Het feest dat nooit gevierd werd...en jongelui, zo klinken nu echte violen!

http://nl.youtube.com/watch?v=271Icp74KDU



(En de eerste de beste die hier aan komt kakken met een tekst van Acda en de munnink krijgt het met mij aan de stok!)

Kraaien van Andre Manuel

De kraaien op het land
Zwart als de raven
Zullen schateren op de dag
Dat deze jongen wordt begraven
De stoet vanuit de kerk
Tegen al m'n wensen in
Een laatste avond in de kroeg
Maar de familie had geen zin
't Zijn zulke brave burgerikken
Grijze mussen, berelaf
Ik kan sputteren wat ik wil
Ze dragen me naar het graf
Alwaar de goegemeente rouwend
Luistert naar de dominee
In zijn hart een goeie jongen
En de schare knikt gedwee
Terwijl 'k de kist graag had gezien
Op de bar, de deksel open
Een joint gaat in de rond
Jullie allemaal bezopen
Lul de oren van mijn kop
En dan de laatste drank besteld
Waarna een held're geestverwant
Een taxibusje belt
Een busje belt



Zet deze jongen bij het raam
Neem brood en koffie mee
En rij dan in het holst
Met z'n allen naar de zee
Zet me rechtop in het zand
Veeg het vuil van m'n gezicht
Zing de maan nog eenmaal toe
Tot aan het eerste ochtendlicht
Ga wandelen op het strand
Gooi wat schelpen in m'n schoot
Verzamel al het spoelhout
En bouw een kleine boot
En als dan 's avonds heel die zon
In die bak met water dooft
Duw me dan de zee op
Zoals me is belooft
Maak allemaal een fakkel
Steek het bootje in de brand
Ik zal m'n lied nog eenmaal zingen
Jullie dansen op het strand
Als indianen
Als indianen

De Div - Dit Moment :

Leen me je allermooist
Aller aller allermooist
Neem me m'n allermooist
Aller aller allermooist
Dit is het moment
Geen mens die kan bestaan
van ademen alleen ademen
Zeg geen nee
Zeg geen nooit
Zeg je hart
Dit is het moment
Geen mens die kan bestaan
Van ademen alleen ademen

Misschien niet de allermooiste, maar zeker een topper:
Vechten van het Goede Doel.

Je kunt best vinden dat God bestaat
En alles gaan moet zoals het gaat
Dat er bazen moeten zijn en knechten
En dat daarover niet valt te vechten
En je mag best vinden dat iemand die gelooft
Zich vrijwillig van 't verstand heeft beroofd
Dat er bazen mogen zijn maar geen knechten
Maar waarom zou je vechten

Je kunt best vinden dat negers stinken
En als ze dat niet doen: dat ze drinken
Dat er goeie zijn maar veel meer slechte
En je moet er niet mee vechten
En je mag best vinden dat zwart mooi is
Wit, op zichzelf, geen pleidooi is
Dat er altijd meer goeie zijn dan slechte
Maar wil je d'r om vechten

Je kunt best vinden dat geweld gewoon is
Het een onderdeel van ons levenspatroon is
Dat je moet staan op je rehten
Maar staan is net geen vechten
Je mag best vinden dat geweld vies is
Als middel toch onkies is
Omdat je wonden niet naadloos kunt hechten
Moet je niet vechten

En je kunt best vinden dat je wat vindt
Maar je gedraagt je als een kind
Dat altijd om alles wil vechten
In het speelkwartier van tien tot kwart over


(c) tekst: Henk Temming en Henk Westbroek

Tröckener Kecks - Ik denk nooit meer aan jou

Ik denk nooit meer aan jou
Als ik 's ochtends wakker word
In een onbekende woning
Naast een onbekende vrouw
Ik denk nooit meer aan jou

Als ik 's middags buiten zie
Hoe een man een vrouw zijn jas geeft
Voel ik plotseling de kou

Als ik de kroeg binnenloop
Waar wij vroeger altijd kwamen
Denk ik nooit meer aan jou
Als ik ga zitten in de hoek
Waar wij samen altijd zaten
Denk ik nooit meer aan jou
Als ik de lege dagen tel
Een bier teveel bestel
Komt dat heus niet door jou
Als je dat soms denkt
Want ik denk nooit meer aan jou
Nee, ik denk nooit meer aan jou

Als ik 's nachts langs jouw huis loop
En de lichten zie branden
Denk ik nooit meer aan jou
Langs het huis dat ik beter ken
Dan mijn eigen huis
Denk ik nooit meer aan jou
Waar ik liever wil zijn
Dan waar dan ook
Ik denk nooit meer aan jou

Als ik alleen in bed lig
En vergeefs jouw hand zoek
Denk ik nooit meer aan jou

Een band die in dit topic ook niet onvermeld mag blijven: De Kift.

Poëzie op fanfarepunkmuziek...

Dat had best onvermeld mogen bljven hoor....de Kift.....Brrrrrrrrrr!

Suzanne door Herman van Veen

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
duizend schepen gaan voorbij
en tch wordt 't maar niet later,
en je weet dat zij gijn gek is,
want daarom zit je naast haar
en ze geeft je pepermuntjes,
want ze geeft je graag iets tastbaars
en net als je haar wilt zeggen:
'ik kan jou geen liefde geven'
komt heel de stad tot leven en hoor
je meeuwen schreeuwen,
je hebt steeds van haar gehouden,
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand

en Jezus was een visser,
die het water zo vertrouwde,
dat Hij zomaar over zee liep,
omdat Hij had leren houden
van de golven en de branding,
waarin niemand kan verdrinken,
Hij zei: ' Als men blijft geloven,
kan de zwaarste steen niet zinken'.
Maar de hemel ging pas open,
toen Zijn lichaam was gebroken
en hoe Hij heeft geleden,
dat weet alleen die Visser aan 't kruis
en je wilt wel met Hem meegaan,
samen naar de overkant
en je moet Hem wel vertrouwen,
want Hij houdt al jouw gedachten in Zijn hand.

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
je onthoudt waar ze naar kijkt,
als herinnering voor later
en het zonlicht lijkt wel honing,
waaraan kinderen zich te goed doen
en het grasveld ligt bezaaid met wat de
mensen zoal weg doen,
in de goot liggen de helden,
met een glimlach op de lippen
en de meeuwen in de lucht,
lijken net verdwaalde stippen,
als Suzanne je lachend aankijkt
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand.

10/10

Voor mij is naast "Kinderballade" toch voornamelijk het minder gekende Het Spaarne - van de door mij gewoon aanbeden plaat "Hoe sterk is de eenzame fietser" één van de allermooiste Nederlandse teksten die ik ooit gehoord heb.
Bovendien is dit zo'n ontzettend weemoedig lied, ik hou het zelden droog als ik deze tekst vol heimwee naar vroeger hoor. Vooral de zinsnede : HET EINDIGT NAAMLOOS IN EEN ZIJKANAAL, gaat door merg en been...


Het Spaarne

Lennaert Nijgh / Boudewijn de Groot


Het Spaarne stroomt,
het Spaarne stroomt,
het Spaarne stroomt voorbij.

Voorbij de stad waar niets meer wordt geladen,
er liggen voor de waag geen schepen meer.
Ze varen door want de bolders en de kaden
hebben plaatsgemaakt voor het verkeer.

En het Spaarne stroomt...

Zoals het steeds voorbij zal blijven stromen.
Het water gaat, wat blijft is de rivier.
En wat er ook voor andere tijden komen,
hij stroomt voorbij en blijft toch altijd hier.

Het Spaarne stroomt...

Het Spaarne stroomt...

Voorbij de brug, voorbij de laatste huizen,
voorbij de werven en het stoomgemaal.
Het Spaarne stroomt, maar niet voorbij de sluizen,
het eindigt naamloos in een zijkanaal.

Die kèn ik, op die eerste (en beste) Spinvisplaat staan er wel méér van die prachtige dingen (ik zag een wolk die op Arafat leek...)

Is best wel een mooi lied( een covertje natuurlijk) maar heeft u enig idee waar herman van V. het over heeft?
Wie is suzanne? Een Kind? Zijn poedel? Zijn gehandicapte zus? Of heeft hij gewoon lekker zitten rijmen?

voor ik vergeet dat hier een kerk heeft gestaan
voor ik vergeet dat ik jarig was
en een tic-tac in mijn neusgat had toen we naar zeeland zijn gegaan
voor ik vergeet koninginnedag
en wie toen mijn vrienden zijn geweest
en ik niets meer weet van straten en examens en vakanties en ruzie
op een feest ergens in de Biltstraat waar ik toch niemand kende
voor ik vergeet en later alles anders heet
voor ik vergeet en ik de feiten en de cijfers en de namen van de schrijvers niet meer weet
de hele dag en alle woorden en elk uur de hele dag
en ook de nacht en de zomers en de handen van mijn vader vergeet ik op den duur
voor ik vergeet vergeten ben van die hersenscan en van die toestand met dat huis
en dat ik zo iemand was die van alles wou
en niets begreep van de film waarin hij speelde
en de lafbek die hij was
ik hou van jou
ik hou zoveel van jou
tot ik vergeet
ik jou vergeet
jou vergeet
en nog alleen maar lijk te dromen

Kalverliefde - Robert Long

Ja, kalverliefde was het wel
Misschien zelfs min of meer een spel
Dat werd gespeeld
En met je hobbies werd gedeeld
Soms zat je samen in een klas
Of liep je door het hoge gras
Buiten de stad
Onhandig mompelde je wat
Onhandig fluisterde je "schat"

Ook ging je met haar mee naar huis
En deed je huiswerk bij haar thuis
Dan zei ze "mam
Mag hij straks ook een boterham"
Ze zeiden dat je met haar ging
Want om je pink droeg jij haar ring
Met rode steen
Die gaf ze eerder aan geen een
Zo'n mooie ring had jij alleen

Dan komt de tijd waarop je ziet
Met meisjes lopen is toch niet
Zoals je dacht
Wat had je eigenlijk verwacht
Je kleurde diep tot in je nek
Als vriendjes riepen "meidengek"
Omdat je wist
Met vissen had men jou gemist
En liever had jij ook gevist

En 's avonds zeg je na een feest
Waar jij met haar bent heen geweest
"Hier is je ring
Wat moet ik met dat klereding"
En 't leek haar 's avonds nog zo echt
En nu opeens heb jij gezegd
"Ik wil niet meer"
De eerste keer doet zoiets zeer

Dan lig je huilend in je bed
Je voelt een redeloos verzet
En ook de pijn
Je denkt "zo zal het nooit meer zijn
Zo zal het zeker nooit meer zijn"
Je weet zo zal het nooit meer zijn

Robert Long ja, daar kunnen nog wel een paar pagina's met mooie teksten mee gevuld worden

maar dat zal ik niet doen

Deze spreekt me altijd ook erg aan:

Klein Orkest - Later Is Al Lang Begonnen

Je zou zo graag een speler zijn
Maar je staat aarzelend langs de lijn
Bang om op je bek te gaan
Je durft niet te kiezen
Je mocht 'ns verliezen
Zo bang om straks alleen te staan

Maar ergens halverwege kijk je om en krijg je spijt
Levend voor morgen raak je nu je toekomst kwijt
In de boot genomen door de Zilvervloot
Sparend voor later ga je straks ook sparend dood
En later later is allang begonnen
Later later is allang begonnen
Later later is allang begonnen
En vandaag komt nooit meer terug

Spelend op zeker
Tegen alles ingeent
Spring je braaf in het gelid
Het verlangen afgeleerd
Je gevoel geamputeerd
Blijf je zitten waar je zit


Later is allang begonnen
Later is allang begonnen
Later is allang begonnen
En vandaag komt nooit meer

Later later is allang begonnen
Later later is allang begonnen
Later later is allang begonnen
En vandaag komt nooit meer

Harrie Jekkers, één van Neerlands beste liedjesschrijvers, zo niet de beste. Spitsvondig, grappig, ontroerend, herkenbaar.

Father McKenzie noemde 'm al: Kinderballade van Boudewijn de Groot. Mijn favoriete Nederlandstalige lied. Sfeervol, liefelijk, maar met een ijzingwekkend, mysterieus en gruwelijk einde. En ook nog geschreven door Gerrit Komrij!

Kinderballade

tekst: G. Komrij

Hij was twaalf, had rappe leden,
jongen uit de Hof van Eden.
Als hij lachte, lachten luidkeels
alle leeuweriken mee.

Met zijn blikkering van tanden,
met zijn marmerbleke handen
leek hij op een tere engel
uit een sierlijk bal masque.

Hij kon klaterhelder zingen
en zijn haar rook naar seringen.
Oh hij was een waterprins
die in zijn pak van goudlamee
was ontstegen aan de zee.

Zij was dertien, een gazelle,
en haar naam was Annabelle.
Annabelle noemden haar zowel
de hinde als het ree.

Met haar helderrode wangen,
met haar glinsterende spangen,
leek zij in haar gazen bruidsjurk
't meest nog op een toverfee.

Blauw waren haar vreemde ogen,
blauw maar zonder mededogen.
Oh ze was een kleine meermin
die maar net van lieverlee
was ontstegen aan de zee.

Samen in het ochtendgloren
wandelden ze langs het koren.
Mild en zonder ze te storen
scheen het zonlicht naar benee.

En onder de roze stralen
kuste hij haar lippen dralend
en hij zei haar wonderwoorden,
zelfs het gras luisterde mee.

Op het horen van die woorden
week voor hen gedwee het koren
en het lispelde: wees welkom,
en bood doorgang aan die twee
zoals eens de Rode Zee.

Toen hij, op geblaf van honden,
dagen later werd gevonden,
lag de blanke prins geschonden
in het koren zonder fee.

Met zijn dode grote ogen
keek hij roerloos naar omhoog en
langzaam ritselde zijn bloed nog
uit een gruwelijke snee.

Niemand wist meer te vertellen
hoezeer kleine Annabelle
had gehouden van haar engel
uit het sierlijk bal masque.
Maar nog altijd ruist de zee.

Jouw armen liefste, zijn niet om te slaan,
je moet je handen niet tot vuisten maken.
Je ogen hoeven niet zo hard te staan,
ontspan die harde lijnen om je kaken.
Je lichaam lief is zacht om aan te raken.
Maar jij denkt enkel aan je eigen heil,
jij denkt alleen maar aan je eigen zaken
en dat is toch beneden alle peil.
Bekijk jezelf en lach, je zachte arm
is voor mijn hoofd gemaakt om op te rusten,
je borst als veilig kussen houdt me warm,
maar warmer zijn je lippen die me kusten.
Zo wekte je een voor een mijn andere lusten.
Maar jij dacht aan een ander onderwijl
waarmee je zonder moeite je geweten suste
en dat is toch beneden alle peil.

Mijn liefde was de inzet voor jouw spel,
door mij liet jij je ijdelheid graag strelen.
Je wilde niet, dan wilde je weer wel.
Ik was verblind, ik liet maar met me spelen.
Je liet je zo maar door een ander stelen
en mijn geluk ging zo maar voor de bijl.
Maar mijn verdriet kon jou niet zoveel schelen
en dat was toch beneden alle peil.

Prinsheerlijk lig je in een anders bed
en maakt hem met je lichaam dwaas en dronken,
wat in geen enkel opzicht jou belet
achter zijn rug om weer naar mij te lonken.
Bedriegen ligt nu eenmaal in jouw stijl,
je hebt je in het geheim aan mij geschonken,
maar het is toch wel beneden alle peil.

Bram Vermeulen - Verlangen


Er is een deel van mij
In de Ardennen blijven steken
Een ander deel
Ligt in Italie aan zee
Weer een ander deel
Is in les Landes gebleven
Ik neem steeds minder
Van mijzelf nog mee

Zo heb ik, als ik weg ben
Te weinig mee van mij
Zodat ik daar niet lang kan blijven
En ik terug moet
Naar daar waarvan ik kwam

Om dan weer thuis te wezen
Daar waar ik heb gezeten
Ook deze keer natuurlijk
Zijn deel weer van mij nam

Er is een deel van mij
In jouw ogen blijven steken
Een ander deel
Zit in de lijnen van je huid
Weer een ander deel
Is in je handen gebleven
Met steeds minder van mijzelf
Kom ik uit

Zo heb ik als ik weg ben
Te weinig mee van mij
Zodat ik niet lang weg kan blijven
En zonder dat er iets gebeurde
Terug zal moeten gaan

Om dan weer thuis te wezen
Daar waar ik heb gezeten
Het deel dat ik bij jou laat
Ook zonder mij wel blijft bestaan

refr.

Zo heb ik, als ik weg ben
Te weinig mee van mij
Zodat ik nooit meer lang kan blijven
En ik terug moet
Naar daar waarvan ik kwam

Om dan thuis te weten
Dat ik niet kan vergeten
Zo komt alles wat ik achterlaat
Er als verlangen bij

Smaken verschillen uiteraard en gezongen door Long zal het ongetwijfeld ontzettend ontroerend zijn...

@ lauradance; ja, die teksten van Lennaert NIjgh zijn gewoon het summum, ik vrees dat niemand daar boven kan, kwalitatief dan!

Inderdaad, zoals Robert Long die nummers brengt kunnen er wat mij betreft niet veel, maar ik vind het ook juist door zijn eenvoud, en niet van dat hoogdravende gedoe, erg mooi

spinvis - aan de oevers van de tijd

Aan de oevers van de tijd
Kijk ik om me heen
Ik wachtte aan de kant
Aan de oevers van de tijd
En alles ging voorbij
Verloor zijn naam
en spoelde aan

Aan de oevers van de tijd
Hing ik maar wat rond
In het zachte dode licht
Van de vreemde grijze zon
Zocht ik naar die ene dag
Naar een juni in een zomer in een jaar

Kijk iemand zwaait en roept
En blauw staat je zo goed
Daar gaat de telefoon
Je boek ligt in de tuin
Het is zo te zien nog vroeg
Misschien een uur of twee
En daar, daar bij de auto staan
Josefien en Mike
Een bruine Citroen
Je doet iets met je haar
We gaan zo te zien nog weg
Misschien al zometeen

Aan de oevers van de tijd
Hing ik maar wat rond
Tijd was vreemd als ik
En ergens tussen alle troep
Van toen en toen en toen en toen
Zoals stemmen in een zomer in een jaar

Kijk iemand zwaait en roept
En blauw staat je zo goed
Daar gaat de telefoon
Je boek ligt in de tuin
Het is zo te zien nog vroeg
Misschien een uur of twee
En daar, daar bij de auto staan
Josefien en Mike
Een bruine Citroen
Je doet iets met je haar
We gaan zo te zien nog weg
Misschien al zometeen

Ook nog een topper:

Nu hoef je nooit je jas meer aan te trekken
En te hopen dat je licht het doet
Laat buiten de stormwind nu maar razen in het donker
Want binnen is het warm en licht en goed
Hand in hand naar buiten kijken waar de regen valt
Ik zie het vuur van hoop en twijfel in je ogen
En ik ken je diepste angst

refr.: Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij


En als je 's morgens opstaat ben ik bij je
En misschien heb ik al thee gezet
En als de zon schijnt buiten gaan we lopen door de duinen
En als het regent gaan we terug in bed
Uren langzaam wakker worden, zwevend door de tijd
Ik zie het licht door de gordijnen en ik weet
Het verleden geeft geen zekerheid

refr. Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij


Ik doe de lichten uit en de kamer wordt nu donker
Een straatlantaarn buiten geeft wat licht
En de dingen in de kamer worden vrienden die gaan slapen
De stoelen staan te wachten op 't ontbijt
En morgen word ik wakker met de geur van brood en honing
De glans van 't gouden zonlicht in jouw haar

En de dingen in de kamer, ik zeg ze welterusten
Vanavond gaan we slapen en morgen zien we wel
Maar de dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn zonder jou

En je kunt niets zeker weten want alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
En je kunt niets zeker weten want alles gaat voorbij
Maar ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij
Ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou en mij


Lennaert NIjgh

deze hoorde ik van de week weer , vooral die laatste vier regels , uber-sentimenteel


Conny Vandenbos (tekst Kees van Kooten)

Toen hij de deur dicht deed
met het paspoort in zijn jas
had zij totaal geen weet
en stond de snelkookpan op 't gas
ze zouden zo gaan eten
de vier placemats lagen klaar
daar stonden oude auto's op
maar hij droeg halflang haar
ze hadden het zo goed
ze hoefden niets te laten staan
hij deed iets in computers
dus dat was een prima baan
plus twee gezonde kinderen
en financieel nooit klem
hun dochter leek zo leuk op haar
het jongetje op hem

(refr.)
Maar hij verdween
nergens heen
't was op een maandag
toen hij verdween
nergens heen
de noorderzon scheen

Hij kreeg die drang wel vaker
en dan hij ging hij onder het mom
van even met de hond uit
soms wel negen straatjes om
wanneer hij nuchter thuis kwam
dan lag zij alvast in bed
ze vreeën zich tevreden
of hij nam een slaaptablet
maar deze maandag hing er iets
meeslepends in de lucht
het kroop bij hem naar binnen
en het joeg hem op de vlucht
voor het geluk en voor de zekerheid
en voor een oude dag
hij wou een ander leven
dat niet uitgestippeld lag

(refr.)

De hele weg naar Schiphol
had hij ogen in zijn rug
die negen jaren huwelijk
hij keek er vreemd op terug
hij was al gauw veranderd
en die ander zou wel zien
of ijsland of in canada
hij had een milles of tien
hij voelde zich zo'n twintig,
nu opnieuw alleen van huis
de plastic beker koffie smaakte
half zo goed als thuis
en hij vond een wollen wantje
van zijn zoontje in zijn zak
toen scheelde het even weinig
of hij huilde en hij brak

Dankje, Steven. Niet dat ik alle andere teksten wil diskwalificeren, maar Spinvis staat tekstueel op eenzame hoogte. Spinvis schetst een moeilijk te duiden sfeer van melancholie in slechts een paar zinnetjes, zonder ooit hoogdravend of gekunsteld overte komen. En hoe bijna briljant is de keuze van de namen 'Josefien en Mike' en een 'bruine Citroen'? - retorische vraag, trouwens - Niet zijn mooiste tekst wat mij betreft, maar een heel mooi nummer niettemin.

Typhoon op Wind Waait:

Tijd vliegt voorbij zonder pauze's,
Ik treuzel, ik heb niets te zoeken onder die vleugels,
Druk op me middenrif, daarom stotter ik,
Ik ben iemand die geniet als die afgezonderd is.
En ik sta open , maar door mensen buiten gaat het over,
En probeer ik terug te kruipen naar mijn schuilplaats, totdat het wel gaat.
Totdat ik opsta op het moment dat mijn bel gaat.
Totdat ik alles heb aanvaard,
Mijn dan en bevallen en alles heb aangekaart,
Maar tot dan blijf ik Remy, schat ik begrijp mezelf niet eens,
Dus het geeft niet, laat mij maar achter, laat mij maar wachten,
En wees niet bang want ik ben het grootste gevaar dat ik s'nachts kan verwachten.
Wat een dag hè, misschien heb ik alles geidealiseerd, en was het mooier als we dachten.

Wij klampen ons vast aan iets, dat is bestemd ons te verlaten,
Je wint wat tijd maar, daar blijft het bij.
Dus ik laat het,
In theorie maar de praktijk is even wennen dus,
Zo niet mij maar toch ben ik het,
Mijn cap bedekt me ogen,
Kleren de naakte waarheid,
Geen tijd is een excuus, daarom horloges.
En focus alleen op mezelf, niet uiten maar wel gek vinden dat niemand helpt.
Ik sta verstelt, van mijn aanstellerij, eenzaamheid is een idee,
Voor mij is het wel een feit, ik draai door,
Omdat ik mijn gevoel niet kwijt kan,
Ik moest door, zocht mijn heil bij andere werd er niet blij van,
Ik ben rijk want, kijk wat ik heb, vrienden,familie,mijn vrijheid en rap.
Dit lijkt perfect, met rede, en dit alles heeft een meerwaarde omdat ik het weer kan delen.

het bestaat: rap met hersens en gevoel

Al sinds 1978.