Frans Halsema - Voor haar

Zij verstaat de kunst van bij me horen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee
Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht wordt heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan
Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar

En als ik oud moet worden, dan alleen met haar
Zij kent al mijn dromen en mijn wanen
Al mijn haast en al mijn hoon en mijn spijt
Als ik lach kent zij alleen de tranen
Die daar achter liggen in de tijd
Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar

En als ik oud moet worden, dan alleen met haar
Zij is meer dan deze woorden zeggen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
Maar wie weet een wonder uit te leggen
En een wonder draag ik met me mee

Ik vind dat altijd nogal wat om te zeggen ; de beste, de mooiste.....
ik vind dit gewoon mooi, ...en ja het is 'soort' nederlands:

Daniel Lohues - Angst is mar veur eben, spiet is veur altied


Ie moeten niet bange wezen

veur hoe de wind soms stiet

Angst is mar veur eben,

spiet is veur altied

Wees mar nie benauwd,

ie zien ja wel hoe ‘t giet

Angst is mar veur eben,

spiet is veur altied



Donkere wolken botsen soms,

waor dan bliksem uut ontstiet

Mar laot joe niet beletten

deur de kans op groot verdriet

Haol joe mar nie in,

stort joe dapper in de stried

Angst is mar veur eben,

spiet is veur altied



Zwarte nachten zwiet en jeuk

en verlichting is der niet

Doodsbenauwd veur alles

Mar ‘t gevaor bestiet

dat zo naost ‘t slechte

ok ‘t goeie overgiet

Denk dan; Angst is mar veur eben,

spiet is veur altied

Ie moeten niet bange wezen

veur hoe de wind soms stiet

Angst is mar veur eben,

spiet is veur altied



Wees mar nie benauwd,

ie zien ja wel hoe ‘t giet

Angst is mar veur eben,


angst is.....

Klein maar fijn:

Tussen de bromtol en de oude teddybeer
ligt heel alleen nieuw wit... knijn
Meisje speelt iedere dag met haar lappenpop
moet je dan eerst half aangevreten zijn?

Hier staan ook een aantal erg mooi Nederlandstalige teksten op (overigens ook een Duitse en één in fantasietaal).

Waarom kijk jij mij niet aan,
jij dichtgevroren vijver.
Moet ik wachten tot het dooit,
of een wak in je slaan?

Nog een klein stukje Typhoon, ditmaal op sprokkeldagen:

Ze zeggen wees eens practisch van aard, oh dus het draait om handelen.
Zelfs al is de overtuiging ver te zoeken, probeer de vraag te kantelen
Ander perspectief wat zegt het over mij?
Heel veel maar ergens ook niets, vind je het vaag zoals ik praat
Je hoeft niet te luisteren, ik ben een emotionele rollercoaster daarom uit ik me
sorry hoor..

Prachtig nummer.
De openingsregels zijn echt fantastisch.

henk westbroek - zelfs je naam is mooi

kadanz - intimiteit

het goede doel - vriendschap

De mooiste ooit schuif ik even voor me uit, maar deze tekst heeft me altijd bijzonder geraakt.

Tröckener Kecks - Vergeet Me Niet

Het is nauwelijks voor te stellen
Zoals hij hier zit oud en stil
Dat ook hij ooit heeft gevoetbald
Veelbelovend stopper-spil
Dat het meisje toen ze hem zag
Dacht dat is een lekker ding
Dat ze hier hebben gelopen
Tot de maan weer onder ging

Het is nauwelijks voor te stellen
Zoals je hier nu ligt
Dat je ooit moeilijk zal lopen
Rimpels krijgt in je gezicht
Misschien dat wij elkaar niet meer
Herkennen over zoveel jaar
En dat ik iets moet verzinnen
Hoe herkennen wij elkaar

Want als we oud zijn en versleten
Wil ik dat je me herkent
Dat je denkt aan wat geweest is
Wie je was is wat je bent
Oude liefde lang versleten
Terug in oude staat
Dat we dan nog een keer lopen
Tot de maan weer onder gaat

Deze vind ik trouwens ook wel mooi...een diepere lading.....

http://www.youtube.com/watch?v=PD8pCn-FokQ

Waarom zou dat duidelijk moeten zijn dan wel vast moeten staan?

Jules de Corte - De Enkeling:

De enkeling stond op tegen wel honderdduizend dingen
Hij wou niet met de massa mensen mee in het gareel
Hij wenste in het slavenkoor een vrije stem te zingen
Maar voordat ie het wist had ie een schorgeschreeuwde keel

Toen hij niet meer kon zingen stond ie op om te gaan spreken
Tot allen die hij altijd als zijn vrienden had beschouwd
Die zeiden wat ie zegt is nog niet eens zo gek bekeken
Maar toch voor onze oren wel een tikkeltje te baud

Toen hij niet meer kon spreken stond ie op om te gaan schrijven
Hij kraste 't op de muren van ons meerderheidspaleis
Opdat wij ons de slaap uit onze ogen zouden wrijven
Toen sprak er een uit aller naam: veeg uit dit is te grijs

De enkeling staat op, omdat ie zelf zijn weg wil kiezen
Hij vecht tegen het monster van de middelmatigheid
Hij zal zolang ie leeft bij voorbaat elk gevecht verliezen
En als ie eindelijk opgeeft zegt men: zo die zijn we kwijt

Ik vind Spinal tekstueel echt bewonderingswaardig:

Gij zijt verloren, gij zijt geboren voor stof, honger en wonden.
Gij zijt horrig en dom, verdomd door zijn zondes.
Gij zijt ! gij zijt bedrog gij spoot gif in wortels diep in de grond.
Gij weet waarom het rot onder de zon, waar offers niet horen.
Depressief achter trailers, iets maakt me panisch.
Wie ben ik ? wordt ik vernietigd of is dit een vorm van creatie.
Niks is magisch, hij beantwoorde mijn vraag niet.
Ik slaap niet sinds aarde, kinder kadaver, moord, kamikaze.
Als een vallende ster, wens geen haat het brand in de kern.
Van mijn hart, wanneer ik praat ben ik bang dat ik sterf.
Helaas ! zoveel priesters zoveel maagden verkracht in de kerk.
Te vaak, zoveel vragen als de aarde als een appel bederft.
Echt waar ! wie geeft om wat overleefd trek het leven eruit.
Bloed, vlees en zijn huis vervloekt dus wie zoekt en wie bezweekt aan een kruis. kruis ! demonen een leger dat buigt. buigt !
Voor goden niet voor de doden wie fluisert voor hoop want Jezus kruipt.

Breng ons de ware verlosser voor dat de storm komt.
Enorm brengt de evolutie terug naar de oorsprong.
Wie dan ? niemand antwoord, ziet of hoort ons.
Wie dan ? niemand met krachten want niemand stierf en stond op.
Wie ? dit is de kruistocht en engelen huilen.
Een voorspelling niemand komt ons redden, nergens te schuilen.
Niemand ! niemand helpt ons of luistert.
Het rot of het offert zichzelf op voor de felste ster in de ruimte.
Wie breekt iedereen wil begrepen worden.
Ik smeek voor een paradijs voor mij en mijn leger van regenwormen. Spiritueel geen geschreven woorden.
Goden, oorlogen terwijl honderden zonderlingen gestenigd worden.
Ik ben opzoek naar m,n wormgat de droom van een blinde.
Die voorzag de verspilling van bloed toen de laatste vermoord was.
Ik wordt er gestoord van ! de stilte scht weiger te bidden en volg dan.

Van Dik Hout

Voor al mijn vrienden, die meer verdienden, door te bukken voor de fooi
die ze je geven, na heel je leven, te moeten zingen in een kooi.

Trockener Kecks:

Waar zijn ze nu, waar zijn ze gebleven, de vrienden voor het leven.
Ze geven een voor een niet thuis vannacht.

Deze stukjes uit nederlandse nummers blijven me altijd bij.

Walter , ballade van een goudvis - Jan De Wilde

Zit hier nog een diepere betekenis achter? (op het eerste gezicht vind ik het maar niets, maar smaken verschillen natuurlijk )

Nou dat je eerst half aangevreten moet zijn voordat een meisje met je wilt spelen.

Persoonlijk zijn Lennaert Nijgh, Frank Boeijen en Jan Rot mijn favoriete tekstschrijvers, maar de mooiste Nederlandstalige tekst ooit? Dat zou ik zo 1,2,3 niet weten...

Walter, ballade van een goudvis.. Jan De Wilde


Walter was heel tenger toen hij op de wereld kwam
Hij bestond praktisch enkel uit wat benen
Wat roosblauw rimpelig vel en een veel te grote kop
Z'n moeder durfde hem bijna niet spenen

Maar na veel nachten zonder slaap, veel zorgen en geduld
Werd Walter al wat sterker en op zeven
Was ie een doodgewone knaap, een beetje bleek misschien
Met het vooruitzicht op een onopvallend leven

Walter zat soms urenlang in het kippenhok
Of soms op de knieën van z'n vader
Die zong in falset 'zalig zijn de zuiveren van hart'
Ze zullen tot de Heer worden verzameld

Z'n vader hoogstwaarschijnlijk zelf een zuivere van hart
Werd enkele jaren later ook verzameld
Hij deed net een uitval naar een zilveruitje op z'n bord
't Was gewoon maar een breuk van de hartader

Walter's oom vond hem een baantje bij de Brabantbank
Hij deed z'n paperassenwerk voorbeeldig
De directeur zei van hem 'Walter is een flinke kracht'
Maar om het ver te schoppen wat te melig

Z'n vrienden schimpten 'heb jij wel eens ooit een vrouw gehad'
Hij glimlachte onzeker en verlegen
Kom zaterdag na achten eens met ons mee naar de stad
Hij zei niet ja en sprak ze ook niet tegen

Op zaterdag na achten klom Walter reeds in bed
Terwijl het buiten naar jasmijnen geurde
Regelde z'n wekker, sloeg z'n bijbel op en las
Wat indertijd met Habakuk gebeurde

Toen nam de Brabantbank een nieuwe hulpboekhouder aan
Saskia was mooi en heel gewillig
Ze had vreemde lichte ogen, ze was jong, ze was niet dom
Ze liet Walter helemaal niet onverschillig

De eerste keer dat ie haar vroeg zei Saskia 'misschien'
Ze vond hem saaier dan een dooie goudvis
De tweede keer keek Saskia heel ernstig en zei ja
Een mens moet zich toch vestigen voor hij koud is

Met een anjer in z'n knoopsgat liep Walter naar z'n werk
Liep zachtjes fluitend door de straten
De deur stond op een kier, hij trok zich eventjes terug
Ze waren over Saskia aan 't praten

'Arme stomme Walter' zei de hoofdboekhouder traag
Je zou hem best niet op dat feestje vragen
Jezus jezus, deed er één, wat heb ik in die laan
Een pret gehad met Saskia in m'n wagen

Walter stond weer buiten, staarde in de zon
Heer, in wie moet ik nog geloven
Het zoemde in z'n schedel, het antwoord kwam terstond
Bestemmeling is onbekend hierboven

De mensen lachten toen hij zei 'Heer, wat moet ik doen'
Hij hoorde niets, hij leek wel in extase
Het antwoord kwam dit keer van de affiches aan de muur
Z'n ogen lazen vaag 'houd goed uw Pasen'

Walter liet een advertentie plaatsen in de krant
'k Verklaar dat ik geen schulden zal betalen
Die Saskia gemaakt heeft daar ik 't echtelijke dak
Verlaten heb, getekend W. De Schrale

Walter keerde nooit terug naar de Brabantbank
Hij leerde eigenhandig kleiwerk draaien
Z'n kleren stonken, maar hij zei 'de vogelen des velds'
Ze ploegen niet, ze zaaien noch ze maaien

Hij leeft nu van z'n beeldhouwwerk, maakt Saskia's van klei
Ze lijken allemaal wel heel tevreden
'k Ben de alpha en de omega, bromt ie zacht in zichzelf
'k Heb de sleutels van de toekomst en het heden

nog een om 't af te leren
deze vind ik gewoon mooi, ontroerend, grappig....


Golden Retriever - Jan De Wilde


Ik zit boordevol affectie en vooral voor blondjes
En na dagen introspectie zou ik graag het hondje zijn
Van een zuidoostvlaamse schone, ik wil in haar kennel wonen
'k Wil ontzettend van haar houden en op haar pantoffels kauwen
Alsjeblieft, aanbeden blondje, toe laat me je hondje zijn

'k Kan mooi melancholisch kijken, 'k kan al zeer goed zwijgen
En wat zo meteen zal blijken, ik kan al goed hijgen ook
Ik leer met mijn oren flappen en naar dikke vliegen happen
Vette kluiven onderdabben en naar hondevlooien krabben
Alsjeblieft, aanbeden blondje, ik zou graag je hondje zijn

Wil je me niet adopteren, ik zal altijd braaf zijn
Maar ik wil geen kunstjes leren, laat me niet je slaafje zijn
Wel op lange wandelingen vrolijk rond je benen springen
In aanrandersbillen bijten en hun kuiten openrijten
Alsjeblieft, aanbeden blondje, toe laat me je hondje zijn

Als ik aan een hondevrouwtje eventjes ga ruiken
Kun je me gerust vertrouwen, kijk dan liefst oogluikend toe
Ik van mijn kant zal niet grommen als je eigen vriendjes komen
'k Zou zelfs willen rechterpoten geven aan je bedgenoten
Alsjeblieft, aanbeden blondje, 'k wil alleen je hondje zijn

Je kunt in de mist verdwijnen, 'k zal je overal vinden
Met een neus zoals de mijne vind ik je zelfs blindelings
'k Laat je niet zomaar verrotten in donkere grotten
'k Zal je kwispelstaartend halen uit de diepste dalen
Alsjeblieft, aanbeden blondje, 'k wil altijd je hondje zijn

" Ik ben getrouwd met mijn auto en lease een leuke vrouw..."

Van de band Kapsones.

Niet de 'mooiste' tekst, maar zeker wel een tekst die ik mooi vind; helaas ook erg herkenbaar.



Tekstschrijvers: N. Reynders / H. Dorrestijn
Zangeres: Laurika Rauch


De Vleselijke Woning


Als de balken gaan verzakken,
het behang dat bladert af,
als de deurscharnieren piepen,
zwijgt de huisbaas als het graf.

Last van tocht, last van lekkage,
in de woning hij gaf;
de huisbaas denkt niet aan herstellen,
ook al peigert het je af.

Want een mens woont in zijn lichaam,
maar hij heeft het maar te huur
en de grote stille huisbaas
blijkt hardvochtig op den duur.

Als de beenderen gaan vermolmen,
de huid word schilferachtig wit,
de huisbaas denkt niet aan een verfje,
ook niet als je smeekt en bid.

En al kraken je gewrichten,
zieke darmen, ziek gebit;
de huisbaas valt niet te vermurwen,
niet door lekkage, niet door spit.

Want de mens woont in zijn lichaam,
maar hij heeft het maar te huur.
En de grote stille huisbaas
blijkt hardvochtig op den duur.

Jules de Corte, schijnt hier populair te zijn, deze tekst miste ik nog van hem.

Jules de Corte - Ik zou wel eens willen weten


Ik zou wel eens willen weten,
waarom zijn de bergen zo hoog
Misschien om de sneeuw te vergaren
Of het dal voor de kou te bewaren
Of misschien als een veilige stut voor de hemelboog
Daarom zijn de bergen zo hoog

Ik zou wel eens willen weten,
waarom zijn de zeeën zo diep
Misschien tot geluk van de vissen
Die het water zo slecht kunnen missen
Of tot meerdere glorie van God die de wereld schiep
Daarom zijn de zeeën zo diep

Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de wolken zo snel
Misschien dat 't een les aan de mens is
Die hem leert hoe fictief een grens is
Of misschien is het ook maar eenvoudig een engelenspel
Daarom zijn de wolken zo snel

Ik zou wel eens willen weten, waarom zijn de mensen zo moe
Misschien door hun jachten en jagen
Of misschien door hun tienduizend vragen
En ze zijn al zo lang onderweg naar de vrede toe
Daarom zijn de mensen zo moe

Ik kwam deze tekst gisteren tegen, een prachtig nummer van Rob de Nijs; dat wil ik jullie niet onthouden.

Rob de Nijs - Foto van vroeger

Hier heb ik nog een foto van heel lang geleden
Maar als ik blijf kijken dan wordt het weer heden
Gemaakt op de ochtend van mijn vijfde verjaardag
De kamer vol slingers, 't cadeau dat al klaar lag
Het schippersclaviertje, de wens van mijn dromen
Heb ik 's middags nog mee naar het circus genomen
En brandweerman worden was het doel van het leven
Die dromen zijn over, 't gevoel is gebleven

Diep in m'n hart verlang ik vaak naar dat kind terug
Kinderen willen groot zijn, nou dat gaat vlug
Als me het leven tegenzit, denk ik aan die tijd
Al werd ik nooit die brandweerman, raakte het kind niet kwijt

Toen leek alles heel simpel, geen zorgen geen twijfel
Van god kwam het goede en het kwaad van de duivel
De klok aan de muur hing daar puur voor het mooie
Ik had alle tijd in de buurt rond te schooien
Een zee was een slootje, m'n klomp was een bootje
En de dood was zoiets als de poes van m'n grootje
De wereld was niet groter dan de globe van vader
Ik kan hem met m'n pink om z'n as laten draaien

Diep in m'n hart verlang ik vaak naar dat kind terug
Kinderen willen groot zijn, nou dat gaat vlug
Als me het leven tegenzit, denk ik aan die tijd
Al werd ik nooit die kapitein, raakte het kind niet kwijt

Alleen zijn of eenzaam hoe kon ik dat kennen
Ik hoefde alleen maar naar huis toe te rennen
Met een gat in m'n kop en m'n broek vol met scheuren
Mijn moeder was thuis dus wat kon me gebeuren

Als me het leven tegenzit, denk ik aan die tijd
Al werd ik nooit een Ivanhoe, raakte het kind niet kwijt

Onlangs Zjef Vanuytsel - De Zotte Morgen ontdekt, prachtig nummer met een prachtige tekst.

de nacht sluipt weg de lucht verbleekt
de schimmen vluchten zwijgend
en aan de verre horizon
begint de zon te stijgen
en daar trekt uit de nevel op
de klaarte van de dageraad
met in zijn schoot geborgen
de zotte morgen

de stad ontwaakt de eerste trein
breekt door de stilte en op zijn
signaal begint de wildedans der dwazen
de mens kruipt uit zijn ledikant
denkt aan zijn werk en met zijn krant
ijlt hij nog halfslaperig door de straten
de wereld herneemt zijn zotte zorgen
het ritme van de zotte morgen

nu kleurt de einder rood en valt
de kou zacht door de ramen
de stilte vlucht voor al't lawaai
dat opstijgt uit de straten
en daar is dan de morgen weer
een schaterlach en elke keer
verdrijft hij zonder schromen
de nacht de dromen

de stad wordt wild en auto's razen
door zijn poorten en de laatste
rust wordt uit zijn schuilhoek gedreven
vogels vluchten vol verdriet
uit zijn torens want hun lied
wordt nu door niemand meer begrepen
mensen lopen naast elkaar
een verre groet een stil gebaar
want alles wordt nu door de tijd gemeten
de wereld herneemt zijn zotte morgen
het ritme van de zotte morgen

maar't land zelf slaapt zijn roes nog uit
diep onder't loof verscholen
hier komt geen mens of geen geluid
d'oneindige rust verstoren
terwijl de stad nu raast en schreeuwt
de morgen zijn bevelen geeft
wordt hier bij't ochtendgloren
de dag geboren

en ook de kinderen en de dwazen
blijven tussen de rozen slapen
ver en veilig geborgen
voor het ritme van de zotte morgen

Geen origineel, wel heel mooi vertaald naar een nummer van Leonard Cohen - Suzanne

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
duizend schepen gaan voorbij
en toch wordt 't maar niet later,
en je weet dat zij te gek is,
want daarom zit je naast haar
en ze geeft je pepermuntjes,
want ze geeft je graag iets tastbaars
en net als je haar wilt zeggen:
'ik kan jou geen liefde geven'
komt heel de stad tot leven en hoor
je meeuwen schreeuwen,
je hebt steeds van haar gehouden,
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand

en Jezus was een visser,
die het water zo vertrouwde,
dat Hij zomaar over zee liep,
omdat Hij had leren houden
van de golven en de branding,
waarin niemand kan verdrinken,
Hij zei: ' Als men blijft geloven,
kan de zwaarste steen niet zinken'.
Maar de hemel ging pas open,
toen Zijn lichaam was gebroken
en hoe Hij heeft geleden,
dat weet alleen die Visser aan 't kruis
en je wilt wel met Hem meegaan,
samen naar de overkant
en je moet Hem wel vertrouwen,
want Hij houdt al jouw gedachten in Zijn hand.

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
je onthoudt waar ze naar kijkt,
als herinnering voor later
en het zonlicht lijkt wel honing,
waaraan kinderen zich te goed doen
en het grasveld ligt bezaaid met wat de
mensen zoal weg doen,
in de goot liggen de helden,
met een glimlach op de lippen
en de meeuwen in de lucht,
lijken net verdwaalde stippen,
als Suzanne je lachend aankijkt
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand.

Dit liedje van Herman van Veen is ook schitterend. Wellicht geen literaar hoogstandje, ik durf het ook niet klef te noemen, maar vanuit het perspectief van een eend geeft het iets teders en onschuldigs. En die laatste zin deed het mooi op 'n kaart die ik mijn vriendin ooit eens gaf.

Herman van Veen - Nog Nooit

Nog nooit, in heel mijn leven,
zag ik zo’n lieve eend,
eendje zoals jij,
zo’n mooi eendje zoals jij.

Je snavel is de liefste,
je vleugels zijn de zachtste,
je krulstaart is de wipste van de plas.
Werkelijk de allerliefste wipste van de plas.

Als ik je zie zwemmen,
kopje onder duiken.
En je komt weer boven water, dan,
weet ik zeker boven alles.
Dat ik niets liever meer,
zou willen dan voor jou.

Een nestje bouwen met je trouwen,
samen eitjes maken.
Dan voor altijd immer ooit,
samen waggelen en kwaken.

Maiky,

Bedankt voor deze tekst.
Ik was bijna vergeten dat dit mijn favoriete liefdesliedje is.
Overigens vind ik 'voor altijd immer ooit' wel degelijk een literair hoogstandje.

Graag gedaan Elvis. Overigens hoeft een mooie tekst inderdaad niet altijd van een Shakespeariaans niveau te zijn om een literair hoogstandje te zijn

Nèt als Martin Visser blijf ik toch... Kinderballade van Boudewijn de Groot magistraal vinden; De tekst is van schrijver Gerrit Komij.

Fragmentje van het dramatische einde;

Toen hij, op geblaf van honden,
dagen later werd gevonden,
lag de blanke prins geschonden
in het koren zonder fee.

Met zijn dode grote ogen
keek hij roerloos naar omhoog en
langzaam ritselde zijn bloed nog
uit een gruwelijke snee.

Het Goede Doel - Vriendschap:

Ik kreeg toen een vriendin waarmee ik alles dee
Als zij begon te zoenen, dan vree ik met 'r mee
En als ik begon te janken kwam ze naast me staan
Een mooiere vriendschap kon er in m'n ogen niet bestaan
Tot het moment dat ze spontaan m'n naam vergat
En bleek dat ze 'n ander vriendje had