Lijstjestijd!

Met nog één klassiek concert (violist Nemanja Radulović) in het vooruitzicht zit het concertjaar 2018 er weer op. Aangezien ik klassiek erg lastig vergelijkbaar met rock/pop shows vind, neem ik dat niet op in mijn top 10 lijst waardoor ik de balans op kan maken. Een duidelijke balans dit jaar: Nakhane overheerst het met vier concerten. Een artiest die ik sinds 2014 volg en die ik dat jaar voor het eerst live kon meemaken in Paradiso, Amsterdam.

Er ontstond online contact na de ontmoeting toen in Amsterdam en dat is gebleven tot de dag van vandaag. Ik moest even wachten op zijn terugkeer naar Nederland, maar het was het waard! Nakhane is op het podium enorm gegroeid en pakt het goed aan: kleine, onbekende festivals werden grote namen (Lowlands) en daarna ook optredens die op zichzelf staan. Madonna heeft hem inmiddels ook in de smiezen, dus dat kan nog wat gaan worden in de toekomst.

1. Nakhane, Motel Mozaique (Paradijskerk), Rotterdam 20-04

Ik moest er bijna vier jaar op wachten, en er was een dagkaart voor Motel Mozaique voor nodig om Nakhane eindelijk weer te ontmoeten (toevallig voor aanvang van het concert al) en live mee te maken. Een prachtige setting in de Paradijskerk, een uitpuilende kerk ook en na afloop een staande ovatie van het festivalpubliek. Trotser kon je mij op dat moment niet meemaken. Het gebodene was hemels: de toevoeging van drummer Keir Adamson en toetsenist Charlotte Hatherley was een goede. Concert van het jaar, ook al ontloopt dit optreden zijn andere hierna nauwelijks tot niet.




2. Nakhane, Bitterzoet, Amsterdam 28-10

Concert nummer drie van Nakhane. Terug in Amsterdam, maar nu in Bitterzoet. Het werd een optreden dat door Nakhane in vuur en vlam werd gezet, eindigend in zijn onderbroek. Een dolenthousiast publiek maakte het helemaal af en stuwde Nakhane duidelijk naar grote hoogtes. Inmiddels, ongetwijfeld mede door zijn Lowlands optreden afgelopen zomer, een stuk bekender geworden, wat weer nieuw verworven fans trok.




3. Janelle Monáe, Paradiso, Amsterdam 07-09

Janelle heb ik twee keer live gezien met exact dezelfde show. Eerder deze zomer in New York, en dat was zo goed dat ik haar nu van heel dichtbij in het veel kleinere Paradiso mee wilde maken. Wat een vakvrouw en wat een energie! Paradiso was duidelijk te klein voor dit talent.




4. Nakhane, Botanique, Brussel 29-04

Onderdeel van een festival, en deze avond performer nummer twee na Esinam en voor Témé Tan. Het publiek kwam duidelijk voor de laatste, maar Nakhane wist met zijn charme het publiek om zijn vingers te winden. Het was tevens de eerste keer dat ik het geweldige nummer ‘New Brighton’ live te horen kreeg. Na afloop zochten we elkaar op. We wilden aan de wijn en besloten gewoon in ons hotel te blijven. De bar was helaas gesloten, maar in de lobby was toch nog wel een flesje wijn te krijgen, dus daar deden we het mee. Een fijn, persoonlijk gesprek maakte deze avond perfect.

5. shame, Rotown, Rotterdam 27-04

Koningsdag werd een bijzondere door toedoen van deze jonge honden. Rotown ging helemaal los zoals ik niet eerder heb meegemaakt. Rustig een biertje drinken was er niet bij. Voornamelijk veertigplussers buitelden al pogoënd over elkaar heen, de biertjes gingen regelmatig de lucht in en de band zelf stuiterde ook al kanten op. Weer even jong allemaal. Opvallend dat deze band een wat ouder publiek trok. Of waren de jonkies op allerlei Koningsfestivals?!




6. Stef Kamil Carlens, TivoliVredenburg Utrecht 16-02

Stef is al jaren mijn muziekheld en dit werd concert nummer twintig waar ik hem zag optreden. Zelf had ie op zijn Facebook pagina gezegd dat ik hierom na afloop zeker even langs moest komen bij de merchandise stand, en zo geschiedde. Superleuk om hem eens te kunnen spreken en hij vond het bijzonder dat ik hem live al zo lang volgde (eigenlijk 21 optredens, omdat dEUS in 1994 echt de allereerste keer was). Dit concert gaat zeker ook niet de laatste worden.

7. Janelle Monáe, Hulu Theater at Madison Square Garden 18-07

Hoe bijzonder om een concert in Madison Square Garden te kunnen meemaken! New York is de thuisbasis van Janelle en dat was te merken: het publiek was hysterisch. Veel gays en lesbo’s en veel black power in de zaal. Het enige nadeel was dat we achteraan een plekje hadden, maar dat mocht de pret verder niet drukken, want het was een feest van jewelste en het was te gek om tussen Amerikanen te staan die echt helemaal los gingen die avond.




8. Nakhane, Bird, Rotterdam 30-10

Ook dit was weer een heerlijk optreden. Extra leuk om tussen zoveel persoonlijk bekenden in te staan. Toch een thuiswedstrijd. Wat tammer dan Amsterdam twee dagen daarvoor, mede door een publiek dat ademloos aan het luisteren was. Voorlopig ook het laatste optreden in de reeks. Ik hoop dat ik nu niet vier jaar hoef te wachten op de volgende.




9. Kacey Musgraves, Melkweg, Amsterdam 21-10

Kacey staat voor de vakantie in de States afgelopen zomer. De prachtige landschappen in die grote huurauto. Het zal voor altijd met elkaar verbonden zijn. Mijn partner was gelijk al een groot liefhebber toen ik haar muziek liet horen en daarom vond ik het leuk om naar haar optreden in de Melkweg te gaan. Een prachtig opreden was het, en Kacey is wel de grote verrassing voor mij van het afgelopen jaar.




10. Roo Panes, Tolhuistuin, Amsterdam 16-11

Roo is ook zo’n ontdekking geweest dit jaar. Helemaal alleen stond ie op het kleine podium voor een publiek dat lekker was gaan zitten op de grond en alleen ging staan om hem na afloop een groot applaus te geven. Het was zo goed dat ik besloot om een kaartje te kopen voor zijn concert in maart. Nu al om naar uit te kijken.

Optreden Buzzcocks gaat er niet meer komen ? dus dit wordt mijn eindlijstje voor dit jaar;

01. 14/07: Oh Sees, Klikofest/Haarlem
02. 25/04: Shame, Doornroosje/Nijmegen
03. 29/06: The Nomads, De Helling/Utrecht
04. 09/11: Frank Turner & the Sleeping Souls, Melkweg/A'dam
05. 27/05: Oblivians, Effenaar/Eindhoven
06. 03/11: Mattiel, TakeRoot festival/Groningen
07. 29/05: Patti Smith + Lenny Kaye, De Duif/Amsterdam
08. 06/12: Hinds, De Helling/Utrecht
09. 14/04: Alela Diane, Doornroosje/Nijmegen
10. 23/09: Amyl and the Sniffers, Merleyn/Nijmegen
11. 29/06: The Darts (us), De Helling/Utrecht
12. 03/11: Garrett T. Capps, TakeRoot festival/Groningen
13. 31/03: The Ex, Doornroosje/Nijmegen
14. 03/11: John Moreland, TakeRoot festival/Groningen
15. 18/11: John Parish, Doornroosje/Nijmegen

Geweldig topic, leuk om verhalen er bij te lezen. Nakhane ga ik nu wel checken, onvermijdelijk.

En je, aERodynamIC, hebt me zo ver gekregen om toch Musgraves eens te gaan luisteren. Pitchfork etc kregen me niet zover.

Ik heb relatief weinig gezien dit jaar waardoor mijn top 10 heel divers is. Van magistraal tot te weinig gezien om aan te vullen...

1. Father John Misty @ Paradiso / 5 november



Father John Misty is uitgegroeid, mede dankzij deze show, tot mijn favoriete muzikant. Waar het voorheen Tom Waits was heeft deze plaats moeten maken voor een modernere en geliktere songwriter. Op de een of andere manier raakt FJM me heel diep, en live was dit nog intenser.

Nummers die ik eerst ietsje minder vond kwamen live opeens helemaal binnen. Ik vond bijvoorbeeld 'So im growing old on magic mountain' een beetje statisch. Maar nu na het live te horen: weergaloos.

2. Arcade fire @ Manchester arena / 8 april



Ik ben een groot fan van Everything now en wilde de bijhorende tour niet missen. Het leek er lang op dat AF niet Nederland ging aan doen, enkel wat shows in de UK. Dus heb ik voor mijn verjaardag kaartjes voor Manchester gekregen.

Prachtig mooie show. Ik was vooral weggeblazen door de voortdurende wisseling van instrumenten onderling. Goede set met een 'juiste' afwisseling van oud en nieuw werk

Schitterende opzet ook. Echt een arena vibe, met een draaiend podium en alle toeters en bellen van dien.


3. Devendra Banhart @ le Guess Who / 10 november



Ook een groot fan van deze man. Devendra komt bijzonder weinig naar Nederland en als hij komt is het op een festivalletjes ofzo. Nu ook niet anders...

Hij speelde in de grootste zaal van de Tivoli welk stampvol raakte. Devendra gaf een heerlijke show, erg statisch in de zin van licht en spektakel. Maar technisch heel mooi. Leuke humor en heel speels, Devendra gaat als een soort aapje over het podium.

4. Andrew Jackson Jihad @ Sugar factory / 2 Juli


Integraal concert van 'People who can eat people are the luckiest people in the world'. Geniale show, maar moet je denk ik een liefhebber voor zijn.

5. Pere Ubu @ Paradiso / 31 mei

Erg mooi. TL balken aan. David Thomas die op een kruk zit te brullen over aapjes. En ook nog eens een geweldige band. Strakke maar weirde muziek, en dat trek ik altijd goed.

6. Jacco Gardner @ Planetarium Artis / 23 november

Release van zijn nieuwe album in samenwerking met een lichtkuntenaar. Hele mooie ervaring en eindelijk wat, terechte, waardering gekregen voor Gardner.

Midden in het planetarium stond een sculptuur waar Gardner op zijn knietjes onder ging zitten en super ongemakkelijk op synthesizer en gitaar de hele plaat afwerkt.

7. Turnstile @ Bibelot / 15 juni


Geweldige harde en groovy band. Keek er onwijs naar uit om goed los te gaan en toen kreeg ik een longontsteking.

Zonder participatie is zo een show toch wat eentonig. Maar nog steeds heel goed.


8. Pup en Menzingers @ Melkweg / 18 februari



Geweldige optreden van PUP, zoals altijd. Echt mocht je eens de kans krijgen om deze geweldige melodieuze en toch rauwe band te zien, doe dat!

Menzingers was bijzonder saai. Ik trok hun nieuwe album goed maar live is het echt te statisch.

9. Jeff Rosenstock @ Willem twee / 27 September
Altijd goed. Weliswaar wat treurig in Arnhem voor 30 man ofzo...

10. Idles @ Melkweg / 4 november

Prima muziek maar man man wat een hipster hype. En ze staan voor goede dingen. Maar het word op een gegeven moment tenenkrommend.

11. Kendrick Lamar @ Ziggo Dome / 23 februari



Dit viel zo verschrikkelijk tegen. Stadionrock onder de hiphop.... 1 grote theater show. Ik hoopte juist op wat spontaniteit etc.

Het is dat hij geniale platen maakt anders was mijn beeld helemaal vertroebeld van Kendrick. Ook James Blake in het voorprogramma was totaal misplaatst (veel te grote zaal)

Met als tenenkrommende dieptepunt het 10.000 keer herhalen van een paar zinnen omdat iedereen zo goed mee doet.... Toen in 1990 nog niet elk concert gefilmd werd kon je net doen of je spontaan zoiets doet. Vette onzin.

Overigens ben ik de enige die dit vond... Iedereen die ik spreek over dit concert vond het geweldig. Dus dikke kans dat ik gewoon gek ben.

12. Young Thug @ the Box / 30 juni

Een van mijn helden in Nederland. Daar moet ik heen!

Iedereen waarschuwde me al dat het waarschijnlijk niets voorsteld en soort lokkertje was.

Uiteindelijk met mijn ziel onder mijn arm tot 5 uur snachts gewacht en toen speeld hij 3 liedjes, welke hij stuk voor stuk na een minuut afbrak.

En toen ging ie weg.... wat een hel. Dit sloeg echt helemaal nergens op.

1. 28-04: Marlon Williams, Ekko, Utrecht
Marlon Williams zijn optreden in EKKO was het laatste optreden van de Europese tour en de band en hij wilden duidelijk nog een keer alles geven. De set begon met veel nieuw (en wat rustiger) werk maar naarmate het optreden vorderde gingen Marlon en zijn band meer en meer los. Hoogtepunten daarbij waren voor mij Dark Child, Party Boy en Portrait of a Man, de set closer. Dat de ventilatie in Ekko stuk ging en het flink heet was in de zaal droeg eigenlijk wel bij aan de belevenis. Het voelde weer even alsof ik in een zweterige Amerikaanse juke joint stond.

2. 11-08: Kamasi Washington, Way Out West Festival, Gotenburg
Kamasi Washington is één van mijn favoriete artiesten van dit moment en dat maakte hij tijdens zijn Way Out West show weer volledig waar. Het optreden was van de eerste tot de laatste noot subliem. We stonden vooraan tegen het podium geplakt en ik heb meer dan een uur met open mond staan kijken en luisteren. Bizar knap wat Kamasi en zijn band allemaal uit hun instrumenten toveren. De setlist was werkte ook mee: Street Fighter Mas, The Rhythm Changes, Truth, Hub-Tones en het magistrale Fists of Fury als afsluiter. Één van de beste live-artiesten van het moment.

3. 20-10: Kacey Musgraves, Het Depot, Leuven
Eigenlijk zou ik Kacey de dag erna in de Melkweg gaan zien maar door een last-minute vakantie moest ik die dag vliegen en daarom besloot ik last-minute om uit te wijken naar België een dagje eerder. Van deze beslissing heb ik geen seconde spijt gehad. Kacey heeft één van mijn favoriete albums van het jaar afgeleverd en ook live was het magistraal. Soms groot en uitbundig en dan weer klein en semi-akoestisch. Gaaf ook om haar in een relatief kleine zaal te zien, volgens mij een stukje kleiner dan de Melkweg.

4. 12-09: José James, Paradiso, Amsterdam
José James heeft een album opgenomen vol met liedjes van Bill Withers. Soms bleef James dichtbij het origineel maar op andere momenten zette hij de nummers echt naar zijn hand. James heeft een wonderschone stem en nam de tijd en moeite om ieder nummer van begin tot eind eer aan te doen. Deed ik mijn ogen dicht dan had ik soms echt het idee naar de grootmeester zelf te luisteren.

5. 27-02: Kendrick Lamar, Sportpaleis, Antwerpen
DAMN, wat een show van Kendrick Lamar. Voor het eerst van mijn leven kocht ik 'golden circle' tickets maar die kwamen zeker van pas. Het was een fantastische show die me nog lang bij zal blijven. Een plekje vlak bij het podium helpt daar natuurlijk heel erg aan mee. Ik kon alles goed zien, kreeg iedere emotie en gelaatsuitdrukking mee en had perfect geluid.

6. 08-11: Vera Sola, Le Guess Who, Utrecht
Hoewel ik de muziek van tevoren beluisterd had en dus wist wat ik kon verwachten werd ik toch flink weggeblazen tijdens dit optreden. Krachtig, intens maar tegelijkertijd breekbaar en klein. Dat Vera Sola er prachtig uitziet helpt ook wel mee. Ik ben niet gauw onder de indruk van een artieste maar in dit geval.

7. 14-07: Anderson .Paak & The Free Nationals, North Sea Jazz Festival, Rotterdam
Een feestje op uitnodiging van Anderson .Paak en zijn vrienden (o.a. CeeLo Green). Paak is een prima entertainer en de sterke begeleidingsband rondom hem maakte dit optreden tot een hoogtepunt van het North Sea Jazz festival.

8. 11-08: Arcade Fire, Way Out West Festival, Gotenburg
Na uren stromende regen zou Arcade Fire het Way Out West festival afsluiten. Opener Everything Now viel nog volledig in het water maar wonder boven wonder waren de weergoden ons daarna goed gezind want tijdens Neighborhood #3 (Power Out) stopte de regen om de rest van het optreden niet meer terug te keren. Arcade Fire is een band die mij vooral live enorm kan bekoren en dat maakten ze ook nu weer waar. Sterkte uitvoeringen van onder andere Rebellion (Lies), The Suburbs en Ready To Start zetten het aanwezige publiek (wat er nog van over was) in vuur en vlam. Mijn absolute hoogtepunt was Sprawl II (Mountains Beyond Mountains). Régine Chassagne zingt niet altijd even zuiver maar tijdens WOW was het weergaloos wat ze liet horen. Het nummer is één van de sterkste in het repertoire van de band en als het dan ook nog eens goed gebracht wordt is dat echt een feestje. Sowieso was het een flink feestje bij het optreden. Iedereen leek blij dat het weer droog was en dit zorgde voor een uitstekende sfeer. En, doordat er al zoveel mensen weg waren, was er zelfs alle ruimte om lekker te dansen en springen. Machtige live-band toch wel.

9. 09-02: Klein Orkest, Theater De Stoep, Spijkenisse
Een echt theaterconcert waar de intermezzo's tussendoor ook echt iets toevoegen aan het optreden. Leuk om Klein Orkest nog eens te kunnen zien in (bijna) originele bezetting. Harrie Jekkers was goed bij stem en de liedjes hebben na al die jaren nog weinig aan kracht ingeboet.

10. 09-11: Blanck Mass, Le Guess Who, Utrecht
Blanck Mass was zoals altijd weer heerlijk. Dit was de vijfde of zesde keer dat ik hem live zag maar iedere keer is het weer te gek. Ik werd tijdens dit optreden eens te meer gesterkt in mijn overtuiging dat Rhesus Negative en Silent Treatment twee van de beste nummers van 2017 zijn.

Bijzonder... het is vooral Gretz die hier de promo voor zich neemt

Ik heb dat in het verleden voor andere artiesten gedaan en doe dat nu voor Nakhane (die gisteren weer eens gezellig met Madonna op pad was in Lissabon).

Voor het eerst in mijn leven dat ik daadwerkelijk de mogelijkheid heb om een dergelijke lijst samen te stellen en ik kan niet ontevreden zijn over het resultaat. Stuk voor stuk optredens waarbij ik onwijs genoten heb. Zelfs Django Wagner, gezien bij de Gouden Pijl in Emmen, paste er letterlijk en figuurlijk niet meer bij en heb ik met pijn in het hart weggestreept. Uiteindelijk ook maar besloten een top 11 te maken.

11. Calpurnia, 3 december in Tolhuistuin, Amsterdam
Het moge inmiddels duidelijk zijn: deze avond stond voor mij puur in het teken van Jezza en dit bandje kwam er gratis bij. Of zo ging het nou ook niet want ze zijn effing populair (iets met rare dingen ofzo) en mijn ticketswapkaartje bleek één van de laatst vergeven kaartjes te zijn, mazzelaar die ik was. Stond ik daar, nooit een minuut Stranger Things gezien, totaal misplaatst tussen meer tienermeisjes dan ik ooit bijeen heb gezien. Maar weet je? Calpurnia was live helemaal niet zo’n ‘pauperband’ als dat ik vantevoren verwachtte en halverwege de set begon ik ze zelfs best wel heel goed te vinden. Al zaten er wel iets te veel ellenlange solo’s in die nergens heengingen, maar de band zelf had er enorm veel lol in. Na afloop was ik wel doof van al het gekrijs en scheel vanwege alle net anders afgestelde telefoonschermpjes die mijn halve blikveld in beslag namen. Supergrappig om een keer meegemaakt te hebben.

10. YUNGBLUD, 25 mei op London Calling in Paradiso, Amsterdam
Ik ging voor Findlay naar London Calling en hoewel zij prima in orde was vond ik haar show net iets te tam om in de toptien te geraken. Deze dude stal echter de show. Glad als een aal, geen instrumentale noot was live en het was eigenlijk één grote act. Maar toch, het werkte als een tierelier en dit was misschien wel het meest energieke optreden dat ik dit jaar gezien heb. Van de nonstop moshpits via het water gooien tot aan het op commando uitbooooeeeeeeën aan toe toen zijn backing track uitviel. Een entertainer is ie zeker. Met z'n malle roze sokken.

9. Agar Agar, 18 oktober op ADE Live in Melkweg, Amsterdam
Voor mij de hoofdreden om naar ADE Live te gaan. Agar Agar was mijn sensatie van 2018 en na lovende livekritieken moest ik ze wel checken. Gelukkig wilden Marco, Jordi en Geert ook mee wat het nog wat epischer maakte. En een bizarre aangelegenheid ook, want tijdens het voorafgaande optreden van Eefje in de tegenovergelegen Sugarfactory ging Jordi van zijn stokje. Voor de zekerheid bleven we dan ook iets achterin de zaal voor de Fransozen. De hoge verwachtingen werden daar helaas de kop ingedrukt door een paar lullo's voor ons die van BEGIN TOT EIND hun bek niet konden houden. Wanneer Agar Agar er dan bovenuit wist te komen was de shit ook wel aan, alleen al door het meesterlijke Cuidadoooooo MET DAT SLOT OOOOOHHHHHH verdienen ze alsnog een plekje in mijn toptien. Toch heb ik nog altijd het idee dat ik niet het achterste van deze band heb gezien. Volgend jaar bij DTRH vast meer geluk.

8. Donny Benét, 16 november in ACU, Utrecht
Een kleine delegatie MuMe’ers reisde af naar The Donstad voor een onvergetelijke night in Rome... ehm in de ACU, daar waar een leuke Berlijnse aan de bar werkt hihi. Minpuntje: bro Jordi kon niet mee. Pluspuntje: hij had z’n kaartje aan bro Arnout gegeven. Donny heeft een onbeschrijfelijke uitstraling – laten we het gewoon sexappeal noemen – en had meegenomen: een pak, een laptop waarop de backingtrack speelde én hij wat synthklanken kon afvuren, en uiteraard een saxofonist die helaas niet in de fik stond. Tijdens één van de vele gevatte interacties met het publiek volgde er uiteraard de saxuele woordgrap die niet kon uitblijven en Donny deelde mee dat er nu Franse douaniers thuis zitten met stapels aan Donnyvinyl en andersoort merch. En zijn nummers? Die zitten dus écht goed in elkaar met Night In Rome als hoogtepunt. Naast Santorini uiteraard, Santorini is baas. De afterparty verzorgd door één van Heiko's maten mocht er ook zeker wezen.

7. Charlotte Carpenter, 25 maart in Checkpoint Charlie, Amsterdam
Het zijn optredens als deze die mij gewoon trots op mezelf maken. Trots dat ik Charlotte Carpenter heb ontdekt en trots dat ik haar als één van de weinige Nederlanders de waardering kan geven die ze verdient. Op Geert en Peter (beiden door mij gepolst) na was er namelijk niemand bij haar eerste show in Nederland. Of ja, de stamgasten van het café waar ze op een doodnormale zondag tegen gratis entree kwam spelen. Er is iets onbeschrijfbaars cools aan het hebben van zo’n persoonlijke favoriet, die gemiddeld ook niet boven de 10000 Spotifystreams per nummer uitkomt. Charlotte is naast Jerry ook de enige artiest die ik echt uitgebreid heb kunnen spreken (en knuffelen) dit jaar. Meer nog dan Jerry is het voor Charlotte, echt een kleine artiest die keihard moet werken om zich dit leven te kunnen veroorloven, bijzonder om een superfan in Nederland te hebben en we hebben inmiddels regelmatig contact.

6. Let's Eat Grandma, 3 november in TivoliVredenburg, Utrecht
Als je toch één artiest moet noemen als ideale voorprogramma van CHVRCHES dan is het wel Let’s Eat Grandma. Ik heb ze het afgelopen jaar meermaals met elkaar vergeleken waarbij Jenny en Rosa telkens als winnaar uit de bus kwamen. Dat had nu ook zomaar gekund als hun set iets langer was geweest. Wat ze in iets meer dan een halfuurtje lieten zien was bijzonder indrukwekkend te noemen. De creativiteit van deze tieners is onvoorstelbaar, zowel op plaat als live. Ze deden handjeklap, gingen op de grond liggen terwijl ze de zaal in staarden en tijdens Donnie Darko danste Jenny een rondje door de zaal. Gitaar, synths, drumpartij, blazers: ze deden het allemaal. Na de show was ik definitief overtuigd dat I'm All Ears gewoon het beste album van 2018 is en uiteraard wilde ik deze dan ook graag op vinyl hebben. Bij de merch kon je echter alleen met contant betalen dus ik snel heen en weer rennen naar de dichtstbijzijnde flappentap een paar honderd meter van Tivoli om cash te halen. Toen ik terug was stond er verder niemand meer en kon ik derhalve nog even praten met de dames en met ze op de foto.

5. Superorganism, 20 februari in Sugarfactory, Amsterdam
Ik had net een vrij zwaar tentamen gehaald en dacht mezelf eens te kunnen trakteren op een concertje. Aanvankelijk ietwat huiverig omdat ik – voor het eerst – alleen ging maar uiteindelijk toch onwijs blij dat ik gegaan ben. Je moet van de gimmick houden maar man, als je er van houdt werd je me in dat halfuurtje toch ondergedompeld in een absurdistische wereld van acht bizar creatieve geesten die bij elkaar in huis wonen. Ik kwam ogen tekort met al die visuals, danspartijen en gekleurde jassen. Oren kwam ik trouwens ook tekort, met al die samples en andersoort geluiden. En wat contrasteert die stoïcijnse Orono toch heerlijk met het dansende achtergrondkoor, met Soul(!) als absolute blikvanger.

4. Jerry Williams, 3 december in Tolhuistuin, Amsterdam
Jerry valt net buiten het podium, daar was de persoonlijke connectie tijdens het optreden net te klein voor, haar show net te kort (ze was immers voorprogramma) en ik was misschien wel teveel verwend geraakt na haar vorige optreden in Nederland. Deed Jerry het dan minder goed? Nee, zeker niet. Al haar noten waren raak, haar songmateriaal (een duidelijke opmaat naar haar debuutalbum) was fantastisch, ze had babbels voor tien, stuiterde het podium rond en wond het tienerpubliek voor Calpurnia vanaf de opener Mother al om haar kleine vingertjes. Als ze dit niveau in Köln ook weet te halen en ik daar op een iets betere plek sta dan zou mijn nummer 1 van 2019 al wel vroeg bekend kunnen zijn. En ja, het feit dat ze me na de show bij de merch nog herkende van vorig jaar en zelfs tijd vrijmaakte voor een uitgebreide babbel én me een cassette van Sids meegaf maakte uiteraard mijn avond.

3. Wolf Alice, 11 december in TivoliVredenburg, Utrecht
Deze was afgelopen dinsdag en ligt nog vers in het geheugen. En daar ben ik blij om want het was top. Na afloop was ik kapot, totaal gesloopt. Maar wel voldaan tho. Ellie en band weten een feestje te bouwen, en daar hebben ze niet veel publieke interactie voor nodig. Vanaf opener Yuk Foo begonnen de moshpits al en die bleven ook, al werd er tijdens de rustige nummers ook echt geluisterd. Hierdoor was de show dynamisch, energiek en muzikaal uiteraard ook van bijzonder hoge kwaliteit. Alleen jammer dat juist de persoonlijke favorieten (Bros en DDTK) het niet echt voor mij deden. Planet Hunter ontvouwde echter totaal zijn schoonheid en Giant Peach en Formidable Cool waren gewoon te leip voor woorden. Ook nog een schattig momentje waarin Ellie een noot niet haalde, even in de lach schoot en onder luid applaus weer verder ging.

2. CHVRCHES, 3 november in TivoliVredenburg, Utrecht
Deliverance. Ze speelden hem en eigenlijk vat dat woord het optreden perfect samen. Het concert van de kerkjes was een enorme redemption story op ondergetekende die lange tijd sceptisch tegenover hun laatste album heeft gestaan. Het optreden heeft mijn hele mening over Love Is Dead volledig omgegooid en zo is het ineens één van mijn favorieten van 2018. Dat moet genoeg zeggen. Het was overweldigend, anderhalf uur aan synthpoppige euforische heerlijkheid. En Lauren Mayberry… och Lauren Mayberry! Wat is zij een weergaloze entertainer met haar guitige smoeltje met glitters, dat schattige Schotse accent en haar jurkje waarin ze pirouetjes kon draaien als geen ander. Ze bleef maar babbelen, net als de rest van haar band trouwens. Ook nog een shoutout naar Martin Doherty, de wat suffige toetsenist die zodra ie een microfoon krijgt verandert in een monster. En Clearest Blue, wát een anthem.

1. Alvvays, 7 maart in Doornroosje, Nijmegen
Er kan er maar één de winnaar zijn en achteraf gezien is dit toch echt degene geweest waar ik het hardst op ging. Alles klopte. Er zat schwung in, de beste nummers werden allemaal gespeeld en het publiek was tof. Ik heb in elk geval werkelijk het volledige optreden op en neer gesprongen, soms meer deinen (Not My Baby, Ones Who Love You, In Undertooooow) en soms volledig berzerk (Lollipop, Atop a Cake, Saved By A Waif). In de aanloop naar het optreden was Alvvays al aardg in mijn waarde aan het stijgen maar erna behoorde het definitief tot mijn favoriete bands evahhh, en Antisocialites tot mijn favoriete albums evahhh. De band gaf aan een kaartspelletje te hebben moeten onderbreken voor dit optreden, waar Molly aan toevoegde niet tegen haar verlies te kunnen. Die avond hoefde ze dat ook niet te kunnen want zij en haar band waren de grote winnaar van Doornroosje. En van het hele jaar zelfs.

Nog een shoutout naar alle MuMe'ers die dit jaar mij gezelschap hebben willen houden tijdens één of meerdere van deze shows, jullie maakten het allemaal net een stukje leuker: Gretz, Arrie, stoepkrijt, Titmeister, Sunderland, DjFrankie, Dance Lover en ehm... o ja, m'n homie jordidj1 uiteraard!

Hehe, 8 van 11 optredens komen me bekend voor, daar was ik ook bij Baal alleen een beetje dat ik Jerry heb gemist, was een veel duurdere grap om naar Nils Frahm in Antwerpen te gaan (daar kwam uiteindelijk weinig van terecht).

Ik baal dat ik Donny gemist heb.

Da's wel bijzonder inderdaad, jij gaat namelijk überhaupt niet vaak naar optredens.

Ik kan echt niet wachten voordat je haar nieuwe materiaal over een maandje live hoort. You're in for a treat!

Kom dan mee konijnen vangen volgend jaar!

ja hallooo zie ik eruit of ik à la minute festivalletjes kan boeken

Mijn top 10 met korte toelichting:

1. Bell Witch - Roadburn, Tilburg

Ik heb na dit optreden twee uur pauze moeten nemen. Helemaal van de kaart geveegd. Dat was ontzettend veel pauzetijd, aangezien Roadburn een festival is waar ik echt non-stop bands kan kijken. Zeer intens en meeslepend: de volledige uitvoering van het meesterwerk genaamd Mirror Reaper. Ik kreeg er vochtige ogen van, en dat heb ik niet heel erg snel.

2. Gnod - Hall of Fame, Tilburg

Gnod vernietigde de Hall of Fame gewoon op een niveau van intensiteit dat ik alleen nog maar eerder bij Swans heb meegemaakt. Fysieke ervaring, helemaal kapot gaan. Het absolute hoogtepunt was de uitvoering van Bodies for Money met zijn ronduit asociale openingsriff dat zich ontpopte tot een psychedelische workout. Gnod speelde een uur met al zijn ziel en zaligheid. Het publiek riep voor meer, maar Gnod was op. Een van de beste concerten waar ik ooit naar toe ben geweest.

3. Dodecahedron - Breda Barst, Breda

Zelfs op een gratis festival in een setting die compleet niet bij ze paste met irritant publiek transporteerde Dodecahedron mij weer volledig naar een andere wereld voor de derde keer. Een van de beste livebands die ik ooit heb gezien, de absolute top in de experimentele blackmetal!

4. Kairon; IRSE! - Roadburn, Tilburg

Ik krijg gewoon een glimlach op zijn gezicht als ik al maar aan dit optreden terugdenk. De twee ijzersterke platen kwamen nog meer tot leven: kraakhelder, expressief, kleurrijk en heftig. Alsof je My Bloody Valentine, King Crimson, Gentle Giant en Motorpsycho in een blender gooit met androgyne dromerige falsettovocalen erbij. Gelukkig was de merch net zo kleurrijk als de muziek!

5. Fuoco Fatuo - Roadburn, Tilburg

Een moment waarop de omstandigheden de muziek naar een hoger niveau tilden. Fuoco Fatuo speelde in een zwaar volgepropte Hall of Fame terwijl het buiten 28 graden was, tel daar binnen sowieso nog een graad of vijf bovenop. In combinatie met het rode licht, rook en de gitzwarte verstikkende funeraldoom van het Italiaanse gezelschap voelde het alsof ik in de zevende cirkel van de hel was terecht gekomen. Indrukwekkend!

6. Gorephilia - Little Devil, Tilburg

Helaas las ik dat de zanger (Henri Emil Kuula) van dit gezelschap op 3 december zelfmoord heeft gepleegd. Gorephilia speelde een deathmetalset die watertandend goed was. De sound doet me denken aan Morbid Angel ten tijde van Formulas Fatal to the Flesh en Gateways to Annihilation en live was dat toch een tikje vetter dan op plaat. Ook ronduit monsterlijke midtempostukken waarbij de nekspieren zeer goed getraind konden worden! Retestrakke drummer ook!

7. The Heads - Roadburn, Tilburg

The Heads speelt ieder nummer alsof het de laatste in de setlist is: alle registers worden open getrokken in een voortstuwend bedwelmend psychedelisch rockfeest.

8. Nils Frahm - Doornroosje, Nijmegen

De tweede keer dat ik de Duitse grootmeester live zag en het was weer fantastisch! Frahm verbindt akoestische instrumenten en elektronische instrumenten zeer goed: de werelden van Tangerine Dream en een Keith Jarrett vinden elkaar tijdens een concert van Frahm.

9. Downfall of Gaia - Little Devil, Tilburg

Deze band stond al een hele tijd op de lijst om een keer live te gaan zien en mijn hoge verwachtingen werden waargemaakt! De rookmachine draaide overuren en de grimmige black/postmetal/hardcorecombi werd met veel kracht de zaal ingeslingerd. De drummer (Michael Kadnar) speelt fenomenaal: vette fills, superkrachtige blastbeats en mooi geplaatste accenten

10. Mutilation Rites - Little Devil, Tilburg

Deze band zat vol met spanning. Niet superstrak, met een drummer die veel moeilijke fills speelde die gruwelijk mis kunnen gaan. De band was rafelig, maar dat maakte het optreden juist supervet. Heerlijke smerige deathmetalriffs à la Suffocation en Deicide, dan weer met onverwachtse tempowisselingen en progressieve black à la Krallice en dan weer punk en donderende doom. Voor de concertganger die het materiaal niet kende misschien een moeilijk optreden, maar voor mij was het genieten geblazen! Ik ben de nieuwe plaat (Chasm) ook veel meer gaan waarderen door dit optreden: dat is altijd een goed teken!

Jij bent op je monnie, I know.

Mijn top 10
1. shame Melkweg Oude Zaal 26-4
2. Glen Hansard TivoliVredenburg Ronda 10-2
3. EELS TivoliVredenburg Ronda 19-6
4. Asaf Avidan TivoliVredenburg Hertz 18-3
5. Jan Swerts TivoliVredenburg Club Nine 20-5
6. Marlon Williams TivoliVredenburg Pandora 1-11
7. Great Lake Swimmers FLUOR 30-11
8. Hilary Woods Le Guess Who? 2018 9-11
9. Jen Cloher Molen de Ster 7-11
10 Charlotte Gainsbourg Paradiso 24-3

@ lowieke: wat leuk dat ik ook eens onderdeel ben van een hype! Een 'hipsterhype' nog wel! Ik ben namelijk zo'n beetje met alles altijd de laatste. Zo heb ik bijvoorbeeld geen smartphone, geen facebook en ben ik meestal de laatste om een leuk nieuw bandje te ontdekken.
Ik heb eerlijk gezegd ook niet echt een idee van wat een hipster precies is..... Moet je daar geen baard voor hebben?

Edit: ff op wiki gekeken en ik denk dat ik geen hipster ben. Ik heb geen snor/baard, geen tatoeages, geen doortrapfiets (?), draag geen vintagekleding en eet en drink alles wat los en vast zit.

Yes, eindelijk een medestander gevonden! Ik kreeg ook al het idee dat ik gek was, want ook ik vond de show enorm tegenvallen. Om dezelfde redenen. Enige verschil is dat ik James Blake wel super vond.

Yes, hopelijk kunnen we hier in 2019 een rij mooie, gedeelde concertervaringen aan toevoegen! ?

Mijn favorieten waren:
1. Nick Cave, Primavera (Barcelona)
2. IDLES, Primavera Sound (Barcelona)
3. Low, Paradiso (Amsterdam)
4. BC35, Le Guess Who? (Utrecht)
5. Endless Boogie, Le Guess Who? (Utrecht)
6. Lonnie Holley + Nelson Patton, Le Guess Who? (Utrecht)
7. Parquet Courts + BODEGA + brandblusser, Valkhoff Festival (Nijmegen)
8. Southside Johnny & The Ashbury Jukes, Paradiso (Amsterdam)
9. Oblivians (optreden #2), Primavera Sound (Barcelona)
10. BCUC, Le Guess Who? (Utrecht)

11. IDLES, VERA (Groningen)
12. Texxcoco, Primavera Sound (Barcelona)
13. Virginia Wing, Le Guess Who? (Utrecht)
14. Psychic Ills, Le Guess Who? (Utrecht)
15. Hot Snakes, Le Guess Who? (Utrecht)
16. Fornet, Le Guess Who? (Utrecht) / of Rolling Coastal Blackouts Fever, Primavera Sound (Barcelona)

Daar net buiten: The Ex in Nijmegen, Cannibale in Nijmegen, Twilight Sad en Slowdive in Barcelona, Art Ensemble of Chicago (Utrecht).

Wat leuk dat je nu wel een bandje 'op tijd' ontdekt. Want moet gezegd: de muziek van idles staat als een huis.

Een hipster is eigenlijk, denk ik, precies wat Joe Talbot is. Zijn hele houding is afgemeten aan een bepaalde uitstraling die in de Melkweg dan ook de boventoon voerde.

Maakt eigenlijk ook niets uit, want muziek blijft in bepaalde gevallen inherent aan mode. Misschien was mijn toon dan ook te negatief.

Persoonlijk ben ik gewoon te snel op mijn tenen getrapt als uitstraling bovengeschikt is aan muziek en die indruk kreeg ik heel erg bij dit concert.

1. Arcade Fire, Ahoy, Rotterdam

Met het optreden van Best Kept Secret nog fris in het geheugen afgereisd naar Ahoy. Dat was al wat jaartjes geleden. Ik heb begrepen dat er rond de laatste worp een behoorlijke mediahype is gecreëerd door de band zelf, maar heb hier naast wat berichten op mume weinig tot niks van meegekregen. Als dit tot doel had door te breken tot een echt groot publiek, is dat niet gelukt. Ahoy was voor zo’n tweederde gevuld. Persoonlijk vind ik het niks erg, hoe kleiner de zalen hoe beter. Begrijpen doe ik het niet. Zeker als ik zie wat tegenwoordig met gemak het ziggodome uitverkoopt. Volledig subjectief natuurlijk.
De setlist verschilde niet veel met BKS en daar hoopte ik zelfs een beetje op. Haïti, Windowsill, Signs of Life, We Exist en Intervention werden ingewisseld voor We Don’t Deserve Love, My Body is a Cage, Put Your Money on Me, Electric Blue en Chemistry. De laatste als enige dissonant tussen de verder goede nummers van de laatste worp, die mij wèl kan bekoren. Geluid was iets minder en de beleving bij band en publiek haalde het niet bij BKS, maar toch weer bovenaan mijn jaarlijstje.

2. Idles, Melkweg, Amsterdam

De derde keer dat ik de heren dit jaar mocht aanschouwen. De eerste keer op Grauzone was erg sterk, de tweede keer op DTRH was over de top en was meer raggen dan goede muziek maken. Gelukkig waren ze deze keer iets meer ingetogen en lag de focus echt op de muziek. Neemt niet weg dat er wel gecrowdsurft werd door zowel publiek als bandleden.

Fijne frontman om naar te kijken. Moment van verbroedering tijdens Danny Nedelko (Unity!!!) was het hoogtepunt, maar met o.a. Mother hebben de mannen een paar instant classics in handen.

3. Editors, Ziggodome Amsterdam en Torhout Werchter Classic

Kan mezelf geen echte liefhebber van Editors nummen, op de één of andere manier heb ik soms zelfs wat irritatie die ik niet kan duiden. Na de eerste 4 nummers in het ziggodome zat ik me af te vragen of ik nog wel iets in die grote zalen heb te zoeken. Het was niet slecht (Formaldehyde zelfs goed), maar kwam niet echt binnen. Hoe anders was dit vanaf het vijfde nummer.

Het betrof Violence van de gelijknamige laatste worp, die ik niet hoog heb zitten. Live kwam het goed uit de verf en de overgang naar No Harm was fijn. Lights, Blood en Munich vertegenwoordigden het sterke debuut en An End Has A Start completeerde dit uptempo kwartet.
Weer wat gas terug met In This Light And On This Evening, gevolgd door, normaal gesproken standaard skipper Eat Raw Meat maakte dit een puik opgebouwd deel van de setlist. Hulde!

Werd het daarna slecht? Zeker niet, maar af en toe een iets te hoog meezinggehalte en te veel vuurwerk naar mijn smaak. Bij Racing Rats en Papillon was het wel mooi om een goed overzicht te hebben op de zaal. Ik kan me niet heugen het Ziggodome zo los te hebben zien gaan.

Zonder al te veel verwachtingen heen gegaan en dat scheelt wellicht in de beleving. Op TW Classic een beetje hetzelfde verhaal. Hier liet Tom Smith nog meer zien dat hij is uitgegroeid tot een goede frontman.

4. James Holden, DTRH en Paradiso, Amsterdam

Zelfs in een halfvol Paradiso of festivaltent met veel langslopende mensen, wist James mij mee te nemen naar ongekende hoogte. Het beste van ‘The Animal Spirits’ en ‘The Inheritors’ zorgt voor een puike setlist.

5. Kraftwerk, Torhout Werchter Classic

Was nog nooit eerder naar Werchter Classic geweest. De line-up van dit jaar was ongekend sterk met o.a. Editors, The National, DEUS en dus Kraftwerk. Veel grote namen, maar bij Kraftwerk had ik ècht het gevoel iets legendarisch mee te maken, een stukje muziekgeschiedenis. Ben eigenlijk pas een echte liefhebber geworden na dit optreden. Absoluut hoogtepunt voor mij was The Man-Machine.

6. Muyayo Rif, DTRH

Met de muziek was niks mis, maar de feestvreugde zorgt ervoor dat dit een onvergetelijk optreden was. Strandballen, ballonnen, takken, mensen crowdsurfend op opblaaskrokodillen, het kwam allemaal voorbij.

7. Shame, DTRH

Stelletje jonge honden zette de tent op zijn kop. Kwamen nog een keer terug toen de tent al aardig leeg was. Terug gerend om nog één nummertje los te gaan.

8. Psychic Ills, LGW?

Beste optreden van een iets mindere editie van LGW? Kon mijn ogen niet van de bijzondere bassiste afhouden.

9. Nick Cave, DTRH

Vooraf in het oeuvre van de beste man gedoken en dat kon mij niet bekoren. Veel goede nummers, maar geen albums die mij van begin tot eind kunnen boeien. Live wist meneer Cave mij wel te boeien. Mooi dat hij de hele grote weide helemaal stil kreeg.

10. Protomartyr, Melkweg, Amsterdam

11. Killing Joke, Melkweg, Amsterdam

12. Unit Moebius, The Shelter, Amsterdam

Locatie speelt hier een grote rol. Centrum Amsterdam, buiten 30 graden en dan aan het eind van de middag afdalen The Shelter in. Top!

13. Doe Maar, Carré, Amsterdam

14. Elbow, Afas, Amsterdam

15. Slayer, IJsselhallen, Zwolle

16. Anthrax, IJsselhallen, Zwolle

17. DNMF, LGW?

18. Islam Chipsy, LGW?

19. Idles, Paard, Den Haag

20. BCUC, LGW?

De beste 10 concerten van 2018:
1. GLEN HANSARD – Brussel, AB (13/02/2018)
2. AVISHAI COHEN TRIO – Borgerhout, De Roma (02/09/2018)
3. MARCUS MILLER – Brussel, AB (17.04.2018)
4. ANNEKE VAN GIERSBERGEN & RESIDENTIEORKEST – Den Haag, Paard (19/05/2018)
5. RY X – Brussel, AB (25.02.2018)
6. MADENSUYU – Mechelen, Kunstencentrum Nona (02/03/2018)
7. SPOKEN – Berchem, De Nieuwe Vrede (06.09.2018)
8. LYNN CASSIERS IMAGINARY BAND – Mechelen, Kunstencentrum Nona (28/04/2018)
9. LUKA BLOOM – Leuven, Het Depot (17/11/2018)
10. SIMPLE MINDS – London, The Roundhouse (15/02/2018)

En dan was er ook nog het overdonderende concert van Roger Waters op British Summertime in Hyde Park, London op 6 juli, alsook een machtig concert van Eric Clapton twee dagen later op 8 juli op datzelfde festival, en de geweldige Rolling Stones-show in London Stadium op 22 mei. Ik zag ook de fijne optredens van Joan As A Police Woman en Anna Calvi, de uppercut van Therapy?, het charmante optreden van Intergalactic Lovers in de AB op Valentijnsdag, het potige verjaardagsfeestje van Killing Joke in De Roma… En ga zo maar door: er viel veel moois te beleven op concertgebied in 2018, ik had er allicht een top 50 kunnen uitpuren.

Ik heb zelden zo geïntrigeerd staan kijken naar iemand die doodleuk een groot glas wijn aan het nuttigen was. Op het podium. Tijdens een rockconcert. Plezante verschijning die bassiste, zo zullen we maar zeggen

Mijn lijst, veel festivals en blijkbaar ben ik het hele jaar niet in De Helling geweest

01 Metric 15-11 TivoliVredenburg
02 Howrah 14-09 Kromme Haring Utrecht (Check 1,2,3)
03 EUT 13-12 Ekko (+ 05-04 Neude (Tweetakt))
04 K's Choice 05-05 Bevrijdingsfestival Utrecht
05 Amber Arcades 14-06 Ekko
06 Waxahatchee 10-06 Best Kept Secret
07 Therapy? 14-10 TivoliVredenburg
08 Deerhunter 08-06 Best Kept Secret
09 Angus & Julia Stone 09-06 Best Kept Secret
10 Sleep 26-05 TivoliVredenburg
11 Marika Hackman 25-01 Ekko
12 Let's Eat Grandma 10-06 Best Kept Secret
13 Trail of Dead 08-06 Best Kept Secret
14 Pale Waves 09-06 Best Kept Secret
15 Chvrches 08-06 Best Kept Secret
16 Paceshifters 15-12 Ekko
17 Mattiel 09-06 Best Kept Secret (+ 04-11 Ekko)
18 Anna Burch 11-09 Ekko
19 Courtney Barnett 31-05 TivoliVredenburg
20 Mothers Finest 06-10 TivoliVredenburg
21 Surf Aid Kit 07-04 Neude (Tweetakt)

TOP Live 2018

De beste live-optredens die ik in 2018 gezien en gehoord heb.

Als ik goed geteld heb, zijn er 66 bands/artiesten (inclusief festivals), die ik min of meer live heb mogen zien optreden in 2018, daarbij heb ik coverbands (behalve enkele op major-festivals) en enkele vergeten voorprogramma’s niet meegeteld. De festivals, waar ik in 2018 geweest ben, waren in zijn geheel Pinkpop Festival en Bospop en 1 dag op respectievelijk Pop on Top, ParkCity Live, Rock Werchter en Suikerrock. Ik ben dus op meer festivals geweest als in voorgaande jaren (al had je dan meestal een dag of 7 op Sziget), maar minder losse optredens, waardoor ik toch een kleine 20 bands minder gezien heb als in het voorgaande jaar.

Uiteindelijk heb ik de eindlijst beperkt tot een Live Top 10 over 2018 en de volgende bands hebben deze top 10 net niet gehaald, Editors, Bruno Mars, The Offspring en Pearl Jam gaven verdienstelijke optredens op Pinkpop, hetzelfde kon gezegd worden van Simple Minds op Bospop en de Goo Goo Dolls en White Lies op Suikerrock en ook het optreden van Revolverheld in Aken wil ik even noemen in de categorie goed.

Tot zover de eervolle vermeldingen en nu zonder verder delay naar de Top 10:

10 London Grammar – Rock Werchter (BE) - 06/07/2018
Een concert in een aparte atmosfeer, want hoewel op het hoofdpodium van Werchter, mocht ik dit toch in alle rust bewonderen in het voorste vak, want alle Belgen stonden op andere plekken naar Brazilië - België te kijken. Zangeres Hannah Reid heeft de stem van een engel (en doet ook geen pijn aan de ogen) en brengt je soms in een prachtige vervoering.

09 Foo Fighters – Pinkpop Landgraaf (NL) - 16/06/2018
Ook al vond ik de andere 2 headliners van Pinkpop ook goed, ik heb nog het meeste met de Foo Fighters en hun muziek stelt me dan ook zelden teleur. Het laatste album is zeker niet hun beste, maar hun show is natuurlijk een greatest hits-gebeuren en dat blijft rocken.

08 The Cadillac Three – Bospop Weert (NL) – 15/07/2018
Ik had ze al eens eerder gezien in een hele kleine venue in Keulen en ik wist dat ik dit niet mocht missen. Nu voor een bijna leeg veld in de middagzon bij een temperatuur van 35+graden, ik kon ook niemand van mijn vrienden overtuigen om mee te gaan, maar ze hebben iets gemist. De ruwe dronkemans-southern-rock van dit trio staat als een huis en daar heb ik wel een uurtje zweten voor over!

07 CHVRCHES – Rock Werchter (BE) – 06/07/2018
Twee jaar geleden had ik het einde van het optreden van CHVRCHES op Sziget nog net kunnen meepikken (overlap) en dat maakte zoveel indruk, dat zij één van de redenen waren dat ik toch nog een dagje Werchter wou doen. Bovendien is hun laatste album uitstekend, dat komt op zeker in mijn top 10 over 2018. En dit Schotse trio maakte het waar met hun electro-rock en dan lijkt het erop alsof er met zangeres Lauren Mayberry een klein meisje op een groot podium (KluB C, in dit geval) staat, maar charisma heeft ze wel.

06 A Perfect Circle – Pinkpop Landgraaf (NL) – 16/06/2018
Ook deze band bracht in 2018 een album uit, dat mijn top 10 over dit jaar haalt. Als je daarnaast de beste rockzanger van nu in dienst hebt, is dat ook live een garantie voor een uurtje vermaak van de opperklasse. APC klinkt tegenwoordig ook meer als Tool en dat vind ik persoonlijk niet jammer.

05 Marmozets – Pinkpop Landgraaf (NL) – 16/06/2018
Op de vroege zondagmiddag in de tent naast het hoofdpodium staan op Pinkpop is geen gemakkelijk tijdslot voor een groeiende band, maar met hun schroeiende punkrock bleek Marmozets en vooral ook zangeres Becca MacIntyre, die over het podium bleef razen, beter dan de sterkste kop koffie om het publiek in een klap wakker te schrikken. Paramore on steroids was een subgedachte!

04 Kid Creole and The Coconuts - RABOzaal Parkstad Limburg Theater (NL) – 22/09/2018
Puur jeugdsentiment, qua muziek. ‘Tropical Gangster’ was één van mijn allereerste gekochte 2 LP’s (die ander was ‘Skunk’ van Doe Maar). The Coconuts waren voor 2/3 vernieuwd, door een paar prachtige Nederlandse exemplaren, respect voor de uitstekend uitgevoerde dansjes, die oude muziek blijft ook fijn, zeker uitgevoerd door een fijne band en de Kid is ook nog steeds ‘cool’. Het totaalpakket zorgt voor deze hoge rangschikking.

03 A-Ha – Bospop Weert (NL) – 14/07/2018
Nog meer jeugdsentiment, al gaat hun historie bij mij, net iets minder ver terug. A-Ha was in die tijd natuurlijk een hitmachine van jewelste, al die fijne singles kwamen dan ook voorbij. Het trio had ook een uitgebreide backing-band en een een mooie lichtshow. De stem van Morten had nog niks van zijn frêle kracht ingeboet, gewoon genoten van een prima show.

02 Greta Van Fleet - Pinkpop 2018 (NL) – 17/06/2018
Beter laat, dan nooit. Het hoogtepunt én de ontdekking van Pinkpop 2018 liet op zich wachten tot de laatste uurtjes van het festival. Ik kende al wat muziek van deze heren en wilde er op zeker bij zijn, want de verwachtingen waren hoog. En die losten ze volledig in, ondertussen is er al veel kritiek op de heren, dat ze te zeer een Led Zeppelin-kloon zouden zijn, maar ik dacht in die tent de hergeboorte van echte rock ‘n’ roll te aanschouwen. Beter goed gestolen als slecht origineel (en ik was nooit een echte LZ-adept)!

01 The Killers – Rock Werchter (BE) – 06/07/2018
Van oudsher ben ik Killers-fan ik heb hen al enkele keren mogen aanschouwen en voor mij heeft Brandon Flowers de beste uitstraling van een rockzanger sinds Freddy Mercury. Hij doet je als publiek geloven, dat je bij iets bijzonders bent. Overigens hoorde ik later dat hij backstage minder tevreden was, maar ik had The Killers al enkele jaren niet meer gezien en ondanks het feit dat er 2 vervangers in de tourband zitten, klonk het weer extreem fijn in mijn gevoelige oren. Alsof je op een wolk naar huis vliegt na afloop en je het plezier wilt uitschreeuwen.

Als laatste staat meestal een vooruitblik naar concerten in 2019 op het programma, de keuze van festivals is nog variabel, Bospop en Pinkpop liggen voor de hand, daarnaast wie weet … Suikerrock was zeer aangenaam in dit jaar en zelfs Sziget met een goede programmering sluit ik niet uit, waar ik wel al kaartjes voor heb zijn Nathaniel Rateliff & The Night Sweats en Godsmack (een uitgesteld concert uit 2018), maar het grote nieuws is toch wel de terugkeer van Tool op de Europese podia, en daar ben ik natuurlijk bij!

Mijn mooiste concert dit jaar was dat van John Cale in Paradiso. Het braafste concert dat van Alt-J in het Amsterdamse bos. Het grootste concert: Beyoncé en hubby (die tot mijn verbazing veel beter was) in de JCArena. DTRH vond ik een belevenis, met het zeer feestelijke concert van De Jeugd van Tegenwoordig en de toffe AndersonPaak. Mijn treurigste concert Nick Cave (in zijn rol als sentimentele messias, die mij van mijn fandom genas) en übercool David Byrne.
Waar ik graag bij was geweest: Janelle Monae in Paradiso.

Damien Jurado alleen in de Lutherse kerk en met gitarist in Zwolle. Beide keren werd ik vergezeld door mijn vriendin die het ook prachtig vond. Wat een innemende persoonlijkheid en uitstekende songsmid.

Dit jaar Pinkpop, Lowlands, Le Guess Who?, Rewire, TodaysArt, Welcome to the Village en ADE meegepakt. Vorig jaar BKS, maar dit jaar was ik in Londen in die periode. Daarnaast meerdere losse concerten, ik kom uit op het volgende lijstje:

1. Colin Stetson - Le Guess Who? - Utrecht
2. James Holden & The Animal Spirits - Rewire - Den Haag
3. The Pharcyde - Simplon - Groningen
4. Ivo Dimchev - Motel Mozaïque - Rotterdam
5. Moses Sumney - De Nieuwe Kerk - Groningen
6. Rone - TodaysArt - Den Haag
7. Ho9909 - Lowlands - Biddinghuizen
8. Joris Voorn - ADE - Gashouder Amsterdam
9. The Prodigy - We Are Electric - Liempde
10. Chemical Brothers - AFAS - Amsterdam

Daar net buiten vallen concerten van o.a.:
Kendrick Lamar
Patrick Watson
Oneohtrix Point Never
Laurie Anderson
CunninLynguists
Ame
Still Corners
Blanck Mass
Bicep
Nakhane
Liam Gallagher (sfeertje hoor)

Ivo Dimchev, mazzelaar.

Concerten Top 2018
1. The Slow Show @ Royal Exchance Theatre, Manchester, 18-12
2. EDITORS @ Vicar Street, Dublin, 16-10
3. ISLAND @ KoKo, London, 23-5
4. Shame @ Rotterdam, Rotown, 27-4
5. Whispering Sons @ AB, Brussel, 20-10
6. Boxer Rebellion @ Maassilo, Rotterdam, 03-3
7. Otzeki @ Melkweg Up, Amsterdam, 01-5
8. Villagers @ Pandora, Utrecht, 28-11
9. Stereo Honey @ Pandora, Utrecht, 17-2
10. Alvvays @ TolhuisTuin, Amsterdam, 06-3
11. Black Honey @ Hedon, Zwolle, 07-11
12. The Twilight Sad @ TolhuisTuin, Amsterdam, 17-11
13. The Beths @ PaardCafe, Den Haag, 30-10
14. Palace @ Cinetol, Amsterdam, 12-10
15. AgarAgar @ IntotheGreatWideOpen, Vlieland, 01-9
16. DjangoDjango @ IntotheGreatWideOpen, Vlieland, 01-9
17. GoGoPenguin @ Paradiso, Amsterdam, 09-3
18. The Fratellis @ Academy, Manchester, 23-3
19. Meadowlake @ SeeLab, Scheveningen, 29-9
20. METZ @ IntotheGreatWideOpen, Vlieland, 30-8

Ranking voelt als oneerlijk, omdat het appels en peren zijn en de inzet van zo veel bands boven verwachting is en omdat ik van nog veel meer concerten intens genoten heb. Een rijke oogst met in totaal 70 acts, want festivals en goede supports tellen gewoon volwaardig mee.
En dat wat je van ver haalt snel nog lekkerder is, zal wel geen verrassing zijn. Ben niet vies van een hit&run naar Manchester, London, Dublin, Balfast of Brussel. Dan is Amsterdam of Utrecht gewoon thuis.

The Slow Show gaf eenmalig concert in hometown Manchester om aan te kondigen dat 2019 het terugkeer jaar wordt met Album #3. De 4 nieuwe songs verspreid over de setlist zijn zonder uitzondering juwelen. Gelaagder, meer dynamiek en met samenzang.

EDITORS zag ik eerst in de Z-Dome. Verschrikkelijk al dat vuurwerk, confetti en babbelend publiek. In UK zijn ze minder groot dan in de lage landen en staan dus ik behapbare zalen. The Vicar Street te Dublin is een geweldige concertzaal waar sfeer en geluid optimaal waren. Avontuurlijke setlist, tomeloze inzet en een praatje met de hele band achteraf maakte het feest compleet.

ISLAND speelde hun grootste show in KoKo te London. Een sfeervol Victoriaans theater waar 1400 man los gingen op een perfecte show. Blijf me er over verbazen hoe onwaarschijnlijk goed Rollo, Toby, Wolf & Jack zijn. ieder voor zich en als viertal een niet te stopen trein. De hoofdrede waarom ik fan ben. In februari gaat de eerste tour van 2019 al weer van start.

Shame in Rotown was op afstand de meest energieke show van 2019. Need i say more.

Whispering Sons presenteerde hun succesvolle Album in de AB.
Heb ze inmiddels als velen keren zien optreden, daarom kan ik met recht zeggen dat dit hun beste, meest intensieve show was ooit. En wat zijn ze ink korte tijd gegroeid tot een hechte, super strak spelend collectief.

Zag de Boxer Rebellion vorig jaar 5 maal. Maar favo was het concert in de Maassilo te Rotterdam. Heel fijne nieuwe locatie, waar te weinig gebruik van wordt gemaakt. BoxerRebellion speelde een denderende rockshow, terwijl hun akoestische album anders deed vermoeden. Gelukkig maar.

Otzeki gaf in de Melkweg Up een hemelse show. De onweerstaanbare beats en ritmebliepjes van synthVirtuoos Joel maken Otzeki Life niet alleen heel dansbaar, het is vooral een broeieringe belevenis door de extroverte zanger Mike.

Villagers in Pandora. De ideale zaal voor Conor O’Brien om de Art to Swim tour af te sluiten. En wat een lef om alle tracks van het nieuwe album op de setlist te zetten. Zijn vernieuwingsdrang kent geen grenzen, waardoor oudere songs weer in een nieuw jasje werden gehezen. Pure klasse.

Stereo Honey ook in Pandora. Zag ze eerder op Eurosonic, dat was al heel erg goed, Maar wat een vooruitgang in z’n korte periode. Waarin strak werd door geschreven aan nieuwe songs en waar intensief spelen duidelijk hoorbaar zijn vruchten afwerpt.