Waar zie je mij voor aan Huns and Posers???

In da good old days Southside Johnny in Paradiso ook 2,5 uur.

west had het over totaal 10 nummers, dus ik ging er vanuit dat het om dat aantal ging. Excuses, jou latere post zie ik nu pas. Met 14 nummers is het inderdaad een ander verhaal, maar dat vind ik alsnog aan de lage kant als er twee uur is gereserveerd voor je optreden. Maar goed, zoals al eerder gezegd verschilt dat enorm per artiest. Als de intermezzo's bij een groot deel van het publiek in de smaak vallen doe je het gewoon goed.




Nou ja, twee regels over het feit dat ik me iets kon voorstellen bij de gemengde gevoelens van een deel van het publiek. Dat zou ik niet direct als een mening typeren. De rest van mijn post heb ik gewijd aan concerten waar ik zelf wel bij was.

Bij een ticketprijs die begint van €35 is 13-14 nummers echt wel aan de lage kant hoor. De meeste artiesten zouden dan amper een uur spelen. Bij dit soort shows zie ik de setlist toch veel eerder richting de 20 nummers gaan.

Kan iemand de precieze setlist wellicht even toevoegen dan? Dan weten we zeker om hoeveel nummers het ging. Benjamin Clementine Concert Setlist at De Doelen, Rotterdam on November 28, 2017 | setlist.fm

Als ik hem zou weten dan zou ik het doen. Tijdens optredens zit ik zelden met een notitieblok op schoot mee te turven wat er allemaal langskomt . En in het geval van Clementine zitten nog niet alle titels van zijn nieuwe plaat in mijn hoofd. Ik ken ieder nummer maar weet niet in alle gevallen de juiste titel eraan te koppelen.

Yes zou dan 7a 8 uur spelen

Stel hij speelde zo'n acht nummers van het tweede album en vier van zijn eerste, dan zijn dat maar 12 nummers op 2 uur. Met gemiddeld 5 minuten kom je op ongeveer de helft van de tijd muziek. Dat is veel te weinig. En de rest van de tijd vulde hij dus ook nog eens op met de 'beruchte' ( ) intermezzo's.

Als je nu leest dat hij recent in Polen 18 nummers speelde, dan kan je toch wel begrijpen dat een aantal MuMe bezoekers vonden dat de heer Clementine helaas flink is doorgeslagen met zijn geouwehoer. We overdrijven die veel te lang durende, saaie, soms irritante 'praat intermezzo's' niet, al zeker niet voor ons gevoel.

Edit: en nu hou ik erover op.

Stuur je CV even naar de NPO, tav Diewertje Blok; voor het Sinterklaasjournaal is een vacature van een Zeur-piet.

Herinner me een Prince-concert, waarin Prince gezeten achter een witte vleugel in zo'n 10 minuten een potpourri van zijn hits afwerkte - tot ergernis van vele fans - vervolgens opsprong en zei: "you don't wanna hear this boring music" (oid).

Daarmee het ongelijk van Paul Weller bewijzend: The public does not always get what the public wants - immers: content is king, de artiest is "in charge" - of zijn management.

De setlist staat online. Vijftien nummers die per stuk langer dan vijf minuten duurde. Zoals ik eerder al zei, het viel allemaal best mee met de 'praat intermezzo's'.

Gretz, geen idee waarom je het graag wilt maar je wens is verhoord, hij staat online!

Pandemoniun!

Zeg Bemoeial Piet: was jij dinsdagavond aanwezig met al jouw commentaar?

12 nummers, 15 nummers: het zal allemaal wel. De intermezzo's waren zo verschrikkelijk, dat je niet alleen uit de flow werd gehaald , maar steeds geïrriteerder werd. Het viel kortom helemaal niet mee, voor een aantal MuMe bezoekers en die hebben dat ook duidelijk gemaakt. Het heeft dus geen zin om jouw 'gelijk' te halen via een setlist or what so ever. Ik vond het 'concert' niks, zal het niks vinden en heb het voorlopig ook gehad met deze artiest.

Misschien moet je dan de juiste dingen opschrijven. Dat je het niets vind ik je goed recht en zal mij bovendien een spreekwoordelijke rotzorg zijn. Maar onwaarheden opschrijven (1/3 van de tijd muziek) om je mening te onderbouwen lijkt mij niet nodig en daar wijs ik je op. That's it, niet meer en niet minder.

Zoals ik al een paar keer heb gezegd, ik vind het jammer dat sommigen zich zo hebben laten afleiden en daardoor geen leuke avond hadden. Maar, begrijp ook dat er een aantal personen onder wie ikzelf was die daar geen enkele last van hadden en het optreden wel op waarde wisten te schatten.

Gisteren voor de zesde keer Mac DeMarco gezien in Paradiso. En zoals verwacht draaide de show voornamelijk om het dit jaar verschenen album This Old Dog, dat het aan de reactie van het publiek goed heeft gedaan. Verder werden er natuurlijk ook genoeg oudere nummers gespeeld, waarvan een beetje opmerkelijk maar twee van Salad Days. Niet geheel onverwacht zorgden deze oudjes voor de meeste feestvreugde bij het publiek.
Natuurlijk ontbraken ook niet de vele grappen en grollen, het is ten slotte een Mac DeMarco optreden en dan ook nog de laatste van deze Europese tour. En ook al weet je dat je dat krijgt bij zijn optredens, het blijft toch leuk. Net zoals het enige minpunt voor mij van de avond en dat was de gebruikelijke covers intermezzo. Normaal gesproken duurde die een minuut of tien, maar werd deze keer gerekt naar een dikke 20 minuten, net even wat te lang om leuk te blijven maar de hele band leek het wel erg leuk te vinden .

Gisteravond eindelijk een concert bijgewoond van de Belgische wereldster Jan Swerts die met name met zijn album Jan Swerts - Schaduwland (2016) veel indruk heeft gemaakt op mij. Jan is een bijzonder mens en schrijft zijn ellende (lees zijn verhalen op internet maar eens) met zijn liedjes van zich af. Dat levert een aantal boeiende albums op. Jan trad op in het cultureel centrum Muze gelegen in het mondaine Heusden - Zolder (B) Hij speelde zijn album Schaduwland integraal en wilde tussen de nummers geen applaus, dat verstoorde de setting. De band bestond uit Jan op piano, 2 gitaristen, drummer/percussie en een strijkkwartet. Muisstil luisterde de zaal naar een weergaloze uitvoering van dit album, vervolgd door 1 nummer van voorloper ‘Anatomie van de Melancholie’. 75 minuten later - ook zo van tevoren aangekondigd - was het voorbij. Jan nog even kort gesproken na het concert. Hij stond zelf achter zijn merchandise stand. Een bijzonder mens inderdaad.

Helemaal mee eens en dat laatste is hartstikke mooi!

Daar was ik graag bij geweest zeg! Het is zo'n prachtig mooi album en dat dan integraal live.

Je moet hem zeker nog live gaan zien west, Swerts is het 100% waard.

Was hemels om Schaduwland integraal te mogen horen! Ik zag hem in oktober in Beveren en dat is voor mij een van de mooiste concertren van 2017.

Ik zie net dat hij binnenkort in de buurt van Antwerpen optreedt. Kijken of me dat lukt.

Mooi! Toen ik hem zag in oktober speelde hij in de bisronde ook nog twee andere nummers van zijn debuut Weg, zie Jan Swerts Concert Setlist at CC Ter Vesten, Beveren on October 14, 2017 | setlist.fm
Bij jullie enkel nog Een Verlangen Naar Ontroostbaarheid?

Oh ja, hij speelt nog in Schoten op deze tour. Jammer dat dat op een donderdag is en niet in het weekend, anders had ik nog eens kunnen gaan.

Klopt "Verlangen naar Ontroostbaarheid" met het verhaal erbij van de schrijfster die de basis voor dit nummer vormt (pas overleden). Wel het vinyl exemplaar van Weg gekocht. Trilogie op vinyl compleet.

2 december 3-4 acts voor de prijs van 1 kaartje op TicketSwap € 11,25 incl. (norm. € 19,29 excl. lidm.)

Paradiso grote zaal 19:30 (support) Laurel / 20:30 Oh Wonder

Paradiso kleine zaal 20:00 Dillon / 22:00 Confidence Man

Gelukje vandaag, niet alleen vanwege een kaartje voor de halve prijs maar ook dat het optreden van Dillon niet in de Tolhuistuin (Amsterdam Noord) plaatsvond maar toch in de kleine zaal. Deze act stond op mijn verlanglijstje maar ook Oh Wonder en Confidence Man. De laatste twee waren te combineren omdat de ene pas zou beginnen na afloop van de ander. Wel haasten want wederom rijkelijk laat dit koopje bemachtigd.

Singer-songwriter Laurel was al 10 minuten bezig toen ik voor de ingang van de Paradiso stond en tegen een rij wachtende aankeek van een paar honderd man. Er is blijkbaar iets niet volgens het boekje gegaan want deze mensen hadden al lang en breed binnen moeten zijn. Via een gaatje in het hek voorgedrongen en zo nog maar 20 man voor mij... nou ja man, eigenlijk vrouw of liever meiden maar dat viel toe nog niet echt op. Haasje-repje de grotendeels lege grote zaal in om nog 3 nummers te pakken van deze zangeres, die mij weinig kan boeien. Geeft ook niks hier kwam ik niet voor. 3*

In de kleine zaal is het akelig stil met slecht 10-15 man dat voorspelt niet veel goeds maar gelukkig loopt de zaal in een kwartiertje nog redelijk vol, bijna half vol. De in Duitsland wonende Dillon is in Brazilië geboren maar op mij komt ze Frans over. Ik ken haar pas een paar weken sinds hun nieuwe album Kind (2017) uit is. Hier op MuMe als Folk / Electronic geduid maar je kunt deze gemakkelijk met de laatste van Sevdaliza Ison (2017) vergelijken. Ze wordt ook met Björk en Lykke Li vergeleken, maar minder Poppy en minder experimenteel wat mij betreft. Trage pompende beats met bijna Ambient synths die koperwerk-achtige klanken produceren. Veel laag, veel te laag van die Bas tonen die in de Hip Hop / R&B vaak gebruikt worden om anderen te imponeren over hoe goed je stereo wel niet is: "Je kunt de bass echt voelen". Deels blijkt dit een technisch probleem omdat Dillon's DJ / toetsenist een probleem heeft met de koptelefoon.

Zodoende worden de eerste nummers met veel te harde beats de zaal in gepompt waar geen oordop tegenop kan. Na wat slechte communicatie tussen de DJ en hun mannetje bij de mixer en de Paradiso techneut die de monitors bediend komt er eindelijk hulp. Dillon stopt de show en spreekt streng de zaal toe, om dit niet te filmen en is ook nog licht geïrriteerd als ze een bevestiging krijgt dat dit een vervelende onderbreking in de show is. Ze wil niet dat 'we' dat bevestigen. Ook zou ze laten 'haar' podium opruimen en ontdoen van tasjes en andere zaken die daar niet horen. Ja, ik heb het meer acts zien doen, maar komt wel een beetje arrogant over, vind ik. Maar gelukkig niet heel storend, dat waren wel die twee 'toeristen' achter me. Zij was waarschijnlijk Italiaans en hij Spanjaard / Portugees / Catalaan / Latino - is mij niet duidelijk geworden. Ze kakelden werkelijk tijdens elk nummer hardop en tijdens een paar nummers zongen ze beiden nog eens boven de zang van Dillon uit. Dit was echt irritant. Want Dillon en haar DJ hadden in hun muziek Downtempo Ambient stukjes opgenomen en dan wil je niet dat dit verstoort wordt door gekakel. Daarnaast is Dillon's stem vrij laag en daardoor ook al lastiger te verstaan, zeker met oordoppen in. Net als het nieuwe album van Sevdaliza is het ééntje waar ik langzaam voor warm loop. Er staat weinig op dat je catchy kan noemen, en dat wat het wel is zoals Contact Us vind ik een niemendalletje met een inhoudsloos refrein, "You've Got To Contact Us, Contact Us, Contact Us". Bijna de hele show is bewust matig belicht en ook probeert Dillon mensen te weerhouden van het filmen, door haar hand op te steken. Ondanks alle negatieve zaken ben ik tevreden met wat ik hoorde... het was grotendeels wat ik ervan verwachtte. 3,5*

Tot het einde bij Dillon gebleven dus miste ik de eerste 35 minuten van het Engelse Oh Wonder die fijne Indie Pop / Electro Pop / Synthpop maken die neigt naar Romantisch en naïef en een klein beetje melancholisch. Ze zouden passen tussen London Grammar en The xx aldus de Paradiso website. Zangeres Josephine Vander Gucht (Zeeuwse naam?) doet me denken aan Lauren Mayberry van CHVRCHES inclusief de dikke plateauschoenen! De muziek van Oh Wonder is alleen minder pompend dan van hun collega's. Maar er zitten een paar heel aanstekelijke nummers bij die niet alleen uitnodigen tot meezingen maar ook om te dansen. Zanger / gitarist / toetsenist Anthony West maakt het duo Oh Wonder compleet maar het is vooral Josephine die de aandacht trekt, met haar prachtig glimlach en pretoogjes, die in de knallers ook nog eens fijn in het rondspringt in haar korte zwarte jurkje. In de zaal zie ik heel veel vrouwen of liever gezegd meiden: 15 - 23. Slechts enkele jongens in de zaal, ik kan me niet herinneren ooit bij een optreden te zijn geweest waar er minder jongens/heren waren, ik schat slecht 10-15% en wie heet hoeveel daarvan hetro Slechts 40 minuten gezien maar genoeg voor 4,25* Morgen staan ze er weer, gaat het zien! - ook dat is uitverkocht maar op TS bleven 11 kaartjes met korting onverkocht, misschien morgen ook wel? Wellicht zie je dan ook een bakvisje wat traantjes wegpinken wanneer ze haar favoriete nummer mee kan zingen vlak voor het podium.

De avond was nog niet voorbij want circa een kwartier later zou het Australische duo Confidence Man aantreden in de kleine zaal, die nu wel snel helemaal volloopt. Stipt op tijd verschijnen twee gesluierde heren op het podium voor achter de drums en de synths. Hun gezicht blijft de gehele show een mysterie maar ze doen wel vol enthousiasme mee en zorgen voor extra sfeer. Ze spelen eerste een compleet nummer zonder zang, Nu-Disco / Syntpop / Electro Pop zou je hier bij kunnen denken. Klinkt goed maar toch ontbreekt er wat mij betreft een fijne zang of in elk geval had er meer melodie-partijen in gemogen. De meeste nummers vanavond zijn zeer dansbaar en worden vaak abrupt gestopt waardoor je plots dus een moment hebt voor applause. Maar niet dat ze daar veel mee doen, soms verdwijnen de zangers plots van het podium zonder boe of ba te zeggen. Ook geen dankjes richting het publiek. Het heftig dansende zangduo bestaat uit een zanger met gay-looks en aardig afgetraind lichaam plus een zangeres die vooral verveeld probeert te kijken en licht-arrogante teksten zingt. Het is natuurlijk een act maar de eerste paar nummers dacht ik echt dat ze het waren, verveeld, irritant, arrogant, afstandelijk. Maar is deel van de act helaas werkt zoiets ook averechts in dat je het publiek niet genoeg kan opzwepen. Zoals gezegd de muziek was goed dansbaar maar zou na 3 nummers al vervelen tot de Club-muzak die Dance Pop / House heet. Er waren / zijn maar een drietal nummers beschikbaar op Spotify maar ze konden wel 40 minuten vullen. Ook als 3 nummers instrumentale waren die gebruikt werden door de zangers om van outfit te wisselen. Er kwam ook nog een fles bubbels te voorschijn die op podium geopend en deels genuttigd werd, de 'glazen' werden daarna het publiek ingegooid! Ze droeg een opvallend korte rokje waarbij je net de onderkant van de billen kon zien en wanneer zij haar handen in de hoogte stak haar witte slipje net zichtbaar werd. Nog meer zag je wanneer ze wild aan het dansen was. Met opzet natuurlijk, deel van de act: teasing. Als het muzikaal nog net iets aantrekkelijker maken, iets minder arrogant spelen, iets beter dansen (ook al was dit behoorlijk intensieve - was ook wat slordig en zonder te veel bezieling - kan deel van de act zijn). 4*

Haha ik was ook bij Oh Wonder - met mijn vriendin en een vriendin van haar - en ik dacht aan het begin per ongeluk bij One Direction beland te zijn. Nog nooit zoveel gillende meisjes bij een concert meegemaakt.

Concert zelf was goed, de meeste nummers bleven live goed overeind en het duo heeft een innemende podiumpresentatie, bijna vertederend. Wel zaten er flink wat schoonheidsfoutjes in, vooral in het begin zaten zowel Josephine, als Anthony er paar keer flink naast.

Gisteren een post punk festival gezien

Fools Of Liberty maakt meer indruk op mij dan 5 jaar geleden, echt een band die teruggrijpt op de donkere wave van begin jaren 80.
Animal Youth uit Brussel, erg energiek en maakte op mij een hele goeie indruk. Eigenwijze composities vol overgave uitgevoerd.
Desperate Journalist uit london, ik vind de plaat ook goed, maar live klinkt het als een klok. Zangeres Jo is niet de meest spraakzame, en had veel interesse in de Jupiler flessen die voor haar stonden, maar het klonk ontzettend goed, beter nog dan op de plaat. Intensief bandje op het podium.
De avond werd afgesloten door Soviet Soviet plaat Endless vind ik geweldig, helaas kwam dit vanavond minder uit de verf. Veel hetzelfde hoewel Alessandro Costantini erg veel gaf. De gitarist die nauwelijks bewoog had er meer moeite mee, en keek steeds naar Allesandro of hij het wel goed deed.

4-12 Sevdaliza Tolhuistuin, Amsterdam Noord. Normaal ca € 20 incl. via TicketSwap € 11 incl. 4,25*

Eigenlijk hoopte ik op een goedkoop kaartje voor Alice Cooper in 013 maar dat kwam veel te laat. Ik had de setlist gezien van recente optredens en kreeg er veel zin in maar helaas uitverkocht en duur, niet alleen kaartje maar ook nog het reizen. Zowel voor Sevdaliza als Alice Cooper bleven er genoeg onverkochte kaarten over. Snap niet dat mensen niet met hun vraagprijs dalen, 50 a 80% van de originele prijs is veel beter dan 2x nop. Enfin dan maar de setlist als afspeellijst en hopen dat Alice volgende jaar terug komt.

De Urban (of is het über-)sensuele Sevdaliza is even andere koek Het is zo'n zangeres die ik ken omdat mijn vriendin ook af en toe naar een concert wil. Ze heeft een fijne voorkeur voor fout acts en matige zangeressen die met een bombastische show indruk maken (lees Madonna). Dus ik probeer dan acts te vinden waar ook ik van kan genieten, al is het alleen maar visueel De exoot Sevdaliza is een Perzisch Nederlandse zangeres die van het Nationale basketbal team de overstap maakte naar de entertainment. Ze is dan ook niet petite uitgevallen, lang en sportief gebouwd maar met veel meer rondingen dat een gemiddelde sportvrouw. Autodidact heeft ze leren zingen en het componeren van muziek mbt van Ableton (=moderne sequencer, heb ik al vaker gezien bij live-shows). Verder is ze sporadisch als DJ actief.

Mijn vriendin en ik hebben één van haar eerste live shows gezien circa 2,5 jaar geleden in de Sugar Factory te Amsterdam. Toen in een piepklein zaaltje dat met 50 man uit z'n voegen barstte. Intiem dus en onwennig maar toen al zag je dat ze ver zou kunnen komen. Toen was er amper één EP uit en circa 7 nummers op de setlist dus een kort optreden. Maar wel met de zekerheid dat je je favoriete nummer zult horen. Toen al bijzonder gekleed, ze stond in haar favoriete basketball broek gecombineerd met een witte jas of jurk die je dan weer met de nouveau riche of tenminste arm candy associeer. Een mooie jong vrouw die toen 27 was (1 september 1987). Die spannende en soms energieke Electro Urban nummer maakte op de eerste EP's maar die duidelijk zich aan het ontwikkelen was naar een intiemer geluid waarin subtieler met beats en synths omgaan wordt. Haar debuut album Ison (2017) is daar het jongste resultaat van. Een album waaraan ik moest wennen, voor een Electro Pop Rock fan is dit eigenlijk te rustig en te minimaal muzikaal aangekleed. Vandaar dat een Alice Cooper show me meer aansprak.

Gisteren stond ze in Amsterdam Noord, Tolhuistuin. Maar net als de show 2,5 jaar eerder begon ze wat later, toen een uur later, gisteren circa 15-20 minuten. Dit was de laatste show van haar huidige Europese tour, maar ik zag dat er al nieuwe optreden gepland staan voor Australië en Europa in januari / februari (nog geen Nederland maar wel de Botanique in Brussel). Helaas maakte de rookmachine overuren en was de show grote gedeeltes spaarzaam belicht. De zware beats werden gelukkig niet overstuurd, onnodig hard, de zaal ingestuurd maar ik moest helaas wel oordoppen in want een aardig plek vooraan was er alleen voor de speakers. Het geluid was redelijk goed, zang had er iets harder in gemogen. Op podium een drumkit en een DJ/toetsenist, de drummer heb ik geheel gemist, ik had ook niet de indruk naar een live-drummer te luisteren, dus misschien meer voor de show. Ook voor de show een tenger gebouwde danser met (West?)Afrikaans uiterlijk. In het begin vond ik deze jongen erg irritant want zo geweldig waren zijn bewegingen niet, slordig, hectisch, weinig vloeiend bijna het tegenovergesteld van wat Sevdaliza deed. Later bedacht ik dat dit misschien ook zo bedacht was. Zijn kronkelende bewegingen werden gaandeweg ook wel aantrekkelijker. Wat ook mooi was dat het contact tussen hem en haar. Of eigenlijk hoe ze zoveel mogelijk dat proberen te voorkomen maar wel rakelings dicht op elkaar zitten, staan, liggen. Hoofd tegen hoofd en rug tegen rug mocht dan wel maar verder niets. Wat dat betreft erg Oosters suggestief maar kuis. Sevdaliza danste af en toe wat wild maar werd duidelijk door haar hoge hakken geperkt. Ook gewaagd, hoge hakken bij een lange vrouw, meestal vermijden ze dat, (een dood) zonde natuurlijk

Op de setlist zover ik kan beoordelen dezelfde 14 nummers als eerder in Berlin, waarmee ze ongeveer 1,5 uur op podium stond. Ik meen Haunted ook gehoord te hebben, van haar bijdrage aan een single van STWO. Sevdaliza is niet meer de schuchtere jonge vrouw van 2,5 jaar geleden, ze begint haar show apart schaars gekleed in zwart colbertje waar ze waarschijnlijk niet eens een bh droeg. Dat schudde goed bij het dansen en ook haar bevallige billen waar goed te zien. Een paar keer hoopte/bevreesde ik dat we een nipple-gate incident zouden meemaken. Maar de dikke rook verpeste elke kans om zo iets werkelijk mee te maken mocht het gebeuren, wat het niet deed. Je krijgt als je haar zo ziet het gevoel dat ze graag meer wil laten zien. Veel prikkelende foto's ook op haar Facebook, geboren om creatieve kleding te dragen.

Heel veel 'trage' nummers van het nieuwe album maken wel dat het meer een luisterconcert is dan een uitbundige show. Sevdaliza moest dan ook een aantal keren de zaal aanmoedigen om wat leven te generen. Dat is dus de keerzijde van een album vol ingetogen beats, spaarzame zang. Als ze zou verhuizen naar Londen, Ibiza, New York of L.A. dan zou ze geheid zo een miljoenen contract op zak hebben. Wellicht dat dit nog komt... ga haar zien nu ze nog in kleine zaaltjes speelt, ook als je haar muziek niet meteen ziet zitten. In essentie gaat het over relatie's en menselijke dilemma, niets nieuws maar wel mooi om te zien hoe ze zich ontwikkelt als een baby die leert te communiceren via een beperkt aantal woorden. Alleen is dit een stuk leuker om naar te kijken

Gisteren Blaudzun gezien in Utrecht stadsschouwburg. Dit was de laatste voorstelling van zijn Teargun theater tour. Hij begon alleen akoestisch en daarna kwam zijn band erbij, erg mooi en beter dan zijn normale opstelling.

10/12: Tank86 - Het Hijgend Hert, Breda (prijs: 5 euro)

Tank86 stopt ermee na 13 jaar. Vooral de tweede plaat Obey maakte indruk bij mij en daarom is het jammer dat daar de boel eindigt. De band speelt nog een kleine afscheidstour die komende vrijdag eindigt in de Little Devil in Tilburg, maar gisteren nam de band alvast afscheid in thuisstad Breda.

Het Hijgend Hert is een gezellig café met een grote bar in het midden. Als je de band goed wil zien, moet je dus helemaal achteraan of helemaal vooraan gaan staan. Natuurlijk ben ik voor de laatste optie gegaan. De band speelde 75 minuten met een mooie balans tussen de twee albums (Rise en Obey). Van begin tot eind weet de band zonder zang volledig te boeien. Een enthousiaste performance en ijzersterke instrumentale proggy stoner met vernuftige maat- en tempowisselingen, dynamische composities en moddervette riffs. Ook zijn de gitaristen overduidelijk zeer goed op elkaar ingespeeld, de harmonieuze partijen werden zeer goed gebracht.

Een band die op internationaal niveau speelt, maar die erkenning in kleine mate kreeg van het publiek. Ze laten in ieder geval een sterke discografie achter. Bedankt!

Jerry Williams, Sugarfactory Amsterdam, 11 december 2017 (met Gretz, blur8 en mijn innerlijke bakvis)

Niet zo zeer een recensie, maar meer een herbeleving van mijn avond. Voor de persoonlijke archieven dus. En eventueel de kleinkinderen. "Ah, dus zo hebben opa en oma elkaar ontmoet!"

“IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIEEEEEK!!!!!!!!!!” was mijn initiële reactie toen ik eind oktober stuitte op een bericht van Jerry Williams waarin ze een optreden in de Sugarfactory aankondigde. In haar uppie, enkel ondersteund door de akoestische gitaar waar het allemaal mee begon. Ik had in 2017 nog geen Nederlandse show van haar verwacht en in zo’n intieme setting ga je haar ook niet snel meer zien. Vermoedelijk was ik derhalve de allereerste met een kaartje. Voor mij al bijzonder genoeg: ik ben een behoorlijke newbie in de muziekscene en heb tot voorheen ook nooit bewust een kaartje voor een gig gekocht; Ik wilde de eerste keer dan ook bewaren voor iets speciaals. Voor wie Jerry Williams niet kent even een korte introductie: ze is 22, komt uit Portsmouth en houdt van curry. Oh, en ze is het liefste, leukste en mooiste meisje ter wereld.

Ik werd wakker met sneeuw, wetende dat ik Jerry’s smile zou zien in de avond. Het was oprecht Sneeuwpopdag. Maar dat had ook wel een beetje minder gemogen! Het volledige thuisfront had me al afgeraden te gaan. “En wat als je strandt onderweg?” opperde mama. “Onverstandig Niek”, zei papa. Meh, verstandig zijn doe ik wel als mij een keer wordt aangeboden om messengooiend door een brandende hoepel te springen ofzo. Geen enkel moment heeft het door mijn hoofd gespookt om niet te gaan. Uiteraard niet zeg. Ik had er, mocht het zo ver komen, een nachtje slapen op het station voor over. En nu ik er bij ben geweest moet ik zeggen: thank Glob! Slechts een schamel vijftiental mensen had de barre tocht naar Amsterdam overleefd. Eén van hen was Jerry zelf, net op tijd vanuit de UK voordat ook op Schiphol de pleuris begon uit te breken. Nogmaals: thank Glob!

Het voorprogramma werd verzorgd door Banner. (punt intended), een singer-songwriter uit Den Haag en onderdeel van de Popronde. Hij deed wat hij moest doen en wist een bijzonder vol geluid uit zijn akoestische gitaar te krijgen. Muzikaal gezien echter niet helemaal mijn cup of tea (van het singer-songwriterras hoor ik dan ook liever het vrouwelijk geslacht) en hij keek ook een beetje moeilijk tijdens het spelen van zijn nummers, maar als opwarmer an sich prima en het was ook wel een vriendelijke gast. Na twee nummers te spelen zonder enig contact met het publiek te maken was ik even bang dat hij ons leek te vergeten, maar gelukkig besloot hij daarna dat het wel tijd was voor een babbeltje. “Jerry is pas net ingevlogen en heeft een lange reis gehad dus jullie moeten haar wel wat liefde geven.” Dat komt wel goed, meneer Banner..

Had iemand de verwarming aangedaan? Nee hoor, het was mijn vlam die zich van achteruit de zaal richting podium begaf, daarbij ook vlak langs me scherend. Jerry heeft een behoorlijk bijzondere kledingsmaak - vandaag had ze een halve zebra over zich heen getrokken - maar haar staat alles. Ze strooide wat blaadjes op de grond, veelal steekwoorden mocht ze iets vergeten (niet wetende dat er een souffleur pal voor haar neus stond). En de setlist. Die bevatte, ondanks dat de show in totaal misschien net iets meer dan een uurtje duurde, twintig nummers. Twintig! Ze had dus voor iedere bezoeker een persoonlijke serenade kunnen doen en dan waren er nog een handvol nummers over. Ze bedankte de zaal voor hun komst in dit barre weer en liet weten dat ze onwijs veel zin had in haar eerste Nederlandse headlineshow.

De eerste drie nummers waren ook de drie eerste nummers van haar recentste EP. Mother, toch de geroutineerde leadsingle, had wat opstartstruggles. Stukkie tekst kwijt en later zat haar gitaarspel een beetje in de knoop, dit tot Jerry’s verontschuldiging. “I’m screwing up, probably 'cause I’m way too excited to be here” redt ze zichzelf eruit, en de zaal lijkt hiermee definitief ontdooid. I’m Not In Love With You is een nummer waar haar zang live soms wat moeilijker uit de verf kan komen maar vandaag was ie foutloos. Na het immer charmante Velcro was het tijd voor een tweetal nog niet uitgebrachte nummers, die ik al wel kende. Van Cocktails With My Cousin was het fijn om eens de akoestische versie te horen, waarop het oudere Stones volgde. Een stukje van dat nummer is recent nog toegepast in Let’s Just Forget It dus ik had verwacht dat ze het definitief de rug had toegekeerd, dus dit was wel een erg aangename verrassing. Verrast was ook Jerry, na afloop van het nummer. “I can’t believe someone sang along for like the whole song!” Boem, ik was betrapt, vanaf nu was er geen weg meer terug. “But it’s so old!” riep Jerry, zichtbaar lichtelijk in shock dat iemand uit Nederland daadwerkelijk de moeite had gedaan om buiten de gebaande Spotifypaden te treden. “It’s still on YouTube though!” reageerde ik. “And it will be forever,” stelde ze me gerust. Gelukkig maar. Want nooit in mijn leven meer naar Stones kunnen luisteren, ik moet er niet aan denken.
Hierna was het tijd voor, jawel, een nummer waar ik nog nooit van gehoord had. Fijn, want zo kon ik ook nog een keer on the spot totaal verrast worden door de schoonheid die Your Friends, Not Mine bleek te zijn. Babe en David at the Bar (geschreven naar aanleiding van een gesprek met een alcoholist aan de bar; Jerry is nog steeds naar David op zoek) zijn heerlijke meewiegers. Vermoedelijk dommelde ik daarom ook in want tegen de tijd dat Lavender Fields aanbrak bevond ik mij plots in een droom. De eerste akkoorden van de opener van haar debuut-EP zijn te herkennen uit duizenden en dus floepte de titel er bij mij uit voordat Jerry zelf de tijd om het aan te kondigen, waarop ze in de lach schoot. Ze keek me even aan en sprak me toen aan met de magische woorden (en ik bevat het nog steeds niet): “I love you.” Vlinders! Kriebels! “I love you too,” zei ik maar terug, van het moment gebruikmakend. Zo Banner., u vroeg om liefde?

Daarna wist Jerry me nogmaals te verblijden. A Hairdressers Called Sids prijkt, samen met Notes en Film Noir, bovenaan het lijstje van mijn favoriete Jerrynummers en hem in deze gemoedstoestand live horen bevestigde haar pracht nogmaals. Tot zover mijn moment, tijdens Curecover Boys Don’t Cry was het even aan Fred. Mijn kersverse MuMemaatje was de hele gig al behoorlijk op dreef maar tijdens de “song Jerry wished she’d written” stal hij pas echt de show, gossiemijne zeg. Vond Jerry ook: “This must be one of the happiest shows I’ve ever played. I’m smiling so much it hurts!” Daarna was het de beurt aan L’s Song, oooh zo lief! Stalker (roept iemand mij?) wist de bravoure van de bandversie te behouden en bij Boy Oh Boy (die ik volgend jaar nomineer voor de Witte Trui, dus leer hem maar vast kennen) gingen de remmen volledig los. Het contrast kon niet groter met Gameshow, de andere van de twee nieuwe. Ook de meest persoonlijke, aangezien Jerry deze schreef naar aanleiding van het eerste verlies ooit van iemand die haar dierbaar was. Je zag Jerry ook even tegen haar tranen vechten. Ik vocht mee. Samen wonnen we.
Maar dat was maar voor even. Want Film Noir (this song I wrote when I wasn’t very well and lost my voice, so I wrote it in my head) volgde direct en toen kon je me wel echt oprapen. Niet één, maar twéé nummers van mijn holy trinity op deze avond, aweeeeeee!
Na het geslaagde Let’s Just Forget It was het tijd voor Grab Life, haar nieuwste single en mijn huidige Afrekeningkraker. Akoestisch net iets anders want zonder de Irene en zo. Maar dat lieten we natuurlijk niet zomaar gebeuren, en dus stelde ze dat bij: “I can try to fit it in, I don’t know how it will turn out.” En ja hoor: bij de bridge aangekomen wees ze plots met haar vingertje mijn kant op en staarde me indringend aan. Ik dacht voor een split second: wooow, wat nu weer? Maar gelukkig had ik hem rap door en wist wat me te doen stond:
…
…
…
IREEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEENEE
De rest van het nummer werd dan ook overstemd door een totaal beduust lachende 123p. Wat de fok was er gaande deze avond?
Jerry sloot de reguliere set af met Left and Right, maar we wilden natuurlijk meer. Jerry zou Jerry niet zijn als ze daar geen gehoor aan zou geven en dus volgde de ijzersterke cover van Jamie T’s If You Got The Money. Hopelijk krijg ik deze nog een keer in bandvorm te zien want daar spat het plezier van af.

Wat. Een. Avond. De kleine zaal onderstreepte nogmaals de charme van een intieme setting en Jerry wist er het maximale uit te halen. Misschien staat ze een jaar (en album) later wel voor een honderdvoud van wat er nu aanwezig was. Ik gun het haar van harte. Nu is ze echter nog mijn kleine geheimpje. Terwijl ik mijn vingers weer laat glippen over mijn kersvers aangeschafte Cold Beer/Sids-dubbel-EP en de woordjes die Jerry erop geschreven heeft:

Niek
I love you!

Ik ook van jou Jerry

Wat een leuke recensie, Niek!