Eva

Ik houd de wereld in mijn hand,
het glazen ei vol land en wolken.
Ik zal de hemel gaan bevolken,
ik roep de varens uit het zand.

Ik schud de apen uit mijn mouw,
de spikkelpanters en de mieren,
het blauw konijn, de krabbeldieren.
Ik strooi topaas, azuur en dauw.

Ik weet nu dat ik alles kan.
Ik ken de dieren aan hun vel,
de vogels aan hun notenspel
en ik geef namen aan de man.

De verf die ik morste,
vliegt plotseling in brand,
het pallet valt vlammend uit mijn hand.
De aarde zwaait open,
ik zie haar lopen
in mijn eigen groene gras.

Wil jij soms wit wezen
dat ik je niet ken
en dat ik niet almachtig ben.
Je wilt me vergeten,
mijn vruchten eten
en me bedriegen met je man.

Hier in je lichaam van albast
zie ik de roze vlammen branden
en wat je wilt valt in je handen,
je hebt mijn wereld aangetast.

Daar sluipt de groen gevlekte kat
en heeft de merel al te grazen,
de leguaan gaat bellen blazen,
kruipt op vijf poten over het pad.

De vleesboom rijst het water uit
en rinkelt met zijn glazen snaren.
Er zit in de kristalpilaren
een uil die schuine liedjes fluit.

Hier sta ik voor zot
in mijn kamerjapon,
ik dacht wel dat ik alles kon.
En ben ik verdwenen
dan komt op zijn tenen
de engel met het grote mes.

Ja, die is ook hemels mooi, en zo zijn er nog, maar de tekstdichter was meestal wel Lennaert Nijgh hoor, Boudewijn schreef er de meest fantastische melodieën bij.

nu we toch bezig zijn, een minder bekende, maar daarom niet minder mooie:

De Vrienden Van Vroeger

't Is eindelijk een feit
Ik weet ik ben volwassen
Ik moet nu op gaan passen
Met werk en geld en tijd
De jaren zijn voorbij
Van luieren en leren
Onschuldig potverteren
Beschonken zijn en blij
Ik heb een vrouw, een kind
Een doel om voor te leven
Maar gisteren dacht ik even
Waar is m'n beste vrind
Met wie ik indertijd het leven attakeerde
En Franse thema's leerde
En met dezelfde spijt
Het meisje heb gekend
Dat onze harten roofde
En zich daarna verloofde
Met een derdejaars student
Die jongen uit m'n klas
Die ouder was in jaren
En daardoor meer ervaren
Van wie dat boekje was
Dat later op een dag
Door vader werd gevonden
Waarin die plaatjes stonden
Waarop je alles zag
De vriend die alle pret
En zorgen met me deelde
De stoerheid die we speelden
De eerste sigaret
De eerste kuise zoen
Gekregen van een meisje
In ruil voor choco-ijsje
Waarvoor ze 't wel wou doen
De vrienden uit die tijd
Waar zijn ze nu gebleven
En soms denk ik wel even
Raakte ik mezelf soms kwijt
De onschuld van een kind
Alleen te zien wat waar is
Wat vriendschap voor elkaar is
Terwijl je later vindt
Dat alles anders is
Dan vroeger in je dromen
Niets is ervan gekomen
Zo heb je je vergist
Ook ik heb vroeg of laat
Dat liedje wel gezongen
Van beste brave jongen
Maar met een hart vol haat
Waar zijn m'n vrienden heen
Die 'k moeiteloos vertrouwde
Op wie ik dromen bouwde
'k Ben nu helaas alleen
Omdat ik nu wel weet
Je kunt op niemand bouwen
Je kunt geen mens vertrouwen
Dus droom ik maar (2x)
En vergeet

Eva heeft ook een geniale tekst

Zo onbekend zijn die Vrienden van Vroeger niet hoor, ArthurDZ, maar het is wel hemels mooi, dat is waar.

Eén van mijn favorieten op voor mij Boudewijn's beste album Hoe Sterk is De Eenzame Fietser is dat nummer over die rivier, het Spaarne;
Mààr vooral de muziek erbij is hemels, je kunt het dus beter ook nog eens horen;

Het Spaarne stroomt, het Spaarne stroomt
Het Spaarne stroomt voorbij voorbij de stad
Waar niets meer wordt geladen
Er liggen voor de Waag geen schepen meer
Ze varen door want de bolders en kaden
Hebben plaats gemaakt voor het verkeer

Het Spaarne stroomt, het Spaarne stroomt
Het Spaarne stroomt voorbij
Zoals het steeds voorbij zal blijven stromen
Het water gaat maar blijft steeds de rivier
En wat er ook voor andere tijden komen
Hij stroomt voorbij en blijft toch altijd hier

Het Spaarne stroomt
Het Spaarne stroomt voorbij
Het Spaarne stroomt
Het Spaarne stroomt voorbij

Het Spaarne stroomt, het Spaarne stroomt
Het Spaarne stroomt voorbij voorbij de brug
Voorbij de laatste huizen
Voorbij de werven en het stoomgemaal
Het Spaarne stroomt maar niet voorbij de sluizen
Het eindigt naamloos in een zijkanaal

Alles dat De Groot hiervoor uitbracht was beter.
HeksenSabbat even erbuiten laten, wel leuk maar een experiment.
DeEenzameFietser is ook klasse, maar ik mis iets.
En vanaf deze zouden de albums dalen in klasse (persoonlijk).

Nu, we zijn off topic.
Een prachtige Nederlandse tekst gezocht, mensen.
Ach! Ha even in mijn booklets van Wim De Craene, Willem Vermandere en Zjef Vanuytsel bladeren .

Ps: had ik De Groot gezet bij 'teksten'..?
Inderdaad, oei: foutje.
Want lyricaal komt inderdaad het meeste van Nijgh.
Zowiezo één pot nat die Vl/Ned artiesten.
Rob De Nijs heeft ook zaken van De Groot...
En wat dacht je van het onbekende maar afscheidelijke duo Johan Verminnen en Raymond Van Het Groenewoud.
Hoeveel zij al voor elkaar teksten geschreven hebben, man toch...

Je noemt daar 3 grote op, maar vergeet ook Kris De Bruyne, Raymond van het Groenewoud en Wannes Van de Velde niet....

Raymond van het Groenenwoud speel ik nog het meeste van al, op vlak van Vl / Ned artiesten dan.
Maar aangezien het hier gaat over sterke 'teksten', mnee...
Vind het persoonlijk niet zo sterk...
Hoewel: 'Winkelstraat'

Kris De Bruyne, ook prachtig...
Maar weeral: qua tekst niet te vergelijken met Nijgh en companen.

Van Wannes Van De Velde gaat m'n kennis niet verder dan een vijftal nummers, op 'Komplete Kleinkunst Kollectie'...
Schandalig, ik weet het
Maar een vijftienjarige heeft nog tijd genoeg om schade in te halen, niet?

Laatst ontdekt, vind dit zo'n prachtig nummer...




'k Herinner mij nog goed, Tim
Hoe men mij vertelde
Van het harde buitenleven
De boeren op hun velden
Het binnenhalen van de oogst
Het weer was droog en heet
De lijven plooiden naar de hooivork
En stonken naar het zweet
Het graan was rijp en binnen
De boer z'n hoogste wens
Men zei me dat dit alles een paradijs was voor de mens

Hier laat ik je los, Tim
Van hieraf moet je gaan
Met vallen en opstaan
Van hieraf moet je gaan

Men wees mij hoe de mens, Tim
De grond gewonnen had
Waar men de zoete druif verbouwde
En het helder gerstennat
De weide vol met hooi
Het hooi voor 't jonge kalf
En wie het versgebraden kalf niet lust
Zo'n man die is maar half
Hier heeft de mens gewonnen
De arme grond verrijkt
Hier heeft de mens met zwoegen
Zijn hoogste doel bereikt

Hier laat ik je los, Tim
Van hieraf moet je gaan
Met vallen en opstaan
Van hieraf moet je gaan

Dit alles heeft men mij verteld, Tim
Ik heb het ook gezien
Hoewel ik zelf geen lauweren
Aan dit meesterwerk verdien
Ik heb het lot bezongen
Van de knechten en de boer
Het kirren van de boerendochter
De blikken van de hoer
De schoonheid van de morgen
't Ontwaken van de stad
Ik heb dit wel bezongen
Maar nooit een cent gehad

Hier laat ik je los, Tim
Van hieraf moet je gaan
Met vallen en opstaan
Van hieraf moet je gaan

Dus ga en maak de mortel
Bouw stenen tot een huis
Smeed akkers voor 't gewelf, Tim
Maak deuren voor je huis
Ikzelf geef je niets mee
Dan lofzang voor je jeugd
De krachten in je armen
Een ode aan de deugd
De liefde voor een vrouw, Tim
De oogsten van haar buik
Het winnen van de dagen
Het streven naar geluk

Hier laat ik je los, Tim
Van hieraf moet je gaan
Met vallen en opstaan
Van hieraf moet je gaan
Van hieraf moet je gaan
Van hieraf moet je gaan

't Hogelaand

t Is de lucht achter Oethoezen,
t Is t torentje van Spiek,
t Is de weg van Lains noar Klooster,
En deur Westpolder langs de diek.

t Binnen de meulens en de moaren,
t Binnen de kerken en de börgen,
t Is t laand woar ik as kind,
Nog niks begreep van pien of zörgen.

Dat is mien laand, mien Hogelaand...

t Is n doevetil, n dörpsstroat,
t Is n olde bakkerij
t Binnen de grote boerenploatsen,
Van Waarvum Oskerd, zo noar Mij.

t Is de waait, t is de hoaver,
t Is t koolzoad in de blui,
t Is de horizon bie Roanum,
Vlak noa n dunderbui
Dat is mien laand, mien Hogelaand...

t Is n mooie oavend in maai,
n Kou houst doeknekt in t gruinlaand,
Ik heb veur d'eerste moal verkeren,
En vuil de vonken van dien haand.

De wilde plannen dij ik haar,
Komt sikkom niks meer van terecht,
Totdat de nacht van t Hogelaand,
n Donker klaid over ons legt,
Dat is mien laand, mien Hogelaand...

@ herman

Wim De Craene is inderdaad prachtig.
Na als 12jarige Rozanne, Tim gehoord te hebben direct zijn volledig oeuvre beluisterd...

De Kift Tot slot

Ik begreep dat je niet mijn moeder was,
maar mijn dochter, nu houd ik je stevig vast
en over je hoofd heen kijk ik ver
uit het raam naar daar waar ik jaren her
als snotneus rondhing, met om me heen
het gajes - en toch was ik altijd alleen,
waar ik heimelijk rookte in de wind,
je enige zoon, je geliefde kind.

Ik hoe je alleen maar steviger vast
te houden, ik moet je niet loslaten straks
in dromen land, bij regen en mist,
de enige die van mijn onschuld wist.

En wanneer je moet huilen in de nacht,
heb ik in gedachten mijn handen zacht
op je schouders gelegd en tot slot erkend
dat je niet mijn moeder, maar mijn dochter bent.

En later, veel later komt er een tijd
dat je niet in zwart-wit, maar in kleur met mij -
niet op foto's, maar in de werkelijkheid -
precies zo omstrengeld zult staan, waarbij
je rimpels verdwijnen en je weer kind
zult worden - een kind in de wind
met een wapperend lint van rood satijn.
...Als jij niet meer bent, als ik dood zal zijn.

@ Herman, ja, die tekst van Tim van Wim De Craene is schitterend.

De Craene was een groot artiest, een echte liedjesman. Helaas beroofde hij zichzelf van het leven op zijn.... veertigste. Het zijn ook makkelijke data; hij leefde van 1950 tot 1990. (De muziek-kwisser in mij kan daar niet omheen...)

What a waste!

Was hier nog niet genoemd, terwijl Brel toch een van de beste dichters is die België/Europa/de wereld ooit heeft voortgebracht:




Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
en witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen,
wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
en over dijk en duin de grijze nevel valt
wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
en natte westewinden gieren van venijn,
dan vècht mijn land...Mijn vlakke land...

Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken,
op dak en torenspits van hemelhoge kerken,
die in dit vlakke land de enige bergen zijn,
wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn,
wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
en bolle oostenwind het land nóg vlakker slaat,
dan wacht mijn land...Mijn vlakke land...

Wanneer de lage lucht vlak over het water scheert,
wanneer de lage lucht ons nederigheid leert,
wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is,
wanneer de lage lucht er vaal als keileem is,
wanneer de noordewind de vlakte vierendeelt,
wanneer de noordewind er onze adem steelt,
dan kraakt mijn land...Mijn vlakke land...

Wanneer de Schelde blinkt in zuidelijke zon
en elke vlaamse vrouw flaneert in zon-japon
wanneer de eerste spin z'n lentewebben weeft
of dampende het veld in juli-zonlichtheeft,
wanneer de zuidewind er schatert door het graan
, wanneer de zuidewind er jubelt langs de baan,
dan juicht mijn land...Mijn vlakke land...

Ja, het is mooi, dat is waar, maar Marieke bijvoorbeeld, geef mij daar maar de Franse versie van, zijn "Nederlands" was toch redelijk schabouwelijk....

Ja, dat is zeker waar. Maar op de een of andere manier vind ik het bij dit nummer wel charmant.

Ik had al wel de Groningse versie van Mijn Vlakke Land gepost.

Wat ik moeiteloos kan meebrullen zijn de teksten van Hans de Booy zijn debuut. Beslist niet vrolijk. Een tekst als Niemand weet wanneer het einde komt is wel erg droevig, plaats eerst maar Soms:

Wereldgoud voor Hilbert van der Duim
Scherp protest van de werkgevers
Verwisselde zuigeling overleden
Er staat wat er staat
Er ligt een ouwe schoen mischien
In de haven, op straat

Het krijgt een epidemisch karakter
Hersenvliesontstekingen in kleuterschool
Lotto 2 3 6 5 8 9
Er staat wat er staat
Het nieuws was niet langer meer nieuw bij ons
Wat waren we snel uitgepraat

Soms hield ik mijn been stijf
Soms verroerde ik geen vin
Maar nu dat je er niet meer bent
Nu blijf ik erin

Duizenden pagina's wijsheid in de kast
Iedereen kan mij uitleggen
en zeggen hoe het met ons moet
Maar er is niemand die mij kan vertellen
of ie het zelf wel goed doet

Breken is gemakkelijker dan lijmen
En opnieuw beginnen moeilijker dan stoppen

Soms stond ik boven je
Soms was je me voor
Soms ging ik over je of andersom
Maar nu onder je door

Een zuiver hart kent geen sentiment
Overpeinzing in een bijna leeg café
Het tikken van de ballen neem ik mee
Het biljart van alles nog het meest present

En alcohol en tranen tonen mij aan jou
Alcohol en tranen drijven mij naar jou

Het zuiver hart, het kent geen sentiment
Het is een veilig hart en uit op zelfbehoud
Ik zie dit nu, ik heb mezelf herkend
En ik ben vrij en ik heb het koud

En alcohol en tranen tonen mij aan jou
Alcohol en tranen drijven mij naar jou

Want het zuiver hart zucht zachtjes van genot
Het klopt tevreden in de maneschijn
En waar het was is alles nu kapot
Maar ach, het wilde lief en aardig zijn

En alcohol en tranen tonen mij aan jou
Alcohol en tranen drijven mij naar jou

En de tranen voor m'n vader
En de tranen voor m'n vrouw
De tranen voor de wereld
En de tranen, de tranen van berouw
Maar ook de tranen van de wodka
En de tranen, de tranen van berouw

Alcohol en tranen
En de tranen van berouw...

The Scene (The Lau); alcohol en tranen

Er zijn al heel veel mooie songteksten genoemd. Ik mis Liefde van later van Herman van Veen nog. Lennaert Nijgh vertaalde Le chanson des vieux amants van Jacques Brel. Prachtig.

Als liefde zoveel jaar kan duren,
dan moet het echt wel liefde zijn,
ondanks de vele kille uren,
de domme fouten en de pijn.
Heel deze kamer om ons heen,
waar ons bed steeds heeft gestaan,
draagt sporen van een fel verleden,
die wilde hartstocht lijkt nu heen,
die zoete razernij vergaan,
de wapens waar we toen mee streden.

Ik houd van jou,
met heel mijn hart en ziel
houd ik van jou.
Langs de zon en maan
tot aan het ochtendblauw,
ik houd nog steeds van jou.

Jij kent nu al mijn slimme streken,
ik ken allang jouw heksenspel.
Ik hoef niet meer om jou te smeken,
jij kent mijn zwakke plaatsen wel.
Soms liet ik jou te lang alleen,
misschien was wat je deed verkeerd,
maar ik had ook wel eens vriendinnen.
We waren jong en niet van steen
en zo hebben we dan toch geleerd:
je kunt toch altijd opnieuw beginnen.

Ik houd van jou,
met heel mijn hart en ziel
houd ik van jou.
Langs de zon en maan
tot aan het ochtendblauw,
ik houd nog steeds van jou.

We hebben zoveel jaar gestreden
tegen elkaar en met elkaar.
Maar rustig leven en tevreden
is voor de liefde een gevaar.
Jij huilt allang niet meer zo snel,
ik laat me niet zo vlug meer gaan,
we houden onze woorden binnen.
Maar al beheersen we het spel
een ding blijft toch altijd bestaan:
de zoete oorlog van het minnen.

Ik houd van jou,
met heel mijn hart en ziel
houd ik van jou.
Langs de zon en maan
tot aan het ochtendblauw,
ik houd nog steeds van jou.

Ik houd nog steeds van jou,
voorgoed van jou.

Het nummer waar ik iedere keer weer kippenvel van krijg.

Hup Willem II stoere kerels,
Trots van het voetballand.
Denk aan je roem en glorie
Denk aan je vriendschapsband
't Rood-wit en blauw onzer vad'ren
Kleurt Willem II zo goed.
Het geeft te allen tijde
Spelers leeuwenmoed.

Willem II, Willem II
met je beroemde kleuren.
Stoere bend, welbekend.
Jij staat voor ied're bal.
't Hoofd steeds koel,
voor het doel
Dan kan je niets gebeuren,
Leev' hoezee,
voor Willem II
Horen wij overal

Urbanus - Fonske en Fronske

Fonske had een vader die zo sterk was als een reus
en zo groot dat hij de boomtoppen kon raken

Hij had twee rechter handen, het was de beste stielenman
Alles wat hij droomde kon hij maken

En hij maakte een speeltuin van kilometers lang
waar Fonske naar believen mocht in spelen

Met echte cowboybergen en een piratenzee
en een woestijn met schatten en kamelen

En videospelletjes en een computerzaal
en een flipperkast met balletjes van goud

Hij kreeg ook een atoombom en een fiets en een raket
en een kostuum van een echte astronaut

Op't einde van de week, was vader oh zo moe
hij zei: "ik ga wat rusten voor een poosje"

Je mag met alles spelen, alles is van jou
maar raak niet aan het lichtgevende doosje

Toen vader terugkwam, opgewekt en fris
Zat Fonske in zijn Cadillac te treuren

"Vader ik verveel me, ik voel me zo alleen
Kan je nog eens iets laten gebeuren?"

En Fonske viel in slaap en toen hij wakker werd
Zat er daar een meisje in zijn raampje

Ze was mooier dan zijn flipperkast en zachter dan het gras
Ze kon lachen en Fronske was haar naampje

Fonske en Fronske keken naar het speelgoedland
vanuit het kasteel van Doornroosje

"We mogen alles hebben, alles is van ons
behalve dat lichtgevende doosje"

De stofzuiger die hoorde dit en hij kroop naderbij
"Je mag niet in het doosje maar je weet toch niet waarom.
Open jullie oortjes en luister eens naar mij.
Jullie pa wordt alsmaar slimmer en jullie blijven dom"

"In het doosje ligt de sleutel van de poort der geheimen
en de ringen die de koningen dragen
een wekkertje dat tikt tot het einde der tijden
en een zwaard om de dood mee te verjagen."

Fronske werd nieuwsgierig, ze bloosde en begon
jeuk in haar vingertjes te krijgen

Fonske zei: "Kijk maar eens, ik zeg het niet aan va
ik geef m'n erewoord dat ik zal zwijgen"

Maar vader die op voorhand wist wat de kindjes gingen doen,
vermomde zich in een tomatenzaadje

Hij kon alles horen, hij kon alles zien
want hij loerde door het sleutelgaatje

En Fronkse nam het deksel van het doosje af en zag
dat het lichtje een appel zat te eten

Het lichtje zei: "Kindertjes al wie hier van bijt,
die weet alles wat de anderen niet weten."

Ze beten met hun tandjes het appeltje in twee
en begonnen op het klokhuisje te kauwen
Fonske riep verwonderd: "Ik voel me al zo slim.
Ik zou mezelf een speeltuin kunnen bouwen."

Maar vader stormde binnen
er kwam donder uit zijn stem
en bliksmems uit zijn ellebogen

De kindjes zakten angstig tot hun knietjes in de grond
en voor't eerst kwam er regen uit hun ogen

Vader sloot de kleintjes in een diepe kelder op
tussen de spoken en de spinnen

En nooit of te nimmer mochten ze eruit
en vader kwam ook nooit of nimmer binnen

Dit alles stond in het sprookjesboek van de tovenaar
maar de blaadjes die zijn eruit gevlogen

Hij maakte ook de sterren en de aarde en de maan
maar ik weet niet of dat waar is of gelogen.

Geniaal
Dat is nogal eens een manier om een scheppingsverhaal te vertellen...

"Hij kreeg een atoombom, een fiets en een raket"
Inderdaad Urbain: het is schandalig dat wapens, geweld en sensatie al zo ingeburgerd zijn dat we het als normaal beschouwen...

"En voor het eerst kwamen er tranen uit hun ogen"

Typhoon - Zo Niet Mij

Hoe stom kan ik zijn mijn pen doet het woord
Hoe blind kan ik zijn of had ik oogkleppen op
Ik ben een stotteraar maar een met de beats
Waar woorden eindigen begint mijn muziek
Denk mij te kennen en creër een afstand
Tussen dat wat ik koester en afdank
Fuck mensen, ben liever Remy
Ik identificeer me meer met dieren en baby's
20 jaar maakt verschil is gemaakt
Is het raar dat ik vaak verminder als het minder gaat
Teveel lucht in de ballonnen hij gaat stuk
Ik weiger om te bezwijken onder druk
Kijk de wolken zijn de golven van de zee
Dus ik moet zwemmen om te zorgen dat ik leef
Ik kan het niet aan heer
Mijn hele leven was ik minder
Laat mij niet verdrinken in het meer

Het album "Tussen Licht en Lucht" zit vol met mooie teksten.

Typhoon is een dichter, zeer aimable menspersoon ook. Meer inhoud dan verpakking; binnen het wereldje een verademing.

Van De Jeugd van Tegenwoordig:
"Internetbankieren, is mijn beste vriend."

Schitterend.
Tranen in mijn ogen.

En hoe ziet die tekst er uit dan?

Kan de lyrics nergens vinden en ik heb geen zin om het allemaal over te nemen uit het lied, maar het is een schitterend epos over vriendschap en volwassen worden, laten we het daar op houden.

Kan je dit uitleggen?

Ik denk omdat Typhoon er niet als een soort van excentrieke poët uitziet.
Zoals je achter Sage Francis wel zo zou inschatten.
Overigens zegt het meer over de inhoud van Typhoon dan over de verpakking.

..tuurlijk:
Veel genre genoten zijn erg van het uiterlijk vertoon, imponeren etc.,Typhoon's sterke kant is de inhoud van zijn teksten die ook een innerlijke kant belicht, niet alleen de schijn.
Als je met hem praat gaat een gesprek ook ergens over.