Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.
- Vivalamusica: Toch de allereerste kennismaking, want een blijvende herinneren, want ik kan me nog precies voor de geest halen waar ik toen was, en wie er waren, ik mocht daar niet binnen, maar hoorde wel de muziek. Ik kende deze muziek niet, zo apart en ongewoon, even later zag ik de hoes, wie het was en wat het was wist ik toen nog niet.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.
- Vivalamusica: Toch de allereerste kennismaking, want een blijvende herinneren, want ik kan me nog precies voor de geest halen waar ik toen was, en wie er waren, ik mocht daar niet binnen, maar hoorde wel de muziek. Ik kende deze muziek niet, zo apart en ongewoon, even later zag ik de hoes, wie het was en wat het was wist ik toen nog niet.
- Fathead: toch zijn overlijden. Echt zo’n persoon waarvan je je bij zijn overlijden past realiseert hoe groot hij is. En ook wel mijn vader, die vooral weg was van Hunky Dory. Ik mis ze allebei nog wel, mijn vader en Bowie.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.
- Vivalamusica: Toch de allereerste kennismaking, want een blijvende herinneren, want ik kan me nog precies voor de geest halen waar ik toen was, en wie er waren, ik mocht daar niet binnen, maar hoorde wel de muziek. Ik kende deze muziek niet, zo apart en ongewoon, even later zag ik de hoes, wie het was en wat het was wist ik toen nog niet.
- Fathead: toch zijn overlijden. Echt zo’n persoon waarvan je je bij zijn overlijden past realiseert hoe groot hij is. En ook wel mijn vader, die vooral weg was van Hunky Dory. Ik mis ze allebei nog wel, mijn vader en Bowie.
- perrospicados: ik was in 1982 in Berlijn met de opleiding die ik toen deed. Christiane F., wir kinder von bahnhof Zoo, waar Bowie een belangrijke rol in speelde (Helden) was net uit. In de trein stond afwisselend Berlin van Lou Reed en Heroes en Low op de cassestterecorder van onze wagon. We bezochten de toren met het immense Mercedes-Benz logo en maakten passende zwart/wit foto's. De combinatie Bowie/Berlijn was nog nooit zo indrukwekkend

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.
- Vivalamusica: Toch de allereerste kennismaking, want een blijvende herinneren, want ik kan me nog precies voor de geest halen waar ik toen was, en wie er waren, ik mocht daar niet binnen, maar hoorde wel de muziek. Ik kende deze muziek niet, zo apart en ongewoon, even later zag ik de hoes, wie het was en wat het was wist ik toen nog niet.
- Fathead: toch zijn overlijden. Echt zo’n persoon waarvan je je bij zijn overlijden past realiseert hoe groot hij is. En ook wel mijn vader, die vooral weg was van Hunky Dory. Ik mis ze allebei nog wel, mijn vader en Bowie.
- perrospicados: ik was in 1982 in Berlijn met de opleiding die ik toen deed. Christiane F., wir kinder von bahnhof Zoo, waar Bowie een belangrijke rol in speelde (Helden) was net uit. In de trein stond afwisselend Berlin van Lou Reed en Heroes en Low op de cassestterecorder van onze wagon. We bezochten de toren met het immense Mercedes-Benz logo en maakten passende zwart/wit foto's. De combinatie Bowie/Berlijn was nog nooit zo indrukwekkend
- BoyOnHeavenHill : ik herinner me een talkshow, het zal omstreeks 2000 zijn geweest, en Bowie vertelde hoe hij met zijn jonge zoon naar een concert van een nieuw en hongerig bandje zou gaan. Bowie stond te wachten, en toen hij zijn zoon in een punky jurk en met make-up de trap zag afkomen zei hij: "Maar zó ga ik niet met jou de deur uit!" En de oudere Bowie kon met smaak vertellen hoe hij zich op het moment dat hij dat zei herinnerde hoe hijzelf ooit met een jurk op een albumhoes had gestaan, en hoezeer hij onderaan de trap had gelachen om zichzelf en om wie en wat hij kennelijk was geworden. En ík zag hem zo praten en dacht: hoe is het mogelijk dat die man zó krachtig, zó levenslustig en zó vol gevoel voor humor uit die cokeverslaving is gekomen. Bewonderenswaardig.

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.
- Vivalamusica: Toch de allereerste kennismaking, want een blijvende herinneren, want ik kan me nog precies voor de geest halen waar ik toen was, en wie er waren, ik mocht daar niet binnen, maar hoorde wel de muziek. Ik kende deze muziek niet, zo apart en ongewoon, even later zag ik de hoes, wie het was en wat het was wist ik toen nog niet.
- Fathead: toch zijn overlijden. Echt zo’n persoon waarvan je je bij zijn overlijden past realiseert hoe groot hij is. En ook wel mijn vader, die vooral weg was van Hunky Dory. Ik mis ze allebei nog wel, mijn vader en Bowie.
- perrospicados: ik was in 1982 in Berlijn met de opleiding die ik toen deed. Christiane F., wir kinder von bahnhof Zoo, waar Bowie een belangrijke rol in speelde (Helden) was net uit. In de trein stond afwisselend Berlin van Lou Reed en Heroes en Low op de cassestterecorder van onze wagon. We bezochten de toren met het immense Mercedes-Benz logo en maakten passende zwart/wit foto's. De combinatie Bowie/Berlijn was nog nooit zo indrukwekkend
- BoyOnHeavenHill : ik herinner me een talkshow, het zal omstreeks 2000 zijn geweest, en Bowie vertelde hoe hij met zijn jonge zoon naar een concert van een nieuw en hongerig bandje zou gaan. Bowie stond te wachten, en toen hij zijn zoon in een punky jurk en met make-up de trap zag afkomen zei hij: "Maar zó ga ik niet met jou de deur uit!" En de oudere Bowie kon met smaak vertellen hoe hij zich op het moment dat hij dat zei herinnerde hoe hijzelf ooit met een jurk op een albumhoes had gestaan, en hoezeer hij onderaan de trap had gelachen om zichzelf en om wie en wat hij kennelijk was geworden. En ík zag hem zo praten en dacht: hoe is het mogelijk dat die man zó krachtig, zó levenslustig en zó vol gevoel voor humor uit die cokeverslaving is gekomen. Bewonderenswaardig.
- Justus18: In de tijd dat ik opgroeide was ik niet enthousiast over Bowie. Heroes was goed (toen al een uitzondering), maar No More Heroes vond ik beter. Zijn vroege werk ontdekte ik later en is natuurlijk geweldig. Mijn belangrijkste herinnering aan Bowie (want wat werd hij een flapdrol): Be In My Video (Frank Zappa - Them Or Us)

Onze Koninklijke Majesteit zou zeggen: Het is maar een mening en zo is het maar net. Anders had ik gedacht dat je lid was van de VVV - Vereniging voor Vilein Verkeer.

Verder: die tijd kan ik me ook nog wel herinneren: de lucht was schoon, seks vies, er reden weinig auto's, mensen hadden een hart van goud en mannen waren van staal

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.
- Vivalamusica: Toch de allereerste kennismaking, want een blijvende herinneren, want ik kan me nog precies voor de geest halen waar ik toen was, en wie er waren, ik mocht daar niet binnen, maar hoorde wel de muziek. Ik kende deze muziek niet, zo apart en ongewoon, even later zag ik de hoes, wie het was en wat het was wist ik toen nog niet.
- Fathead: toch zijn overlijden. Echt zo’n persoon waarvan je je bij zijn overlijden past realiseert hoe groot hij is. En ook wel mijn vader, die vooral weg was van Hunky Dory. Ik mis ze allebei nog wel, mijn vader en Bowie.
- perrospicados: ik was in 1982 in Berlijn met de opleiding die ik toen deed. Christiane F., wir kinder von bahnhof Zoo, waar Bowie een belangrijke rol in speelde (Helden) was net uit. In de trein stond afwisselend Berlin van Lou Reed en Heroes en Low op de cassestterecorder van onze wagon. We bezochten de toren met het immense Mercedes-Benz logo en maakten passende zwart/wit foto's. De combinatie Bowie/Berlijn was nog nooit zo indrukwekkend
- BoyOnHeavenHill : ik herinner me een talkshow, het zal omstreeks 2000 zijn geweest, en Bowie vertelde hoe hij met zijn jonge zoon naar een concert van een nieuw en hongerig bandje zou gaan. Bowie stond te wachten, en toen hij zijn zoon in een punky jurk en met make-up de trap zag afkomen zei hij: "Maar zó ga ik niet met jou de deur uit!" En de oudere Bowie kon met smaak vertellen hoe hij zich op het moment dat hij dat zei herinnerde hoe hijzelf ooit met een jurk op een albumhoes had gestaan, en hoezeer hij onderaan de trap had gelachen om zichzelf en om wie en wat hij kennelijk was geworden. En ík zag hem zo praten en dacht: hoe is het mogelijk dat die man zó krachtig, zó levenslustig en zó vol gevoel voor humor uit die cokeverslaving is gekomen. Bewonderenswaardig.
- Justus18: In de tijd dat ik opgroeide was ik niet enthousiast over Bowie. Heroes was goed (toen al een uitzondering), maar No More Heroes vond ik beter. Zijn vroege werk ontdekte ik later en is natuurlijk geweldig. Mijn belangrijkste herinnering aan Bowie (want wat werd hij een flapdrol): Be In My Video (Frank Zappa - Them Or Us)
- Edwynn: Ik heb hier geen actieve herinnering aan.

Jij zit dus in het dagelijks leven in de politiek

Nieuwe vraag: Vandaag is het 10 jaar geleden dat Bowie overleed (gisteravond boeiende docu: the final act)
Wat is jouw belangrijkste herinnering aan Bowie? (song, album, optreden, betekenis, voorbeeld alles mag)

- Meneer - ik ben geen echte Bowie fan maar deze soundbite van Bowie vind ik één van de mooiste die ik van hem ken: Sound & Vision . Duurt 1.48 minuut. Het is hemels en het geeft mij een gevoel wat mij raakt.
- Barney Rubble - Mijn vader had een cassettespeler. In mijn jeugd (rond +- 2005) beluisterde ik regelmatig cassettebandjes als ik op de computer zat. Op één van die bandjes stond een nummer dat mijn verbeelding prikkelde omdat ik hield en hou van science-fiction. Het nummer deed mij o.a. aan Star Trek denken. Het nummer in kwestie was Space Oddity van David Bowie.
- ArthurDZ: in de Free Record Shop van Tielt The Ultimate Collection van ome David uitkiezen als cadeau voor mijn goed rapport, destijds mijn tweede eigen cd ooit. Zal ergens rond 2006-2007 geweest zijn. Oh, en in de nacht van 9 op 10 januari 2016 in slaap vallen na tot een gat in de nacht de Five Years-docu bekeken te hebben, om een paar uur later wakker te worden en op FaceBook zijn dood te vernemen.
- dix: Zonder geluid, wandelingen in 84 en 85 langs De Muur, door de sneeuw . Dat was toch waar we Heroes in gedachten hoorden.
- herman: Hoewel ik hem live heb mogen zien en met een geweldige persoonlijke gidsentocht half Berlijn ben doorgefietst langs Bowie-gerelateerde plekken, uiteindelijk toch de kerstvakantie van 2015/2016. Toen raakte ik volledig verslaafd aan Blackstar en bezocht ik de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Met mijn schoonfamilie door de vrieskou die kant op (gevoelstemperatuur -10, met ijzel), en daar pas echt beseffen hoe groot hij was als kunstenaar —ook buiten de muziek om. En dan, nog helemaal vol van alle indrukken, een paar dagen later wakker worden met het bericht dat hij dood was. De poster van de tentoonstelling hangt op mijn werkkamer, dus ik denk er elke dag nog wel even aan. Leuke vraag trouwens en mooie antwoorden al.
- Slothrop: Ik kijk voor het eerst de film Lost Highway. De eindscene is even briljant als raadselachtig. Ik zit op het puntje van mijn stoel. Uiteindelijk flitsen er alleen nog beelden van een snelweg in het donker voorbij. Ik vraag me af, is de film afgelopen? Dan begint langzaam I'm Deranged van Bowie te spelen. Ik krijg er nog altijd kippenvel van.
-vigil: als je om 1ste ervaringen zou vragen kom je bij mij op zeer dubieuze duetten met Mick Jagger en Tina Turner uit... ook kan ik me ook nog goed herinneren dat Black Tie White Noise uitkwam en dat we in vrijwel elke Free Record Shop een palletje stond met dit album erop. Ik kwam zeker wel 2 x per week in t filiaal in Maassluis en meestal ook wel 1x per week bij t grote filiaal in Den Haag centrum maar de pallet werd maar niet echt lager en het album lag al snel voor weinig in de winkel. Maar goed, het bezoek aan Groningen bij de grote Bowie tentoonstelling maakte het meeste indruk. Ik boekte voor zijn dood en kon na zijn dood terecht. Ergens in februari 2016. Wij waren er overigens dezelfde dag als Hanneke Groenteman (die is een partij klein!) maar dit slechts terzijde.
- itchy: dat ik in de tijd dat gebruikt vinyl spotgoedkoop was Station Station, Low en Heroes in één koop voor 2 gulden per stuk kocht in een winkeltje bij de Burcht in Leiden. Tot dat moment kende ik alleen zijn glam-muziek, die me weinig deed (wat nog steeds zo is) maar die drie platen deden mij inzien dat hij veel meer was, en van die periode in zijn carrière hou ik heel veel.
- Rudi S : kennismaking was ergens midden jaren '70 met Ziggy en dat was overdonderend.
Toen ik eens in Noord China rondliep tussen die troosteloze blokken flats viel opeens Neuköln wel heel erg op zijn plek en dat nummer is nu nog steeds een Bowie favoriet van mij.
- mjuman: de Isolar-tour: Rotterdam mei '76 blijft me bij staan als essentieel, opener Station to Station zwart-wit toneelbeeld; voorafje: Luis Bunuel, Un chien Andalou.
- Etta: tja, dat is dan wel de clip van Ashes to Ashes. Was toen 11. Wel grappig dat een aantal de tentoonstelling in Groningen noemt. Mijn werkgever was toen sponsor van het museum. Ik heb toen nog een vrijkaartje van onze CEO gekregen voor de relatiedag omdat hij iets anders had en wist dat ik van goede muziek hield. Dus tijdens kantoortijden met champagne en gerookte paling de tentoonstelling gezien.
Broem: Mmhhh, toch de teleurstelling toen ik erachter kwam dat 1 van mijn favoriete Bowie nummers “Wild is the Wind” niet van hem was maar van Nina Simone. Nooit vergeten. Elk nadeel heb z’n voordeel, daardoor wel het schitterende werk van Nina ontdekt.
- Vivalamusica: Toch de allereerste kennismaking, want een blijvende herinneren, want ik kan me nog precies voor de geest halen waar ik toen was, en wie er waren, ik mocht daar niet binnen, maar hoorde wel de muziek. Ik kende deze muziek niet, zo apart en ongewoon, even later zag ik de hoes, wie het was en wat het was wist ik toen nog niet.
- Fathead: toch zijn overlijden. Echt zo’n persoon waarvan je je bij zijn overlijden past realiseert hoe groot hij is. En ook wel mijn vader, die vooral weg was van Hunky Dory. Ik mis ze allebei nog wel, mijn vader en Bowie.
- perrospicados: ik was in 1982 in Berlijn met de opleiding die ik toen deed. Christiane F., wir kinder von bahnhof Zoo, waar Bowie een belangrijke rol in speelde (Helden) was net uit. In de trein stond afwisselend Berlin van Lou Reed en Heroes en Low op de cassestterecorder van onze wagon. We bezochten de toren met het immense Mercedes-Benz logo en maakten passende zwart/wit foto's. De combinatie Bowie/Berlijn was nog nooit zo indrukwekkend
- BoyOnHeavenHill : ik herinner me een talkshow, het zal omstreeks 2000 zijn geweest, en Bowie vertelde hoe hij met zijn jonge zoon naar een concert van een nieuw en hongerig bandje zou gaan. Bowie stond te wachten, en toen hij zijn zoon in een punky jurk en met make-up de trap zag afkomen zei hij: "Maar zó ga ik niet met jou de deur uit!" En de oudere Bowie kon met smaak vertellen hoe hij zich op het moment dat hij dat zei herinnerde hoe hijzelf ooit met een jurk op een albumhoes had gestaan, en hoezeer hij onderaan de trap had gelachen om zichzelf en om wie en wat hij kennelijk was geworden. En ík zag hem zo praten en dacht: hoe is het mogelijk dat die man zó krachtig, zó levenslustig en zó vol gevoel voor humor uit die cokeverslaving is gekomen. Bewonderenswaardig.
- Justus18: In de tijd dat ik opgroeide was ik niet enthousiast over Bowie. Heroes was goed (toen al een uitzondering), maar No More Heroes vond ik beter. Zijn vroege werk ontdekte ik later en is natuurlijk geweldig. Mijn belangrijkste herinnering aan Bowie (want wat werd hij een flapdrol): Be In My Video (Frank Zappa - Them Or Us)
- Edwynn: Ik heb hier geen actieve herinnering aan.
- Graf: vroegste herinnering zullen de trits typische 80s singles geweest zijn die destijds behoorlijk veel indruk maakten. Heb ik nog steeds een groot zwak voor, en dan m.n. China Girl en Modern Love. Mooiste herinnering is dat ik hem in z'n nadagen nog live heb mogen aanschouwen met een lang optreden vol met klassiekers (Reality Tour 2003).