Dat was de reden dat Kloos stopte met de Nizuwe Gids, niet? Hij draagde dat individualistisch aspect nog steeds hoog in het vaandel, terwijl Van der Goes en Van Eeden dachten dat het socialisme de poëzie zou bevruchten...

Anyways. Kloos vind ik echt prachtig! Samen met Cohen m'n favoriete dichter! En dat is eenzware uitspraak...

danseres

ze is een degas
een stapel botten en garen
en nylon en vlees
ze is een zeehond
een glorieus aangespoelde
appel een gruwelijke
vergissing

Ik vind hem goed, regel twee en drie vind ik het sterkst door de rake typering gebracht in zo'n bepaalde stijlfiguur waarvan ik de naam niet meer weet. Ik weet alleen niet wat een dega(s) betekent en wat de appel doet.

Een Degas:

M'n nieuwe mijmering:

weet je nog toen ik zei het allemaal oneindig mooi te vinden
jij lachte onwennig en dacht het niet te begrijpen,
domme jij – je was er dichter bij dan je ooit had durven dromen

jij was de dichter

ooit zal ik dit niet meer snappen,
wat verlang ik tot die dagen

Ik broed op nog iets, maar daar is nog wat werk aan...




Zeer sterk, Maarten!

Alhoewel ik deze kansrijk acht, zou ik stoppen met die halffabrikaten hier te posten. Wat ik hierover te zeggen heb is dat je een hoop keihard en concreet neerzet. Het mag wat meer gelaagd mijns inziens, vooral de eerste regels.

Het gewin:

Ik tel:
7 zegeningen,
3 kanttekeningen
en 4 verheugenissen.
Gevangen in een doosje.
Verscholen tussen de
naar stofhappende kleding.
Hangend in de kast.
Wachtend om gedragen te worden.
Vreugde is iets tastbaars,
maar wat doe je ermee?

ochtend
wekker gaat
blijf nog 5 minuten liggen.
vogels fluiten
de mijne dood.

vrij
een SOA heb ik toch al.

zij
zelfs door de tape zie ik haar glimlachen.
maar ik durf niet
te bang om pijn te doen.
dat was het einde van onze relatie.

Ik vind het anders een vrij sterk gedicht van Ferre hoor. Poëzie hoeft niet eindeloos moeilijk te zijn en gedichten die meer in parlando geschreven zijn hoeven helemaal niet simpel en ongelaagd te zijn.

En Ferre, bedankt voor het compliment.

Ik probeer gewoon 'es een nieuwe stijl. Ik wil niet dat ieder gedicht van me is zoals 'mijn god is dood', waar ik vooral abstract schrijf en waar vooral 'gelaagdheid' in te vinden is.

De emoties die ik toen voelde vond ik het beste uitgedrukt in, zoals Maarten aangeeft, parlando - verder, als je denkt dat het niet gelaagd genoeg is, mag je me altijd (proberen) te zeggen wat ik met m'n tekstje bedoel. 'Es kijken of je vat waarover het gaat, hé?


Gelaagd? Aha, je bedoelt de gelaagdheid zoals in jouw teksten - over zwaarden, slachtvelden, stoere krijgers, mysteries en dergelijke?

meneer weet niet eens wie Degas is....

Poëzie moet niet per sé gelaagd zijn. Poëzie moet raak zijn, volgens mij.

Kijk eensch, daar is Nick met een interessante hypothese over poëzie. Nee, echt, dat was zonder ironie. In bepaalde kringen is het not done om begrijpelijke poëzie te schrijven; die doen graag aan hermetische nonsens, collages van citaten te maken om even te laten zien hoe erudiet ze zijn (de lezer die alle citaten herkent zijn net zo erudiet, maar ja, de lezer kent ze vast niet allemaal) of die excentriciteit die door Irving Layton werd beschreven als het soort surrealisme dat een computer maakt als ie bijkomt van het comazuipen.

Nu kan gemakkelijkere poëzie net zo goed gelaagd zijn, het kan zelfs al heel simpel: een anekdote over een "klein ietsch", grapje er in, maar ondertussen is alles heel melancholisch: daar heeft u uw gelaagdheid. Denk aan Billy Collins (de Amerikaanse Remco Campert), Rutger Kopland, of de Nederlandse Remo Campert: Remco Campert. Overigens werd de mama van de eerste (Billy Collins, dat is) belachelijk gemaakt op haar poëzie-clubje omdat de andere leden haar gedichten te makkelijk begrijpen vonden, maar makkelijk begrijpen heeft niets te maken met simpelheid.

Hoe raak te definiëren? Moet het emotioneel iets met je doen? Moet het een welgeplaatste trap in je testikels zijn? Raak zijn kan ook in gelaagdheid zitten: eerst lachen, maar dan is het eigenlijk allemaal best triestig. Ja, dat kan zeker werken.

Nu moet ik Ferre wel even op het matje roepen: als Jasper graag over zijn zwaard schrijft, dan mag dat toch gewoon? Kan ie altijd nog in een powermetalband, dat is vetcool en keigaaf en heel gelaagd en zo.

Zoals jij het zegt klinkt het beter, Slowgaze!

Ik kan dus geen fatsoenlijke kritiek geven op jouw gedichten zonder een jijbak te verwachten?

Bij mijn gedicht vond ik gelaagdheid niet zo passen, zoiets moet je direct brengen. In jouw geval raakte het mij niet, ik vond het niet spannend genoeg en dus zeg ik gewoon wat ik ervan vind. Als je alleen maar complimenten wilt moet je het zeggen.

Rustig jongens. Jasper, Ferre is een groot bewonderaar van Willem Kloos; enige neiging tot polemiek en geplaag vind ik dan ook niet vreemd. De jijbak is overigens een heerlijke drogreden.

Overigens zou ik graag alleen complimentjes ontvangen.

Tuurlijk is kritiek welkom, Jasper; maar dan verwacht ik nuttige tips, in plaats van zeggen wat ik moet doen of laten:


Ik post zoveel ik wil
De zin erna was dan wel weer handig, en neem ik mee bij m'n volgend werk

Ik verbied je niets, ik geef een tip. Daarnaast zeg ik op een fatsoenlijke manier wat ik minder mooi vind aan je gedicht. (Te hard en concreet)
Ik zou niet weten waarom, was er enige aanleiding mijn gedicht erbij te halen?

Nee, maar dat is de grap van dat hele concept jijbak.

Niemand kritiek op mijn verzinsels?

me is sad

Ik vind hem eigenlijk wel erg mooi, Ferre. Juist omdat het voor de afwisseling eens niet te abstract en vaag overkomt. Erg goed. Vind ik.

"ochtend" is een soort kruising tussen Rop en Lévi Weemoedt, pointe is wel aardig, grappiger dan die van Rop in de meeste gevallen.
"vrij" is ook weer Rop-modus, en deze is wel erg aan de flauwe kant.
"zij" heeft een pointe waar ik helemaal niets mee kan. De eerste drie regels zijn een mooie aanzet voor een gedicht van een stuk of zes regels, maar die pointe is gewoon flauw en stompzinnig.

Nu hoef je niet meer verdrietig te zijn.

JUEJ me is da happy

Ach kom, 'ochtend' heeft niks op mijn gedichten.

"Gesprek met een lotgenoot"

ik voel me zwerver, zei je plots
en ik tastte af

laf en vol wantrouwen, je gedachten-beeld-houwen

want door mij is ontworpen de taal op je lippen
en ik weet van mezelf hoe hol ik soms brabbel
m'n pseudo-moraal

ik hoop op leugens in je verhaal

tot je zegt ik toon het je
kom met me mee, ik laat het je zien
en je pakt m'n arm, en we blijven zitten

we zitten, en staren, je ogen bedaren
en ik zeg:

ik begrijp je

bedankt voor hetgeen ik in je stilte las,
want
ik dacht altijd dat ik de enige zwerver was

--
"memento dilleccionis"

in dit, wat men met vlinders definieert
ken men vervaarlijk,
eindeloos,
rondmijmeren
en heimelijk dwalen naar innerlijke rust

wiskunde is niet alles, riep je me nog na
en je telde de kasseien die de grond vormden waarin je me liet zakken

en we lachten om het feit dat we aan het sterven waren, aan het verrotten tot in de kleinste hoekjes van onze vleugels.

Erg sterk. Je mag wel wat meer afwisselen in je enjambement, maar zeer goede woordkeus en rijm bij vlagen. In uiteraard een goed lopend leesspel.

"Gesprek met een lotgenoot" is erg amusant, je lijkt jezelf ook wel een beetje op de korrel te nemen met je "en ik weet van mezelf hoe hol ik soms brabbel/m'n pseudo-moraal". Je lijkt hier wat aardser en minder abstract; 't is een jas die je gedichten goed staat. Mooie pointe, conclusie, zoiets, aan het einde ook. Prima natuurlijke spraaktrant qua taalgebruik.

"memento dillecionis", vrij pretentieuze titel, het gebruik van de vorm "men" vervolgens blijft ook wat in die sfeer, maar het is eigenlijk een prima gedicht. Leuk dat je "vlinders" een definitie noemt; één woord, een vergelijking, is natuurlijk geen definitie. Wat er op volgt werkt ook prima.

Bedankt voor de commentaren, en nuttige tips.

Dat moet haast sarcasme zijn, Jasper

Die gedachte was gloednieuw,
en je durfde haar niet
aan te raken

hij had zich immers reeds te veel verbrand,
...je was het beu blaren te likken

tot ik de kans kreeg van je haren
schepen te weven

je had geen zin uit te varen
en ik,
ik wist niet eens dat ik weven kon

niemand had mij dit ooit geleerd

Deze draagt als titel: 'Chocolat' is een kutfilm!

Zonder de film te hebben gezien vind ik hem al mooi, al had ik de titel niet op zo'n manier gebracht. Hier en en daar sterk (binnen)rijm tussen blaren, haren en varen.

Ah, die titel is niet echt serieus te nemen - en heeft verder niet echt veel met de inhoud van het gedicht te maken. Het was de film die we aan het kijken waren op dat moment; dat moment die me inspireerde tot het schrijven van het gedicht. De film was saai, het moment allesbehalve