Ach ik wilde ook het effect van een kinderrijmpje opwekken. Dus opzich niet vreemd. En het zou wel lekker luguber zijn als M. Weber met zo'n tekstje kwam.


Thanks

Soort Syd Barrett-achtig iets bedoelde je het dus?

Omdat hier vrij weinig gebeurt nu, zal ik maar eens mijn recente vertaling van een gedicht plaatsen. Wie de dichter herkent (ik ben het niet), verdient kudo's.

"Jij bent de betere persoon,
dat geldt ook voor je poëzie
Er kleeft altijd bloed aan je appel,
slechts zelden aan de mijne
Ik gedraag me als een idioot,
als ik met twee dames spreek, een zoveelste nacht
als een flamoes in de keizerlijke badkuip zinkt
in mijn glibberige gesprek
en de andere is een eindeloos eerbetoon aan Helen Keller
Kies me luider, ik smeek je,
als op het moment dat je valt
we samen zouden kunnen bedelen, als geliefden"

Daan Schuurman

Daan Schuurman

Daar stond hij.
In het licht van de volle maan.
Aan de Spaanse kust.
Volmaakt.
Voldaan.
Op zoek naar een kroeg.
Alles is vol Daan.

Nee, niet Daan Schuurman.

Maarten die een gedicht vertaald. Moet ook weer seksueel-gefrustreerd natuurlijk. Een optelsommetje en ik kom uit op Leonard Cohen?

Stijn, je gevoel voor humor is er de laatste tijd niet op vooruit gegaan.

Maarten

De schrale lippen omhelzen een rode appel.
Vanaf een afstand bekijk ik dit nauwelijks aantrekkelijke schouwspel.
Een penetrante geur bereikt mijn neusgaten.
Misselijkmakend is het.
Maarten.

Rob

Het ruikt hier
naar Rob
in staat van
verregaande ontbinding
en dan vindt-ie
mij stinken

Heb jij soms
ook een aparte pen
voor ironie?

Gewoon jaloers omdat ik 'm goed had.

Deze vond ik wel echt grappig, haha.

Ik kom wel terug als ik wat serieuze poëzie zie, want dit populistische gedrag, sorry hoor

idd

Hier dan een serieus gedicht:

De eenzame wandelaar

De bergen.
Niet ver hier vandaan.
De bergen.
Haast nostalgisch.
Maar zo van deze tijd.
De bergen.
De geur van zweet.
De geur van liefde.
De bergen.
De bergen liegen niet.
De bergen zijn oprecht.
Een berg links.
Een berg rechts.
De bergen.

Lever, Lever, Lever

Mijn alcoholische dienstmaagd beheert de flessen, zo onbevlekt. Niet gaat open; niets om te knoeien. We nemen literatuurtheorie door. Ze vraagt me, dat als poëzie proza kan zijn, of poëzie ook een toneelstuk kan zijn. Speciaal voor jou, lieverd, een gedicht in vier bedrijven.
en ze zingt:
"dit zijn de gestreepte flessen
dit zijn de nutteloze flessen
en deze flessen zijn verkeerd"

De discussie gaat over zangers die vocaal op hun hoogtepunt waren, terwijl hun materiaal ver achterbleef. Intens gezongen, zouteloos gedreutel er onder en het liedje stelde toch al niet veel voor. Ze zegt: "Gooi er een synthesizer onder.", maar dat is effectbejag. "Muziek, echte muziek, bij een film die niet bestaat. De luisteraar moet de film bedenken, geruggensteund door de tekst, indien mogelijk, want niet alle tekst leent zich er voor." De luisteraar zit ook met het matige materiaal, bedenk daar maar iets bij; de film schieten lukt toch niet.
en ze zingt:
"kijk naar me
kijk niet naar me
bemin me als het moet"

De hel is voor hedonisten, schrijft het op, dit is mijn dogma. "Klaag niet," zegt ze, "het is maar voor één seizoen." Ze neemt vollere glazen dan ik, maar dat krijg je nu eenmaal met aanlengen. Hongeren zal ik.
en ze zingt:
"in mijn ene hand heb ik de bijbel
in mijn andere de fles
ik voel het bot in je pols niet"

Vervolgstuk theorie: een gedicht kan proza zijn, het kan een toneelstuk zijn, kan het een tragedie zijn? Ja. Kan ik overschakelen van tegenwoordige tijd naar verleden tijd, puur voor de vorm? Dank je.
Ik vertelde haar over de tragedie, maar zweeg over mijn droom. Mijn droom ging vooraf aan het gedicht. Ze wilde me niet wassen, "er is zoveel alcohol door je heen gegaan, dat je brandschoon bent." Ze ging douchen, zei ze, de gematigde. De droom ging vooraf aan de gebeurtenis. Ze sneed zichzelf los, van alles dat haar onderdrukte. Haar bevrijding was compleet toen ik haar aantrof op de vloer.
en ze zong niet meer

Dit is meer proza dan poëzie.
En ja: De lijn is dun, er is geen definitie van poëzie, maar je vertelt hier een verhaal, wat proza al per definitie is.

De korte alinea's aan het einde werken goed, maar het meer poëzie in een contextverhaal.

Ik blijf erbij: Dit vind ik meer proza.

Zoals gewoonlijk biedt Wikipedia weer eens geen juiste uitkomst. Ik heb eens teruggebladerd in mijn aantekeningen en poëzie is simpelweg zoiets als een bijzondere manier van taalgebruik, d.w.z. een versiering met woorden, of een (versierend) spel met taal.

Natuurlijk een vicieuze cirkel, want wanneer is het versiering?

Slowgaze gebruikt gewoon een vrij vers, dat maakt iets niet meteen proza. Er is ook iets als narratieve poëzie.

Zo zit er wel een bepaalde rijm in. Bijv.: gestreepte, flessen (3x), verkeerd. Dit, dit, deze. Tweede strofe 3x me. In, in, ik, etc. Met regelmaat keren deze rijmwoorden op steeds dezelfde plekken terug.

Ja, maar de vraag is: Let iemand daar op?
Voor een poëet is woordherhaling zijn kracht, voor de ander is het 'Goh, dit woord komt wel erg vaak voor' of 'Hm...Whatever.'

mag proza dan niet ofzo? lees het eerste bericht maar

Lijkt me wel dat je daar op let. Zeker als het aangekondigd wordt als poëzie. Of lees jij de krant, proza, poëzie en strips op dezelfde manier?

Ik twijfel ook een beetje tussen poëzie (weliswaar niet van erg hoog niveau) en proza. Rijm is echter wel één van de meest voorkomende kenmerken van poëzie. Moeilijk geval.

Hebben jullie nou nog nooit gehoor van proza-poëzie? Kennen jullie je Rimbaud, Baudelaire en Lorca niet?
Dan verwijs ik jullie hier naar door:
Prozagedicht - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Gelukkig gaat het alweer wat beter nu, maar laten we de hoeveelheid onzin-poëzie inderdaad een beetje binnen de perken houden. Lijkt me niet de bedoeling dat het ten koste gaat van de mensen die hier serieuzere posts willen plaatsen.

Toch opvallend dat die R&P altijd betrokken (aanstichter) is bij dit soort ongein.

Opvallend? Het een hangt logischerwijs samen met het ander.
En buigen jullie je nou maar weer over mijn proza-gedicht!

Ik beroep me op mijn eerdere statement dat de lezer niet per definitie alles weet wat de schrijver weet.

Je moet er niet van uitgaan dat iedereen weet dat het proza-gedicht bestaat, tenslotte dacht ik ook ooit dat een 'Villanella' een vanilleproduct was!

Ik lees dat een Limburger daarmee begonnen is, shame on me.

En die bijdragen van R&P zijn inderdaad wel werkjes die hij zo verzint.
Ik denk ook, om eerdere 'onzin' te voorkomen, hij een beetje een distinctie moet maken tussen iets wat inhoud heeft en wat een beetje 'onzinnig' is.

Maar dat is slechts mijn mening.

En ja, rijm is iets wat heel lang in is geweest, maar tegenwoordig ergeren dichters/juryleden zich kapot aan dat cliché, mits het goed gedaan wordt.
Hierbij spreek ik uit de mening van een stuk of 10 dichters en 5 juryleden op slams.

Ah. Zeg nou maar gewoon iets inhoudelijks.