Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

@ chevy: je schrijft affectie, maar je lijkt te bedoelen aversie (wat precies het tegengestelde is). Of begrijp ik het verkeerd?

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.

Ondanks hermans hevige aversie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.

't Was ook ironisch bedoeld.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".
- panjoe: Cannibal Ox' The Cold Vein is volgens mij over de loop van een jaar van een voorzichtige 3,0* tot een dikke 5,0* gegroeid.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".
- panjoe: Cannibal Ox' The Cold Vein is volgens mij over de loop van een jaar van een voorzichtige 3,0* tot een dikke 5,0* gegroeid.
- deric raven: Gentlemen van Afghan Whigs, van leuk plaatje tot Top 10.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".
- panjoe: Cannibal Ox' The Cold Vein is volgens mij over de loop van een jaar van een voorzichtige 3,0* tot een dikke 5,0* gegroeid.
- deric raven: Gentlemen van Afghan Whigs, van leuk plaatje tot Top 10.
- spoon: Bob Dylan vond ik voorheen ruk en nu weet ik een aantal albums goed te waarderen en zodoende van +/-2,5 naar 4*

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".
- panjoe: Cannibal Ox' The Cold Vein is volgens mij over de loop van een jaar van een voorzichtige 3,0* tot een dikke 5,0* gegroeid.
- deric raven: Gentlemen van Afghan Whigs, van leuk plaatje tot Top 10.
- spoon: Bob Dylan vond ik voorheen ruk en nu weet ik een aantal albums goed te waarderen en zodoende van +/-2,5 naar 4*
- Fake_world: Niet direct iets, ofwel pakt het me; ofwel niet. Als het niets is, even op musicmeter snuffelen of ik iets mis. Indien positief, dan blijft hij in de collectie. Valt het nog niet na 6 maanden, dan vliegt ie eruit. Omgekeerd ook nu enorm aan het kuisen in de collectie naar dingen die er niet meer toe doen.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".
- panjoe: Cannibal Ox' The Cold Vein is volgens mij over de loop van een jaar van een voorzichtige 3,0* tot een dikke 5,0* gegroeid.
- deric raven: Gentlemen van Afghan Whigs, van leuk plaatje tot Top 10.
- spoon: Bob Dylan vond ik voorheen ruk en nu weet ik een aantal albums goed te waarderen en zodoende van +/-2,5 naar 4*
- Fake_world: Niet direct iets, ofwel pakt het me; ofwel niet. Als het niets is, even op musicmeter snuffelen of ik iets mis. Indien positief, dan blijft hij in de collectie. Valt het nog niet na 6 maanden, dan vliegt ie eruit. Omgekeerd ook nu enorm aan het kuisen in de collectie naar dingen die er niet meer toe doen.
- Coys: Quiet City van Pan American kon ik vlak na ontdekking niet waarderen, maar is inmiddels al geruime tijd een van mijn favoriete albums.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".
- panjoe: Cannibal Ox' The Cold Vein is volgens mij over de loop van een jaar van een voorzichtige 3,0* tot een dikke 5,0* gegroeid.
- deric raven: Gentlemen van Afghan Whigs, van leuk plaatje tot Top 10.
- spoon: Bob Dylan vond ik voorheen ruk en nu weet ik een aantal albums goed te waarderen en zodoende van +/-2,5 naar 4*
- Fake_world: Niet direct iets, ofwel pakt het me; ofwel niet. Als het niets is, even op musicmeter snuffelen of ik iets mis. Indien positief, dan blijft hij in de collectie. Valt het nog niet na 6 maanden, dan vliegt ie eruit. Omgekeerd ook nu enorm aan het kuisen in de collectie naar dingen die er niet meer toe doen.
- Coys: Quiet City van Pan American kon ik vlak na ontdekking niet waarderen, maar is inmiddels al geruime tijd een van mijn favoriete albums.
- Sir Spamalot: Queensrÿche - The Warning (1984) is mijn groeiplaat geweest.

Ondanks hermans hevige affectie jegens het woord groeiplaat... Welke plaat heeft de grootste sprong qua waardering gemaakt voor jou in de loop der jaren (kan zowel negatief naar positief als andersom zijn)?

- Arrie: meerdere mogelijkheden. Kid A van Radiohead, maar dat is alweer een hele tijd geleden, die vond ik helemaal niks toen ik hem leerde kennen. Recentelijk Dummy van Portishead (van 2* naar 4,5* in pakweg 5 jaar), en Atomic Mr. Basie van Count Basie stond op 0,5* maar gaat ook een flink hogere score krijgen. De andere kant op is Metropolis Part 2: Scenes of a Memory van Dream Theater een goed voorbeeld. Van 4,5* naar, ik geloof, 2*.
- Masimo: platen van The Smiths, het oude werk van Swans (Cop), en ik scheen Roosbeef (haar debuut) laatst niet meer vervelend, maar ineens buitengewoon schattig te vinden.
~Slowgaze: Ik heb laatst My Beautiful Dark Twisted Fantasy van 3* naar 4,5* ster verhoogd. Dat is het eerste dat me te binnen schiet.
- Glenn: Autechre - Anvil Vapre van 3,5* naar 4,5* is het eerste wat me te binnen schiet.
- mjuman: lekkere intellegente vraag weer: beetje muziekliefhebber koopt veel en niet altijd vallen stemming en aankoop samen. Kort door de bocht ca 1/4 van mijn collectie, zowel in negatieve als positieve zin. Heb ooit alle folk weggedaan en daar heb ik nu spijt van; zit momenteel in een soort van singer/songwriter-allergie - dus ... do the math
- crosskip: grootste groeiers zijn waarschijnlijk Talk Talk - Spirit Of Eden en Sleep - Dopesmoker. Beide van tergend saaie albums naar 5* en een plek in mijn top 10. De andere kant op is waarschijnlijk Systematic Chaos van Dream Theater de grootste daler (van 4* naar 2*)
- dix: al het recente werk van M83 sinds ik Morgan Kibby in dat strakke jurkje heb gezien.
- paulisdik: Queensrÿche - Promised Land
- Paap: Nine inch nails - The downward spiral. Van 2.5 naar 5* en #2
- The Eraser: enige echte groeiplaat die ik ken gekend heb is TOTBL van Interpol. Vond er eerst niks aan, nu één van mijn favoriete albums ooit.
-Misterfool: Soft Machine-Third en Björk- Homogenic zijn mijn meest typische groeiplaten. Beide platen gingen van 2* naar 5*
- herman: positief: Funeral van Arcade van een krappe 3* naar #2 in mijn top 10. Negatief: Salaryman s/t van 4* naar 2*. En Animals van Pink Floyd is volgens mij ook van 4* naar 2,5* gegaan in de loop der jaren
- Graf: Arcade Fire - The Suburbs. Van 3* naar 4,5*.
- Bardt1980: Voornamelijk albums van Sigur Ros (stem van Jonsi) en GY!BE (tijdsduur) moest ik in het begin heel erg aan wennen. Nu behoren ze tot mijn favorieten.
- Ozric: Red van King Crimson. Wat een ellende vond ik dat tpen ik de plaat kreeg toen ik 15 jaar oud was. Later vond ik het wel aardig.
- Casartelli: voor de positieve kant Different Class, die ik als middelbare scholier uit de bibliotheek haalde, er teleurgesteld vier nummers van op een cassettebandje mikte en daar uiteindelijk alleen de twee hits nog de moeite waard van vond. Voor de negatieve kant zie Arrie
- Edwynn: Teveel om op te noemen. Om gelijksoortige redenen die Mjuman ook aanhaalt. In het oog springend zijn de alternatieve rock en grunge-albums uit de jaren 90 die er zo'n 15 jaar over gedaan hebben om in mijn kast te rijpen. Die allemaal opnoemen voert zelfs al te ver.
-Sunderland: de eerste van Blood Red Shoes en de tweede van Cold War Kids heb ik vlak na hun release met een 2,5 beoordeeld waarna het voor beiden een jaar, anderhalf jaar duurde voordat ze doorgroeiden naar resp. een 4,5 en 4 sterren.
- Chevy: Enige plaat die ik me kan heugen die meer dan 1 ster qua waardering is opgeschoven, is Sigh No More, van 3,0* naar 4,5*. Grootste daler moet wel The Bends van Radiohead zijn, plaat die me steeds minder doet.
- Stijn: Atom Heart Mother van 1,5* naar 4,5*. Daarna denk ik het debuut van Kate Bush (2,5*-->4,5*).
- ArthurDZ: volgens mij was dat Worst Case Scenario van dEUS. van 2.5 naar 5
- Arcade: London Calling van The Clash, van 2.5* naar 5*
- (Blacksad): Yankee Hotel Foxtrot. In het begin vond ik er heel weinig aan maar geleidelijk aan werd het een van m'n all-time favoriete platen. Hij staat nu op 6 in m'n top 10.
- Gerards Dream: Klaus Schulze - Dziekuje Poland Live '83 van een dikke voldoende naar 0.5 enkel voor de "moeite".
- panjoe: Cannibal Ox' The Cold Vein is volgens mij over de loop van een jaar van een voorzichtige 3,0* tot een dikke 5,0* gegroeid.
- deric raven: Gentlemen van Afghan Whigs, van leuk plaatje tot Top 10.
- spoon: Bob Dylan vond ik voorheen ruk en nu weet ik een aantal albums goed te waarderen en zodoende van +/-2,5 naar 4*
- Fake_world: Niet direct iets, ofwel pakt het me; ofwel niet. Als het niets is, even op musicmeter snuffelen of ik iets mis. Indien positief, dan blijft hij in de collectie. Valt het nog niet na 6 maanden, dan vliegt ie eruit. Omgekeerd ook nu enorm aan het kuisen in de collectie naar dingen die er niet meer toe doen.
- Coys: Quiet City van Pan American kon ik vlak na ontdekking niet waarderen, maar is inmiddels al geruime tijd een van mijn favoriete albums.
- Sir Spamalot: Queensrÿche - The Warning (1984) is mijn groeiplaat geweest.
- niels94: Orchid - Chaos Is Me. Na de eerste drie luisterbeurten overdacht ik 1*. Hij staat nu op 5* en op 3 in mijn top 10. Andersom heb ik geen spectaculaire dalingen. Maarja, ik ben nog jong, dus wie weet.