Is er iemand op de site bekend met het Dour Festival? Ik heb de Line-Up van vorig jaar gezien er daar staan echt moddervette bands tussen, die niet echt bekend zijn bij het grote publiek (veel Europese metalbands).

Heb je een link naar een site waar dat staat want ik heb er nog nooit van gehoord...

http://www.dourfestival.be
het festival WAS van 15-18 juli 2004

Even bumpen hoor, dit topic.

Wie gaan er dit jaar allemaal naar Dour? Ik las dat Bloompje gaat en ik ga ook. Nog meer mensen? De programmering is echt angstinboemend goed en het kost maar 69 euro (voor 4 dagen festival!).

Ja, sorry. Heb sinds vandaag werk. Dus het wordt toch even sparen. Ik ga volgend jaar wel . Jammer, want alleen al voor Bright Eyes en The Faint was ik gegaan!

Sorry dat je werk hebt?
Feli!

Die 2 spelen volgende week ook in Paradiso!

Ik weet het. Misschien dat ik ga.
Maar ik vond ook ergens op het net dat Conor Oberst dood zou zijn gevonden in Parijs. Dat zal hopelijk wel een grapje zijn zeker?

Que?!!

[edit] Nee, dit is overduidelijk een zieke hoax. [/edit]

Ongeloofelijk toch dat mensen zich hiermee bezig houden.

Herman, hoe was het??? Wie en wat heb je allemaal gezien en meegemaakt?

Ik heb heeeeel veel gezien en meegemaakt, zal kijken of ik het vanavond nog in een lang bericht kan stoppen. Ik moet eerst even een programma terugvinden, dan kan ik kijken wat ik ook alweer heb gezien.

Dour staat toch nogal bekend om z'n nogal rommelige , onhygiënische , overmatig druggebruik - reputatie . Maar naar het schijnt groeit dit fetsival meer en meer en was het dit jaar dmv van grotere subsidies een goed alternatief voor de grotere festivals ...

Dat is het dus elk jaar. Voor hetzelfde geld heb je vier dagen Dour of een dag RockinPark. Schande dat ik nog nooit ben geweest.

De Belgische regering heeft de subsidie voor Dour voor volgend jaar verdubbeld, geloof ik.

Ik zal later vandaag (hoop ik) nog wel even een verslag schrijven.

Dag 1.

Donderdag 14 juli

Vandal X – De eerste band waar we een stukje van zagen. Binnen 1 nummer waren we er achter dat de tent ‘Dans La Maison De La Prairie’ vanmiddag was ingeruimd voor hardcorebands, dus al snel lieten we Vandal X – bestaande uit slechts een drummer en gitarist en bijzonder veel herrie makend - voor wat het was.

We gingen naar de Popbitch tent, alwaar Major Deluxe speelde en het wachten was op M83. MD klonk een beetje als de Franse Belle & Sebastian: mooie, rijkelijk geïnstrumenteerde popliedjes. Ideaal om bij te zitten en weg te dromen.

M83 stond gelijk geprogrammeerd met Isis, een band die me van alle kanten was aangeraden. Toch ging ik liever naar M83, want daar ken ik de laatste twee albums van en die vind ik zeker de moeite waard. Het optreden was erg sterk, maar geluidstechnisch viel er toch wel wat op aan te merken. Het rockte wel erg hard en de zang en synths waren minder prominent aanwezig dan op de albums. Wel opvallend was de outfit dan de zanger. Ik heb zelden zo’n versleten spijkerbroek gezien; er zat ter hoogte van zijn achterwerk een scheur die letterlijk zijn hele taille besloeg. Desalniettemin het eerste hoogtepuntje van Dour. Al mijn favoriete nummers kwamen langs en ik kreeg meteen zin de muziek van M83 weer thuis te draaien. Van anderen hoorden we dat Isis ook erg goed was geweest.

Daarna was het tijd om wat te eten en de rest van het festivalterrein verder te verkennen. Uiteindelijk belandden we bij Hexstatic in de Marquee tent. Ik had Hexstatic wel ’s op plaat gehoord en ik vond er eigenlijk weinig aan, maar dit was wel een waanzinnig goed optreden en derhalve de verrassing van de dag! We liepen eigenlijk op de bonnefooi naar binnen, omdat er op dat moment geen andere bands waren die we graag wilden zien. Hexstatic staat bekend als de ‘visual crew’ van NinjaTune en kwam (ze zijn met twee) DJ’en op Dour. Ze mixen beelden synchroon met de muziek en dat was echt een doorslaand succes, want iedereen die ik na afloop sprak was er laaiend enthousiast over. Het hoogtepunt was toch wel het stukje 50 Cent dat werd gesampled (met een fraaie drum ‘n’ bass-beat eronder). Uit In Da Club werd “Go” (van “Go Shorty, It’s Ya Birthday) gesampled. Op elke tel hoorde je ‘Go’ en zag je telkens nieuwe beelden van G. Bush met naast hem een foto van een aap die telkens dezelfde gelaatsuitdrukkingen had. Verder ook dingen als Nancy Sinatra (leuke beelden van dansende beatmeisjes) en We Will Rock You van Queen met een enorme vette hiphopbeat (mooie diss naar diegenen die dachten dat het hele Queen-nummer gedraaid zou worden ) waarvan ik me afvraag waarvan het ook alweer is. Het lijkt me wel een mooie zoektocht op Google waard.

Toen Hexstatic afgelopen was, speelde Vitalic al een tijdje op The Last Stage, een van de buitenpodia. Alhoewel Vitalic een van de zaken was die ik vooraf het liefst wilde zien, heb ik het maar bij een nummer of 4, 5 gehouden. Hexstatic was te leuk om eerder bij weg te gaan. Achteraf een goede keuze, want Vitalic was voor mij wel een tegenvaller. Het album is bij vlagen fantastisch, maar op een buitenpodium klonk het een beetje makkelijk allemaal. De nummers die ik hoorde (toch nog Poney, La Rock en My Friend Dario) waren groots, maar het werd allemaal vrij vlak ingemixt en dat was een beetje een domper na het geweldige mixwerk van Hexstatic. Iedereen die een beetje kan beatmixen had die avond Vitalic kunnen uithangen.

Daarna naar de Dance Hall gegaan, waar die avond/nacht veel electro was. Eerst een heel stuk van Kiki’s set aangehoord. Kiki is een Duitser die op Bpitch Control (van Ellen Allien) zit en vorig jaar het bijzonder fijne Run With Me uitbracht. Het was fijne electro (bpm 130 ofzo, ideaal voor mij) en meneer Kiki had het zelf ook overduidelijk naar zijn zin. Hier (het was inmiddels na 12en) viel het me wel op dat sommige mensen in het publiek wel een beetje erg ver heen waren. Kiki werd uiteindelijk overgenomen door labelmaatje Paul Kalkbrenner. Dat ging wel heel vloeiend. Er kwam een tweede tafel met apparatuur aanrijden met alle apparatuur netjes ingeplugd en binnen 5 minuten stond ie te draaien, zonder dat er een stilte viel. Een mooie overgang van Kiki naar Kalkbrenner. Ik ken het werk van Kalkbrenner nog niet, maar wat ik hoorde van zijn set klonk erg fijn. Helaas moest ik al snel weg, want ik wilde heel graag Jaga Jazzist zien.

Jaga Jazzist was het volgende hoogtepunt van de dag. Alhoewel de laatste plaat me toch een beetje tegenvalt in vergelijking met de eerdere albums en EPs, konden de nummers die ze ervan speelden me live wel bekoren. Het is eigenlijk een soort postrock, maar dan op de jazzmanier. Het was wel een oorverdovend lawaai, Jaga was qua volume zeker de hardste band van die dag en misschien wel het hele festival. Opvallend was de drummer, die ook de aan- en afkondigingen van nummers deed en het publiek ondermeer toesprak over Jaga’s vorige concert op Dour, dat de band zeer goed was bevallen. Zelden zo’n goede drummer gezien. Vooral toen op een gegeven moment zijn kruk wegviel (hij zit op het puntje van zijn stoel) en gewoon doorging. Ik zou zelf wel even de draad kwijt zijn, denk ik. Ik was niet de enige die Jaga geweldig vond, want de band kreeg een enorm applaus en kwam nog twee keer terug voor een toegift. Een van de toegiften was een snoeiharde en razendsnelle versie van een van de eerste nummers van The Stix, waarvan de titel me even ontschoten is. Toen ze nog een derde keer terugkwamen begon het publiek weer te juichen, maar helaas kwamen ze alleen helpen het podium af te bouwen. Volgens mij zit het wel goed tussen Dour en Jaga.

Daarna wilde ik nog naar Felix Da Housecat. Een paar jaar geleden was ik helemaal weg van FdH en luisterde ik behoorlijk wat naar zijn DJ-sets en (mix-)albums, maar op de een of andere manier was het er nog niet van gekomen hem live mee te maken. Hij draait toch best vaak in NL (en België), maar ik was hem steeds misgelopen. Hij draaide vandaag na Kalkbrenner in de Dance Hall, die inmiddels stampvol was. Aangezien ik er weinig voor voelde me de tent in te worstelen, heb ik het maar voor gezien gehouden en FdH gelaten voor wat het was. De muziek die hij op dat moment draaide klonk ook weinig belovend: Another Brick In The Wall met een lompe beat eronder. Ik was ondertussen ook al best wel moe (het was iets van kwart voor 3 en ik had de nacht vantevoren maar 4 uur geslapen) en besloot de drukte en herrie te laten voor wat het was en de camping op te zoeken. De volgende dag hoorde ik dat het inderdaad niet heel best was geweest. Volgens mij draait FdH behoorlijk commercieel op dit soort festivals.

Later meer over dag 2.

Wat je zegt klopt allemaal wel. Het festival was dit jaar weer wat groter dan vorig jaar. Volgens de organisator zat de camping voor de eerste keer vol. Ik denk dat er zo'n 50,000 mensen waren. En langs de hekken waren nu ook de nodige pisbakken, waardoor mannen veel minder zomaar tegen een hek aan plasten. Volgens een vriend die vorig jaar ook op Dour was, was dit een aanzienlijke verbetering.

Organisatorisch had het ook wat strakker gekund: bij de ingang waren 6 poorten en slechts 2 waren er ingeruimd voor de mensen die het hele festival gingen. De wachttijd bedroeg daar een uur en bij de andere poorten was dat hooguit 2 minuten. Mijns inziens hadden ze beter 4 poorten voor die mensen in kunnen ruimen en 1 poort voor de dagjesmensen en 1 uitgang.

En wat betreft het drugsgebruik: ik heb het idee dat de Fransen behoorlijk losgingen op Dour. Sommige mensen vragen gewoon iedereen of ze XTC hebben en toen ik ergens rond een uur of half zes 's nachts over de camping liep, zag ik in een tent ook een cokeplankje rondgaan. Ik werd er niet echt veel blijer van. Natuurlijk gebeuren dit soort dingen op Lowlands ook wel, maar toch. Verder heb ik er niet veel van gemerkt, behalve dat je af en toe (vooral bij de dansdingen) mensen tegen kwam die wel erg ver heen waren. Ik vond het allemaal des te opvallend, omdat ik zelf had bedacht dat ik waarschijnlijk veel ging drinken (ik doe geen drugs behalve alcohol) en uiteindelijk op het hele festival maar 1 biertje en wat wodka-jus heb gedronken (naast veel water en cola).

Ik hoorde van een vriendin die er ook was, dat 13&God wel goed was. Toevallig die gezien? Zou beetje The Notwist-achtig zijn. Ze stonden blijkbaar maandag ook op de Gentse Feesten...

Ja, 13 & God was een van de hoogtepunten van heel het festival. Notwist met hiphop-invloeden. Ze deden ook nog een 'cover' van Pick Up The Phone.

Dag 2.

Vrijdag 15 juli

De eerste volledige dag op Dour begon laat. Onze tent stond op een goede plek, beschut door een rij bomen, waardoor de zon pas in de middag vol op onze tent scheen. Hierdoor konden we rustig uitslapen, zonder uit onze tent gebrand te worden. Vandaag was er ook geen haast geboden bij het opstaan: de eerste band die ik wilde zien was Sioen, maar die speelden pas tegen een uur of vijf. Een mooi moment om boodschappen te doen bij de plaatselijke supermarkt. Eenmaal terug trok ik de hitte niet zo goed, dus heb ik nog een tijd lang in de schaduw gezeten. Eerst bij de tenten, later bij onze afspreekplek op het festivalterrein met op de achtergrond de klanken van The Experimental Tropic Blues Band. Een liter appelsap en een flinke hoeveelheid water later, werd het dan toch tijd voor Sioen. Toen Sioen eenmaal begon op The Red Frequency Stage, voelde ik me niet helemaal lekker, dus uiteindelijk heb ik weinig van Sioen meegekregen. Wat ik hoorde klonk wel goed, maar wel erg Zita Swoon-achtig omdat de stemmen van meneer Sioen en meer Zita Swoon nagenoeg inwisselbaar zijn. Na Sioen was het wel zo’n beetje etenstijd en heb ik me koest gehouden en ondermeer The Subways laten schieten. Niet dat ik die kende, maar blijkbaar is het een leuk Brits gitaarbandje en op de een of andere manier kan ik daar maar moeilijk genoeg van krijgen.

Het optreden van Devandra Banhart kwam redelijk als geroepen. Deze folkhippie lijkt zo weggelopen uit de jaren ’60 en maakte eigenlijk de ultieme festivalmuziek. Heerlijk om je schoenen bij uit te trekken, in het gras te liggen en steeds verder weg te dromen. Ik sliep net niet helemaal, want ik hoorde nog wel dat Devandra het publiek opriep vooral het podium op te klimmen als ze zelf ook een liedje wilde spelen. En zo geschiedde na een tijdje. Een Franse jongen zong een zeer openhartig nummer over zijn vriendin die een jaar eerder aan anorexia was overleden. Een indrukwekkend moment. Van Devandra wil ik nog wel ’s wat albums horen.

Daarna speelde op hetzelfde podium Mike Patton’s Fantomas. Mike Patton zong ooit bij Faith No More, maar toen die band uit elkaar ging, stortte hij zich op Fantoma’s alsmede nog wat andere projecten, zoals Mr. Bungle, Tomahawk en ook Dillinger Escape Plan, met wie hij de EP Irony Is A Dead Scene (luister eens naar het geweldige When Good Dogs Do Bad Things) opnam. Fantomas op Dour was wel een belevenis. Ten eerste heb ik zelden zo’n groot drumstel gezien. Ik geloof niet dat ik de drummer nog gezien heb toen hij zich eenmaal in het gevaarte bevond. Daarnaast was de muziek ook erg bizar: avant-gardistische metal waarin vaak geen structuur, laat staan afgebakende liedjes vielen te ontwaren. Desalniettemin was het wel een genot om te zien wat Mike Patton allemaal kan met zijn stem. Ik vraag me bijna serieus af of hij wel normale stembanden heeft. De geniale man deed nog een toegift ook, maar niet te lang: “It’s gonna be a short song, because I want to see Laibach! What are you still doing here? Go see Laibach!”.

Na Fantomas nog even langs de Dance Hall gelopen om een stukje Stereo Total mee te pikken, maar zo van net buiten de tent kwam dat toch niet over. Het eerste volledige optreden dat ik weer zag was dat van ive La Fête. Nu vind ik VLF best leuk en ken ik zelfs alle albums en de Schwarzkopf EP, een heel concert is toch wel een beetje veel van hetzelfde. Het begint altijd leuk, maar na een tijdje weet je het wel. Met de albums heb ik eigenlijk hetzelfde euvel. Ik moet wel in een heel vergevingsgezinde bui zijn wil ik het einde halen. Een opvallende cover van Jesus Christ Superstar kan VLF al niet meer redden en bovendien staan we te ver weg om ons te verbazen over het ongetwijfeld weinig verhullende pakje van Els Pynoo.

Na Vive La Fête speelde op hetzelfde podium Amon Tobin, die ik erg graag wilde zien. We drongen ons behoorlijk ver naar voren in de drukte, maar hadden gelukkig genoeg bewegingsruimte. Ik vind het moeilijk de muziek van Tobin te beschrijving, maar in essentie is het drum ‘n’ bass, zij het dat het nogal hectisch kan klinken en dat hij ook wel hiphop- en jazzinvloeden gebruikt. Al met al klonk het bijzonder geweldig. Ik was ook erg blij dat er een nummer van Supermodified – het enige album dat ik goed ken – langs kwam. Na een uur en een kwartier ongeveer viel de muziek opeens stil. Ik dacht even aan een technisch mankement, maar al snel werd duidelijk wat er aan de hand was. Mike Patton stond mee te kijken en dat had Tobin blijkbaar opgemerkt. Uiteindelijk gaf Tobin Patton een microfoon en knalde hij er een loeiharde versie van Slayer’s Angel Of Death (van breakcore-gezelschap Duran Duran Duran, heb ik me laten vertellen) in, waarop Patton tekeer ging zoals alleen hij dat kan: beatboxen, schreeuwen, krijsen. Fantastisch. Het hoogtepunt van Dour, wat mij betreft. Daarna werd nog geroepen om een toegift, maar gelukkig kwam Tobin niet meer terug. Beter dan dit zou het toch niet meer kunnen worden.

Daarna naar La Petite Maison Dans La Prairie gelopen, alwaar Mylo net afsloot en Erol Alkan zou gaan draaien. Ik had best graag wat meer van Mylo willen zien, maar we vielen binnen bij het laatste nummer: Drop The Pressure (hoe verrassend). Het viel me op dat er een heuse band op het podium stond en niet alleen een DJ, zoals ik verwacht had. Vrij snel na Mylo deed Erol Alkan zijn ding. Ik had hem twee jaar geleden al eens op Pukkelpop gezien, maar de onwaarschijnlijke mash-ups van toen (Beach Boys, Michael Jackson, 50 Cent, Nine Inch Nails en Justin Timberlake kwamen binnen 5 minuten langs) liet hij ditmaal achterwege. De set was behoorlijk op - soms wat lijzige - electro gericht. Het was zeker niet slecht, maar het was niet hetgeen waar ik op gehoopt had. Erol Alkan is voor mij toch de DJ die net zo gemakkelijk obscure nieuwe bandjes (White Rose Movement, The Long Blondes), als grote hits als oude klassiekers draait. Ik heb me d’r wel mee vermaakt en het was fijn This Is Sick van Solid Groove eens op hoog volume te horen, maar het was het toch niet helemaal.

Na Erol was het tijd om naar de camping te gaan, voor een after party en wat nachtrust.

het was wel erg typisch dat met name de zaterdag en zondagmiddagen geen mens nog energie overhad en bijna iedereen in de wolken leek te bivakkeren, maar behalve de ton marihuana die hiervoor verantwoordelijk moet zijn geweest viel het nog wel mee met dat overmatige gebruik.

nu snoep ik zelf af en toe ook wel eens tijdens festivals en heb ik op een zwak moment ook een uur lang elke zonnebril lopen aanspreken die ik tegenkwam, maar het enige wat ik vond was wat ephedra en paddestoelen. later in de nacht waren er zeker wat tripkikkers aan het rondspringen, maar veel minder dan ik gewend ben van lowlands.

rommelig kwa organisatie was het zeker. de 2e dag zag ik hele groepen tussen de door hun vrienden opzijgeschoven hekken naar binnen glippen om zo aan de entreegelden en -rij te ontsnappen. de water voorziening was belabberd, na een halve dag stond er al vanuit alle windrichtingen een rij van een half uur voor de kranen pootje te baden. alleen als tegen de avond iedereen op het festivalterrein rondloopt kon je snel je kans grijpen, maar helaas, dan ben je daar zelf ook...
de toiletten waren vies en er werd nog steeds veel gepist op willekeurige plekken tussen tenten en tegen de hekken, pisbakken of geen pisbakken.

na afloop van vive la fete dreigde het even mis te gaan. er waren duidelijk veel te veel dagkaarten verkocht, gelukkig leken een uur later alle 20.000 ik-kom-alleen-voor-vive-la-fete-bezoekers in een klap het terrein weer verlaten te hebben.

muzikaal was het een grandioos festival. nog nooit heb ik zo'n variatie aan concertbelevingen tijdens 1 festival meegemaakt. het maakte weinig uit waar je naar binnenstapte het was toch allemaal wel goed, en dat is lekker ongekommerd rondbanjeren.

er zaten wel uitschieters tussen. voor mij waren dat DAAU, Millionaire, Hood, Television, Sayag Jazz Machine, The Young Gods en 13&God (dat uit Notwist-leden bestaat).
volgend jaar weer!

In Muziek > MusicMeter Live! > Dour 2006:

De eerste namen van Dour zijn alweer even bekend. Voor 70 euro krijg je 4 dagen festival, waar zo'n 200 bands en dj's zullen optreden.

Al geboekt zijn:

Kill Your Idols (usa)
Roni Size & Mc Dynamite (gbr)
Andy C (gbr)
*Miss Kittin (fra)
Puppetmastaz (deu)
Tiken Jah Fakoly (civ)
Elephant Man (jam)
DK7 (irl / swe)
*Bonobo live (gbr)
Ignite (usa)
*Nathan Fake (gbr)
The Haunted (swe)
The Datsuns (nzl)
*T. Raumschmiere live (deu)
Shelter (usa)
Ed Rush & Optical (gbr)
High Tone (fra)
Groundation (usa)
Bauchklang (aus)
Birdy Nam Nam (fra)
*Swayzak live (gbr)
*The Whitest Boy Alive (deu) (met Erlend Oye)
*Erlend Oye dj set (nor)
*WhoMadeWho (dnk)
Les Trois Accords (can)
Black Bomb A (fra)
Fonky Family (fra)

De sterretjes zijn jouw tips?

Bauchklang is echt een aanrader!!!

Het zijn een stel beatboxende mannen, maar als jij je ogen dicht doet dan lijkt het alsof je een hele band hoort spelen, echt geniaal.

De dingen die ik wil gaan zien. Er zitten nog wel meer leuke dingen bij. Ik denk dat veel mensen hier de Datsuns wel leuk zullen vinden, maar aangezien ik die zelf al 2 keer gezien heb, staan ze nu niet zo hoog op de prioriteitenlijst.

OK, dat moet ik onthouden.

> An Pierlé & White Velvet
> Andy C
> Animal Collective
> Apocalyptica
> Art Brut
> Bauchklang
> Bell Orchestre feat. members of Arcade Fire
> Birdy Nam Nam
> Black Bomb A
> Collabs 3000 (Speedy J & Chris Liebing)
> Das Pop
> Death By Stereo
> Dillinja & Lemon D dj set
> DK7
> Ed Rush & Optical
> Eek A Mouse
> Elephant Man
> Erlend Øye mc & dj
> Fonky Family
> Goose
> Groundation
> Hermano
> High Tone
> Hyper live feat. Leeroy Thornhill
> I Am X
> Ignite
> Infadels
> Janez Detd
> Kill Your Idols
> La Caution
> Les Trois Accords
> Luciano & Andrew Tosh
> Miss Kittin
> Nada Surf
> Nathan Fake
> Nervous Cabaret
> Oomph!
> Primal Scream
> Punish Yourself
> Puppetmastaz
> Roni Size & Mc Dynamite
> Shelter
> Space dj'z
> T.Raumschmiere live
> The Dandy Warhols
> The Datsuns
> The Gossip
> The Haunted
> The Panacea
> The Real Mc Kenzies
> The Whitest Boy Alive feat. Erlend Øye
> Tiken Jah Fakoly
> Troy Von Balthazar
> Two Gallants
> WhoMadeWho
> Within Temptation

En Primal Scream! En Infadels! En T. Raumschmiere. Leuke festivalmuziek wel.

En weer een pak nieuwe namen!

www.dourfestival.be