Kom niet aan Starship!

Mijn favoriete AOR zit echter aan het andere einde van het spectrum: Magnum.

Ik vind juist persoonlijk REM en Smiths de grote boosdoeners. Die manier van muziek maken, wat later alt-rock of nu indie-rock is gaan heten, ligt mij totaal niet.

Vaak hoor ik een gebrek aan goed muzikantschap. De zang is vaak vals en niet gelaagd. Er zijn geen solo's en ook vaak korte songs met weinig dynamiek en spanning.

De enige twee bands die uit die hele altrock/grunge tevoorschijn kwamen die ik best wel lekker vind zijn Soundgarden en Alice in Chains.

Synths en syndrums zijn in mijn oren verre val lelijk en juist een verrijking voor het muzikale landschap.

Overigens ook niks mis van de Stock, Aitken & Waterman-stal. Gisteren hoorde ik Never Gonna Give You Up nog langs komen in een club, en het zit toch wel waanzinnig goed in elkaar. En mooi gezongen ook.

Magnum is fenomenaal. Van het weekend de drumpartijen van Wings of Heaven staan uitpluizen. Erg gave dingetjes ook. Maar het is ook vooral de zang die erg goed is. Misschien wel de onbekendste goede hardrockzanger...

Michael Stipe van R.E.M. vind ik juist niet vals zingen, integendeel. Geen goed muzikantschap bij R.E.M. en The Smiths? Komaan zeg, deze bands moeten het niet hebben van hun technische perfectie maar van emotie en vooral pakkende songs.
Never Gonna Give You Up vind ik best aardig door de soulvolle zang maar die Stock, Aitken & Waterman-hits klinken allemaal hetzelfde. Geen originaliteit of creativiteit, het is lopende band-werk (fabriekspop).

Ozric is vooral van perfect geproduceerde muziek en acts met een gelikte sound. Dat mag en kan.
Maar wat is er mis met bands die technisch wat minder onderlegd zijn en gaan voor een soberdere aanpak. En nog belangrijker; hun eigen unieke geluid hebben.
Juist daar hoor je ziel en passie. Iets wat mij in de A.O.R vaak ontgaat.
Stipe zingt zeker niet vals en R.E.M heeft geweldige dingen gedaan. Of het je smaak is, is een ander verhaal, maar de band kon zeker wel wat. Hetzelfde mag gelden voor The Smiths.
En bands met een boodschap. Geen gebakken lucht en scherp.

Het zal mij nooit gaan om de perfecte zanger of de perfecte band. Dream Theater bijv. Het doet mij totaal niets. Onwijs goede musici, maar die kicken na al die tijd nog steeds op hun individuele klasse die op de albums elke keer weer wordt tentoongesteld.
Ik wil muziek horen die gemeend is. Tuurlijk moet het een zekere kwaliteit hebben. Maar beperkingen leidt meestal wel tot een samengebalde vuist. Plenty voorbeelden.

Ik ben geen groot progmetal fan.

Je zou mijn smaak moeten zoeken in de hoek van de glamrock, synthpop, new wave, jazzrock, melodieuze rock, aor.

Dus uitgebalanceerde muziek, met veel gevoel voor dynamiek, melodie en met een beetje zelfspot.

Ik herken die spot en het plezier niet zo in indie/alto/grunge.

Mijn favoriete REM-liedje is trouwens Shining Happy People.

Wat ik overigens bedoel met goed muzikantschap, is dat ik het leuk vind als een muzikant met grote gebaren komt, of dat nu Freddy Mercury is, of Chick Corea of Annie Lennox of Lindsey Buckingham.

Boodschap in muziek boeit mij niet zo. Ik ben heel slecht met teksten. Heb meestal geen idee waar zangers over zingen. Soms duurt het 20 jaar voor ik door heb waar On the Border van Al Stewart nu eigenlijk over gaat.

Buckingham en Mercury vind ik zoals je waarschijnlijk ook weet geweldig.
Daar klopt het totaalplaatje gewoon.
Maar beiden zijn gepassioneerde musici.
Maar 1 Freddie vind ik zat.
Ik zie een hoop grote gebaren artiesten die mij behoorlijk irriteren.
Micheal Stipe van R.E.M is ook een kleurrijk frontman. Zeker niet de beste vocalist maar wel iemand die van zijn hart geen moordkuil maakt. Gepassioneerd en echt.
Het hoeft van mij in ieder geval zeker niet perfect te zijn.
En teksten vind ik toch wel prettig om te volgen.
Maar het hangt er ook van af of ze inhoudelijk goed zijn.

Passie is het woord.

Ik vind een hoop grote gebaren artiesten ook niet altijd even leuk: Marilyn Manson, Rammstein, Ozzy Osbourne, etc.

Ik ben er trouwens helemaal niet op uit om Stipe af te zeiken. Ik ken een duet van hem met Neneh Cherry, en dat vind ik echt fenomenaal. Maar de gitaarrock van REM ligt met gewoon niet zo. Heb ik ook met Smashing Pumpkins, Nirvana, Sonic Youth, Oasis, Blur, Queens of the Stone Age, Live etc.

Ik kan mn vinger er niet op leggen. Er zijn echt wel wat altrock bandjes die me wel boeien. Het is puur het luisterplezier wat me ontgaat. Verder vind ik niemand meer of minder slecht.

Ik ben wel een vervent liefhebber van goed gemaakte poprock. Daarom had ik ook deze topic aangemaakt. Om erover te praten en tips te ontvangen en uitdelen.

Ik lees teveel negativiteit soms over 'gelickte' muziek. Ik zie het maar als een geuzennaam voor alles wat ik het liefst luister.

Het " gelikte" is mij voorheen nooit zo opgevallen.
ik was er betreft popmuziek vrij vroeg bij. Het liefhebber zijn zat er waarschijnlijk al vroeg in.
Het meest bewust met muziek bezig zijn begon eigenlijk in de jaren 80.
Voorheen was het voornamelijk Queen die ik toen lief had.
Ik heb echt verschillende periodes omarmt.
A.O.R, Progrock, Countryrock en Art-Rock.
Maar ook gewoon hitgerichte goeie inhoudelijke popmuziek.
Maar een hoop wat ik toen omarmde heeft nauwelijks nog mijn interesse.
En waar ik in het verleden opgepompte produkties best kon waarderen, kan ik er tegenwoordig niet zo goed meer tegen.
Veel door mij gewaardeerde acts hebben door de tijdsgeest en het maar mee moeten gaan met de heersende trend, een hoop verkloot.
ik vind een sobere produktie, maar waar toch veel gebeurd zonder dat het echt op de voorgrond is, het mooist.
Mag ook best een beetje gruizig en lelijk zijn.
Ik vind tegenwoordig een gitaarsolo die tegendraads is interessanter dan een knappe solo uit het boekje.
Het is ook niet zo vreemd dat ik tegenwoordig veel naar bijv. Radiohead luister. Die experimenteren fors op veel van hun platen.
Ik zal waarschijnlijk nog wel meer experimentelere en alternatieve muziek gaan opzoeken.
Ben ook wel een beetje klaar met popmuziek die voorspelbaar voort gaat.

Maar een mooi initatief deze opzet Ozric
Genoeg liefhebbers daarvoor. Mijzelf schaar ik mij daar niet meer onder.

Ik ben jarenlang liefhebber geweest van hip-hop, jazzfunk, acid jazz, drum & bass, country, stonerrock, spacerock, trance/ambient, thrashmetal, hardcore, zelfs nu-metal en emocore.

Wat ik ervan geleerd heb, is dat ik eigenlijk alles goed vind. Net als dat ik alles lekker vind (eten/drinken), er zijn wel een aantal genres die ik gewoon echt wat minder leuk vind: industrial, techno/gabber, black metal, gangster rap, altrock/indierock en reggae.

Ik draai soms zelfs op één dag van alles door elkaar. Het is maar precies hoe mijn pet staat. Misschien ben ik over een week weer helemaal klaar met AOR. Ik zit de laatste tijd weer meer in de hardrock hoek en trance/ambient hoek.

Gelikt als in: mooi afgemaakt. Dat het dan ook maar direct 'ongemeend' is, lijkt mij een misvatting. Net als elk ander genre krijg je te maken met bandwagongastjes en jongens en meisjes die vanuit het hart componeren. Hoe kun je nu Journey's Frontiers luisteren en dan denken dat dat ongemeend zou zijn? Lijkt mij tamelijk onwaarschijnlijk.
Ook ik houd van 'vuile' muziek. En dan misschien nog wel tig malen vuiler dan waar Bikkel altijd over kletst. Pink Floyd is ook gelikte, bombastische muziek met tot in den treure uitgedachte productieschema's. Maar ik veer ook snel op bij lekkere poprockers met wat overdreven sentimenten. Soms voel ik mij gewoon zo. Alias en Great White zijn dan goede vrienden om even bij aan te kloppen. House Of Broken Love... geweldige gelaten nummer, trouwens.

Zoals Edwynn het uitlegt, is zo ongeveer wat ik er ook mee bedoel.

Great White of Thunder zijn inderdaad mooie voorbeelden van nette rockmuziek met heel veel ziel en gevoel.

Ook songs als Hunting High and Low van aha of Forever Young van Alphaville zitten barstensvol sentiment.

Maar toch zie ook het probleem niet van lichtvoetigheid en/of meligheid. Waarom zou een Big in Japan of Final Countdown onderdoen voor Zappa of King Crimson?

Niks mis met progrock, maar het soms wel al té serieus.

Spock's Beard vind ik een mooi voorbeeld van een progact met relativeringsvermogen. Maar ook hier geen gemakkelijke meefluitschema's. Toch een beetje de kern van waar we hier op kicken, niet?

Ik merk zelfs dat ik bij bluesrock, progrock, country, metal, southern rock etc. al neig naar de bands met meer pop-structuren en dat vuist-in-de-lucht, airguitar, meebrul gehalte.

Een psych-act op zn tijd is prima, maar ik wil een hook. Een goede hook.

Spock's Beard, Dream Theatre, etc. zijn juist weer progacts die lekker klinken maar veel ziel missen.

Zo'n Pendragon of Threshold en zelfs Shadow Gallery raken me meer, doordat de zanger of de zanglijnen (geen idee) iets soul-achtigs hebben. Het is wat sentimenteler, denk ik.

Voor Shadow Gallery ben ik het met je eens. Maar laten we het hier toch gewoon hebben over Journey, Great White, Bonfire en haha, Belinda Carlisle..

Vanochtend luisterde ik nog eens naar No Rest For The Wounded Heart van Robert Tepper. Mooi voorbeeld van een 'eerlijk' klinkend melodieus rockalbum. Robert Tepper kennen we natuurlijk van enkele soundtrackbijdragen zoals No Easy Way Out (Rocky) en Angel Of The City (Cobra). Hij beschikt over een mooi doorleefd stemgeluid en een goed gevoel voor melodie. Muzikaal is het wat minder imposant. Dat is gewoon begeleiding. Het gaat bij hem echt om de stem.

Bedankt voor de tip.
Ik zal erachter heen.

Over Belinda. Ik ben gek op haar. Altijd geweest en zal ik altijd blijven. Types als Laura Branigan, Jennifer Rush en Pat Benetar, daar kan ik een hoop mee. Vaak recyclen ze elkaar songs, maar dat vind ik ook weer een meerwaarde. Een goede song blijft een goede song, dus hoe meer versies, hoe leuker.

Voor de zangeressen met stevigere muziek, luister ik graag naar Robin Beck, Fiona, Heart en Vixen.

Ook een mooi voorbeeld van een zanger met power en gevoel; Terry Brock van Strangeways of de huidige zanger van Uriah Heep: Bernie Shaw. Hoe vaak die man mij ontroerd heeft, is niet meer te tellen.

Mooi voorbeeld, Sonic Origami van Uriah Heep en dan met name Shelter from the Rain, met een huilende solo van Mick Box. Als er één gitarist die zo lekker kan huilen is het hij wel. Samen met Rothery van Marillion.

Robin Beck enzo ken ik allemaal wel. Belinda Carlisle is onbekend terrein voor me. Ik vond haar vroeger wel een schatje, maar haar muzikale dingen kan ik het me allemaal niet echt voor de geest halen. Van pat Benatar is het jammer dat je altijd alleen maar die ene hit hoort, want die heeft toffe nummers gemaakt wel. Laura Branigan vind ik meer een synthact. Kan me vergissen.

Branigan haar eerste platen waren meer MOR-pop. De latere platen meer disco. Maar wel een aparte stem, wat haar toch uniek maakt. Ik noem even 'Selfcontrol' maar ook haar versies van Power of Love of Forever Young zijn alleraardigst.

Belinda is een pittige vrouw. Ze schrijft een hoop mee, en heeft ook veel te zeggen over de richting en productie van haar muziek. Ze rockte ooit in een bandje, heeft een chansonplaat gemaakt, en haar songs 'Circles in the Sand' and 'Heaven is a Place on Earth' vind ik meesterlijke composities.

Belinda Carlisle kan ik best waarderen evenals Pat Benatar (van beiden bezit ik een compilatie) en Robin Beck. De nummers van Toto en Foreigner (toch in hun beginperiode) mag ik ook. Maar sommige (en vooral de latere) AOR is nauwelijks het aanhoren waard zoals deze twee voorbeelden.
Dan Reed Network - Get To You
Little Steven - Revolution
... en ook dit nummer van Miami Vice-acteur.
Don Johnson - Other People's Lives

Okay. Maar elk genre heeft toch haar zwarte schaapjes?

Ik zal zo even je linkjes raadplegen.

Als Don Johnson mee mag doen als zwart schaapje dan ook René Froger. Ik quote: If you did not now Rene Froger was Dutch and you were listening to this CD, you would think it’s a vintage American AOR album from the 90’s. Je verzint het niet. Maar het staat er toch echt bij Rene Froger – Matters Of The Heart [1991] | Melodic Hard Rock - melodic-hardrock.com
Op zich wel een grappige site waar je per land op zoek kan gaan naar AOR en melodic Rock albums

Leuk. Rockt die plaat ook echt? Ik ken het niet eens.

Het rockt als een topper

Voor de liefhebbers, een blog die alle nieuwe releases een beetje bijhoudt.
Geen downloads, dus de link mag ik best plaatsen:

0DAYROX ► Melodic Rock, AOR, Hard Rock, Prog, Classic Rock news - 0dayrox.blogspot.com

Kwam bij toeval dit topic tegen...wist niet dat het bestond. Al is er weinig leven de laatste tijd zo te zien

Misschien zit ik helemaal mis met het genre of het tijdperk maar Bon Jovi zou toch ook niet mogen ontbreken? Was er in de beginjaren best fan van.

No one heard a single word you said.
They should have seen it in your eyes
What was going around your head.

[Chorus:]
Ooh, she's a little runaway.
Daddy's girl learned fast
All those things he couldn't say.
Ooh, she's a little runaway.

Tuurlijk is Bon Jovi gewoon melodische rock.
En vooral deze song is best lekker.

Ja man, de eerste 4 misschien 5 albums zijn toch een bepaald soort klassiekers! Zekers binnen in het melodic rock wereldje.