Pfff is is één van mijn dingen ik vraag me af of iemand begrijpt waar het o.a. over gaat, ik moet wel zeggen dat de tekst nog niet helemaal af is, en ook niet helemaal correct geschreven is.

Let op je kunt dit op verschillende manieren lezen !!!

Het begon toen ik wakker werd in Lucide, een droomwereld die begon aan het voeteneind van mijn bed.
Klaarwakker stond ik op het punt een reis te naar een eindbestemming waar ik zelf de weg nog niet van wist, daarom besloot ik mijn gevoel te gebruiken als een navigator dat mij lijden naar het balkon van mijn slaapkamer, ik opende de deur en stapte het balkon op.
Eenmaal op het balkon zag ik hoe de donkere straat was verlaten zoals je dat van de nacht verwacht, muistil en geen mens op straat.
Na een tijdje te hebben gewacht op het balkon voelde ik de aanwezigheid van nog een persoon, het was een man die van ver was gekomen en wijzer was dan ikzelf.
Ik kon deze man niet zien maar mijn gevoel wierp mijn blik de juiste richting op, daar stond hij in de hoek wie is deze man vroeg ik me af.
Ik bleef hem met een kwade blik aan kijken net zolang totdat hij zou antwoorden, en dat deed hij ook, het antwoord dat hij mij gaf, Je kan meer zien dan dat je met het blote oog zien kan.

Verward met nog meer vragen waarvan ik de antwoorden nog moest gaan ontdekken draaide ik me weg van de man.
Ik kwam te staan voor een levends grote spiegel met daarin het beeld van een groot bos, met daarin een pad dat verdween in een horizon, mijn reflectie ontbrak in het beeld van de spiegel, het leek mij niet meer dan logies dat het de bedoeling was om de spiegel in te klimmen , zodoende klom ik de spiegel in.
Het was mij wel duidelijk dat ik de spiegel achter me moest laten en richting de horizon moest lopen.
Na een lange tijd te hebben gelopen werd ik moe en nam ik een rust pauze, ik keek terug naar achter en de spiegel was verdwenen achter een nieuwe horizon waar ik al eerder overheen had gelopen.
Ik begon me te realiseren dat ik steeds opnieuw naar een nieuw begin liep, elk einde was een nieuw begin,
en zo begon ik opnieuw met mijn wandeling richting het einde.
Ik liep op het pad waar ik in de verte een vrouw zag staan, deze vrouw stond bij een splitsing waar ik de keuze moest maken welke richting ik mijn reis zou voortzetten.
De vrouw vertelde mij de richting die ik moest kiezen, maar mijn gevoel ging daar tegenin , ik wist dat de vrouw niet te vertrouwen was, welke verleidelijke woorden ze ook voor me had, welke verleidelijke gedaante ze ook aannam, ik koos voor mijn eigen gevoel en liep de juiste richting op.

Na een tijd de richting gelopen te hebben waarvoor ik gekozen had kwam ik aan bij een huis, het was de bestemming waar ik moest wezen, aangezien het na mijn lange reis opnieuw nacht geworden was lag de bewoner op bed.
Ik besloot om via de muur het balkon op te klimmen, en daar stond ik op de hoek van het balkon midden in de nacht ver van huis maar toch ook dichtbij.
Uit het niets ging de deur van het balkon open, het was de bewoner die het balkon op kwam een jongeman jonger dan mij , en dus ook minder levens ervaring dan mij.
De jongeman zag mij in het begin niet staan hij keek door mij heen, maar toch was hij bewust van mijn aanwezigheid.
Hij bleef mij maar met een boze blik aanstaren, wachtend op een antwoord dat ik hem niet kon geven, daar moest hij maar zelf achter komen dus het antwoord dat ik hem ga was, Je kan meer zien dan dat je met het blote oog zien kan.
Daarna draaide hij zich om en ik zag hem voor een levensgrote spiegel staan, op het zelfde moment dat ik heb voor het beeld van de spiegel zag staan, voelde ik van achter een hand op mijn schouder, en ook ik draaide me om.

Pascal anthonisse

mijn eerste gedicht ooit geschreven, maar ik moest het ff kwijt

we met
on a cold night
your eyes
were like the sky
beautiful and bright

we talked
for a minute of five
you made me feel
so alive

i thought
for this one night
well just kiss
and say goodbye

we kissed
for an hour or two
we said goodbye
but i
i still miss you

Een beetje stervende, dit topic.
Tijd om het wat leven in te blazen!

ik zat,
gij dronken,
stond op, ging al,
stoelgang onderschat
wij stonken.

:Gaat het serieus nu over dat je ongemerkt ging poepen?

Neen, niet "ongemerkt" en niet "ging". Het kwam gewoon.
Maar dat wordt er gezegd, waar het over gaat, laat ik aan jou over.

Ook even wat poezie geschreven wel erg depressief moet ik erbij zeggen:

Ik lig op de rand van verdoemenis,
Geen gevoelens, geen gedachtes en geen toekomst, niks
kan me nog redden terwijl ik in een plas met bloed hier lig.
Het is droevig maar het doet me niks.
Ben koud en verbitterd, oud en verminkt,
Een cynische visie zo grauw als de winter.
Door trauma,s getekend voor het leven.
Een hart van goud is nu compleet verstenigd.
Ik wil rust maar niemand laat me alleen,
Ik wordt tot waanzin gedreven
En gehaat door de gehele samenleving.
Ik blijf staan want ik wil slagen maar toch faal ik steeds weer.
Ben vaak afwezig, derealisatie is wat ik ervaar op deze aarde,
Ben een beschadigd wezen
Gevuld met angstaanjagend veel haat en leed,
Lijd een bestaan zonder leven,
Ik voel me onverzadigd en leeg als een maag zonder eten.
Geen taak om naar te streven als een slaaf zonder meester.
Ik voel de drang om te sprinten
Maar kan het niet als een paard zonder benen.
Het is acceptatie of me eigen bestaan ontnemen,
En ik kies voor dat laatste en stop met aarzelen
En neem de definitieve beslissing en spring de diepte in...

Even een paar tips Want daarvoor post iedereen hier berichtjes.

Probeer met alinea's te werken, schrijft én leest zich een stuk makkelijker, is overzichtelijker en trekt de lezer meer aan.
Zorg ervoor dat de zinnen lekker lopen, gebruik niet te veel leestekens, punten en hoofdletters zijn hier in overvloed gebruikt waardoor het leestempo omlaag gaat.
En pas op met herhaling en opsommingen.

Het onderwerp wordt wel goed uitgediept en er wordt een duidelijk beeld geschetst.

Hier een strofe - ja, vorige poster, zo heet een 'alinea' in een gedicht - uit een episch gedicht over totalitaire regimes en de liefde:

Inderdaad, zo heet een alinea uit een gedicht. Maar aan het gedicht te zien was het geen ervaren dichter en als je dan over strofes gaat praten kan dat tot verwarring leiden en dat probeer ik zoveel mogelijk te verkomen

Om toch zelf 'n keertje hier ook iets te plaatsen :

De betoverende dans


Alsof de wind de ballerina
in haar macht nam en vervormde
tot een denkbeeldige fantasie,

draaide, sprong en viel ze
voorzichtig neer op haar voeten
die haar lichaam leidden.

Haar ziel vloog de voeten voorbij,
danste haarzelf los van haar meester
liet hem enkel gadeslaan
naar de perfectie van haar talent.

Haar lichaam omhult in tenue
raakt monden als een strakke vuist
en laat ze openen van verbazing

Natuurlijk. Excuses voor mijn belerende toontje.

Ja bedankt voor de grammatica tips maar ik ben eigelijk meer geintreseerd in hoe jullie het tekstueel vinden. want dat is waar het met poezie toch eigelijk meer om draait de tekst ik bedoel we zitten hier toch niet in een les nederlands.

Inhoudelijk: je gedicht is inderdaad behoorlijk zwartgallig. Het geeft uiting aan depressieve/ sucidale gedachten. In die zin voldoet het aan een van de functies van poezie: (zelf)expressie. Wat ik mis is de esthetische functie. Wanneer een gedicht slechts uiting geeft aan gevoel(ens), kan dat weliswaar opluchtend werken voor de schrijver, maar wekt het weinig beroering op bij de lezer. Dat maakt het gedicht voor mij niet erg interessant.



Je zou bijvoorbeeld meer variatie in je beeldspraak aan kunnen brengen. Niet alleen 'vergelijkingen met als', Persoonlijk zou ik ook proberen minder clichematige metaforiek te gebruiken. 'Grauw als de winter' klinkt enigszins afgezaagd.

We spend our lives searching, like scavengers finding a way,
Understanding that light is a sign of the day.
So we squint in the darkness in search of a glow,
And falter in trying,
In trials we grow.
Our hearts they seem broken,
Our legs they are weak,
Our tongues are exhausted from trying to speak.
'Cause sometimes they listen,
But often they don't.
We easily help,
But more often we won't.
Because we constructed the things that we want,
Ghosts are desires ,
Desire to haunt.
But our need as below so above
What we all want
Should look a little more
Like love.

Written by: Kamau (als outro op: The Old Prince van rapper: Shad).
Deze vind ik zelf erg mooi.

Een van mijn nieuwste 'gedichten'. Bijna volledig waargebeurd en nauwelijks geromantiseerd.
Titel: Gebroken Engels

mooie schrijfsels
ik had ook gelijk zin om wat werk te posten:

"Aujord'hui, Je Reve"

In dit zwangere huis
kunnen elk moment giraffen
komen binnen wandelen
en kranten mijn huid bedekken
als regen
schiet op..
je hebt nog 4 dagen, 2 uur en 14 seconden
brabbelt de man die zijn nek brak in 2
trage minuten//

deze vreemde dingen gebeuren

tv op 11
geen ziel die er aandacht aan schenkt
olifanten zingen en stampen je in slaap
een voor allen
en allen voor de abstractie
allen
voor de dartpijlen richting je gezicht

deze vreemde dingen gebeuren

vogels brengen mijn ziel via zanglijnen
naar de plek waar ik hoor
als ik aankom schmink ik mijn nieuwe gezicht
en vul ik alles opnieuw in
bijna 20/sterk op het doek/zwak daar waar ik vandaan kom
nu verwissel ik mijn gloeilamp
voor knisperend haardvuur
muzikale vredigheid in mijn kop

en deze vreemde dingen gebeuren

/man eet hond/geen ruimte voor bedrukte muren en schaamteloze kopieen/jongeren schrijven slechter spellen beter/gezin stort in ravijn/soldaat geraakt in vu.urgevecht/man geraakt door vi.rtu.ele raket/minis..ter.s uit.gelachen/str.aten. vo.or het eerst in 30 ja.ar weer schoon/ba.by sc.hop.t ma.n/chirurg redt .h.a.r.t./het i.s. 1.2. u.u.r/nee! .het. is 1.3 uur/her..haal m.i.j kloo.tzak?/he.t i.s 13 uur/ er is niks dat ...j...i..jj kan d..oen../na.cht.m.e.rr.ie !!!111!!!/..NacH..tmerr.ie @22/deze ..vr..ee..m.de. dingen gebeuren/ koelkast/afzuigkap/fornuis/schoonmaakmiddel/de stereo staat te hard/mijn familie te zacht/kom binnen en omarm mij/.nu/.nu/.nu/.nu/

Dat laatste stuk vind ik erg tof gedaan

Hugo Matthysen oftewel Joe Roxy (gespeeld door Bart Peeters) in Het Peulengaleis is ook altijd een geweldig dichter.
YouTube - Peulengaleis - Joe Roxy: "De Weg en het Gras"

Of:
Er was eens een boom in Zweden
Met takken en een bast
Dat is heel lang geleden
Nu is die boom mijn kast


MIJN MEISJE IS EEN WONDER
Haar benen zijn pilaren
Waarop haar lichaam steunt
Als breiwol zijn haar haren
Als zij ze heeft geföhnd.
Haar oren zijn als treinen
Die sterven op het strand
Haar borsten zijn rozijnen
Dat vind ik niet plezant.


We kronkelden als gekken
Wat was ik in je ban
Maar toen moest je vertrekken
Gaan koken voor je man


Ik kocht een nieuw paar sokken
dat ik wel aardig vond
Ik heb ze aangetrokken
En nu loop ik er mee rond


IK DUW AL EENS GRAAG
Maar ik moet je nog iets vertellen
T'is makkelijker gezegd, dan gedaan
Ik duw al eens graag, frikandellen
In het gat, van de sierlijke, zwaan
(waarop hij, op tv, achter een zwaan loopt met een frikandel (niet de frituursnack, want zo noemt men een curryworst in Nederland dacht ik ? )

Ik dacht dat het de bedoeling was eigen verzinsels te posten, dit kan iedereen.

Dat wist ik niet, excuses.

Ik weet het ook niet zeker, maar dat leek me het meest logisch. Wat niet wegneemt dat Joe Roxy een groot dichter is, natuurlijk.

Als je gewoon het eerste bericht op de eerste pagina lees dan wordt alles énorm duidelijk

Ik zal dit topic weer eens nieuw leven inblazen.

&

Gesproken poëzie met een clipje erbij:

Beste iedereen.
Zoals eerder aangegeven ben ik bezig met het schrijven van een verhaal (in hoeverre het een boek te noemen hebben we het later wel over).
Nu heb ik een blog geopend waar jullie mijn ontwikkelingen omtrent het schrijven van het verhaal kunnen volgen. Daarbij kunnen jullie ook jullie ongezouten mening geven over de stukken die ik schrijf.
Zou leuk zijn als jullie het gaan volgen

Reijersen op weg naar een boek - reijersensboek.blogspot.com

Kastanjezoekers

Vanmiddag trouw twee rondes gefietst, het regende,
Ik kwam kastanjezoekers tegen, vaders met kinderen in de
Berm met plastic zakjes, zoekend tussen blaadjes en
Takken, ik dacht, is dat nou leuk, met dit weer?

Misschien moet je er vroeg bij zijn, voordat de beste
Vruchten zijn verdwenen en alleen de stekelige smurrie
Op de grond blijft liggen, ik passeerde ze, spoorde mijn oude
fiets aan, spande de spieren in mijn gevoelsarme lijf

Ik strijd op mijn gezondheid, raak net opgewarmd, ben
benieuwd wat er van me overblijft als het babyvet verbrandt
Mijn lijf sterker en vernieuwd, en alleen mijn ziel
nog steeds door niets bemand, of minder dan één, dat laatste zal wel karma zijn misschien, ik weet het,
Ik weet het niet.

Aangezien dit toch wel leuke topic momenteel een beetje dood is zal ik maar mijn nieuwste gedicht plaatsen.

Misverstanden:

Waar?

Daar.

Waar?

Daar!

Hier?

Nee.