Bij De Slegte kun je goedkoop aan Marsmans verzamelde gedichten kopen, ligt er steeds voor een euro of vier. Vind het altijd erg vermakelijk dat die keuze uit Marsmans gedichten door Ilja Leonard Pfeiffer voor vijf euro bij de Slegte ligt, terwijl je de complete gedichten voor vier euro kunt kopen.
T'Hooft, zijn verzameld werk is toch laatst uitgekomen? Volgens mij kan men dat hardcover voor een euro of vijftig aanschaffen. Niet alleen zijn poëzie dus, maar ook proza. Kleine 980 pagina's, staat mooi in de kast.
En van Willem Kloos moet men vast ook wel wat kunnen vinden. "Verzen" van Willem Kloos is uitgekomen in de Alfra-reeks, die volgens mij gericht is op studenten Nederlandsch en verder ook auteurs als Vondel en Marsman omvat. Of het zijn verzamelde gedichten is, geen idee, maar het zijn bijna 120 pagina's, wat me wat weinig lijkt voor een verzamelde gedichten, maar toch. Marsmans verzamelde gedichten komt geloof ik aan zo'n tweehonderd pagina's.

Met een ISBN kun je toch eigenlijk alles bestellen.

Mooi gedicht toch wel, Slowgaze. Het plaatje klopt gewoon helemaal.

Zo kocht ik vanmiddag autodrop.

Dank je, Nick, dank je. Daar ben ik blij om.

“Zweepslagen in het ijle”

Het is reeds lang opgehouden, het wakker worden.

Ik word niet meer wakker. Er is slechts een schim.

Slechts een schim van mij wordt wakker.
De rest van al m’n puzzelstukken, m’n burcht van maskers en muren, blijft waar het is – waar dat ook mag zijn.

Ik heb geen idee hoe het begonnen is. Die metamorfose. Die obsessieve drang naar angst en ongeluk. Die wanhopige woede.

Volgens mij begon het met seconden. Alles begint met tijd, net zoals alles ook eindigt met of door of in de tijd.

Het begon dus op zo’n dagen. Zo van die dagen die je zeggen het hele koninkrijk dat je hebt opgebouwd omver te werpen. Zo van die dagen wanneer hoofd en hart vastzitten in een roes. Je zoekt paniekerig een uitweg, maar beseft eeuwig rond te zullen zwemmen in het water van het onbereikbare.

Het escaleerde. Onbereikbaarheid werd een must, ongeluk een drug en onzekerheid werd het oorkussen van de angst; en zonder angst kon ik niet. Zonder angst kan ik niet. Dat vrees ik toch, tenminste.

Het zwerven begon. Het uitbouwen van m’n ‘niets-zijn’. Weemoed werd noodzakelijk, pessimisme een lust. Ik kwam een deel van de achterhoede. De nieuwe aristocratie.

Alles werd, en is een vlucht.

Soms wou ik schuilen. Schuilen voor de leegte. Ook dit bracht geen vrede, geen rust. Dit kon ook niet: schuilen voor een vlucht is onmogelijk, en ik vergat helemaal niet te willen schuilen voor het lijden. Verder: wat ik zocht was toch een utopie, een ideaalbeeld; de Liefde. Slechts enkelen slagen erin, tijdens deze zielige tocht op aarde, doorheen haar schijn te kunnen kijken. Te zien wat ze echt is, of beter gezegd; wat ze allemaal niet is.

Velen denken haar te kennen. Kijk rond, en men noemt alles Liefde. Zo houdt de vervlakking aan. Men kent Liefde niet, of toch alleszins niet haar echte betekenis. Enkel haar schaduw.

Oppervlakkigheid is de ziekte van de 21ste eeuw.

De achterhoede weet wel wat Liefde is. Ze ontkleedt de term, tot de pure vorm. Maar net voor hen, de fragiele zielen, is het onbereikbaar. Ziehier, het paradoxale aan Liefde en Leven.
De fragiele zielen, diegene die zich verliezen in de kunst en het engagement, zijn ongelukkig.

De rest weet eigenlijk niet wat Geluk inhoudt. Wat voor hen Geluk is, noem ik versiering. Het artificiële Geluk. Het opgeblazen Geluk. Het gemarginaliseerde Geluk. Maar, verdomme, ze voelen het tenminste.

Oh Schmertz, ik voel me graag ongelukkig. Liever ongelukkig dan me te linken aan de randdebiliteit van het kunstmatige.

Liever denkend. Liever lijdend.

Er blijft toch altijd een achterdeur. Die ene zekerheid. Als de roes te zwaar wordt, kunnen we nog steeds dartelen. Het stikkende verlangen in de armen sluiten.

Want de mens wil ik verlaten. Zo ook het systeem.

Maar de wereld…?

Dan is er plots één boom, in de chaos van alle anderen.
Dan is er plots…

Schoonheid.

Daarna zwerf ik verder.

Als melancholisch mijmeraar.
Als bewonderaar.
Als goochelaar der woord en ziel.

Als cultuurintellectualist, vastgeketend in de denkwereld van het hopeloos kind-zijn.

Zonder het tijdsverloop te hebben gemanipuleerd. Met het besef te groeien in de illusie wat men ‘Leven’ noemt.

Als romanticus,
Als steppewolf.

Je stelt je nogal hoogdravend op. Alsof jij alles en iedereen in staat bent te doorgronden en jij op je ivoren toren alleen maar peinzend toe kan kijken. Ik kan dit niet zo serieus nemen, hoeveel aandacht en bezieling je er dan ook aan besteed hebt.

Eerlijk is eerlijk, het zit meer dan goed in elkaar. Er zit opbouw in, het is kleurrijk, je weet goed te beelden en in al zijn metaforen en is de boodschap helder.

HERKENNING

Nu weet ik, wie gij zijt,
de Jongen die ik eenzaam zag te Woudsend en daarna,
nog op dezelfde dag, in een kafee te Heeg.
Ik hoor mijn Moeders stem.
O Dood, die Waarheid zijt: nader tot U.

Gerard Reve

Reve is
Nog meer Gerard:


Ik ging nuchter naar bed, en kon niet slapen.
Toen ik tenslotte sliep, dreunde het huis
en worstelde ik met iemand.
Niet tot de ochtend: toen ik weer wakker werd, was het

nog nacht.
Ook wist ik niets meer van een zegen.

Meer Gerard!

DE BLIJDE BOODSCHAP

Ik zat met kloppend hart voor de kleurentelevisie,
en dacht: ‘Zijne Heiligheid zal toch wel gewag maken
van het toenemend verval der zeden?’
En ja hoor, nauwelijks was hij begonnen, of ik hoorde al:
decadentia, immorale, multi phyl ti corti rocci;
influenza filmi i cinema bestiale
contra sacrissima matrimoniacale
criminale atheistarum rerum novarum,
(et cum spiritu tuo), cortomo:
nix aan de handa.

Het was jammer, dat het zo kort duurde.
Maar toen het uit was, was er fijne muziek van het leger.
Ik vind dit leven al geweldig. En straks nog
het eeuwige leven in de Hemel. Je vraagt je weleens af:
‘Waar hebben wij het aan verdiend?’

"Idiot wind, blowing like a circle around my skull."

De Blijde Boodschap

Een lege plek om te blijven
XIV


Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

Rutger Kopland

Kopland is ook een baas. Hebben wij het niet eerder over Kopland gehad?

Stevie Smith

Not waving but drowning

Nobody heard him, the dead man,
But still he lay moaning:
I was much further out than you thought
And not waving but drowning.

Poor chap, he always loved larking
And now he's dead
It must have been too cold for him his heart gave way,
They said.

Oh, no no no, it was too cold always
(Still the dead one lay moaning)
I was much too far out all my life
And not waving but drowning.
______________________________________

Autumn

He told his life story to Mrs. Courtly
Who was a widow. 'Let us get married shortly',
He said. 'I am no longer passionate,
But we can have some conversation before it is too late.'
______________________________________

Piggy to Joey
Piggy to Joey
Yes, that's what I was -
Piggy to Joey

Will he come back again?
Oh no, no, no
Oh how I wish I hadn't been
Piggy to Joey
______________________________________

?

Mooie gedichten verder, vooral die van Kopland. Van Reve lees ik wel liever zijn proza.

Hmm, die had ik even over het hoofd gezien dat er een typo inzit. Nu gefixt.

Moord

Er was eens een geboorte
Het leven kwam daaruit voort
Het verval volgde
Toen de dood
Nu de erfenis
Gister de ruzie
Familie uiteen
Papa dood
Mamma opgesloten
Iemand 'Champagne?'
'Proost!'

Hij is wel erg grappig, of dat echter zo bedoeld is laten we dan maar in het midden.

Erg mooi Jasper er zit ritme en bezierling in, een mooie Put down

Ja, wij waren het eensch over het baas zijn van Kopland. Stevie Smith vind ik gebaseerd op deze 3 gedichten maar weinig bijzonder. Heb je deze van Mullisch wel eens gelezen Maarten?


[Ongerijmdheden 11]

Dat komt gewoon doordat zijn vader eens.
gewoon omdat zijn vader in zijn jeugd.
doordat zijn vader in zijn jeugd gewoon.
gewoon al in zijn jeugd zijn vader toen.

omdat zijn vader ooit eens tegen hem.
ooit gewoon eens in zijn jeugd hem tegen.
dat komt gewoon doordat zijn vader ooit.
gewoon hem in zijn jeugd toen ooit al eens.

ooit eens tegen hem en nooit zijn moeder.
nooit zijn moeder in zijn jeugd zijn vader.
gewoon toen tegen hem zijn moeder ooit.
nooit eens in zijn jeugd gewoon ooit vader.

Als we het toch over Reve hebben..

Dagsluiting

Eigenlijk geloof ik niets,
en twijfel ik aan alles, zelfs aan U.
Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik, dat Gij Liefde zijt, en eenzaam,
en dat, in zelfde wanhoop, Gij mij zoekt,
zoals ik U.

Je zou er toch haast katholiek door worden.

Ik zou liever protestant zijn dan katholiek. De mogelijkheid tot biechten en het afschaffen van het vagevuur notabene, dat vind ik toch wel zulke mietjesbesluiten.

Het protestantisme is een veel eerlijker en puurder geloof dan het katholicisme. Wat ik net wel respecteer aan 'geloven' is het durven geloven in iets immaterieels, anno 2011. Het protestanisme verliest zich niet in onnodige statussymbolen, verouderde rituelen en dergelijke shit.

De katholieken! Dat is het meest schunnige, belazerde, onderkruiperige, besodemieterde deel van ons volk! Maar díe naaien er op los! Die planten zich voort! Als konijnen, ratten, vlooien, luizen. Die emigreren niet! Die blijven wel zitten in Brabant en Limburg met puisten op hun wangen en rotte kiezen van het ouwels vreten!

Het is een achterbaks gedoe.

Zich allereerst verliezen in ideologieën; maar dat is gevaarlijk. Ideologieën worden het denken op zich, en er vormt zich geen plaats meer voor uizonderingen.

Verder denkt men een ethisch monopolie te hebben. Op de waarheid, de eerlijkheid en de liefdadigheid. "Wij helpen onze medemens, omdat zoiets moet van ons geloof". Bullshit: dat moet soieso, da's een plicht als mens-zijn. Verder zijn ze lang niet de énigen die goed doen. Waarom denken ze een patent te hebben op waarden als solidariteit?

En de kerk, het instituut, nog erger. Eén van de grootste kluchten ooit, uitgegroeid in één van de grootste massamoordenaars ooit. Een sekte! Jezus, die simpelweg een rebel was, misbruiken. Een Bijbel schrijven, om macht te hebben op de mensen. Waarden promoten, maar ze zelf tegenspreken (met hun rug staan naar de mensen, homoseksualiteit die een zonde zou zijn,...).

Ah, breek me de bek niet open...

Teveel Nietzsche gelezen jongens?

Klopt trouwens niet helemaal, Nietzsche was juist tegen (een beetje sterk misschien, maar het dekt de lading aardig) het helpen van de medemens. Solidariteit is voor de zwakken. Maar hij kon wel een aardig stukje schrijven over de vermeende misstanden binnen/van het christendom en vooral het katholicisme.

Ik weet ook genoeg hoe Nietzsche z'n moralenethiek in elkaar zit

Solidariteit is het lijden verhelpen, en dat mag niet. Het leven is lijden, en dat moet je omarmen. Dan ben je een über-mensch. Dan is de metamorfose van kameel, via leeuw, tot kind-zijn (metaforen met betrekkinge tot de kuddemoraal) een feit.

Maar dat is dan ook het enige puntje waar ik niet mee akkoord ga, wat betreft Nietzsche. Het leven is lijden, volledig akkoord; dat heeft 'ie trouwens van een andere filosoof, waar ik ook aanhanger van ben, Schopenhauer. Maar dit lijden van andere mensen niet proberen te verminderen? Nee, sorry Nietzsche, maar daar volg ik Marx.

Het is stilistisch gezien een voorbeeld, en z'n denken over godsbeelden (en atheïsme) en retoriek; dat zijn raakvlakken tussen mijn en Nietzsches denken.

Dit is niet echt de plek om het over geloof te hebben. Toch heb ik wat moeite met de stelling dat het protestantisme eerlijker en puurder zou zijn daar het versplinterd is tot op het bot. Het Sola Scriptura principe heeft gezorgd voor een wirwar aan interpretaties. De een nog kleurrijker als de ander. Sommigen protestantse kerken zijn evengoed een poppenkast.

Ik plaatste de opmerking eigenlijk vooral omdat ik zo gefascineerd ben door de godsbeleving van Reve. De manier waarop hij God omschrijft geeft God iets heel menselijks. De Ezel, de Jongen te Woudsend. De hunkering naar de Moeder en een veel moeilijkere verhouding met haar Zoon en de Vader. Hij voelde zich vooral veilig bij Maria. Omdat Maria zijn gebreken accepteerde Dat godsbeeld vind ik het mooist, het eerlijkst, en het puurst: Een alverzoenende moeder die weet dat het leven doorstaan genoeg is. Het was eigenlijk ook meer een soort privéverhouding waar menig katholiek zijn neus voor ophaalde.

Zijn gedichten zijn kort, veelzeggend transparant en bijzonder goed gestyleerd, neem die onderbreking in Het Wiegelied:

Niet tot de ochtend: toen ik weer wakker werd, was het

nog nacht.

Alsof hij wakker word en even moet zoeken naar bevestiging voor hij concludeert dat het nog nacht is. Geniaal. Gewoon geniaal.