Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.
- Arrie: Natuurlijk. Muziek is emotie. Zou niet zo snel specifieke nummers kunnen noemen, er zijn genoeg emotionele nummers waarbij ik het heb gehad. Sluit me verder bij Sietse en Ulfat aan.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.
- Arrie: Natuurlijk. Muziek is emotie. Zou niet zo snel specifieke nummers kunnen noemen, er zijn genoeg emotionele nummers waarbij ik het heb gehad. Sluit me verder bij Sietse en Ulfat aan.
- Coys: Teveel om op te noemen waarbij de combinatie van muziek en herinneringen het mij soms teveel wordt.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.
- Arrie: Natuurlijk. Muziek is emotie. Zou niet zo snel specifieke nummers kunnen noemen, er zijn genoeg emotionele nummers waarbij ik het heb gehad. Sluit me verder bij Sietse en Ulfat aan.
- Coys: Teveel om op te noemen waarbij de combinatie van muziek en herinneringen het mij soms teveel wordt.
- deric raven: Depeche Mode - Somebody en van U2 - The Unforgetable Fire

Ik doe iets verkeerd volgens mij...

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.
- Arrie: Natuurlijk. Muziek is emotie. Zou niet zo snel specifieke nummers kunnen noemen, er zijn genoeg emotionele nummers waarbij ik het heb gehad. Sluit me verder bij Sietse en Ulfat aan.
- Coys: Teveel om op te noemen waarbij de combinatie van muziek en herinneringen het mij soms teveel wordt.
- deric raven: Depeche Mode - Somebody en van U2 - The Unforgetable Fire
- ArthurDZ: dat gebeurt wel eens, héél soms. Maar meestal krijg ik 'gewoon' kippenvel (kiekenvlees, zoals wij Vlaamsche mensen dat noemen)

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.
- Arrie: Natuurlijk. Muziek is emotie. Zou niet zo snel specifieke nummers kunnen noemen, er zijn genoeg emotionele nummers waarbij ik het heb gehad. Sluit me verder bij Sietse en Ulfat aan.
- Coys: Teveel om op te noemen waarbij de combinatie van muziek en herinneringen het mij soms teveel wordt.
- deric raven: Depeche Mode - Somebody en van U2 - The Unforgetable Fire
- ArthurDZ: dat gebeurt wel eens, héél soms. Maar meestal krijg ik 'gewoon' kippenvel (kiekenvlees, zoals wij Vlaamsche mensen dat noemen)
~Slowgaze: Vochtige ogen krijg ik al vrij snel, maar ook bij films krijg ik dat. Dat is een tijdje best 'erg' geweest, zat ik al met vochtige ogen naar South Park te kijken omdat Kenny doodging aan een spierzikete. Echt huilen bij een liedje heb ik slechts één keer gedaan, bij 'Hey That's No Way To Say Goodbye', maar dat was ook vanwege de context. Andere momenten waarop Slowgaze gegarandeerd zachte ogen krijgt: 'You Are Never Alone' en 'Independence Day' van Vic Chesnutt, 'You'll Never Walk Alone' in de uitvoering van Nina Simone, 'Spirit Ditch' van Sparklehorse.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.
- Arrie: Natuurlijk. Muziek is emotie. Zou niet zo snel specifieke nummers kunnen noemen, er zijn genoeg emotionele nummers waarbij ik het heb gehad. Sluit me verder bij Sietse en Ulfat aan.
- Coys: Teveel om op te noemen waarbij de combinatie van muziek en herinneringen het mij soms teveel wordt.
- deric raven: Depeche Mode - Somebody en van U2 - The Unforgetable Fire
- ArthurDZ: dat gebeurt wel eens, héél soms. Maar meestal krijg ik 'gewoon' kippenvel (kiekenvlees, zoals wij Vlaamsche mensen dat noemen)
~Slowgaze: Vochtige ogen krijg ik al vrij snel, maar ook bij films krijg ik dat. Dat is een tijdje best 'erg' geweest, zat ik al met vochtige ogen naar South Park te kijken omdat Kenny doodging aan een spierzikete. Echt huilen bij een liedje heb ik slechts één keer gedaan, bij 'Hey That's No Way To Say Goodbye', maar dat was ook vanwege de context. Andere momenten waarop Slowgaze gegarandeerd zachte ogen krijgt: 'You Are Never Alone' en 'Independence Day' van Vic Chesnutt, 'You'll Never Walk Alone' in de uitvoering van Nina Simone, 'Spirit Ditch' van Sparklehorse.
Sandokan- Ongeveer wat herman zegt, muziek kan het hele emotionele palet bestrijken, maar een echt lichamelijke reactie houdt meestal verband met zaken buiten muziek. Een nummer dat ik slecht kan beluisteren om die reden is 'Yesterday' van Atmosphere.

Krijg je vaak tranen in de ogen van muziek te luisteren? En bij welk nummer heb je het het moeilijkst om de ogen droog te houden?

- Stijn: Ik huil nooit. Als ik muziek echt heel bijzonder vind, krijg ik wel kippenvel.
- Hendrik68: Sluit me bij Stijn aan. Muziek kan je raken, dat zeker, maar tranen? Nee daar kan ik me niets bij voorstellen. Zou ook wel raar staan te kijken als iemand naast me gaat zitten janken bij een stukje muziek.
- Kiriyama: Nooit, maar het kan me wel ontroeren.
- Masimo: Ben ik dan zo'n huilebalk?
- niels94: Zeer, zeer zelden. Vrijwel nooit zelfs. Al is het me een enkele keer overkomen. Vaak is het niet het nummer alleen.
- panjoe: Kan me niet herinneren dat het is gebeurd.
-The Eraser: het overkomt me wel eens, maar zeer zelden in de zin van echt huilen. Eerder een traantje wegpinken en mij even overvallen voelen door de aanwezig emotie. Sleep van GYBE, I See a Darkness van Bonnie Prince Billy en Hurt van Johnny Cash zijn drie welgemikte emotionele mokerslagen, maar ook een 'Race for the Prize van The Flaming Lips kan ervoor zorgen dat ik een traantje wegpink,al brengt het nummer een heel andere emotie in mijn teweeg. (euforie, gelukzaligheid)
- bennerd: Uiteraard, muziek kan alle emoties teweegbrengen. Raein - Tigersuit is hét nummer waarbij ik het geen dertig seconden droog kan houden. Jedi Mind Tricks - Razorblade Salvation krijgt mij ook in een mum van tijd heel, heel erg neerslachtig. Veel gebeurt het echter niet dat ik naar dergelijke muziek luister.
- Svendra: Een enkele keer vochtige ogen, maar dan ben ik al in een bijzondere (meestal gelukkige) stemming. Het kan dan bij elke mooie muziek gebeuren, ik herinner me Wallflower van Peter Gabriel.
- stoepkrijt: Nee, tranen krijg ik nooit. Muziek kan me soms wel heel erg stil krijgen. En gisteren kreeg ik ineens een niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht, omdat ik niet kon geloven dat muziek zo briljant kan zijn.
-Arcade: Ik heb nog nooit gehuild door muziek, maar sommige nummers kunnen me wel erg raken, dit bijvoorbeeld.
- McSavah: niet vaak, maar af en toe toch wel. Ik geloof dat Fennesz - Happy Audio mij de laatste huilbui bezorgde. Weet eigenlijk niet welke nummers nog meer. Jason Molina zou het ook goed moeten doen. edit: oh ja, Clint Mansell - Xibalba is een nummer om lekker bij te janken
- itchy: recent nog gehuild op Before the Flood van Motorpsycho en heel The Glow Pt. 2 van The Microphones. Die laatste plaat werkt erg op mijn gemoed en zet ik niet zomaar even op.
- ranboy: ja, dat komt wel voor. Als ik muzikaal overdonderd word (Yes, Genesis, Van der Graaf Generator), als iets zo ontzettend mooi is (Nether Lands van Dan Fogelberg), als een plaat me meeneemt naar een persoonlijk verdriet of gewoon uit jeugdsentiment, als ik het al 30 jaar niet meer gehoord heb...
- dix: Ja, met gemak ...maar aleen in de auto. Meest notoire tranentrekker : So Lebe Ich van Blumfeld.
- Sietse: pas als je hebt moeten huilen (het liefst keihard janken) door muziek heb je wat mij betreft de ware schoonheid in muziek gevonden. Mij is het meerdere malen overkomen waaronder bij Marillion - The Great Escape, Arvo Pärt - Miserere, Frank Boeijen - De Piano van Beethoven (maar dat heeft vooral te maken met het overlijden van een vriend van me die dit heel erg mooi vond) en zo zijn er nog wel meer dingen. Kippenvel heb ik nog wel vaker...
- Don Cappuccino: Bij In Bad Dreams van The God Machine moet ik nog wel eens een traantje wegpinken.
- Graf: huilen is voor mietjes.
- robbie keane: alles van dire straits
- Justus18: Niet vaak. Bij sommige Nederlandstalige sentimentele kitsch moet ik als ik er voor in de stemming ben wel eens een traantje wegpinken. Bij Herman Van Keeken - Pappie Loop Toch Niet Zo Snel bijvoorbeeld:
- OldRottenhat: Moet nooit echt om een nummer an sich huilen, maar muziek kan het huilen wel triggeren, als ik me erg kut voel. Voor het laatst vochtige ogen gekregen van Jason Molina - Alone with the Owl,
- R&P: Nooit. Huilen is voor slavinken.
-DjFrankie: Nog nooit meegemaakt, waarschijnlijk moet die plaat nog gemaakt worden.
- Kronos: Best vaak. Vooral bij klassiek. Tranen en kippenvel. Puur van ontroering, verwonderd en overweldigd door de sublieme muziek. Wat sentimenteler kan ook, bijvoorbeeld bij een nummer als Grace van Jeff Buckley. Ik zou dat eerlijk gezegd niet willen missen en het lijkt me nogal een armoedige emotionele beleving als muziek je nooit op die manier weet te raken. Noem mij dan maar een mietje.
- herman: gebeurt wel eens, maar meestal omdat er dan iets anders aan de hand is of ik ergens aan herinnerd wordt, zelden puur vanwege de muziek.
-relaxex: zie stijn
- U-e-Z: volledig eens met Sietse en Kronos. Nummers als River Man van Nick Drake of Pieces of a Man van Gil Scott-Heron kan ik met geen mogelijkheid naar luisteren zonder een traan te laten.. Het enige nummer waar ik echt keihard om heb moet janken (zoals Sietse dat beschrijft) is Last Dance van Neil Young. Kan me haast niet voorstellen dat muziek je niet tot tranen weet te roeren.
- Arrie: Natuurlijk. Muziek is emotie. Zou niet zo snel specifieke nummers kunnen noemen, er zijn genoeg emotionele nummers waarbij ik het heb gehad. Sluit me verder bij Sietse en Ulfat aan.
- Coys: Teveel om op te noemen waarbij de combinatie van muziek en herinneringen het mij soms teveel wordt.
- deric raven: Depeche Mode - Somebody en van U2 - The Unforgetable Fire
- ArthurDZ: dat gebeurt wel eens, héél soms. Maar meestal krijg ik 'gewoon' kippenvel (kiekenvlees, zoals wij Vlaamsche mensen dat noemen)
~Slowgaze: Vochtige ogen krijg ik al vrij snel, maar ook bij films krijg ik dat. Dat is een tijdje best 'erg' geweest, zat ik al met vochtige ogen naar South Park te kijken omdat Kenny doodging aan een spierzikete. Echt huilen bij een liedje heb ik slechts één keer gedaan, bij 'Hey That's No Way To Say Goodbye', maar dat was ook vanwege de context. Andere momenten waarop Slowgaze gegarandeerd zachte ogen krijgt: 'You Are Never Alone' en 'Independence Day' van Vic Chesnutt, 'You'll Never Walk Alone' in de uitvoering van Nina Simone, 'Spirit Ditch' van Sparklehorse.
Sandokan- Ongeveer wat herman zegt, muziek kan het hele emotionele palet bestrijken, maar een echt lichamelijke reactie houdt meestal verband met zaken buiten muziek. Een nummer dat ik slecht kan beluisteren om die reden is 'Yesterday' van Atmosphere.
- Kramer: Fysiek huilen doe ik überhaupt zelden, dus ook om muziek is me dat voor zover ik me kan herinneren nog nooit gebeurd. Wel kan muziek me diep raken, vooral The Smiths en The Tallest Man On Earth doen mij nogal eens een mentaal traantje wegpinken.

wat is je strafste festivalanekdote?

-The Eraser: Zeverrock, begin augustus 2011. Zeverrock is een lokaal maar gezellig en zeer sfeervol festival met een goede affiche. Na mij een hele dag ontzettend goed geamuseerd te hebben, besloot ik omstreeks 3 uur 's nachts naar huis te vertrekken met mijn fiets. Eén van de weinige kritiekpunten die men op het festival kan geven is het feit dat men sinds vorig jaar moest betalen om naar het toilet te mogen. Ik, koppig zoals ik ben, vertikte het telkens om betalend te gaan plassen en ging altijd net buiten het terrein een veilig plekje zoeken. Toen we gezamenlijk het festivalterrein verlieten om naar huis te gaan, zat ik weeral eens met een volle blaas. Ik meldde dat tegen mijn vrienden en wijs naar een maïsveld. Beschonken en nog licht euforisch van het laatste optreden (Merdan Taplak!!) stap ik in gezwinde tred naar het Maïsveld. Tot ik opeens tot mijn eigen verbazing naar beneden stap. Verdwaasd suffer ik mij te pletter hoe dat mogelijk is. Ik ben niet meer in staat om af te remmen en blijf doorrennen. Opeens voel ik water. Ik ga helemaal overkop en kom met veel moeite terug boven water (ik kan niet echt zwemmen). Ik besef dat ik in een beek ben gevallen en na een gevecht van vijf minuten slaag ik erin om eruit te klauteren. Het leuke was dat het mij op dat moment niet kon deren. Ik lag helemaal in een breuk met mijn eigen lompheid en vond het nog steeds een schitterende avond. Verder denk ik niet dat ik ooit in mijn leven zo gestonken had. Mijn broek is vijf keer moeten gewassen worden vooraleer de geur er enigszins uit was.

wat is je strafste festivalanekdote?

-The Eraser: Zeverrock, begin augustus 2011. Zeverrock is een lokaal maar gezellig en zeer sfeervol festival met een goede affiche. Na mij een hele dag ontzettend goed geamuseerd te hebben, besloot ik omstreeks 3 uur 's nachts naar huis te vertrekken met mijn fiets. Eén van de weinige kritiekpunten die men op het festival kan geven is het feit dat men sinds vorig jaar moest betalen om naar het toilet te mogen. Ik, koppig zoals ik ben, vertikte het telkens om betalend te gaan plassen en ging altijd net buiten het terrein een veilig plekje zoeken. Toen we gezamenlijk het festivalterrein verlieten om naar huis te gaan, zat ik weeral eens met een volle blaas. Ik meldde dat tegen mijn vrienden en wijs naar een maïsveld. Beschonken en nog licht euforisch van het laatste optreden (Merdan Taplak!!) stap ik in gezwinde tred naar het Maïsveld. Tot ik opeens tot mijn eigen verbazing naar beneden stap. Verdwaasd suffer ik mij te pletter hoe dat mogelijk is. Ik ben niet meer in staat om af te remmen en blijf doorrennen. Opeens voel ik water. Ik ga helemaal overkop en kom met veel moeite terug boven water (ik kan niet echt zwemmen). Ik besef dat ik in een beek ben gevallen en na een gevecht van vijf minuten slaag ik erin om eruit te klauteren. Het leuke was dat het mij op dat moment niet kon deren. Ik lag helemaal in een breuk met mijn eigen lompheid en vond het nog steeds een schitterende avond. Verder denk ik niet dat ik ooit in mijn leven zo gestonken had. Mijn broek is vijf keer moeten gewassen worden vooraleer de geur er enigszins uit was.
- Masimo: Ik wilde drinken kopen maar het was op.

wat is je strafste festivalanekdote?

-The Eraser: Zeverrock, begin augustus 2011. Zeverrock is een lokaal maar gezellig en zeer sfeervol festival met een goede affiche. Na mij een hele dag ontzettend goed geamuseerd te hebben, besloot ik omstreeks 3 uur 's nachts naar huis te vertrekken met mijn fiets. Eén van de weinige kritiekpunten die men op het festival kan geven is het feit dat men sinds vorig jaar moest betalen om naar het toilet te mogen. Ik, koppig zoals ik ben, vertikte het telkens om betalend te gaan plassen en ging altijd net buiten het terrein een veilig plekje zoeken. Toen we gezamenlijk het festivalterrein verlieten om naar huis te gaan, zat ik weeral eens met een volle blaas. Ik meldde dat tegen mijn vrienden en wijs naar een maïsveld. Beschonken en nog licht euforisch van het laatste optreden (Merdan Taplak!!) stap ik in gezwinde tred naar het Maïsveld. Tot ik opeens tot mijn eigen verbazing naar beneden stap. Verdwaasd suffer ik mij te pletter hoe dat mogelijk is. Ik ben niet meer in staat om af te remmen en blijf doorrennen. Opeens voel ik water. Ik ga helemaal overkop en kom met veel moeite terug boven water (ik kan niet echt zwemmen). Ik besef dat ik in een beek ben gevallen en na een gevecht van vijf minuten slaag ik erin om eruit te klauteren. Het leuke was dat het mij op dat moment niet kon deren. Ik lag helemaal in een breuk met mijn eigen lompheid en vond het nog steeds een schitterende avond. Verder denk ik niet dat ik ooit in mijn leven zo gestonken had. Mijn broek is vijf keer moeten gewassen worden vooraleer de geur er enigszins uit was.
- Masimo: Ik wilde drinken kopen maar het was op.
- Stijn: Getypt en maar weer gewist. In geschreven tekst komt het toch niet leuk over.

wat is je strafste festivalanekdote?

-The Eraser: Zeverrock, begin augustus 2011. Zeverrock is een lokaal maar gezellig en zeer sfeervol festival met een goede affiche. Na mij een hele dag ontzettend goed geamuseerd te hebben, besloot ik omstreeks 3 uur 's nachts naar huis te vertrekken met mijn fiets. Eén van de weinige kritiekpunten die men op het festival kan geven is het feit dat men sinds vorig jaar moest betalen om naar het toilet te mogen. Ik, koppig zoals ik ben, vertikte het telkens om betalend te gaan plassen en ging altijd net buiten het terrein een veilig plekje zoeken. Toen we gezamenlijk het festivalterrein verlieten om naar huis te gaan, zat ik weeral eens met een volle blaas. Ik meldde dat tegen mijn vrienden en wijs naar een maïsveld. Beschonken en nog licht euforisch van het laatste optreden (Merdan Taplak!!) stap ik in gezwinde tred naar het Maïsveld. Tot ik opeens tot mijn eigen verbazing naar beneden stap. Verdwaasd suffer ik mij te pletter hoe dat mogelijk is. Ik ben niet meer in staat om af te remmen en blijf doorrennen. Opeens voel ik water. Ik ga helemaal overkop en kom met veel moeite terug boven water (ik kan niet echt zwemmen). Ik besef dat ik in een beek ben gevallen en na een gevecht van vijf minuten slaag ik erin om eruit te klauteren. Het leuke was dat het mij op dat moment niet kon deren. Ik lag helemaal in een breuk met mijn eigen lompheid en vond het nog steeds een schitterende avond. Verder denk ik niet dat ik ooit in mijn leven zo gestonken had. Mijn broek is vijf keer moeten gewassen worden vooraleer de geur er enigszins uit was.
- Masimo: Ik wilde drinken kopen maar het was op.
- Stijn: Getypt en maar weer gewist. In geschreven tekst komt het toch niet leuk over.
- deric raven: Frozemland, vanuit een zonnig Limburg naar Friesland vertrekken, waar het weer geheel omslaat. Van 25 graden naar 10 graden. Festivalboekje in de hand, blijkt dat ze daar de hele programmering omgegooid hebben, en niemand weet wie er waar en wanneer moet optreden. Koud en slecht georganiseerd zootje.

wat is je strafste festivalanekdote?

-The Eraser: Zeverrock, begin augustus 2011. Zeverrock is een lokaal maar gezellig en zeer sfeervol festival met een goede affiche. Na mij een hele dag ontzettend goed geamuseerd te hebben, besloot ik omstreeks 3 uur 's nachts naar huis te vertrekken met mijn fiets. Eén van de weinige kritiekpunten die men op het festival kan geven is het feit dat men sinds vorig jaar moest betalen om naar het toilet te mogen. Ik, koppig zoals ik ben, vertikte het telkens om betalend te gaan plassen en ging altijd net buiten het terrein een veilig plekje zoeken. Toen we gezamenlijk het festivalterrein verlieten om naar huis te gaan, zat ik weeral eens met een volle blaas. Ik meldde dat tegen mijn vrienden en wijs naar een maïsveld. Beschonken en nog licht euforisch van het laatste optreden (Merdan Taplak!!) stap ik in gezwinde tred naar het Maïsveld. Tot ik opeens tot mijn eigen verbazing naar beneden stap. Verdwaasd suffer ik mij te pletter hoe dat mogelijk is. Ik ben niet meer in staat om af te remmen en blijf doorrennen. Opeens voel ik water. Ik ga helemaal overkop en kom met veel moeite terug boven water (ik kan niet echt zwemmen). Ik besef dat ik in een beek ben gevallen en na een gevecht van vijf minuten slaag ik erin om eruit te klauteren. Het leuke was dat het mij op dat moment niet kon deren. Ik lag helemaal in een breuk met mijn eigen lompheid en vond het nog steeds een schitterende avond. Verder denk ik niet dat ik ooit in mijn leven zo gestonken had. Mijn broek is vijf keer moeten gewassen worden vooraleer de geur er enigszins uit was.
- Masimo: Ik wilde drinken kopen maar het was op.
- Stijn: Getypt en maar weer gewist. In geschreven tekst komt het toch niet leuk over.
- deric raven: Frozemland, vanuit een zonnig Limburg naar Friesland vertrekken, waar het weer geheel omslaat. Van 25 graden naar 10 graden. Festivalboekje in de hand, blijkt dat ze daar de hele programmering omgegooid hebben, en niemand weet wie er waar en wanneer moet optreden. Koud en slecht georganiseerd zootje.
- Oceanvolta: na afloop van Dynamo, toen in Mierlo, was de rij mensen voor de bussen naar het treinstation Eindhoven zo lang (er reden ook maar twee bussen) dat ik besloot om te gaan lopen. Bijna drie uur later kwam ik aan op het station en bleken er geen treinen meer te rijden. Samen met tientallen andere festivalgangers heb ik de nacht op het station moeten doorbrengen.

wat is je strafste festivalanekdote?

-The Eraser: Zeverrock, begin augustus 2011. Zeverrock is een lokaal maar gezellig en zeer sfeervol festival met een goede affiche. Na mij een hele dag ontzettend goed geamuseerd te hebben, besloot ik omstreeks 3 uur 's nachts naar huis te vertrekken met mijn fiets. Eén van de weinige kritiekpunten die men op het festival kan geven is het feit dat men sinds vorig jaar moest betalen om naar het toilet te mogen. Ik, koppig zoals ik ben, vertikte het telkens om betalend te gaan plassen en ging altijd net buiten het terrein een veilig plekje zoeken. Toen we gezamenlijk het festivalterrein verlieten om naar huis te gaan, zat ik weeral eens met een volle blaas. Ik meldde dat tegen mijn vrienden en wijs naar een maïsveld. Beschonken en nog licht euforisch van het laatste optreden (Merdan Taplak!!) stap ik in gezwinde tred naar het Maïsveld. Tot ik opeens tot mijn eigen verbazing naar beneden stap. Verdwaasd suffer ik mij te pletter hoe dat mogelijk is. Ik ben niet meer in staat om af te remmen en blijf doorrennen. Opeens voel ik water. Ik ga helemaal overkop en kom met veel moeite terug boven water (ik kan niet echt zwemmen). Ik besef dat ik in een beek ben gevallen en na een gevecht van vijf minuten slaag ik erin om eruit te klauteren. Het leuke was dat het mij op dat moment niet kon deren. Ik lag helemaal in een breuk met mijn eigen lompheid en vond het nog steeds een schitterende avond. Verder denk ik niet dat ik ooit in mijn leven zo gestonken had. Mijn broek is vijf keer moeten gewassen worden vooraleer de geur er enigszins uit was.
- Masimo: Ik wilde drinken kopen maar het was op.
- Stijn: Getypt en maar weer gewist. In geschreven tekst komt het toch niet leuk over.
- deric raven: Frozemland, vanuit een zonnig Limburg naar Friesland vertrekken, waar het weer geheel omslaat. Van 25 graden naar 10 graden. Festivalboekje in de hand, blijkt dat ze daar de hele programmering omgegooid hebben, en niemand weet wie er waar en wanneer moet optreden. Koud en slecht georganiseerd zootje.
- Oceanvolta: na afloop van Dynamo, toen in Mierlo, was de rij mensen voor de bussen naar het treinstation Eindhoven zo lang (er reden ook maar twee bussen) dat ik besloot om te gaan lopen. Bijna drie uur later kwam ik aan op het station en bleken er geen treinen meer te rijden. Samen met tientallen andere festivalgangers heb ik de nacht op het station moeten doorbrengen.
- Titmeister: Sziget, 2007, de karaoke-stage. Samen met 2 vrienden doen we Break on Through van The Doors (Sziget! Sziget! High!). Zij zingen, ik strip, totdat ik naakt op het podium sta. Vervolgens hardhandig van het podium afgewerkt door de Hongaarse security. In de anderhalve minuut die we het vol hebben gehouden op het podium, was het aantal mensen dat erbij stond gegroeid van 2,5 naar meer dan 100

Titmeister

We waren toen ook op Sziget en hebben op dat podium Bohemian Rhapsody gedaan, zo vals mogelijk. Ik ben toen dronken bijna van het podium gelazerd in het ruige middenstuk. Was ook leuk, maar dit verhaal is nog mooier.

Nieuwe Vraag

Wat is je favoriete pokemon

Laxus11: Gengar

Nieuwe Vraag

Wat is je favoriete pokemon

Laxus11: Gengar
Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.

Haha nee het is gewoon een van de meest verkopend video spelletjes ooit

Wat is je favoriete pokemon

Laxus11: Gengar
Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.
maxinator: Machoke

Wat is je favoriete pokemon

Laxus11: Gengar
Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.
maxinator: Machoke
Arcade: Pikachu, zover mijn kennis

Wat is je favoriete pokemon

Laxus11: Gengar
Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.
maxinator: Machoke
Arcade: Pikachu, zover mijn kennis
R&P: Slowgaze

Wat is je favoriete pokemon

Laxus11: Gengar
Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.
maxinator: Machoke
Arcade: Pikachu, zover mijn kennis
R&P: Slowgaze
Sam: Die gele met rode wangetjes

Wat is je favoriete pokemon

Laxus11: Gengar
Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.
maxinator: Machoke
Arcade: Pikachu, zover mijn kennis
R&P: Slowgaze
Sam: Die gele met rode wangetjes
- Coys: Schweinsteiger

Wat is je favoriete pokemon

- Laxus11: Gengar
- Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.
- maxinator: Machoke
- Arcade: Pikachu, zover mijn kennis
- R&P: Slowgaze
- Sam: Die gele met rode wangetjes
- Coys: Schweinsteiger
- panjoe: in de game Exeggutor, en anders Cubone

Wat is je favoriete pokemon

- Laxus11: Gengar
- Gerards Dream: Geen flauw idee, kan je het eten.
- maxinator: Machoke
- Arcade: Pikachu, zover mijn kennis
- R&P: Slowgaze
- Sam: Die gele met rode wangetjes
- panjoe: Exeggutor
- jasper1991: Ik ga voor Alakazam