Oef, dat klinkt akelig! Stilte! Maar ja, honderden topics over geluid, nog geen één over de andere kant die net zo interessant is: stilte. Bij deze een topic daarover.

Vooral afgelopen drie jaar ben ik erg verslaafd aan muziek geweest, en eigenlijk nog steeds. Het is een drug. Ik weet precies bij welke stemming ik welk extern muziekje op moet zetten om een bepaald (vaak onderbewust) gevoel te onderdrukken of juist te versterken. Alcohol is ook iets externs dat een modificatie aanbrengt in je gevoel en zintuigelijke waarneming, om je te distantieren van bepaalde gevoelens/gedachten, of je juist dichterbij andere gedachten/gevoelens te brengen.

Ik ben een paar maanden in Sri Lanka geweest, en heb daar onder andere bewust willen ervaren of ik ook geluk kan opwekken vanuit mezelf, zonder muziek. Want ben ik beïnvloeding door muziek mijn hele leven nodig? Een monnik heeft me de basis van het mediteren geleerd. Ik had altijd een verkeerd beeld van mediteren, dacht altijd dat het vergelijkbaar was met in een trance komen, of andere werelden betreden enzo. Maar (vipassana-)meditatie is juist het in stilte aanwezig zijn en je concentreren op het huidige moment en de aanwezigheid van jezelf. Alle gedachten, gevoelens en zintuigelijke waarnemen die in je opkomen observeer je, en laat je weer gaan. Hoe dichter je bij de rust en aanwezigheid in je eigen lichaam komt, door bijvoorbeeld geconcentreerd je ademhaling te volgen, hoe fijner je jezelf gaat voelen. Ik heb een week in een meditatiecentrum boven in de bergen van het binnenland van Sri Lanka gemediteerd, en het was een ongelooflijk mooie ervaring. Je gedachten zo reorganiseren dat je ze bijna alleen nog gebruikt om te concentreren, en het heerlijke innerlijke gevoel dat daarbij opgewekt wordt, zonder externe middelen. Natuurlijk wordt je voortdurend afgeleid door gedachten, en ik vroeg me af en toe af waarom de hele wereld onder de drugs, drank, sex en muziek zit, en dit mediteren zo weinig “in” is. Nou ja, begrijpen doe ik het wel. Als ik naar mezelf kijk is het tien keer zo gemakkelijk om een mp3 aan te klikken dan om de discipline te vinden om je in stilte te gaan concentreren. Onze maatschappij en onze beleving van tijd helpt daar ook niet in mee. En je hersenen willen van zichzelf liever in die gemakkelijke roes zijn denk ik. Ook vroeg ik me af waarom ik al die jaren haast alleen maar van muziek (een menselijk product) genoten heb, en amper van de natuur zoals ik wel tijdens deze dagen deed...

Had natuurlijk ook mijn mp3-speler meegenomen daar de bergen in. Genietende van een prachtige zonsondergang, luisterende naar de natuur, toch ook nog weer wat muziek geprobeerd. Eén van mijn favoriete tracks: Polmo Polpo – Rottura. Het klonk mooier dan ooit, maar de functie was verschillend dan voorheen. Nu had ik de muziek niet nodig om me beter te voelen, omdat ik me vanuit mezelf al beter voelde. Maar een mooie ontdekking dat als je in een staat van stilte en concentratie bent, er veel oprechter en intenser te genieten is van zintuigelijke dingen.

Dit is mijn ervaring die ik MuMe niet wilde onthouden. Zien jullie jezelf ook als muziekjunkies, of vind je het flauwekul? Of heb je er wellicht nog nooit zo bij stilgestaan? En wie heeft er ook ervaringen met stilte?

Leuk stukje

Ik zie mezelf eigenlijk wel als muziekjunkie. Vaak baal ik als een stekker als bijvoorbeeld de batterijen van mijn mp3 speler op zijn en ik zonder muziek richting de universiteit moet fietsen. Alles waar ik muziek bij kan op zetten, zet ik muziek bij op. Echter heel soms, zeg maar 1 keer in de maand, hoef ik opeens helemaal geen muziek te horen. Dan heb ik een uurtje behoefte aan doodse stilte.... Alhoewel ik me dan niet ga concentreren op zintuigelijke dingen. Misschien een onderbewustzijn in de geest dat ik dat soms moet doen?

Voor mij is stilte het meest intense wat er is,in de zin van gevoel.
Stilte kan echt eng zijn,het kan hartstikke relaxed zijn,het kan je eenzaam maken,het kan je een onoverwinnelijk gevoel geven,en dat allemaal met 0dB!!
Heb je er verder nog wat aan gehad,die meditatie-lessen van de monnikken?Bijvoorbeeld qua concentratie of leren/studeren of op EQ gebied?En kan iedereen bij die monnikken langskomen?

Op celebrity gebied zijn dat soort dingen in ieder geval wel popu geloof ik,of was,mss is het al so 90s
Lijkt me trouwens mooi meegenomen als je paddo's of LSD inneemt en zoiets gaat doen

Anyways,lijkt me een mooie ervaring trouwens...

Goed verhaal en herkenbaar..

Kort...ik heb geen behoefte tot een zelfanalyse op mume maar kan zeggen dat ik weet dat ik (bewust) in muziek vlucht. Ik vind het een veilige haven en het brengt me plezier...Het is goedkoper, gezonder en meer maatschappelijk aanvaardbaar als roesmiddelen in de vorm van drank en drugs...ik heb ook nog mijn omgeving waar ik rekening mee dien te houden. Muziek is een sociaal aanvaarde manier van ontsnappen aan wat werkelijk is (of lijkt) Stilte is voor velen wellicht een (pijnlijke) confrontatie met de werkelijkheid en (dus) zichzelf

Stilte zoeken is in de westerse maatschapij lastig en schijnbaar niet gepast. Je moet er voor naar verre oorden waar je jezelf "weer op kunt laden"met stilte zodat je weer met nieuwe energie kunt deelnemen aan een gejaagde maatschapij

Leven is het vinden van de juiste balans in jezelf en met je omgeving (milieu) Het probleem, naar mijn idee, is dat je in een maatschapij leeft die niet meer kan en wil accepteren wat werkelijk van waarde is.

Zo nu en dan wat stilte is wel prettig inderdaad, anders krijg je toch een vorm van zintuiglijke overbelasting, soms liever even wat rust aan m'n kop. Maar om dan meteen te gaan zitten mediteren enzo, daar krijg ik een beetje een Biostabiel gevoel van. Ik ga dan liever gewoon wat lezen.

Maar net als met geluid gaat stilte op den duur ook vermoeien hoor. Ik kan bijvoorbeeld heel lastig tentamens leren in stilte. Dan verlies ik al snel mijn concentratie en wordt ik afgeleid. Als ik wat muziek op zet dan kan ik me vreemd genoeg beter concentreren op het leren.

Dat lukt me dus echt niet,als het goeie muziek is kan ik me al nie meer op me stof richten en als het slecht is moet het gelijk af.

Stilte is het mooiste geluid.

deze discussie van Zachary Glass en ElMeroMero over stilte is misschien leuk om te lezen

ik ben er stil van

ik heb ook enige ervaring met mediteren jonniebrasco en ik kan me erg vinden in je verhaal

Ik wil nog wel 's uitgebreider reageren (zo'n uitvoerige openingspost verdient dat ook), maar laat het nu ook bij een simpel 'ja, ik ook'. Vroeger moest ik ook altijd overal muziek bij aan hebben, maar nu waardeer ik de stilte ook meer en meer. Dat er nu dagen voorbij gaan waar ik niet eens bewust muziek opzet had ik jaren geleden niet durven denken. Heb ook wel 's gemediteerd in een meditatiecentrum en da's iets waardoor ik dichterbij mezelf kwam dan dat de meeste muziek me brengt.

Maar goed, later meer dus.

Ik zal eens beginnen met een wat uitgebreider antwoord. Ik heb net gemediteerd en wat ik merk is dat m'n bewustzijn sterker aanwezig wordt. Ik krijg meer controle over mezelf en daardoor over de omgeving. Ik krijg een verhoogt direct inzicht in dingen en -waarschijnlijk mede daardoor- meer zekerheid over me heen. Door de verhoging van inzicht en zekerheid krijg ik ook meer openheid naar anderen toe. In specifieke situaties krijg ik het gevoel altijd te kunnen terugkeren naar een soort toestand van rust, waarin ik met mijn intuïtie en bewust verstand soort van automatisch tot een vrij optimale manier van ermee omgaan kan komen. Verder ervaar ik de natuur inderdaad beter dan ooit en ik genoot daar voor het mediteren al sterk van. Misschien komt dat doordat je na het mediteren de natuur onbewust meer als levensgever ziet, waardoor je er meer een band mee voelt. Bijna onnodig om nu nog te zeggen, maar mediteren vermindert ook stress. Een maand geleden heb ik nog kort een eigen wetenschappelijk literatuuronderzoek gedaan naar effecten van (transcendente) meditatie voor mijn universiteit. Verlaging van stress is evident in alle studies en verhoging van leerprestaties en IQ (gem. met 2 punten na een jaar mediteren) plus de verhoging van creativiteit lijken ook aannemelijk.

Trouwens, JonnieBrasco, ik heb net dat Polmo Polmo nummer geluisterd, een prachtig nummer. Je moet ook zeker eens nummers van Basic Channel proberen als je dat leuk vindt.

Interessant

Leuk topic maar ik kan me niet echt vinden in wat hier geschreven wordt.

Ik ben er niet bang van en kan er af en toe ook best van genieten, maar met mate. Persoonlijk kom ik makkelijker tot rust met muziek op dan zonder muziek.

Ben sowieso een enig kind en heb sterk de neiging over vanalles en nogwat continue door te denken. Mijn innerlijke reflectie vind ik opweg naar m'n werk of opweg naar m'n vriendin. Niks anders te doen dan wat stappen en/of rijden en verder na te denken. Na verloop van tijd is dat best vermoeiend en dan helpt muziek je gedachten even stil te leggen en te verdrinken in de muziek. Lekker rustig de muziek volgen zonder alles te overlopen en alles te analyseren.

Verder hou ik ook wel van wat lawaai. Een stadsmens in hart en nieren Ik teer op de informatie die ik langs alle kanten kan opvangen, zet mij ergens waar dit niet kan en ik begin me al snel te vervelen. Ik best best even genieten van rust en natuur, maar met de nadruk op "even".

Dat kan uiteraard ook.

Alleen je gedachten helemaal stil leggen doe je toch uiteindelijk denk ik door bepaalde vormen van meditatie die dat ook echt als doel stellen. Hoe meer ervaren de meditator, hoe lager de ademhaling en andere symptomen van stress, is gemeten in bijvoorbeeld dit onderzoek, wat best veel resultaten laat zien.

't Blijft lang stil, herman.

Je kan ook zelf ingaan op het topic, natuurlijk. Ik ga er hier verder niet dieper op in, heb ik indertijd besloten. Dat zou een te persoonlijke post worden naar mijn zin.

Twee weken geleden las ik het volgende: 'De ware stilte is niet zonder geluiden, maar zonder gedachten'
Deze stelling is van Paul van den Bergh en komt uit 'Leven is aangeraakt worden'.
Mij sprak deze stelling enorm aan. Beleven we door alleen een poosje niet naar muziek te luisteren de ware stilte of is daar meer voor nodig??

Lijkt mij dat er dan juist minder voor nodig is, een iq van 0 ofzo

Ja daar zit wel onderscheid in ja, stilte in je omgeving is externe stilte, en stilte in je hoofd intern.

Bij interne stilte is je geest tot rust, en dat kan door je omgeving bepaald worden.
Zaak is dan wel dat je dat juist uit jezelf moet doen.

Je kan ook je gedachten stil zetten, en dan de geluiden uit je omgeving in je op laten nemen
Als je dat toepast met muziek kan je makkelijk in een soort van trance gebracht worden.
Maar het kan ook met je omgeving alleen zonder muziek zoals eerder vermeld, dus in contact met je omgeving zijn.

Het is in ieder geval wel essentieel om jezelf tot rust te brengen, en op te laden in ieder geval, alhoewel je geest gebruiken natuurlijk net zo belangrijk is, dat gaat dan ook samen.
Onderzoek wees uit dat mensen die blijven doorwerken na hun 65ste een langere levensduur hebben dan degenen die op hun lauweren rusten.
Een kwestie van balans dus allemaal.

Mooi liedje: The sound of silence........

Vooral The Sound Of Silence # 2 van Undeclinable Ambuscade.

Mijn username spreekt boekdelen

Stilte hoor ik toch niet omdat ik een constante ruis in me oren heb dus dan maar muziek, dan heb je er geen last van.

Je bent blijkhaar geen noise-liefhebber?

Stilte vind ik zelf ook geweldig. Vaak kom ik om 5 uur s'middags uit school en dan is er niemand thuis dus is er doodse stilte in huis. Vaak ga ik dan op de bank zitten en naar een tv staren die uit staat. Geweldig. Om 10 minuten later weer een goede plaat op te zetten natuurlijk.

Ik vind dit erg interessant allemaal. Ik ben al eerder op dit topic geweest, was toen te druk om te reageren (hoe toepasselijk).

Ik heb zelf niet zulke ervaringen met stilte; ik vind het zelf wel fijn om, zowel in grotere als in kleinere tijdspannes, dynamiek en rust af te wisselen in mijn leven, bijvoorbeeld op vakantie: allerlei plaatsen bezoeken of juist luieren in een riviertje; ik hou van allebei, mits voldoende afgewisseld en allebei lang genoeg om het echt te kunnen ervaren. Dat komt misschien wel een beetje overeen met verlangen naar muziek danwel stilte. Zelf vind ik muziek op dit moment heel belangrijk in mijn leven, maar ik zet het eigenlijk ook helemaal niet zo vaak zelf op, en als ik het opzet is het vrijwel altijd een geheel album, daar kan ik het meest van genieten. Als ik veel muziek hoor op een dag voel ik me al gauw "kapotgemuziekt" en geniet ik er niet echt meer van. Zoals ik al zei, heb ik niet zulke ervaring met stilte als sommigen van jullie, maar ik ken wel het effect van een tijdje weinig of geen muziek luisteren en dan ineens weer wel. En nog veel sterker het effect van een bepaald album heel lang niet meer gehoord hebben en dan opeens weer opnieuw luisteren. Prachtig is dat vaak.

Interessant om hier eens mee bezig te zijn. Misschien leuk voor later!

Hè, het was net zo lekker stil hier

Volgens mij is het stuk gecomponeerd door John Cage en is de officiële titel 4'33".
Gekopieerd uit Wikipedia: 'een versie is "gespeeld" door Frank Zappa (deel van A Chance Operation: The John Cage Tribute, op het Koch-label, 1993). Een "orkestversie" van 4′ 33″, uitgevoerd door het BBC Symphony Orchestra, werd uitgezonden op BBC Radio 3 in januari 2004.'

N.B. Ik ken vrij veel van Zappa, maar ik wist niet dat hij dit nummer ook had uitgevoerd.

Twee mensen van mijn school gaan 4'33" uitvoeren op een muziekavond, ook leuk. Schijnt nog helemaal niet makkelijk te zijn, want je moet 4,5 minuut lang doen alsof je gaat beginnen, dus met de strijkstok (cello) of armen (piano) in spanning in de aanslag. Ik ben vooral benieuwd wat het publiek zal vinden! Maar dat terzijde...
Mijn excuses voor de onderbreking van de stilte