De thermometer gaat de komende dagen pijlsnel naar beneden, zo lijkt het. Geboren in de koude winter van 1962/1963 moet ik als baby nog wel iets meegekregen hebben van de Tocht der tochten, die barre barre Elfstedentocht, gewonnen door Reinier Paping op 18 januari.
Niets herinner ik me uiteraard. En dat terwijl ik nog wel in Leeuwarden, toch ook een Friese stad van formaat, ben geboren.

Nee, meer herinner ik me van de winter 1978/1979. Hoe ons dorp een paar dagen vrijwel van de buitenwereld was afgesloten door de sneeuwduinen. In lockdown , zou je kunnen zeggen.

Winterleed en winterpret. Roept u maar!

Ik ben bang dat het eerder winterleed zal worden. Ten eerste lijkt me dat je de maatschappij van nu in geen enkel opzicht nog kunt vergelijken met de jaren '60 of '70. Toen was bijvoorbeeld de eigen auto minder belangrijk. En ook minder nodig. Nu denkt iedereen een auto te moeten hebben. En met flinke sneeuw/ijzel zal dat een fors probleem worden.
Maar ik maak mij echt zorgen over de talloze daklozen. Op dit moment draaien hulpinstanties al overuren. Hier gaat vanaf komend weekend de dagtemperatuur flink onder 0. De nachttemperatuur zal rond de -10 gaan cirkelen.

M.b.t. corona is het een geluk bij een ongeluk. Men blijft uit zichzelf al binnen en gaat alleen voor de echt noodzakelijke dingen naar buiten. Ik denk ook, dat het aantal besmettingen 'af zal nemen', omdat de contacten minder zullen zijn, maar men ook niet zo makkelijk even naar de testlocatie zal gaan.

Winterleed of winterpret?

Mijn zaterdag- en vakantiewerk op een champignonkwekerij in de winter staat me nog altijd helder voor de geest (ook de rest van het jaar, maar daar gaat 't hier niet over). Het was maar tien tot vijftien minuten fietsen, maar die winters konden toen (jaren '90) flink koud zijn en het werk vond ook deels buiten plaats. Als voordeel boeit een paar graden vriezen me sindsdien niet meer. Ik zal mezelf geen bikkel noemen, maar daar heb ik wel wat aan gehad.

Winterleed of winterpret betreft ook schaatsen. Ik heb het nooit geleerd. Mijn vader nam me als zesjarige vol goede moed mee naar het kanaal, maar ik wilde niet, ook niet toen we er eenmaal waren. Koppigheid is mij niet vreemd. Uiteindelijk zag hij in dat er geen ijs met mij te beschaatsen viel en niet veel later liepen we weer huiswaarts. Ik heb het (niet kunnen) schaatsen nooit, maar dan ook nooit gemist.

Toch lijkt het me straks wel erg leuk als er weer es een dik pak sneeuw ligt.
Een tochtje naar huis over de ijzel onlangs beviel me een stuk minder.

Winterpret is het niet, maar winterleed is weer een te groot woord....

Ik had gehoopt om in de tweede helft van februari de eerste voortekenen van de lente te zien maar zoals wel vaker zit het venijn van de huidige winters regelmatig in de staart.
De kou hindert me niet. Tot nu toe heb ik mijn winterjas nog niet uit de kast getrokken. Ik loop ook zowel binnen als buiten in een T-shirt. Het hardlopen lukt nog steeds met als extra een thermoshirt onder mijn hardloopkleding. In januari 1987 heb ik als dienstplichtig militair twee weken met een temperatuur van ca. -20 op de Lüneburger heide gebivakkeerd. Het lijkt soms wel of de kou me sindsdien minder deert. Wat dat betreft herken ik het verhaal van ZAP! wel.
Ik wil wat meer zon en wat hogere temperaturen, en bloesem aan mijn (vrucht)boompjes.

Ik ben een klein beetje jaloers op je, nlkink. Gelukkig heb ik nog een paar dikke truien in de kast liggen, en ik heb ook nog ergens een goede wintermuts liggen, en die zal ik wel nodig hebben met die (voorspelde) noordoostenwind. Als kind had ik nergens last van (de zeer strenge winter van 1963 ben ik probleemloos doorgekomen) maar de laatste jaren ben ik een enorme koukleum geworden. Ik zorg dat ik genoeg proviand in huis haal, zodat ik geen bezoek aan de supermarkt hoef te brengen. De krant lees ik wel op mijn laptop, dus ik hoef nergens voor de deur uit. Wel verheug ik me op een flink pak sneeuw, al zal ik daar waarschijnlijk niet dooheen gaan fietsen. We zien wel. Lekker thuis muziek beluisteren en wat achterstallig leeswerk, dat is mijn vooruitzicht voor de komende week. Sterkte allen!

Winter heeft zijn charmes zoals elk seizoen. Ik heb ooit eens iets in haiku-vorm geschreven over de vier seizoenen.


~ Als golven op zee,
bloesemgaard van verlangen;
de nieuwe lente ~

~ Een volle maan glanst
transparant in het venster,
stil de zomernacht ~

~ Mantel en schoenen,
tijdens lichtvoetig gestap,
zwaar van herfstregen ~

~ Sneeuwvlokjes dansen
en ontdooien de winter,
tot levend water ~

Winter is coming, ik ben er klaar voor. Eindelijk eens iets spannends dat niet met corona te maken heeft. Hoe veel sneeuw gaat er vallen? Hoe gevaarlijk wordt het op de weg? Hoe hoog worden de sneeuwduinen? Kunnen we weer eens schaatsen op natuurijs? Gaat het de talkshows lukken over het winterweer te praten zonder Erben Wennemars uit te nodigen? (laten we het hopen, maar ik vrees het ergste)

Ik heb als kind de winter van 78-79 meegemaakt.

Overigens zou het me niks verbazen als de soep niet zo heet wordt gegeten als hij nu wordt opgediend. Maar van mij mag het morgen en overmorgen flink losgaan. Zo erg als 78/79 (toen ik slechts enkele maanden oud was) zal het toch niet gaan worden lijkt me.

Aangezien ik lekker vanuit huis werk en dus niet op de fiets weg hoef mag er van mij wel een flink pak sneeuw vallen. De befaamde winter 1978-79 was mijn eerste winter op deze aarde, maar ik was nog geen jaar oud dus daar kan ik niets van herinneren (al zijn er wel foto's van mij als baby op een kleed in de besneeuwde achtertuin). Ik kan me nog wel een winter uit de vroege jaren '90 herinneren met een lange periode met sneeuw en ijs. We woonden toen direct aan het water (in een wijk met diverse restanten van oude Biesbosch-kreken), schaatsen binnen aan, en na de voortuin ging het direct door het gras naar de waterkant. Ik zal een jaar of 14 geweest zijn en was een tijdlang dagelijks op het ijs te vinden, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.

In de winter '78 - '79 was ik acht. Veel sneeuwpret beleefd samen met mijn broers. En het was ook de winter waarin mijn zusje geboren is.

Grafieken temperaturen Nederland winters sinds 1901
Nee, beste klimaatontkenners, dit is geen fakesite.

2010 en 2011, dat was ook wel serieus sleetjerijden.

Winterpret!
Hoef niet met auto of fiets weg dus laat die sneeuw maar komen! Ik houd er van.
Zodra er een laagje ligt trek ik mijn wandelschoenen aan en ben ik weg. Niets zo mooi als een witte natuur. Het knisperende geluid van de sneeuw onder mijn voeten, als eerste stappen zetten over een maagdelijk witte laag sneeuw. Niets mooier dan dat.

Absoluut winterpret!

Er is weinig waar ik zo van hou als schaatsen op natuurijs. Een dik pak sneeuw erbij maakt het helemaal magisch. Zoals mijn bovenbuurman al zegt, weinig zo fijn als met je sneeuwschoenen de eerste stappen zetten op een maagdelijk pak sneeuw. Fijn dat het er (eindelijk) weer eens van lijkt te komen. De laatste keer dat er echt serieuze sneeuw lag is toch alweer een jaar of tien geleden. Ik ben benieuwd in hoeverre er ook natuurijspret zal zijn. In 2009 en 2012 lag de Kralingsche Plas dicht. De laatste twee winters met strenge vorst? En zou het dan nu weer zover komen? Ik hoop het zo!

Ik moet maandag wel op de fiets naar het werk. Normaliter een minuutje of twaalf, nu waarschijnlijk iets meer. Komt vast goed, ik hou wel van een beetje glibberen en glijden.

Lekker veel Agalloch draaien met die bakken sneeuw uit de lucht. Wat jij, Johnny Marr?

Al die heisa om een sneeuwbuitje en wat vrieskou.

In 2010, toen sneeuwde het pas. 22cm bij de voordeur. Net zo lang als mijn ...

19-12-2010 https://i.imgur.com/6YlQEk8.jpg

ook bij die temperatuur ?

Winter - Into Darkness (1990)

Heb me ook maar aan de obligate sneeuwwandeling gewaagd (en de camera moet dan altijd mee).

https://i.ibb.co/L8gJ96y/2-snowday.jpg

Die van 1985 herinner ik me nog wel. -25 en met de slee naar school...

Is dit een ode aan Christo?

Dan wel aan Dalí, of beide.
Of het zijn bomen e.d. die niet tegen de vrieskou kunnen...

Vandaag sneeuwvrij omdat ik niet op werk kon komen.

Kun je niet thuiswerken dan? Ik doe de laatste weken vrijwel niet anders...

Tot voor kort gewoon aan de keukentafel, maar vanaf vandaag houdt mijn vrouw me gezelschap. Op haar werk hebben ze besloten om in elk geval deze week zoveel mogelijk thuis te werken. Niet vanwege corona, maar vanwege de stookkosten en de moeite die het voor veel medewerkers kost om op kantoor te komen.

Dus nu toch maar een geïmproviseerde werkplek ingericht in de woonkamer. Bevalt eigenlijk prima, met fraai uitzicht op een winterse tuin, met dik besneeuwde bomen en struiken. En waar de mussen, mezen en winterkoninkjes vechten om de strooikorrels in het vogelhuisje en de vet- en pindabolletjes aan de takken van de bomen. Het vanochtend tussen de sneeuwduinen uitgegraven looppad sneeuwt al weer aardig dicht...

Dat klinkt toch al bijna als 'ik heb de oorlog meegemaakt', woorden die veelvuldig werden gebezigd door een nóg oudere generatie. Waarvan wij jonkies destijds zeiden: ja hoor, nu weten we het wel...

Maar ook de navolgende generaties schuiven natuurlijk steeds verder op qua leeftijd. Ik was een middelbare scholier in '78/'79 en kan me de barre kou van die maanden ook nog goed herinneren. Op de fiets naar school over de Merwedebrug bij Dordrecht, want de veerpont tussen Papendrecht en Dordt voer toen niet heen en weer omdat de Merwede deels was dichtgevroren. IJsbrekers hielden een geul open voor het scheepvaartverkeer.

Wat voor mij eens te meer lastig was, omdat ik - muzieknerd die ik toen al was - elke donderdagmiddag een tussenuur op mijn Papendrechtse middelbare school benutte om singles uit de uitverkoopbakken bij V&D en de FRS in Dordrecht te halen. Die werden die middag altijd afgeprijsd naar 1,95 gulden (in plaats van 5,95) en als je er snel bij was, had je ruime keus.
Dat haalde ik altijd nét als ik de pont nam. Maar omrijden via de Merwedebrug kostte teveel tijd voor dat tussenuur, dus ik 'moest' na schooltijd alsnog de brug over. Op de fiets door de ijzige kou en sneeuw; mijn ouders verklaarden me naderhand voor gek.
Maar wel met succes: ik meen me te herinneren dat ik in elk geval Some kind of wonderful van Grand Funk, Tusk van Fleetwood Mac en Shine silently van Nils Lofgren heb opgepikt. Maar het kan best zijn dat ik deze herinnering nu gewoon zelf wat mooier aan het inkleuren ben... Hoe dan ook, ik heb die singles nog steeds.

Het was in elk geval de tijd waarin de fysieke aankoop van een stukkie muziek nog iets voorstelde. Daar moest je echt moeite voor doen. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om met de 'verkoopcijfers' van je Spotify-playlist.

Toch altijd een avontuur, met de fiets door de sneeuw. Ik herinner me van niet zo lang geleden nog een winter met veel sneeuw. 2010 denk ik. Ben toen met mijn racefiets op weg naar huis van het werk drie keer tegen de vlakte gegaan. Gelukkig breekt dat witte dons de val een beetje, zodat ik er geen gebroken botten aan over hield.

Goed idee. Alle bewoners bij Mads in huis!

Maar hoeveel volgers heb je op TikTok? Dat doet er toe.