte muziek. Niks geen brave uitvoering, maar gewoon smerig (SUN). En SEX. "Baby, Let's Play House" gaat echt niet over rummycub. En in zijn vocale intermezzo in "Milcow-Blues Boogie" veegt ie de pan met brave blanke muziek. Hij predikte verandering, de rest deed 'm niks. En Elvis zorgt persoonlijk voor deze verandering. Have You Heard The News, There's Good Rockin' Tonight. En met zijn overgang naar RCA (en ook de landelijke kennisname met dit figuur via de Dorsey-Show mag niet worden onderschat) rees de ster (als idool) naar een niveau dat sindsdien nooit meer overtroffen is. Helaas eindigde voor hem de fifties al in 1958. Zijn diensttijd is minstens zo'n grote flop als de afwijzing van Decca om met de Beatles in zee te gaan. Maar alle tieneridolen verzopen in de concurrentie van de sixties. Niet voor niks gingen The Rollings Stones ook zelf nummers schrijven. Eigenlijk vrijwel iedereen. Motown en Atlantic hielpen elkaar naar grote hoogte stijgen. Lovin' Spoonful, The Byrds, Mama's & Papa's e.a. waren het antwoord op de Engelse invasie. Een antwoord dat natuurlijk MOEST komen. Dàt is de invloed van de Beatles.

In die tijd past geen crooner/entertainer op zich, alleen de goeie muziek. Ik bedoel: ik schat Roy Orbison als zanger hoger in dan Mick Jagger, maar 'Paint it Black' zou absoluut niet beter zijn in Orbison's uitvoering. Integendeel.
En goeie muziek maakte Elvis sindsdien wel degelijk. (o.a. From Elvis in Memphis). Zijn mythe wordt steeds groter. Volgens bronnen ligt zijn platenverkoop ruim boven het miljard, waarbij deze sinds zijn dood dus vrijwel verdubbeld is.


AddictedToElvis
avdj schreef:
Elvis Presley zie ik wel als een echte singles artiest. Hij heeft ontzettend goede nummers maar in mijn ogen geen enkel perfect album. In zijn beginperiode vindt ik hem iets te wisselvallig terwijl hij eind jaren '60 soms met iets te gelikte nummers aankomt. De verzamelaars 30# Hits en het zusje 2nd To None draai ik erg graag, vooral de tweede. Wat er weer op wijst dat ik iets met zijn muziek heb maar dat terzijde.


In mijn ogen heeft Elvis - naast talloze geweldige singles - twee perfecte albums opgenomen: Elvis is Back (1960) en From Elvis in Memphis (1969). Verder zijn de albums begin jaren '70 ook erg sterk, zoals Elvis Country en That's The Way It Is.

Daarom ben ik het ook niet met ettettummu eens dat de jaren ´50 in 1958 voor E ophielden. Ja hij lag er twee jaar uit, maar ik zie Elvis is Back als de kroon op zijn R&R jaren. Zijn laatste album als "King". Daarna ging hij er een aantal jaren uit (Hollywood) en toen hebben The Beatles alles veranderd. Vanaf 1968 is Elvis weer terug, en weet weer goed mee te gaan met alle stijlen en is in topvorm maar hij is niet meer de leider van de muziekrevolutie.

avatar van avdj
Elvis is Back ken ik enkel van naam. Elvis Country kan mij niet echt bekoren, de zang vind ik evenals in From Elvis in Memphis soms te zoetjes.

Twee perfecte albums zijn trouwens niet veel over een tijdspanne van dik 20 jaar. Er moet dus veel gebeuren wil ik Elvis niet langer als een singlesartiest zien. Maar daar heeft dit topic niet mee te maken.

Relax
Ik kan alleen zeggen dat ik totaal geen geluid van Elvis terug hoor in de muziek van tegenwoordig... en van de Beatles zeker wel.

Ik denk dat The Beatles de toekomst heeft beinvloed en Elvis niets meer was dan een tijdelijke hype.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:02 uur

geplaatst: vandaag om 04:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.