Tja, voor het merendeel zijn dat albums die altijd wel hoog eindigen in zo'n AOR-lijstje, al was het maar omdat ze onomstreden klassiekers in het genre zijn, en op dat vlak ook heel bekend. Ik ben het grotendeels eens met je reactie. Die twee albums van Spys zijn goed, maar niet extreem goed. Eye of the tiger vind ik een wisselvallig album; daar had toch zeker Vital signs voor in de plaats moeten staan. Too hot to sleep vind ik ook ijzersterk, maar zou mijn top-10 toch net niet halen, geloof ik.

Bij Strangeways strijden ook bij mij de albums Native sons en Walk in the fire om de voorrang; beide zijn wel top 10-waardig eigenlijk. Zelf zou ik Isolation of The seventh one van Toto nog wel een plekje gunnen. En daarnaast heb ik andere torenhoge favorieten, zoals Styx (Pieces of eight), Dare (Out of the silence), Tyketto (Don't come easy), Le Roux (So fired up), Dwayne Ford, (Needless freaking), Mecca (s/t), verschillende albums van Harlan Cage en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar die zullen zich waarschijnlijk tevreden moeten stellen met een plekje in de top 50.

En nog even over de nummer één: Escape zal altijd wel als de topplaat van Journey beschouwd worden, maar ik vind opvolger Frontiers eigenlijk net zo goed. Bij het onderhavige album was er eens een discussie over de extra nummers die ze destijds tot hun beschikking hadden. Stel dat je het mindere Back talk nu eens had vervangen door Only the young (weggegeven aan een filmsoundtrack) of Ask the lonely (een outtake die later op het eerste GH-album van Journey terechtkwam)... Wat een topalbum had je dan gehad. Dan zou dat bij mij met gemak de lijstaanvoerder van een AOR Top 50 geweest zijn.

Ik kwam deze lijst nog tegen. Daar kan ik me eveneens aardig in vinden, al zou mijn volgorde hier en daar wel stevig anders zijn.

Tja lijstjes...persoonlijk kan ik er niet zoveel mee. Waan van de dag in de meeste gevallen. Er zijn zoveel goede albums, gitaristen, drummers, zangers enz. enz.
Het leukste van lijstjes vind ik altijd het vinden van nieuwe, voor mij nog onbekende titels of namen. Zo valt mijn oog gelijk op de naam Dwayne Ford hierboven. Nooit van gehoord dus die ga ik eens checken Rangschikking is totaal irrelevant in mijn beleving. Ben het trouwens helemaal eens met gaucho wat betreft Frontiers.

Ja dat ben ik wel met je eens alhoewel het aardig is soms even dingen op een rijtje te zetten en inderdaad gaat het er daarbij vooral om om die vergeten klassieker nog eens uit de kast te halen nog of nog mooier te herontdekken. Daarbij gezegd dat in geen ander genre de lijn tussen geweldig en absolute crap zo vlakbij elkaar ligt. Dat maakt het een fascinerend genre waarbij je af en toe geweldig beloond wordt.

Ik lees vaker over Isolation van Toto in dit kader en dat is ook een geweldig aor album maar how bout Turn Back? Is in mijn ogen ook een fenomenale plaat ,schuurt tegen hardrock aan zelfs. En ik mis toch ook altijd in alle bespiegelingen Pages en vooral the Outfield. Vind ik een vreselijk goede band met een geweldige sound en een paar hele sterke albums. Starship valt net over de rand, denk ik.

The Outfield ken ik te weinig van om een goed beeld over te kunnen vormen. Ben nog steeds bezig om andere albums dan Play deep van ze te 'ontdekken'. Starship heeft met name geweldige platen gemaakt toen ze Jefferson Starship heetten vind ik. Al mag Love among the cannibals er ook absoluut zijn. Turn back is ook een kneiter van een plaat. Maar die is wat productie betreft wat minder vind ik. Te tam. Daar hebben meer albums van Toto last van maar Turn back helemaal.

Ja, Turn back is misschien wel een van hun stevigste platen. Inderdaad een nogal onderbelicht album in hun discografie. Ik heb hetzelfde gevoel als vielip: er staan een paar kneiters van nummers op (Goodbye Elenore met name), maar ook een paar mindere. En de productie is inderdaad nogal dof, het sprankelt niet en het knalt niet uit de speakers. Hij staat natuurlijk in de kast bij mij, maar komt daar relatief weinig uit. Dat hebben ze op Isolation veel beter voor elkaar.

The Outfield ken ik ook niet of nauwelijks, buiten die ene hitplaat van ze. Daarom klinken ze als de muziek van Bryan Adams met Sting op zang, wat ik altijd een wat wonderlijke combinatie vond. Play deep vind ik niet slecht, maar ook niet buuitengewoon goed. Misschien ook eens in verdiepen.

Van Pages heb ik alledrie hun albums, maar dat is toch meer de softe kant van de AOR, meer van wat ze tegenwoordig yacht rock noemen. Op dat gebied wel OK trouwens, maar de gitaar is daar meer een aanvulling dan dat het het belangrijkste instrument is.

Starship staat in de VS gelijk aan slechte smaak, heb ik in contacten met Amerikaanse muziekliefhebbers wel eens gemerkt. Met name door die twee megahits van ze natuurlijk. Die vind ik niet onaardig, maar eigenlijk geen echte AOR. En ze hebben natuurlijk de bandgeschiedenis tegen zich: de progressieve Jefferson Airplane die zig ontwikkelde tot de commerciële kolos waartegen ze zich in de sixties juist zo tegen afzetten. Dat deed hun reputatie natuurlijk geen goed.

Europeanen hebben minder last van die historische connotatie, denk ik. Ook ik vind met name Love among the cannibals heel genietbaar, maar die andere albums van Starship zijn maar zo-zo. Hun periode als Jefferson Starship is dan weer heel aardig, al klinken ze pas op-en-top AOR na het vertrek van Grace Slick, toen Mickey Thomas de zang helemaal naar zich toetrok. Ik heb zo'n 5CD-setje met hun albums uit die tijd. Af en toe behoorlijk goed (Jane!), maar als geheel ook wat te wisselvallig om tot een AOR-toplijst door te dringen.

Interessante bespiegelingen. Van the Outfield beveel ik big innings aan een verzamelaar daarin hoor je opeens hoe goed die band was ze scoorden internationaal vooral in Engeland 7 hits dus een one hit wonder was het echt niet. Starships albums zijn idd matig over het algemeen maar aor is het wel vind ik. Prachtige Amerikaanse sound overigens Outfield maar het waren engelsen. Check alleen al het geweldige Voices of Babylon, wat een song. Die term Yacht rock heb ik inderdaad horen vallen dat is meer Christopher
Cross enzo? Pages valt daar dan ook onder , Mr mister natuurlijk aor meer er was ooit een legendarische band in hetzelfde straatje genaamd Channel maar ik kan daar niets over vinden op internet.