Tweeën

negen maanden lijkt langer in streepjes
zo zit hij dan gekamerd hij verstaat
alleen de desolate taal
van oude boeken en zijn platen

ik zie hem soms -niet vaak-
in tram veertien
dichten over leven achterin
hij strijkt jaloezieën voor zijn vensters
om in jaloezie te staren naar
moest hij me bekennen

hij vroeg me of ik zijn ziel
even onder mijn arm wilde nemen
want zijn rug werkte hem tegen
zo reisden wij;

eenmaal met zijn tweeën

Dat was best een amusant gedicht.

Zeker, ik vind hem erg goed zelfs. Volgens mij is Quadraphonic een aanwinst voor het topic.

Inderdaad een mooi, mysterieus gedicht. Eentje om meerdere malen te lezen.

Het betere werk.
Erg mooi.

Waar is jouw gedicht, Rico?

Misschien was hij uiteindelijk niet zo tevreden over z'n gedicht?

Thanks guys. Later meer...

Spielerei van een tijdje terug:


geef me een meisje met haren als wodka

ik ontbijt. ondertussen ben ik dronken
van de gedachte aan de kronkelbochten
die je haar langs je gezicht maakt

mijn vrienden schuiven al briefjes onder de deur
door: "Maarten, kom je buiten spelen?",
maar ik schuif ze weer terug:

deze eenzame alcoholist bedrinkt zich al,
vanaf de vroege morgenuren na de slaap,
aan het verlangen naar jou

Slowgaze is altijd degelijk alleen vind ik deze iets te 'simplistisch'. Sorry, dat is mijn gevoel. Het is een boeiend leesspel, maar ik houd iets te weinig vragen en gedachtes over.

't is een behoorlijk duidelijke en directe, ik weet het. Ik ben hier zelf ook wat minder tevreden mee, als ik haar verder uit had gewerkt had ik haar ook wat abstracter gedaan.

Ik was liever blijven hangen in het surrealistische van de openingszin en de eerste strofe. Het is een beetje alsof je niet echt verder kon daarna, het doet wat afgeraffelt aan. Ik zou zeggen schrap die laatste twee strofes en vertel me meer over dat meisje met haren als wodka

Het doet mij ook een beetje denken aan Spinvis, kan dat?

Ik heb naar Spinvis geluisterd ja, of die invloed hier in doorwerkt, ik heb het zelf niet gemerkt. Gevoelsmatig ligt dit denk ik meer tegen die Amerikanen aan die ik recent gelezen heb; Raymond Carver, William Carlos Williams, prima dichters, maar echt in mijn hart sluiten kan ik ze niet, misschien dat dit daarom ook het geval is met dit gedicht.
Wat betreft die twee laatste strofes, je hebt zeker gelijk denk ik. Ik werk er zelf liever mee om eerst iets concreets neer te zetten en daarna meer beheerst surrealistisch te werken. Hier doe ik dat eigenlijk andersom.

Beginnen met een climax is in feite prima, maar dan moet je wel zorgen dat de rest er niet bleek bij afsteekt, denk ik. Dan kun je het inderdaad beter andersom doen. Hoe dan ook een gedicht om verder uit te werken. Oja, ik heb ook nog iets geschreven.


mort

het gloren gods vond mij
waar we eten
het stukgereten
vuil geworden
en het bleek gekeken
bleef

mijn kleren rieken
naar gebogen dagen
het verbolgen
schraal gekust
er zit nog pluis in mijn navel

alles daargelaten

Ik heb een engels gedicht geschreven:

Flying in heaven

Throw it up Mother fucker throw it up
If you scared to throw it up get the fuck out the club
Back up bitch get the fuck out my way

What you looking at nigga, what you looking at nigga
We to deep off in this bitch, we too deep off in this bitch
Ok ok hold the fuck up hold the fuck up

I'm looking round this bitch
I see a lot of niggas aint throwin up shit
Ya'll niggas must be scared to represent yo shit

Na mijn wat understatementesque reactie op "Tweeën", dat eigenlijk gewoon heel erg mooi is, zal ik maar zeggen dat deze prima is. Hij is net wat minder dan "Tweeën", maar het toegepaste rijm (eindrijm, binnenrijm, assonantie, dat soort zaken, maar dat wist je zelluf ook wel) is erg leuk gevonden, gedicht heeft ook een sterk ritme. De ouwe truc om iets abstracts, zoals het Gloren Gods, een soort voorwerp te maken dat dus ook adjectieven met zich mee kan brengen die je alleen bij stoffelijke dingen verwacht, werkt hier ook prima, maar dat doet ie eigenlijk altijd wel. Die navel, hmm... Is er een link met De Zonnesteek van Slauerhoff?

Kip-pen-vel!

Thanks man, nee geen connectie. Ik doe altijd maar wat.

Dankjewel, jij kan het ook wel redelijk. Als je tips wil hoe een mooi gedicht te maken, sta ik altijd voor je klaar.

Beste luitjes,
gisteravond na het kijken van een Uitzendinggemist over Wisława Szymborska, die fantastisch goede Nobelprijsgelauwerde dichteres, kreeg ik spontaan een 'nee/ja, zo kan ik het ook' gevoel, met onderstaand prangend existentieel weltschmerzrijk vers als gevolg :

//

//

//

//

//

//

//

//

//

//

//

//



.

Is het niet wat te vroeg om aan alcohol te beginnen, Willem?

Tja, Szymborska, ik zou er zelfs in nuchtere staal een behoorlijke tijd over kunnen lullen, maar heel erg veel heb ik niet met haar werk. Veel gedichten zijn prima, maar nog meer er van zijn niet echt heel bijzonder naar mijn mening. Maar soit, je ja/nee-gevoel herken ik wel, 't lijkt vrij makkelijk om die stijl te imiteren, maar het is lastiger dan je denkt. Overigens probeer ik mijn ouders wel op te voeden door mijn exemplaar van "Uitzicht met zandkorrel" op de wc te laten liggen en mijn moeder leest er zelfs af en toe uit.

Ook leuk, die dokter die het over dat gedicht had, "Enige woorden over de ziel", dat hij in zijn jeugd helemaal geweldig vond. Maar dat gedicht komt uit 2003 en toen was die man echt geen twaalf hoor.

Afijn, hier mijn Szymborska-bewerking, nog van vóór ik überhaupt wist dat die documentaire op tv zou komen:



Yeti (heel vrij naar Wisława Szymborska)

Yeti, kom eens in het dal langs,
we hebben warme chocolademelk,

we hebben hoofse poëzie over
heilige onaanraakbare vrouwen,

we hebben sensitivistische poëzie over
heilige aanraakbare vrouwen

en we hebben missen, maar dat is voor
de volgende keer, voor gevorderden

Misschien komt Szymborska al schijtend het best tot haar recht, inderdaad.

Nee hoor, ik deel je mening: sommige gedichten zijn prachtig, veel te simplistisch of zonder magie besmeurd.

die herhaling zet het zoveel kracht bij, ik wil het ook echt omhoog gooien!

Ik ben bang dat iik nooit op jouw niveau kan komen, maar als je me er ook maar iets van bij kan brengen maak je me een hele blije knul!

Blijven oefenen jochie, en geloof in jezelf!

Het is ook zo prachtig, die spatie tussen Mother en fucker, dat zowel kan impliceren dat het gaat om coïtus mét de moeder (al dan niet de eigen moeder), of coïtus dóór de moeder (waarbij niet per se haar zoon of dochter er bij hoeft te komen kijken, laat staan participeren).
Om van je hoofdletter bij Mother natuurlijk te zwijgen: we denken natuurlijk gelijk aan de Maagd Maria, de Mariaverering bij het Roomsch-Katholieke geloof, etcetera etcetera. En die dan combineren met fucker, als Maagd zijnde (neen, niet zomaar een maagd dus, maar een Maagd!), ja, we hbben hier te maken met een groot talent!

Ik vind de titel ook zo geniaal!

En dan heb je alleen nog maar de eerste regels gepakt

Je moet alleen wel even oppassen met "nigga" zeggen als witte zijnde. Gekleurde Medemenschen mogen elkaar "nigga" noemen, "nigger" niet, dat is racistisch, maar als een witte ook "nigga" zegt is het toch nog racisties. Du weisst sellubst.