Een strijd om de nummer twee positie welteverstaan.

Uhu, op de eerste plaats staat mijn ego. Maar even serieusch, Quadraphonic heeft zeker een goed aantal van de mooiste versjes in dit topique aangeleverd.

Oh snap! Nee ook even serieus dan, Versjesbroeder Maarten, ofwel Hendrik Hobbes, is wat mij betreft hofleverancier van dit topic wanneer het snedige, dan wel ontroerende versjes betreft. Onwijs gers enzo...

Laten wij vooral bescheiden blijven, we zullen altijd in de schaduw staan van die Ene, recht uit het leven, onze eigen Gerard Reve! Een versje van de meester dan maar weer?

Gezicht op Kerstmis

Herfstnevels. De nutteloze geilheid der namiddagen
De getuchtigde kapper. De geknielde pianist.
Een opbeurend woord hier, een kwinkslag daar
zo gaat het tenslotte, het leven stelt zijn eisen.
En dan, tussen twee invallen van de politie,
de dichter, of schrijver, of allebei, of geen van beide, S. V.,
die mij verzoekt, hem te vereeuwigen in een geschrift.

Ik wil een gedicht schrijven op God zijn verjaardag:
Wanhopig drinkend onder keukenlicht
zie ik U buiten, Zegevierende,
Zoon, die de dood zijt, Troost, Vergetelheid.

Eentje van mij, ben maar eerlijk Slowgaze.

2 verhalen

Hij staat nu al twee uur
Met zijn handen samen tegen zijn rug
De etalage in te kijken.

Hij denkt dat hij zeker weet wat hij aan het doen is
Maar toch
Ontgaat de clou hem.
Hij hoeft maar met zijn ogen te knipperen
Om te weten dat de waarheid er uit valt.

Het heeft geregend, het heeft gesneeuwd, en allebei de keren bleef hij staan.
Om er zeker van te zijn dat kijken hem dichterbij zou brengen.

Dat het naar hem toe zou schuiven
Totdat hij het kon pakken.
En dan was het weg.
Weg in het enkele moment stilte dat tussen hun zat.

Tussen het object en de mens.
Tussen de wens en het middel.
Tussen dat wat niet kan en dat wat nooit geweest is.
Tussen het nu en het voor altijd.

Over tien minuten precies zal de winkel sluiten
Zijn deuren dicht gooien
En dan sluit hij ook zijn deur
Naar datgene wat hij al 2 uur wou.

Morgen staat hij er weer.
Ik weet het gewoon.
Dan zal mijn waarheid
Zich weer opnieuw tonen.

Dan zal hij weer bekeken, ondervraagd en gemarteld worden.
Dan zal ik hem weer alles geven wat hij wil
Om die lach op zijn blik te houden.

Het leest meer als een 'spreekgedicht,' in tegenstelling tot een 'leesgedicht'. Stilistisch gezien is het nogal bot, vol prozaïsche spreektaal. Het beeld van een man die voor een etalage blijft staan vind ik erg treffend. De titel en de wending op het einde snap ik niet helemaal net als het hoofdlettergebruik. Toch staat dat beeld en vind ik dit zeker een gedicht dat de moeite waard is vooral als ik het hardop lees.



Morren

Op de bres in een tent
sommigen zijn zelfs fotografen
met een grachtenpand en een haard
die in Afrika zijn geweest met een ezel
een bolle lens en een westerse baard
vol melkpoeder en kleding die Claudia de B.
al een keer op teevee gedragen heeft.

‘Niet zo likkebaarden,
eerst een foto van die negerbuikjes.
Dat wordt vast wat, in sepia.'

Oké, bedankt.

Morren gooit veel verschillende, treffende beelden bij elkaar en heeft een mooi einde.
Alleen leest het als één lange zin, wat een beetje jammer is.

En over mijn werk: Hoofdlettergebruik moet ik nog ff naar kijken dan...

ik heb qua titels een trekje ala schilder Magritte: De titels van zijn werken zeiden inhoudelijk niks over het werk, ze waren meer een cryptische titel om de aanschouwer aan het denken te zetten.

En intussen heb ik geleerd dat dichten vaak spelen met woorden en metaforen is.

OldSkool, dat is best een prima versje. De titel vind ik trouwens wel gaaf, de twist volg ik niet helemaal, maar de titel past er zo prima bij. Het ene verhaal is de man voor de winkeletalage, het tweede verhaal, daar speelt-ie ook de hoofdrol in, maar dat wordt gesuggereerd, in plaats van verteld.
Verder sluit ik me wat betreft wat andere zaken bij dhr. Quadraphonic aan, want die tells 'em like it is. Het beeld van de etalage is goed neergezet, maar je taalgebruik is iets te prozaïsch. Nu hoef je geen moeilijke woorden te gaan gebruiken of "langs de schaduw van jouw wanhoop"-achtige beeldspraak er bij te pakken, maar iets mooier mag wel.
Alleen, heb je er over nagedacht dat je 208 woorden (de titel incluis) gebruikt om je punt te maken? Ik heb het vermoeden dat je het wat puntiger kunt brengen en het wat meer samen kunt vatten. Probeer eens, gewoon als oefening, het aantal woorden dat je gebruikt naar ongeveer de helft er van terug te brengen (103 + de titel), terwijl je je punt, idee, boodschap, etc. probeert te behouden. Ik denk dat het mogelijk is en dat je het kunt.

Vooral de dichter die deze woorden voor het eerst gebruikte is geniaal.

Verplicht kijkhuiswerk voor iedereen die gedichten wil schrijven.

Hans schopt tegen het zere ende grabbelpoëtische been...

Ik kan dat filmpje nergens vinden. Hebben jullie toevallig een link?

Het versje van Quadraphonic is, zoals altijd, interessant. Ik denk dat ik snap wat je aan de kaak wil stellen, enkel lukt het je iets minder dan voorheen. Een goed gedicht, dat wel; maar minder pakkend dan je meeste.

Het beeld dat OldSkool schetst vind ik zeer sterk. Pijnlijk herkenbaar zoekend. Enkel verloopt het geheel wat stroef, kwestie van er nog eens aan te sleutelen en meer te schrijven.

Iedereen bedankt trouwens om op m'n dichtwerkje Ontdooid te reageren...

Bedankt Ferre, het is eigenlijk meer een grapje, ik schreef het toen Claudia op teevee een liedje over Mauro/Leers zong. Goed, het is jammer dat poëzie niet meer echt leeft onder de mensen. Als directe uitwas van die desinteresse is er weinig animo in dit topic. Soms post je een versje en dan reageert men dagen niet of helemaal niet, het zij zo. De eerlijkheid gebied ook te zeggen, dat jij niet altijd even lief reageert op mensen die jou opbouwende kritiek geven, Ferre.

Ik zal mij er toch maar aan wagen: Allereerst wil ik je een compliment geven voor het woord 'bladvezels', dat is verdomme een mooi woord! Je hebt duidelijk oog voor mooie woorden en de opbouw in je gedichten word ook steeds vloeiender. Het is wel jammer dat dit gedicht een beetje rust op clichématige beelden zoals, de ijzige glimlach en dat het 't enige is wat warmte biedt, en de winter die haar knoppen heeft weggeroofd. Natuurmetaforen kunnen heel mooi zijn, maar het is wel al eeuwenlang door dichters gedaan, probeer te kijken naar andere dingen in je omgeving die een symbolische waarde hebben.

Bedankt voor de reacties! Zal er zeker nog eens naar kijken.

Vlekje

Op weg naar huis dein ik
over door asfalt en hekken
omheinde grasweides met
rundvee. De veldschuurtjes en
uiteinden van voorbij rakelende tuikabels.
Het treinvolk vol dinsdaggezichten
wordt zorgvuldig ontweken.

Alleen jou heb ik, tot de machinist ons onderbrak,
bevlekt.

Ja, ik knoei ook vaak met mijn thee als de trein zo schudt ende zwabbert.

Ik drink eigenlijk nooit thee, maar wel koffie, en daar kun je ook mee morsen.

Ik mors met mijn ziel.

Ontsteltenis

5 december, 1986.
De handen van Roel
vlogen over het papier.
Steeds snellere halen.
"Godver!", klonk het plots.
Weer geen stelten.

Nou, deze vind ik dan wel weer .

En R&P heerst, zoals gewoonlijk...

Dichtwedstrijd voor de versinators uit Brabant onder ons...

De vermoeidheid en apathie jegens het leven
uit zich het beste op stations
waar de afgunst van de gezichten zijn af te lezen.

Wachtend op de volgende bus of trein
altijd te laat of de reis te lang
daar zie je de gezichten altijd wrang

Ja, dat is iets dat openbaar vervoer. Verplicht tegen vreemde mensen aan staan/zitten, onbeschofte jongetjes met schelle spiekertjes, verplichte gesprekken met vage bekenden..
Het sentiment is in ieder geval helder. Het is ook bondig geschreven, maar omdat de tweede strofe in feite een herhaling is van de eerste, blijft het wel een beetje eendimensionaal. Hoe gedragen mensen zich verder in de trein/bus waar die vermoeidheid en apathie uit blijkt? Beelden zeggen meer dan duizend woorden, dat geldt ook een beetje bij dichten. Een vrouw die met een touw naar een boom loopt zegt meer dan, 'de vrouw gaat zelfmoord plegen,' zoiets.

Taalfoutje: zijn af te lezen/ is af te lezen/ valt af te lezen

Ik las het graag in ieder geval!

De olifant

"De dierentuin is leuk."
Zei Fransje.
"Ja."
Beaamde Marietje.
"Vooral de nijlpaarden."
Vervolgde ze.
"De nijlpaarden met piemelneuzen!"
Riep Fransje haar toe.
Kinderen zijn dom.

Jaap Stam

In de tweede zin van dit gedicht,
staat een hele grote fout.
Je word er naar van.

Een heus Jaap Stam+t gedicht. Dat zie je ook niet elke dag.

Er is nog beter over nagedacht dan je op het eerste gezicht zou denken

EDIT: Die van die stelten ook