menu

Mijn Updates +
Genres / Overigen / Wat is jouw smaak?

zoeken in:
avatar van Leeds
Kingsnake schreef:
Nope, denk dat het gewoon met smaak heeft te maken. Ik ben een jaren tachtig kind en behalve Stevie Ray Vaughan, Marillion, Saga en Tears for Fears vind ik niets goed uit de eighties


Volledig akkoord dat het meer met smaak te maken heeft. Ik was ook een jaren 80 kind en voor mij zijn de 70tiger jaren absoluut het hoogtepunt.

[/quote]Metal en hardcore zijn wel ontstaan in de eighties, maar dat werd meestal pas rond de nineties interessant. [/quote]

Volledig mis. Ik ben geen metal fan maar ik denk dat er velen u aan de oren durven trekken.

[/quote]Neen, de jaren tachtig, waar ik toch mee ben opgegroeid, vind ik 10000x niks (en da's dus een hoop niks). [/quote]

Marillion (Script for a Jester's Tear, Fugazi, Clutching at Straws) en Tears for Fears (The Hurting) zijn zonder twijfel heel goed te noemen. Maar dat de rest 10000 keer niets is dan ben je voor mij geen al te grote muziekliefhebber. Dan moet je toch es dieper graven in die bewuste jaren want er is ook heel veel die helemaal niets te maken hebben met die typische jaren 80 geluid. Voorbeelden als This Heat, Tom Waits en Pixies om maar wat te noemen.

Kingsnake
Leeds schreef:
(quote)


Volledig akkoord dat het meer met smaak te maken heeft. Ik was ook een jaren 80 kind en voor mij zijn de 70tiger jaren absoluut het hoogtepunt.

Metal en hardcore zijn wel ontstaan in de eighties, maar dat werd meestal pas rond de nineties interessant. [/quote]

Volledig mis. Ik ben geen metal fan maar ik denk dat er velen u aan de oren durven trekken.

[/quote]Neen, de jaren tachtig, waar ik toch mee ben opgegroeid, vind ik 10000x niks (en da's dus een hoop niks). [/quote]

Marillion (Script for a Jester's Tear, Fugazi, Clutching at Straws) en Tears for Fears (The Hurting) zijn zonder twijfel heel goed te noemen. Maar dat de rest 10000 keer niets is dan ben je voor mij geen al te grote muziekliefhebber. Dan moet je toch es dieper graven in die bewuste jaren want er is ook heel veel die helemaal niets te maken hebben met die typische jaren 80 geluid. Voorbeelden als This Heat, Tom Waits en Pixies om maar wat te noemen. [/quote]

Het is die smaak, die het hem doet.
De kille, koude productie van de jaren tachtig en de neiging om korte songs te schrijven kan mij nou niet helemaal blij stemmen.

Ook de metal (waarvan ik toch ook best een liefhebber ben), wordt over het algemeen genomen pas van 1988/1989 echt interessant voor mij

The New Romantics, New Wave, Synthpop, soul, r&b, NWOBHM, punk, loversrock, boy/girlbands, etc. etc. Neen, niets voor mij.

The Fixx, vind ik trouwens ook wel leuk, door de simpliciteit, maar ook daar moet ik eerst door de productie heen bijten.

Er werd nagenoeg niet gejamd in die koude, kille, neo-liberale, conservatieve jaren 80. Pas met de opkomst van de Grunge en Stoner ging het wat mij betreft de goede kant weer op.

Kingsnake
Leeds schreef:
(quote)


Volledig mis. Ik ben geen metal fan maar ik denk dat er velen u aan de oren durven trekken.



Lol, haha

avatar van Leeds
Kingsnake schreef:
Er werd nagenoeg niet gejamd in die koude, kille, neo-liberale, conservatieve jaren 80. Pas met de opkomst van de Grunge en Stoner ging het wat mij betreft de goede kant weer op.


Weer akkoord

Dat ze in de jaren 80 vaak met koude, kille, neo-liberale, conservatieve zaken bezig waren klopt wel degelijk. The Chameleons, The Cure, The Smiths, Joy Division en nog heel wat andere artiesten tonen dit wel aan. Maar er zijn nog genoeg andere zaken die dit soort geluid niet deelden

avatar van lennon
Leeds schreef:


Dat ze in de jaren 80 vaak met koude, kille, neo-liberale, conservatieve zaken bezig waren klopt wel degelijk. The Chameleons, The Cure, The Smiths, Joy Division en nog heel wat andere artiesten tonen dit wel aan. Maar er zijn nog genoeg andere zaken die dit soort geluid niet deelden


En ook dat heeft met smaak te maken, want naar mijn mening zijn er in de jaren 80 echt wel juweeltjes gemaakt.. en velen zelfs.. Ik vind de jaren 70 met zijn Glamrack juist veel te overdreven, en nietszeggend...
Wil niet zeggen dat ik niet vind dat er in de 70er jaren niks boeiends is verschenen, want alleen al de waardering voor het album waar dit overgaat zegt al genoeg.. Ik heb er simpelweg minder mee...

Kingsnake
lennon schreef:
(quote)


En ook dat heeft met smaak te maken, want naar mijn mening zijn er in de jaren 80 echt wel juweeltjes gemaakt.. en velen zelfs.. Ik vind de jaren 70 met zijn Glamrack juist veel te overdreven, en nietszeggend...
Wil niet zeggen dat ik niet vind dat er in de 70er jaren niks boeiends is verschenen, want alleen al de waardering voor het album waar dit overgaat zegt al genoeg.. Ik heb er simpelweg minder mee...


De Glamrock kan mij ook gestolen worden.
Maar de jamrock/fusion/bluesrock/progrock/spacerock/psy-rock kwam ook lekker tot een hoogtepunt in de seventies

Er werd nagenoeg niet gejamd in die koude, kille, neo-liberale, conservatieve jaren 80. Pas met de opkomst van de Grunge en Stoner ging het wat mij betreft de goede kant weer op. [/quote]

Lijkt me een theorie met erg weinig waarheidsgehalte. De sombere muziek van de vroege jaren 80 was eerder een reactie op de neo-liberale, conservatieve tendens. Koud en kil is ook niet waar ik denk bij die muziek.
House, dat vond ik nou kil en koud. En grunge: oude wijn in nieuwe zakken.

avatar van GrafGantz
Vanille.

avatar van GrafGantz
prototype schreef:
House, dat vond ik nou kil en koud.


Hoewel ik er zelf erg van hou zou dat nog op kunnen gaan voor sommige techno. Maar house is juist swingend, funky etc., dus eerder het tegenovergestelde van koud.

GrafGantz schreef:
(quote)


Hoewel ik er zelf erg van hou zou dat nog op kunnen gaan voor sommige techno. Maar house is juist swingend, funky etc., dus eerder het tegenovergestelde van koud.


Ik beweer ook niet dat house kil en koud is.. Ik had het over het gevoel dat house bij mij opriep, toen het eind jaren 80 doordrong in de mainstream. De populariteit van de house rond 1990 was voor mij een reden om niet meer naar discotheken te gaan (inmiddels was ik er misschien ook al te oud voor, dus dat gaf niet).

Ik geef toe dat ik me nooit heb verdiept in de verschillende house-stromingen. Mijn gevoelsmatige oordeel is een generalisering.
Eigenlijk doe ik hetzelfde als Kingsnake die de muziek van de jaren 80 kil en koud noemt zonder deze muziek (vermoedelijk) echt goed te kennen.

avatar van jassn
Ik zou het niet weten, ik ben hier om dit te ontdekken.

avatar van jasper1991
Ik ben zeer breed in de Metal georiënteerd, maar mijn voorkeur gaat naar de meer melodieuze bands. Voor de rest ben ik van vrijwel alle huizen. Van Noise, Hiphop, R&B en bepaalde pop moet ik niets hebben.

avatar van Quadraphonic
Ik luister naar: Black metal, Death metal, Doom metal, Gothic metal, Grindcore, Hardcore, Protopunk, Post-punk, New wave, Indierock, Indiepop, Grunge, Hardrock, Stonerrock, Trip-hop, Hip-hop, Blues, Bluesrock, Jazz, ik ben vast nog iets vergeten...

Ik heb een voorliefde voor alternatieve rockbandjes uit de 90s Modest mouse(overigens is hun debuut in mijn ogen de grote afwezige in de top 250!) The Pixies, Sonic youth, Built to spill, The Breeders etc...

Mijn liefde voor oude blues is enorm aan het groeien, ik kan helemaal wegkwijnen bij John lee hooker, Muddy waters, Walter Horton en Howlin' wolf...

Een derde favoriet is de black metal scene uit noorwegen de zogenaamde 2nd wave of black metal, met als grote favoriet Burzum.

avatar van niels94
Ik luister in principe naar elk genre, al ik het maar mooi vind. In bijna elk genre is wel iets moois te vinden, zelfs al moet je soms wat dieper graven om de mooie dingen te vinden en dacht ik in eerste instantie: dat zal niets voor mij zijn, puur vanwege de paar dingen die ik dan van de radio kende. De enige genres waar ik nooit wat moois denk te kunnen vinden zijn schlager muziek en hardstyle (en aanverwanten als hardcore).

Het genre waar ik toch wel het meest naar luister is rock, van postrock tot hardrock, van progrock tot poprock, in principe zo'n beetje alles. Dan luister ik ook vaak naar hip-hop, het liefst naar een beetje underground dingen als Atmosphere, CunninLynguists, MF Doom etc. maar ook wel naar enkele meer 'mainstream' artiesten als Kanye West, Kid Cudi, Eminem e.d.

Een genre waar ik sinds kort erg graag naar luister is metal, al is mijn kennis hiervan nog beperkt omdat ik het nog maar een paar maanden o.i.d. luister. Vind het echter wel erg mooi. Vind vooral (progressieve) black metal erg mooi en ook hardcore kan ik vaak zeer goed waarderen, maar ook wel andere subgenres natuurlijk.

Dan luister ik verder dus nog naar van alles en nog wat, van dance tot ambient, van soul tot noise, van pop tot avant-garde, eigenlijk zo'n beetje alles dus, in elke taal (Nederlands, Duits, Roemeens, Japans, fantasie-IJslands: allemaal best) en uit alle landen (al luster ik uiteraard het meest uit Groot Brittannië en de Verenigde Staten, zoals de meesten). Het probleem van dit alles is is dat mijn kennis van deze genres redelijk oppervlakkig zijn omdat ik nogal breed luister, het is vaak een beetje van alles wat en nergens ben ik echt diep ingedoken, simpelweg omdat ik niet de tijd heb om me in zoveel genres te verdiepen, al zou ik het willen. Zo vind ik soulmuziek mooi, maar ken ik (op een enkele uitzondering na) slechts de grote namen, dit geldt voor meerdere genres (er zijn trouwens ook genres, zoals het brede 'electronic' waarvan ik alleen maar bijna lukraak juist wat onbekende namen heb gekozen en beluisterd).

Ik ken nog maar 2 echte jazzplaten, dit is een genre waar ik nog meer van wil gaan ontdekken. Maar goed, er zijn nog zoveel genres waar ik nog echt in wil duiken (postrock, black metal, hardcore, soul, noise, allerlei soorten electronic van ambient tot breakcore etc. etc.). Ik ben dus nog altijd echt op ontdekkingstocht door allerlei genres, elk genre heeft wel wat anders te bieden en kan andere emoties teweeg brengen daarom zou ik mezelf niet tot een enkel genre kunnen en willen beperken, al heb ik uiteraard ook periodes waarin ik met name met een bepaald genre bezig ben (nu dus vooral metal en ook Nederhop, al moet ik zeggen dat ik de laatste week weer van alles en nog wat
aan het beluisteren ben).

Ik luister in principe muziek uit alle decennia, al gaat mijn grote voorkeur duidelijk uit naar de jaren '00 (en wellicht in de toekomst naar de jaren '10, dat weet ik nog niet). Met name omdat in mijn ogen de mooiste hip-hop en metal in die tijd is gemaakt, maar ook wel wat rock en andere genres betreft (zie mijn top 10). Dit kan ook liggen aan mijn niet erg volledige kennis van de 'oudere' decennia, dus dat is iets waar ik op dit moment ook aan aan het werken ben, ik probeer wat meer oudere muziek te beluisteren.

Nou goed, dit is zo ongeveer mijn smaak en hoe ik hem ontwikkel een beetje.

avatar van MAS
MAS
Hiphop

avatar van AOVV
Ik zie dat je 'Kind of Blue' al kent, Niels. 'Somethin' Else' van Cannonball Adderley kan ik ook aanbevelen, daarop speelt Miles Davis een prominente rol. Verder zijn er nog enkele van die klassiekers, natuurlijk. Ik zal de voornaamste misschien eens op een rijtje zetten:

Miles Davis - In A Silent Way
Miles Davis - Bitches Brew
John Coltrane - A Love Supreme
Art Blakey & The Jazz Messengers - Moanin'
Charles Mingus - Mingus Ah Um
Charles Mingus - The Black Saint And The Sinner Lady
Dave Brubeck Quartet - Time Out!
Horace Silver - Song for My Father
Sonny Rollins - Saxophone Colossus
... (ik vergeet er zeker nog een paar, hoor)

Enkele van mijn persoonlijke favorieten zijn:

Charles Mingus - Blues & Roots
Charles Mingus - Pithecanthropus Erectus
Jan Johansson - Jazz pa Svenska
Oliver Nelson - Blues And The Abstract Truth
Krzystof Komeda - Astigmatic

Verder luister ik ook naar erg veel verschillende genres, en vind ik over wel mijn gading. Mijn top 10 is niet helemaal representatief voor mijn luistergedrag, al luister ik erg veel naar de artiesten die erin staan. Maar een top 10 is niet voor niets een top 10; er kunnen slechts 10 platen instaan. Metal en jazz staan er niet in, blues ook niet.

avatar van stoepkrijt
Ik luister voornamelijk naar alternatieve en indierock. Daarnaast zijn er een aantal (sub)genres waar ik me de laatste tijd wat in aan het verdiepen ben. Post-rock, metal (voornamelijk progmetal, maar andere subgenres volgen binnenkort), post-punk en new wave. Af en toe luister ik wel eens een pop-, electronic- of folkalbum, maar niet heel vaak. Eigenlijk sta ik overal wel voor open, maar soul, reggae en jazz trekken me totaal niet dus die sla ik maar al te graag over

avatar van oceanvolta
Zie stoepkrijt + singer/songwriter in de breedste zin van het woord.

avatar van niels94
AOVV schreef:
Ik zie dat je 'Kind of Blue' al kent, Niels. 'Somethin' Else' van Cannonball Adderley kan ik ook aanbevelen, daarop speelt Miles Davis een prominente rol. Verder zijn er nog enkele van die klassiekers, natuurlijk. Ik zal de voornaamste misschien eens op een rijtje zetten:

Miles Davis - In A Silent Way
Miles Davis - Bitches Brew
John Coltrane - A Love Supreme
Art Blakey & The Jazz Messengers - Moanin'
Charles Mingus - Mingus Ah Um
Charles Mingus - The Black Saint And The Sinner Lady
Dave Brubeck Quartet - Time Out!
Horace Silver - Song for My Father
Sonny Rollins - Saxophone Colossus
... (ik vergeet er zeker nog een paar, hoor)

Enkele van mijn persoonlijke favorieten zijn:

Charles Mingus - Blues & Roots
Charles Mingus - Pithecanthropus Erectus
Jan Johansson - Jazz pa Svenska
Oliver Nelson - Blues And The Abstract Truth
Krzystof Komeda - Astigmatic

Verder luister ik ook naar erg veel verschillende genres, en vind ik over wel mijn gading. Mijn top 10 is niet helemaal representatief voor mijn luistergedrag, al luister ik erg veel naar de artiesten die erin staan. Maar een top 10 is niet voor niets een top 10; er kunnen slechts 10 platen instaan. Metal en jazz staan er niet in, blues ook niet.

The Black Sinner Lady is de tweede jazzplaat die ik ken, heb er alleen nog geen cijfer aan verbonden. Die bevalt me stukken beter dan Kind of Blue. En dank voor de tips, zal er een aantal beluisteren Bitches Brew was ik trouwens sowieso al van plan om te beluisteren (had gelezen dat dat album een belangrijke inspiratiebron was voor Radiohead voor OK Computer, dus ik vroeg me af hoe die plaat dan is.

avatar van Don Cappuccino
Tijd om hier eens een uitgebreider stuk te zetten:

Ik ben begonnen met Linkin Park wat gewoon popmuziek met wat hardere gitaren is. Hybrid Theory was de eerste CD die ik kreeg toen ik 6 was. Ook een band als Limp Bizkit vond ik leuk vanwege de ¨stoere¨ gitaarriffs.

Na Linkin Park en Limp Bizkit kwam Iron Maiden. Ik heb een tijd echt alleen maar Iron Maiden geluisterd, toen was ik 8 ofzo. Ook bands als Slipknot behoorden toen tot mijn favoriet. Maar na een review te hebben gelezen in de Veronica ging mijn muzieksmaak een hele andere kant op.

Ik hoor je al bijna zeggen: Veronica? Ja, de Veronica. Daar stond een review in van Ghost Reveries van Opeth en toen werd ik wel benieuwd. Toen heeft mijn vader dat album voor mij gedownload en het was liefde op het eerste gezicht. Er gingen twee wegen voor mij open: Die van de Death Metal en die van de progressieve Rock uit de jaren ´70. Zo ging ik naar bands als Morbid Angel luisteren maar ook naar Pink Floyd.

Ook kreeg ik in dat jaar een kopie van mijn oom van Lateralus van Tool. Toen ik thuis was heb ik hem gelijk opzet en de tonen van The Grudge begonnen. Ik was echt compleet overdonderd. Het album staat nog steeds in mijn top 10, zo´n impact heeft het gemaakt sinds toen. Nog steeds luister ik dit album iedere maand een keer.

Pink Floyd heb ik een lange tijd links laten liggen maar toen kocht ik voor Moederdag Live At Pompeii. Deze gingen we toen tijdens het eten kijken en toen Echoes begon was ik verkocht. Wat was dat mooi. Nog steeds is het een van mijn favoriete nummers.

Mijn muzieksmaak werd extremer en softer tegelijk. Zo luisterde ik naar bands als Cannibal Corpse maar ook naar Pink Floyd. Toen ik op MusicMeter kwam is mijn muzieksmaak nog breder geworden.

De eerste ontdekking hier was Pink Moon van Nick Drake. Zulke muziek had ik nooit gehoord. Ik dacht dat Folk heel saai was maar dit album was dat compleet niet. Ik heb hem toen 5 keer achter elkaar geluisterd, helemaal sprakeloos.

Daarna begon steeds meer geweldige albums te ontdekken: The Seldom Seen Kid, Remain In Light, Daydream Nation. En The God Machine. En Jazz.

De laatste maand luister ik steeds meer elektronische muziek. Vooral LCD Soundsystem maar ook Massive Attack, Portishead, Aphex Twin en Autechre.

avatar van freakey
Had ik je al gezegd Liquid van 35007 te checken Don? 35007 - Liquid (2002), misschien wel de beste plaat ooit in Nederland gemaakt!!

Ook maar even deze dan: Mother-Unit - Brain-Massage (2010)

avatar van Don Cappuccino
Inmiddels al weer 3 tips gekregen, namelijk ook een van bennerd. Ik weet in ieder geval wat ik kan luisteren vandaag.

Ik had al wat geluisterd van 35007 en dat klonk inderdaad erg goed.


avatar van Ynoskire
Ooit ben ik begonnen met het luisteren naar de wat commercielere dancemuziek. Toen ben ik Sigur Rós tegengekomen hetgeen een nieuw hoofdstuk in mijn muzikale ontwikkeling heeft ingeluid. Een logische stap was post-rock verder uitdiepen. Vervolgens ben ik weer teruggegaan richting mijn elektronische roots met (volgensmij) Moderat als eerste artiest die ik tot op het heden nog kan waarderen (naast het album Seven Ways van Paul van Dyk, zo'n beetje het enige goede trancealbum dat ik ken). Vervolgens ben ik via de top 10 van Nakur verder gaan zoeken en kwam ik Steve Reich en Deathprod tegen. Vanaf daar ben ik wat meer naar experimentele elektronica gaan zoeken. Tegenwoordig luister ik nog steeds graag naar ambient, noise en idm. Gelijktijdig ben ik begonnen met het luisteren van klassieke muziek, de eerste twee componisten die echt aansloegen waren Mahler en Liszt. Ook heden ten dage luister ik nog redelijk wat klassieke muziek, hoewel de echte klassieken (romantiek en barok) nog steeds niet echt willen aanslaan. Alles vanaf de neoklassieke periode vind ik wel heerlijk om te luisteren.

Vervolgens kwam er een redelijk dramatische wending, ik kwam erachter dat hiphop óók als muziek beschouwd kon worden ( ). Dat kwam voornamelijk door Madvillain, het pad dat ik door de hiphop heen heb genomen is redelijk voorspelbaar, eerst alle Doom albums. Toen teruggegaan naar mijn elektronische roots met Flying Lotus en andere instrumentale zooi. Vervolgens gewoon uit lopen diepen. Vlak daarna ben ik aan de techno geraakt. Een genre dat ik van tevoren al vaker had aangedaan maar waar ik niet wist waar ik moest beginnen. Via Berghain 04 van Ben Klock ben ik toch maar begonnen met de backlog van Ostgut Ton af te gaan. Via Redshape ben ik indertijd bij het detroit geluid uitgekomen.

Volgende dramatische wending, metal is muziek. Ja, ik kwam tegelijkertijd Alcest en Darkspace II (lekker album om te beginnen met metal dacht ik zo ) tegen en vond het beiden erg gaaf. Vervolgens ben ik Lunar Aurora en Paysage d'hiver gaan luisteren. Toen ik eenmaal aan dat geschreeuw gewend was en het zelfs kon waarderen ben ik ook doorgegaan met het uitspitten van het blackmetal genre. Helaas is dat een redelijk vruchteloze zoektocht geweest, daar er (naar mijn mening) redelijk weinig echt unieke muziek wordt gemaakt binnen de black metal, het worden zo snel eenheidsworsten. Hetgeen niet wegneemt dat ik er van tijd tot tijd wel graag naar luister, maar mijn collectie is niet echt uitgebreid.

De volgende stap was Jazz. Ik ben er een beetje ingestroomd via het ECM label, gelijktijdig door Jarrett en die extreem zwaarmoedige "The Sea" albums. Het heeft me een tijdje gekost om aan het typische jazzgeluid te wennen (in het begin verafschuwde ik iedere plaat waar een saxofoon op voorkwam), ondertussen kan ik dat trouwens (mondjesmaats) wel waarderen.

Dat is het denk ik wel in grote lijnen. Wat ik nog steeds niet kan waarderen? Sowieso R&B, de david guetta achtige elektronische muziek van deze wereld. Brostep, Barok en muziek uit de romantiek, death metal en bands zoals interpol en radiohead willen er niet in hoe vaak ik het ook probeer. Om het af te sluiten, indie, omdat er geen term in de muziek zo totaal nietszeggend is als indie.

avatar van starbright boy
Opmerking vooraf: Mijn stemmenlijst is hopeloos verouderd.


Ik ben opgegroeid met 80's pop, '90's grunge en britpop, versimpeld en samengevat. Hoewel ik lang niet meer zo intensief bezig ben met muziek als pakweg een jaar of tien geleden merk ik dat mijn smaak alleen maar breder wordt. Ik vind de vraag "van wat voor muziek hou je ?" totaal niet meer te beantwoorden. Genres uitsluiten vind ik ook moeilijk, maar daar kom ik al iets verder mee. Er is weinig metal is waar ik echt wat mee heb (maar bijvoorbeeld weer wel sommige hardcore) en ik kan meestal ook weinig met symfo.Ook doet de meeste Latijns-Amerikaanse muziek me niets. Ook wat vroeger nog weleens AOR genoemd werd (bands als Toto, Foreigner enzo) kan me gestolen worden. Maar dan kom ik eigenlijk alweer in subgenres terecht.

De laatste tijd ben ik vaak op Youtube bezig met het zoeken naar mooi gearrangeerde mainstream muziek uit de jaren '60 en '70. Ik ben dol op Dusty Springfield, maar vind ik ook sommige nummers van The Carpenters prachtig en hou erg van Burt Bacharach's composities. Verder is er in vroege soul voor mij nog wel wat te ontdekken.

Ik heb weleens geprobeerd te zoeken naar een overkoepelend gegeven voor mijn totale smaak te zoeken. Ik kwam toen op het woord kwetsbaar. Hoewel dat eigenlijk veel te vaag is en ik niet alle kwetsbare muziek goed vind, is dat geloof ik waar ik meestal naar op zoek ben.

Er zijn ook een aantal grote namen waar ik nooit wat mee gekund heb. Ik haat Dire Straits bijvoorbeeld. Ik heb ook niks met The Doors, The Eagles of met Led Zeppelin. Ik heb sowieso vaak moeite met bands uit de eerste helft van de jaren '70, uit die tijd luister ik veel liever naar singer-songwriters. Vind het met de opkomst van punk weer veel interessanter worden. Iets als Dead Can Dance heb ik vaak geprobeerd, maar is me niet gelukt om daar iets mee te kunnen. Waarom de vroege Interpol geweldig vind en The Editors saai kan ik zelf ook niet verklaren, maar het is wel zo.

Maar wat mijn smaak nu precies is weet ik dus niet echt meer.

avatar van sheep67
sheep67 (crew)
Leuk om enkele verhalen van dit topic te lezen. Ik hou het kort en bondig

Heb een brede muzieksmaak want ik heb zoveel gehoord in die 35 jaar dat ik de popmuziek bewust volg. Van heel veel muziekstijlen zijn er wel artiesten/bands die ik waarderen kan.
Een rode lijn in mijn leven is alles wat met reggae te maken heeft. Niet echt een populaire muziekstroming op deze site ben ik achter gekomen. Het is eigenlijk de enige muziekstijl die mij al 35 jaar interesseert. Vele concerten/festivals bezocht. Een tweede genre die ik eruit wil lichten is rap-metal. Totaal iets anders en meer van deze tijd en wat ik al memoreerde....heb een brede belangstelling. Zeer interessante stroming en altijd spannend om naar te luisteren. Strakke beats afgewisseld door beukende gitaren.....een onverwachts perfecte combinatie.

En om het verhaal compleet te maken qua diversiteit: Morrissey (& The Smiths) is mijn absolute held met een groot aantal teksten die mij aanspreken, volgend vanaf midden jaren '80.
En ik kom er niet onderuit om ook mijn guilty pleasure aan te halen: Sandra Kim (E.S.F. 86) een zeer sympathiek/charmant personage wat mij een vorm van vriendschap met haar heeft opgeleverd.

Kortom: ben wellicht muzikaal schizofreen

avatar van Rudi S
Lijkt mij niet, ik vind wel dan Sandra Kim en Morrissey op een lijn zitten

avatar van sheep67
sheep67 (crew)
Ben al een tijdje jouw zin aan het analyseren maar met het album The Queen Is Dead op plek 3 in jouw Album Top 10 kan het haast niet negatief bedoeld zijn Die mogelijkheid hou ik uit ervaring altijd open. Enige overeenkomst die ik kan ontdekken is dat beiden zogenaamde "love or hate" artiesten zijn. Een middenweg is er blijkbaar niet met albumtitels als Viva Hate en J'aime la Vie.
(anders zou ik het niet weten: zie geen raakvlakken qua muziek, drugsgebruik, eetgedrag of wat voor lijn dan ook)
Maar goed, ben er weer een ochtendje zoet mee geweest.....and still confused after all these years.

avatar van paulmccuytney
Ik ben geboren in 1954, dus ben ik eigenlijk opgegroeid met de muziek uit de jaren 60 en 70. Veel nummers uit die decennia heb ik dan ook in mijn hart gesloten. Maar ook de jaren 80 en in iets mindere mate de jaren 90 hebben bij vlagen prachtige muziek voortgebracht. Ik ben alleen niet zo kapot van de meeste disco (een paar uitgezonderd), rap, hiphop en vooral house. Wel hou ik weer van goede rockballads, zoals November rain, Stairway to heaven en Nothing else matters om er maar eens een paar te noemen.
Favoriete albums : U2 - The Joshua Tree, Dire Straits - Brothers in Arms en Meatloaf - Bat out of hell.
Favoriete singles: Procol Harum - A whiter shade of pale en The Animals - House of the rising sun.

Milotic
Ik ben geboren in 1994, dus ben opgegroeid met voornamelijk verschrikkelijke popmuziek. Gelukkig ontdekte ik via internet goede oude muziek. Ik ben rockliefhebber, verschillende subgenres: grunge, hardrock, progressieve rock, glamrock, alternatieve rock, af en toe wat lichtere metal, indie-rock en new wave-rock...

Favoriete bands, op volgorde: Queen, Pearl Jam, Bon Jovi, Nirvana, Bruce Springsteen, Guns N' Roses, U2, Coldplay, Metallica, The Cure.

Wat ik haat: rap, hiphop, dubstep, Nederlandstalig, dance, hardstyle, house, de meeste modernde pop.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:52 uur

geplaatst: vandaag om 17:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.