Mooi woord, gers.

Hmm, heel associatief en ik volg 'm niet zo, tot we bij het einde komen. Dan lijkt het gedicht wel een soort opsomming van tweets of van functies van de iPhone/iPad/iWatdanook. Ik ben beter van je gewend, al vind ik 'ik heb mooie foto's van bali/ik heb meer foto's van bali' master. Overigens, waarom bali met kleine letter, Rob met grote letter en Steve Jobs ook met grote letters?


Heb je Leonard Nolens zitten lezen? Daar doet het me nogal aan denken. Taalgebruik is wel in orde, leuk gedaan al dat parlando, leuk beeld ook met die zuurstof; dat je er afhankelijk van bent en dat je het kut vindt. Ja jongen, best aardig gedaan. Soms lijkt het alsof er niet veel ontwikkeling in je werk zit en je dezelfde thema's blijft uiteenzetten en dat lijkt hier ook wel het geval te zijn, maar het natuurlijke, parlando-achtige taalgebruik is een verbetering, evenals het bondigere karakter van het gedicht.


Gers En leuk hoe je met 'eg' een soort spraakgebrek probeert neer te zetten.

Komt er nu ook een versje van Maarten?

"laten we ergens anders heen gaan",
zegt ze, "van toen ik nog een vogel was"

"maar je bent nog steeds een vogel"
"ik heb een andere boom nodig,

de mensen weten waar ik ben
ze willen me schieten, voor het kerstdiner"

Eendzaamheid. Mooi gesproken Maarten.

"zegt ze, "van toen ik nog een vogel was"

Die overgang boeit me. Vooral het woordje van, alsof het in de verleden tijd is. Het kerstdiner haalt het geheel dan weer een beetje overhoop al heeft het wel iets tragikomisch. Ik heb betere versjes van je gelezen. Ik heb er drie!

Godsbesef

Ja, wij zijn hier samen.
En alles wat wij van elkaar zeiden is waar.
Open voor het ongewis en vatbaar,
maar vooral ook half mens.

Vroeger

Ik had al heel vroeg een vroeger
tusssen blokjes en koddige hobbelpaarden
vertelde ik het kindje van de buren
van de schandalen bij de schommel
die mijn vader in het zand stak

De Dood

in de wind
in mijn rug
en op mijn buik

niet de lippen
ook het lachen
is het lachen
dan van mij,

als er gelachen wordt
dan wij samen zonder lippen

Over het versje 'Godsbesef' heb ik niet veel te zeggen. Ik vind het een mooi gedicht. Niet veel op aan te merken.

'Vroeger' vind ik erg geslaagd, omdat het op een bepaalde manier heel aandoenlijk melancholisch is.

'De Dood' is ook best sterk. Het begint allemaal vrij naïef, of het lijkt allemaal zoo onschuldig, maar dat laatste beeld is wel wat morbide hè, samen met die titel er bij nog. Een beknoptheid waardoor de zeggingskracht van het gedicht erg versterkt wordt; kan meningeen (hier) nog wat van leren.

Uit U

Dadelijk ben ik gelovig
dan eet ik op vrijdag alleen
broodresten van de week
zal ik die dag niemand bezitten

mag ik wel nu alvast,
het gevoel in mijn benen terug?

Ik vind het wel een stoer gedicht met subtiel woordgebruik.

Dankjewel, Jasper. Schrijf jij nog wel eens iets? Ik heb al een tijdje niets meer van je gezien hier, op dat ene rake versje boven aan de pagina na dan...

Herfst

je kwam,
en zocht de tijd
die je niet had

vergat je koffer,
vol met kleuren,
en de kerven in mijn huid

je beweerde
dat de dood je gezicht
alweer
veel te vaag getekend had

en ik,
kon enkel zoeken
naar fouten in de schets



Het begin is subliem. Werkelijk, de zin "van toen ik nog vogel was"
Ik heb moeite met de laatste strofe. Het valt me moeilijk over te schakelen van het dromerige begin/midden naar het banale einde. Natuurlijk valt dit wat gelijk met de inhoud van het gedicht, maar toch. Het zwakt wat af...



Je eerste gedichtje is mooi, het tweede is baas.

Het overvalt je, en heeft een enorme weemoedige sfeer. En toch, het lijkt iets geheimzinnigs. Ik vertrouw de vaderfiguur niet. Is het hij die niet loslaten kan, of jij die niet wil opgroeien... Topgedicht.

Het derde doet me minder. Ik kan me niet zo vinden in de opbouw en de verwoording. Het lijkt me nergens iets te willen vertellen.

Uit U vind ik dan weer wel geslaagd. Cynisch, of net hoopvol. Het doet me enorm denken aan de roman Goede Papieren van Verbruggen. Twijfelende jezuïet.

Ik heb geen oude doos waar ik uit kan graaien. Ik werd eigenlijk door dit topic een beetje geïnspireerd wat te proberen, maar nu doe ik niet veel meer.

Het gedicht van Ferre Clabau vind ik trouwens wel mooi, vooral de uitsmijter.

@Ferre: Dit vind ik wel een mooi gedicht. Het is bondig en rustig opgebouwd. De beelden zijn ook verwant aan elkaar waardoor het hele plaatje kan groeien. Het is wel een heel surrealistisch plaatje, die niet echt tot een eenduidige climax komt maar meer een soort gevoel wil vatten. Het hoeft ook niet eenduidig te zijn. Het gedicht staat, zoveel is zeker.

@Jasper: Jammer, het zou leuk zijn als meer mensen hier eens wat zouden postten.

Ik heb de laatste tijd geen gedichten geschreven maar schrijf wel korte verhalen voor een wedstrijd. Ik moet vóór 12 uur vannacht mijn eindopdracht inleveren maar ik zit te piekeren over eventuele interpunctiefouten. Iemand die het wil lezen als ik het af heb?

Laat ik het topique maar eens reanimeren en een versje plaatsen van de dame die ik onlangs nog zag voorlezen: Judith Herzberg. De intertekstuele verwijzing lijkt me hier op MuMe zeker toepasselijk (zien jullie 'm? ).


Sentimenteel



Ze zitten in de auto in een file,
de radio staat aan, uitlaatgassen
en muziek, een lied waarvan hij zegt
dat hij het mooi vindt, over
brandende violen en een dans die doorgaat
tot het einde van de liefde.
Niet het lied maar wat hij zegt
maakt dat zij hem niet aan kan kijken.
Nu komt er in de auto nog iets bij:
muziek en uitlaatgassen en verlegenheid.
Verlegenheid omdat de dans
tot aan het eind van liefde veel te veel
is, te ver naar vroeger reikt,
te ver vooruit, zijn ziel
puilt opeens onbeschermd, zo onbeschermd,
zij zegt alleen: 'Sentimenteel'.
Ja zegt hij, sentimenteel.
Nooit zal zij weten of hij weet
hoe zij dat woord heeft aangegrepen.
Nooit zal hij weten wat zij
begrepen heeft, hoe ver en ver,
nooit zal zij weten dat hij
begreep dat zij begreep
wat hem opeens beving, tenzij
iemand, geschiedschrijver misschien,
later precies reconstrueert hoe dat met mensen
toen en toen met radio's in files ging.

Gaaf gedicht, al zouden alinea's het een stuk prettiger maken.

Over die wedstrijd: ik ben tweede geworden met een 8.8. Ben wel tevreden

Herzberg verwijst gewoon naar Leonard Cohen.

Ik vind het een geniaal gedicht. Soms is het juist beter om geen witregels te gebruiken, zeker als je bij een beeld blijft. Ik ga meer op zoeken van deze dame.

Judith Herzberg is best wel een heldin soms. Heb ik verteld dat ik haar vorige week woensdag zag voorlezen?

Emo

Ergens, op de grens van Nederland en Duitsland.
Maarten, met een fles wodka in zijn rechterhand.
Of er statiegeld op de fles zit.

Ergens, op de grens tussen straat en goot.
Maar daar is een fles wodka, met Rop aan zijn hals.
Of er statiegeld op Rop zit. Indien ja, wil het er weer af?

Emo, you're doing it wrong.



Edit: mooie aanpassing Maarten, papa is trots.

Ergens, hier te velde.
Maken Rop en Maarten een fles soldaat.
Omdat het staatsgeld weer op is.

Ergens, hier ten velde.
Maken Rop en Maarten een fles soldaat.
Omdat-ie dan in het leger kan.

Maarten slaagt er toch altijd weer in om nog iets scherper voor de dag te komen. Van harte!

Ontdooid


iets vrolijks, dan maar?
je lijkt het te smeken

het spijt me, je kent me,
ik kan het niet

hoe zou jouw
ijzige glimlach
zich kunnen nestelen
tussen de leegte
van de bladvezels;
het enige wat me
dezer dagen
warmte biedt

geruchten
van een lente
ontbloeiden langzaam
uit je zicht

de pakken sneeuw,
en het gewicht
diep
binnen in je hoofd

had, volop winter,
al je knoppen weggeroofd

Sterk gedicht.
Maarten heeft concurrentie?

Dat zou impliceren dat er strijd gaande is