Weet iemand zowat de verschillen tussen de campings (voordelen/nadelen - sfeer - locatie). En welke ligt het dichts bij die Carrefour (of Delhaize weet niet meer)?

Pff wat een heerlijk schema'tje panjoe, dat wordt genieten!

Zoo, hier kijk ik ook heel erg naar uit!

Mijn schema is iets als dit:

Donderdag:
16:45 - 18:00 DJ System D
18:00 - 19:15 Icicle
19:15 - 20:30 Etherwood
20:30 - 21:45 Metrik
22:00 - 23:00 The Subs
23:00 - 00:00 Bonobo
00:00 - 01:00 Addisson Groove
01:15 - 02:30 Gramatik
02:00 - 03:30 Jeff Mills
03:30 - 05:00 Chris Liebing

Vrijdag:
16:10 - 17:00 Onra
17:00 - 19:00 King Shiloh Soundsystem
19:00 - 20:30 Raekwon
20:30 - 22:00 Claptone
22:00 - 23:00 Kolsch
23:00 - 00:00 Nas
00:30 - 02:00 Paul Kalkbrenner
02:20 - 03:55 Gorgon Sound vs Dubkasm ft. Solo Banton
03:15 - 05:00 Jackmaster & Oneman

Zaterdag:
20:30 - 21:30 BBNG
22:30 - 23:30 Madlib
23:30 - 01:00 KOAN Sound
00:30 - 01:45 Machinedrum
02:00 - 03:00 Plastician vs Hatcha ft. Crazy D
03:30 - 05:00 Joker vs Swindle

Zondag:
14:45 - 16:00 Crash
16:00 - 17:15 Acid Arab
17:15 - 18:30 Trippy Turtle
18:30 - 19:45 Stwo
20:00 - 21:00 Joey Bada$$
22:00 - 23:00 Tyler the Creator
23:00 - 00:30 Len Faki
00:00 - 01:00 Foreign Beggars
00:45 - 02:00 Boys Noize
02:30 - 04:00 A-Trak

Tering, wat hebben jullie het druk zeg. Ik stel me zo voor dat ik 25% van bovenstaande artiesten ga bezoeken, wat in principe neerkomt op zo'n 10% in de realiteit.

Ik denk dat ik van mijn lijst ook maar een derde ga zien hoor. Dit zijn gewoon alle acts die ik interessant genoeg vind om te bekijken. De echte 'musts' zijn voor mij Darkside, Goldie, Onra, Nas, Madlib (tegelijk met Theo Parrish ), John Talabot, MCDE en Moodymann.

Freddie Gibbs komt trouwens ook niet, omdat hij niets meer van zich heeft laten horen...

Sta bij Darkside vooraan, wees op tijd. Worth it.

niet teveel zeggen spraylt, ik wil nog ruimte hebben (al ben ik nog niet 100% zeker dat ik ga)

Ah Forest Swords staat nu ook op de affiche, van een hele goede vervanger gesproken

Is Igorrr met live zangers? Ziet er wel cool en grappig uit, haha

Iemand een idee wat Madlib uit zijn hoed zal toveren? Want Theo Parrish vs. Madlib is best een groot dilemma.

Ik luisterde vroeger vaak hiphopmixen van hem en die waren heel goed, veel eigen beats afgewisseld met andere goede hiphop en abstracte, spacende muziek zoals Sun-Ra, maar ik heb geen flauw idee hoe hij live draait. Aangezien liveoptredens van hiphopDJ's tegenwoordig vaak een overkill aan trap bevatten verwacht ik dat dat bij hem nu ook wel zo zal zijn, maar ik hoop van niet.

Theo Parrish live lijkt me ook heel vet, maar die treedt stukken vaker op in Europa dus ik denk dat het minder erg is om die te missen.

Ik heb al ontzettend veel zin in Dour, maar om helemaal in de juiste sferen te komen heb ik even een playlistje gefixt met nummers van mijn favoriete acts:

Donderdag:
01. Etherwood - Give It Up
02. Darkside - Paper Trails
03. Bonobo - Ketto
04. Enei - Obsession ft. DRS
05. Gui Boratto - Beautiful Life
06. Goldie - Sea of Tears
07. Shadow Child - So High

Vrijdag:
08. Onra - I Wanna Go Back
09. Raekwon - Ice Cream ft. Ghostface Killah, Cappadonna & Method Man
10. Claptone - Wrong
11. Little Dragon - Place to Belong
12. Nas - Halftime
13. Paul Kalkbrenner - Aaron
14. Totally Enormous Extinct Dinosaurs - Tapes & Money
15. Alix Perez - Melanie

Zaterdag:
16. Cypress Hill - Hits from the Bong
17. Fred V & Grafix - Decades
18. Theo Parrish - 360@1:29on696 ft. Dumminie Deporres
19. Madlib - Song for My Father
20. The Hives - Hate to Say I Told You So
21. Fuck Buttons - Surf Solar
22. Pional - We Have Been Waiting for You
23. Machinedrum - Gunshotta
24. John Talabot - Without You

Zondag:
25. Stwo - Lovin U
26. Motor City Drum Ensemble - L.O.V.E.
27. Joey Bada$$ - Survival Tactics ft. Capital STEEZ
28. Moodymann - I'm Doing Fine
29. Tyler, the Creator - Yonkers
30. Ceephax - Quincy's Classic
31. Mr. Oizo - Halfanedit
32. Boris Brejcha - Lost Memory

Oké, bedankt Panjoe! Zo te zien ga ik me vaak in dezelfde tent als jou bevinden.

MCDE & Moodymann vs. Joey & Tyler is nog zo'n pijnlijk dilemma overigens.

De eerste dag begonnen bij Leaf House, maar vermits onze groep niet over een partytent of een ander schaduwcreërend object beschikte was het vooral even bekomen van de hitte die ons enkele uren had geteisterd. Al liggend, met de ogen dicht, Leaf House getracht tot mij te nemen... Bijzonder waren ze echter niet.

Het volgende optreden was het eerste waarnaar ik uitkeek: Son Lux. Hoewel ik enkel het hitje Lost It To Trying kende, was ik benieuwd of de rest van hun set hetzelfde niveau zou halen. Daarin slaagden ze vrij aardig. Vooral de drummer, die met zijn Aziatische roots en ongelooflijke overgave aan Bloc Party's Matt Tong deed denken, maakte indruk. Mede door de hitte en het vroege uur werd de energie niet volledig overgebracht naar het publiek, hoewel er aardig wat sfeer was. Kortom: een aangename, zij het geen onuitwisbare kennismaking met deze drie kerels.

Ook de volgende artiest op het programma trad op in La Petite Maison dans la Prairie. SOHN had me in 2012 omvergeblazen met zijn enorm aanstekelijke single The Wheel. Alles wat daarna kwam boeide me minder. Desalniettemin was ik benieuwd of hij me live van gedachten kon veranderen. En nee hoor... Ik zat vanachter te kijken en zag gewoon een erg arrogante man die vooral zichzelf fantastisch vindt. Saai optreden. Voor mij is SOHN nu al een 'one semi-hit wonder'. Had ik toch maar Future Islands gaan zien...

Een vriend van me stond intussen vanvoor aan The Last Arena; niet moeilijk, want er was amper volk komen opdagen voor Blood Red Shoes die ik eerder al had gezien op Pukkelpop vier jaar geleden. En buiten wat nieuw songmateriaal was er helemaal niks veranderd. Steve Ansell die zichzelf helemaal murw slaat met zijn drumsticks en ondertussen teksten hijgt in de micro en Laura-Mary Carter die wat mysterieus over het podium wandelt. Het beste moment was toen Laura-Mary begon te schreeuwen in een andere micro, iets wat me positief verraste. Het klonk even als een garagerockversie van Crystal Castles. Op het nieuwe album meer die kant opgaan, aub! Bescheiden bleven ze alles geven, en misschien wel terecht. Altijd leuk voor een uurtje, maar een grootse band zal Blood Red Shoes nooit worden. Leuk wel, dat zijn ze zeker.

Omdat Chet Faker mij niet erg boeien kan, besloot ik om samen met een andere kerel de Balzaal uit te checken aangezien één van mijn favoriete producers daar de decks betrad. Icicle mixte furieus en zette de tent letterlijk in vuur en vlam. Een mix van drum 'n bass en dubstep waarin ook plaats was voor The Prodigy's Firestarter. Hoogtepunt was ongetwijfeld zijn eigen Dreadnaught, waarvan hij een remix speelde en dan het origineel eraan mixte. Veel energie, heel leuke set, maar zo ontzettend heet...

De volgende act op het programma was Mount Kimbie. Enigszins jammer, want daardoor konden we niet naar Bondax of Trash Talk. Twee jaar geleden hadden we ze al gezien, maar omdat Made To Stray, Blood and Form etc. toen nog niet waren uitgekomen besloten we om ze nog eens live aan het werk te zien. Om met de deur in huis te vallen: het viel me lelijk tegen. Mijn favorieten Ruby en Would Know werden schromelijk over het hoofd gezien, terwijl ze bijna elk nummer veel te langdradig maakten en elke keer weer de gecreëerde vibe in het publiek langzaam lieten wegebben. Het was allemaal te traag, te sloom, te saai... Blood and Form moet zowat het enige nummer geweest zijn dat ongeveer gespeeld werd zoals op plaat en het zegt veel dat dat een verademing was. Ik geef Mount Kimbie graag credit omdat ze het wat anders proberen aan te pakken met wat live-instrumenten, maar dit was mijns inziens allesbehalve echt geslaagd. Gelukkig zijn sommige nummers (Field, Made To Stray, Before I Move Off) gewoon zo goed dat het soms wel snor zat.

Na zowat dik vier uur op de been te zijn geweest, was het even tijd voor wat slaap. Toen ik wakker werd stond Darkside op het punt te beginnen, al had ik niet meteen de fut om me in het feestgedruis te wagen. Allemaal lagen we vanachter naar het plafond van de tent te staren, terwijl Nicolas Jaar & Dave Harrington beats op ons afvuurden. En ik was best onder de indruk: alleen leed de show aan hetzelfde euvel als de soloshow van Nicolas Jaar op Pukkelpop 2012 en dat euvel heet 'te weinig diversiteit'. Altijd weer was er een soort van opbouw naar eenzelfde, ietwat saaie beat. Van veel percussieveranderingen werd ik weinig gewaar, maar dat kan ook zijn omdat ik in een slaperige roes was.

Dan ontstond er wederom een klein dilemma: Enei back to back met Mefjus, Bonobo of Boddika? Hoewel allevier de artiesten op mijn goedkeuring kunnen rekenen, koos ik uiteindelijk voor Boddika. Een portie drum 'n bass hadden we die dag al gehad en Bonobo op de main stage leek mij niet zo'n goed idee. Uiteindelijk had ik met Boddika in ieder geval geen act gekozen waar ik spijt van zou krijgen. Hoewel ik amper nummers herkende, was ik helemaal mee. Techno à la Swamp81 met weinig tierlantijntjes - met hier en daar uitstapjes naar acid techno - kan me altijd wel bekoren. Het samenwerkingsnummer Mercy met Joy Orbison bleek - zoals te verwachten - het prijsnummer van de set.

Mijn vrienden werden wat moe en besloten om na Boddika weer even te gaan zitten, terwijl Blawan op de achtergrond de Cannibal Stage aan flarden bonkte. Iets later gingen zij terug naar de camping; ik ging verder kijken hoe Blawan het ervan af bracht. Boenk boenk boenk boenk boenk. Eentonig: ja. En toch boordevol energie. De eentonigheid zorgde er jammer genoeg voor dat ook mijn kaars stilletjes aan uitgeblazen raakte, totdat hij ergens op het einde van zijn set zijn remix van Corpus Delicti erin smeet. Dat geratel en die distortion maakte me weer helemaal wakker.

De laatste act van de dag was Midland alwaar ik achterin de tent alleen zat los te gaan, wachtend op vrienden die van de Balzaal naar de Dance Hall afzakten. Ondanks dat ik slechts getuige was van een halfuur Midland ben ik er zeer positief over. Een leuke, diverse mix van verschillende (tech) house/techno-nummers. Props!

Scores op een rijtje van dag 1:
Leaf House: 5
Son Lux: 7,5
SOHN: 4
Blood Red Shoes: 7
Icicle: 8,5
Mount Kimbie: 6
Darkside: 7
Boddika: 8
Blawan: 6,5
Midland: 8

De tweede dag alweer wat later opgestaan en Psycho 44 jammer genoeg gemist. Van in de verte nog Dance, Motherfucker, Dance gehoord en dat klonk niet slecht. Dat betekende dat we maar net op tijd in de Boombox waren voor Onra die mij Aquarius liet morsen doordat ik per se de tent in wou rennen toen ik de begintonen van Fight Or Die hoorde. De eerste twintig minuten was ik ervan overtuigd dat ik één van de beste optredens van Dour 2014 aan het bewonderen was tot Onra plots met de volgende mededeling kwam: "Alright people, that's it for the Chinese shit. Now let's get to the funky shit." Weg sfeer. Gezapige funkbeats schoten nog een halfuur uit de speakers. Niet onaardig, zeker niet, maar ten opzichte van de toon die gezet was met alle Chinoiseries-classics was dit behoorlijk matig. Die twintig minuten zal ik echter koesteren, mede dankzij een knallend The Anthem.

De volgende naam die ik niet wou missen was The Notwist. Op zich had ik niet al te veel verwachtingen aangezien ik nog niet ondersteboven was geweest van hun materiaal, al hoopte ik dat ze live wat specialer waren dan op plaat. En dat bleek helemaal het geval te zijn! 6 schijnbare nerds - zelfs één met driekwartbroek - straalden veel speelvreugde uit en wisselden af tussen wat experimentelere nummers (Close to the Glass ) en wat meer rechttoe-rechtaanrock. Heel opmerkelijk beeld ook dat de man naast de frontman zijn elektronische apparaten bespeelde alsof het een Wii-console was. Raar en amusant om te zien. Daarbovenop droeg het effectief iets bij de aan de nummers! Enige minpunt is dat de zanger zijn Engels niet altijd even zuiver was. Other than that: splendid!

Daarna was er niet meteen een naam die onze aandacht opeiste, dus besloot ik om mijn niet-hiphoppende vriendjes toch maar mee te nemen naar Raekwon. Zij genoten er duidelijk niet van, en de wei leek dat ook niet ten volle te doen. Hoewel ik niet vooraan tussen de heads stond, vond ik het vrij opmerkelijk dat lines van de 36 Chambers-classics soms helemaal niet werden meegezongen. Ergens had ik ook medelijden met Raekwon dat hij zo moest teren op oude Wu-Tang classics en zijn eigen Only Built 4 Cuban Linx... Ach ja, al bij al best vermakelijk.

Terwijl de anderen naar Band of Skulls trokken volgde ik de hiphopmenigte van The Last Arena naar de Boombox voor The Underachievers, een hiphopcollectief dat al lang op mijn 'Te luisteren'-lijstje prijkt. Het was er echter nog niet uitgebreid van gekomen. Buiten T.A.D.E.D., Gold Soul Theory en Herb Shuttles kende ik niets. Wat me enigszins verraste was dat ze wel erg veel met trapbeats uit de hoek kwamen. De DJ, die een jaar of 13 leek, zat soms bovenop de tafels van zijn decks te springen, terwijl ook de twee frontmannen alles gaven wat ze hadden. Die overgave in combinatie met de harde beats zorgde voor een klein feestje en een erg leuk optreden.

Daarna was het tijd voor Little Dragon die ik twee jaar geleden al gedeeltelijk had gezien op Dour. Na drie acts volledig staand gezien te hebben was het weer even tijd om mijn beentjes te sparen. Wachtend op Little Dragon zag ik een man bijna stikken in z'n eigen kots wat best een vreemde ervaring was. Little Dragon liet zich wederom van z'n beste kant zien. Schattige Yukimi Nagano ondersteund door opzwepende popdeuntjes die live soms wat experimenteler werden aangebracht. Alleen jammer dat ik wat brak lag te prakken zodat ik weinig kon zien van wat er zich op het podium afspeelde.

Het hoogtepunt van de avond moest dan Nas worden die integraal Illmatic zou brengen. Ik moet zeggen dat ik vreesde voor een enorme teleurstelling... Nas bracht het er echter goed vanaf. Bij NY State of Mind stond het geluid nog een pak te stil, wat dat meesterwerk licht verpestte. Ik verschoot er eveneens van dat ik - terwijl we niet eens zo ver weg stonden van het podium - één van de weinigen was die "I never sleep, 'cause sleep is the cousin of death" meezong. De bende rondom ons zat veel harder mee te zingen op de tracks die mij minder in de oren klonken (If I Ruled The World en I Know I Can). Nas deed het in ieder geval erg goed, al kon hij zijn eigen flow van toentertijd soms niet meer volgen waardoor hij af en toe wat woorden skipte. Geslaagde headliner!

Een niet-hiphoppende vriend van me was intussen vertrokken naar Atari Teenage Riot, waar wij bijgevolg ook een kijkje gingen nemen. Net toen we aankwamen stapten ze blijkbaar met de voet wat van het gaspedaal. Desalniettemin spatte de energie ervan af en was het toch even alle hens aan dek bij m'n beenspieren. Jammer dat ik die niet volledig had kunnen meepikken!

Ten slotte de nacht ingegaan met een 40-tal minuten TC die enorm agressieve bangers afwisselde met melige remixen, o.a. van Happy van Pharrell. Had hij het maar enkel bij die bangers gehouden... Die genereerden behoorlijk veel energie terwijl de lauwe tracks de hele vibe platlegden. Na een paar tracks Noisia, die me op zich meer liggen dan TC, had ik mijn portie drum 'n bass wel weer gehad voor die dag. Op naar La Petite Maison voor het slotstuk van Hudson Mohawke en TEED. Hudson Mohawke had duidelijk zijn absolute knallers opgespaard voor het einde want zowel Cbat als Higher Ground passeerden nog de revue en lieten me volledig uit m'n dak gaan, zeker aangezien we ergens vanachter stonden en veel plaats hadden. Bij TEED voelde ik mijn beentjes moe worden hoewel hij met Spastik zijn set lekker inzette. Na dik twintig minuten besloten we toch naar de camping te trekken; moe maar voldaan.

Scores dag 2:
Onra: 7 (9 & 5)
The Notwist: 8,5
Raekwon: 7
The Underachievers: 7,5
Little Dragon: 7
Nas: 8
Atari Teenage Riot (30 min.): 7
TC (40 min.): 6
Hudson Mohawke (laatste twintig minuten): 9

Dat was me wel weer een beleving, zeg. Even een kort verslagje:

Op donderdag ben ik na wat minder boeiende optredens (o.a. Etherwood, die prima nummers draaide maar dat erg lelijk deed, en Mount Kimbie) pal vooraan gaan staan bij Darkside. Ik was erg onder de indruk: ze speelden hun nummers live foutloos, en de wat ruigere stukjes werden flink aangezet met een dikke bassline waardoor de hele zaal los ging. Het was snikheet, en het zweet spoot er aan alle kanten uit, maar ik heb geweldig genoten. Na uit te hebben gerust op verre klanken van Bonobo, wiens optreden vele malen beter klonk dan de teleurstellende set van vorig jaar, heb ik nog even goed staan djensen op Gui Boratto, om de avond af te sluiten met drum and bass - DJ Hype, Goldie en Audio, waarvan vooral de laatste goed was maar waarvoor ik echt geen energie meer over had.

Om te voorkomen dat ik weer zo vroeg zou opbranden zijn we de tweede dag heel laat naar het terrein gegaan, en begonnen met Nas. Die viel geenszins tegen, hij rapte foutloos en deed na heel Illmatic te hebben gespeeld nog een flinke medley waarin de belangrijkste tracks uit zijn latere werk in rap tempo achter elkaar kwamen. Hierna heb ik nog even staan draaikonten op Paul Kalkbrenner, niet echt Dourmuziek eigenlijk omdat het allemaal nogal ingetogen was maar het was zeker na de zware donderdag een welkome afwisseling. Na een beetje tussen de tenten te hebben rondgezworven streken we neer bij Totally Enormous Extinct Dinosaurs, die me verraste door flinke beuktechno te draaien. Eigenlijk was ik nu alweer opgebrand (vrijdag was ook wat het weer betreft de zwaarste dag) maar we togen nog even naar Alix Perez. Waar we hadden gehoopt op diepe drum and bass ging hij een beetje trap lopen draaien. Huilen met de pet op, want de paar d&b tracks die hij tussendoor draaide waren geweldig, maar toen er weer trap inknalde zijn we maar afgedropen richting de festihutjes.

Zaterdag was mijn dag. Na een leuk begin met Cypress Hill heb ik tot Madlib weer een beetje over het terrein gezworven, weinig verheffends (o.a. Fred V & Grafix) gezien, en met goede hoop kwam ik aan bij de Boombox. En Madlib stelde zeker niet teleur: hij draaide belachelijk veel (ik durf te wedden 50+ in een uur) belachelijk goede tracks, met belachelijk veel skills. Hij draaide, zoals ik niet al te hard durfde te hopen, eigen beats, classics, underground anthems en spacey nummertjes. Hierna togen we via The Hives richting Pional, waarvan ik maar weinig solowerk ken. Dit was voor mij de verrassing van het festival: hij speelde een liveset met een synthesizer, en speelde/zong al zijn nummers live in terwijl hij ze door elkaar mixte. Erg fijne poppy electronica, met wat meer pit dan ik had verwacht. Na daarna nog een tijdje te hebben staan dansen op vage acid techno in een of andere arty achterhoek (Le Terril) zorgde ik dat ik ruimschoots op tijd was voor John Talabot, die van 3 tot 5 (!) draaide. Van tevoren vroeg ik me wel af hoe dat zou worden; Johns muziek vind ik toch meer geschikt voor een wat vroeger tijdstip, als de lucht nog nazoemt van de avondzon. Ik was er een beetje bang voor dat zijn downtempo housemuziek niet echt zou passen midden in een Dournacht. Maar John schroefde het tempo op en overtrof zichzelf: hij draaide het eerste uur keiharde tech house en garage, godsgloeiend nice in elkaar overgemixt, en schotelde de opgewarmde zaal in het tweede uur melodische techno en tech house van het eerste uur voor: onder andere zijn refix van Pionals It's All Over kwam voorbij, persoonlijke favoriet KLHLI van Percussions (beter bekend als Four Tet) mixte hij feilloos over in Petters instant classic Some Polyphony, met even na vijven als euforische afsluiter de extended mix van de nieuwe single van Caribou. Godverdomme, wat een set. Toen ik nog vol van de adrenaline naar de hutjes terugliep hoorde ik, als klap op de vuurpijl, Left0 en J.Rocc op de achtergrond Park van Opgezwolle draaien. Wat wil een mensch nog meer?

Na deze dag was ik van plan het zondag rustiger aan te doen, maar het verslechterde weer stond me toe ook de zondag flink door te feesten. We begonnen met Stwo (van die stroperige bass, was wel lekker), en bleven vervolgens staan voor Motor City Drum Ensemble (die soulvolle house draaide die perfect was bij het zwakke avondzonnetje) en Moodymann (die me eigenlijk een beetje tegenviel na de funky tunes van MCDE). Omdat Moodymann niet zo'n indruk op ons maakte gingen we eerder weg om Tyler, the Creator te zien - maar die bleek zijn vliegtuig gemist te hebben en werd vervangen door Coely. Na even flink te hebben staan beuken op de acid van Ceephax, die aan het einde opbouwde tot een soort best prettige hardcore, hebben we de avond dansend op techno afgesloten. Eerst anderhalf uur Daniel Avery, die ons erg prettige techno voorschotelde; vervolgens nog eens anderhalf uur Ghost Culture, die uit een vergelijkbaar vaatje tapte maar toch een stuk rechtlijniger en saaier draaide; en tenslotte Mr. Oizo - maar toen was ik onderhand zo suf en dronken dat ik na tien minuutjes ben gaan slapen.

Al met al was dit een muzikaal erg bevredigende Dour, waarbij praktisch alle namen die ik belangrijk vond mijn verwachtingen toucheerden of overtroffen; alleen Alix Perez en in mindere mate Moodymann hebben me teleurgesteld. Verder merkte ik dat veel van de artiesten een tandje bijzetten voor Dour, en een stuk krachtiger en steviger draaiden dan ik van ze verwacht had - misschien heeft het terecht de reputatie dat iedereen zo naar de klote is dat dat tandje extra wel nodig is.

Beste optredens:
1. John Talabot
2. Darkside
3. Madlib
4. Pional
5. Nas
6. Motor City Drum Ensemble
7. Gui Boratto
8. Daniel Avery
9. Audio
10. Stwo

Klinkt als een heerlijke ervaring panjoe, met plezier gelezen. Misschien volgend jaar toch maar heen.

Dour is zeker een aanrader, ik ken geen festival in Nederland dat dit qua grootte en keur aan artiesten kan overtreffen. Na drie jaar op rij geweest te zijn denk ik wel dat ik volgend jaar een ander leip festival in Europa opzoek - maar dat laat ik een beetje afhangen van de line-ups.

Ik ben ook wel benieuwd naar de rest van het verhaal van Jens, ik vraag me af hoe hij die zaterdag heeft ervaren!

Het is ook niet zo eentweedrie mijn muzieksmaak maar als je dan hierboven zo'n 'kort verslagje' leest dan besef je ineens dat het ook niet altijd hoeft om naar je eigen muzieksmaakfestivals te gaan. Zo'n Dour-Festival lijkt me alleszins de moeite van een bezoekje waard.
Nieuwe ontmoetingen met bands en met mensen, onder een zwoele zomerzon. Was will man mehr?

Zaterdag was ik van plan weer wat vroeger naar de wei te gaan om TRAAMS te zien, maar door wat campingproblemen van een vriend die enkel zaterdag kwam, slaagde ik er slechts in de laatste twintig minuten mee te pikken. Het klonk niet verkeerd, al had ik niet de indruk dat ik iets spectaculairs had gemist.

Daarna was het kiezen tussen 65daysofstatic en Forest Swords. Het maakte me op zich weinig uit dus volgde ik richting Forest Swords. Ik was brak, maar de muziek droeg er zeker toe bij dat ik een gehele poos indutte. Bij hun laatste nummer (dat ik herkende) werd ik weer wakker. Zelfs dat klonk behoorlijk futloos. Misschien had ik toch voor 65daysofstatic moeten kiezen...

We bleven even prakken in de Boombox, nog even luisterend naar de tonen van Shigeto, alvorens richting Cannibal Stage te trekken voor de ietwat vreemde punkoutfit die zich Cerebral Ballzy noemt. De energie spatte ervan af! Sterk optreden, alleen de zang was soms echt langs geen kanten te horen. Als punknoob bedacht ik me dat dat waarschijnlijk wel bij meerdere punkoptredens het geval is. In ieder geval: het was eens iets anders. Keep it up, Cerebral Ballzy!

Ook meteen gebleven in de Cannibal Stage voor Gallows, die het blijkbaar met een nieuwe zanger moesten stellen. Daar was voor mij althans niets voor te merken. Al bij het eerste nummer stond hij temidden het publiek, waarna hij zich wat later terug op het podium nestelde. Energie was er weer te over; ook bij het publiek dat een aardige moshpit op de been bracht. Op zich had ik zin om ook eens mee te moshen, maar jezus, wat die mensen daar allemaal uithaalden... Nog nooit zo veel agressie in één pit gezien. Alsof het allemaal Pepes, Mascheranos, Van Bommels, enz. waren. Ellebogen en hi-kicks aan de vleet. Spectaculair om zien, en dat terwijl Gallows erg degelijk stond te spelen! Tof optreden, hoewel ik er geen hol van kende.

Na heel even Cypress Hill van ver gezien te hebben, was het tijd om naar de Lefto-stage te gaan in de Boombox. Badbadnotgood, één van mijn favoriete bands van het moment, stond op het punt om te beginnen. Ik had ze eerder dit jaar al in de Botanique gezien, dus verrassen deden ze mij niet meer met hun slotakkoord Bugg'n / CS60 / Bastard-Lemonade. Het publiek op Dour was wel enthousiaster en zorgde voor meer sfeer dan in de Botanique. De technisch begaafde jongens van BBNG gaven wederom het beste van zichzelf en bleven weer heerlijk bescheiden. Het lijken mij echt topkerels die bovendien erg leuke muziek maken!

Tijdens Girls In Hawaii begon het wat te regenen waardoor we snel weer de Boombox inkropen, wachtend op Madlib. Die begon met wat leuke hiphopbeats, maar in tegenstelling tot bij Panjoe, verslapte mijn aandacht vrij snel. Ongetwijfeld een vette set voor thuis, maar ik had de indruk dat het niet echt geschikt was voor een bomvolle festivaltent.

Een kwartier voor het einde van Madlib gingen we dan ook goeie plekjes zoeken voor bij The Hives. Het optreden werd wat verpest door een grote bende idioten voor ons die duidelijk enkel aan zichzelf dachten. The Hives zelf waren goed in vorm met een arrogante Pelle die het publiek vermaakte maar wel wat te veel om handjesgeklap etc. vroeg. Het allergrootste probleem voor mij was echter de setlist. Seriously? Zelfs geen Die, All Right? Dat mijn oude favorieten als A Little More For Little You en B Is For Brutus niet meer werden gespeeld, kon ik nog net begrijpen. Alleen jammer dat die nieuwste nummers niet aan de enkels komen van voorheen genoemde nummers. Tjah, gemiste kans.

Daarna was er weer een dilemma: Mogwai of Machinedrum. Omdat ik graag nog Paula Temple rond 4u wou meepikken dacht ik dat het geen goed idee was om in slaap te worden gewiegd door Mogwai. Dat bleek een goede beslissing: de vrienden die erheen waren gegaan begaven zich meteen erna naar camping. Op dat moment was ik waarschijnlijk los aan het gaan op Original Nuttah! Machinedrum draaide fantastisch. Van trap (geen troeptrap) naar footwork (een heel eerbetoon aan DJ Rashad) en eindigen bij jungle. Ik had mijn botten aangetrokken, maar zat vanachter in de tent toch loos te gaan. Er keken zelfs mensen naar me, had ik de indruk. Kortom: de beste DJ-set die ik zag op Dour 2014. Het enige waar ik over kon klagen was de absentie van zijn eigen fantastische Gunshotta.

Helemaal in de mood trok ik naar voren in de hoop dat The Gaslamp Killer even goed kon doen. IJdele hoop. GLK praatte in het begin te veel en dreunde te veel van hetzelfde door de boxen. Na een tijdje ging ik aan de zijkant zitten in de hoop mijn benen te sparen voor Lefto en Paula Temple. Lefto, zonder J. Rocc, ging helaas door op het elan van zijn voorganger (nog even B2B zelfs), terwijl ik hoopte op een set vol hiphopclassics. Af en toe smeet hij er een recent hiphopnummer in, waaronder één van mijn favorieten: Hive van Earl Sweatshirt. Als ik lees dat hij ook nog Opgezwolle draaide en als ik online een fragment van 10 minuten zie met o.m. Give Up The Goods van Mobb Deep, vind ik het ergens jammer dat ik reeds richting Cannibal Stage was getrokken. Paula Temple was verre van slecht, integendeel. Bonkende techno, met elke track toch weer een andere edge. Ik was onder de indruk, maar de benen wilden intussen niet meer mee. En dat gaat net iets makkelijker als je vele nummers hoort die je kan meebrullen. Tegen 4u45 besloot ik wijselijk dat het tijd was om mijn matrasje op te zoeken...

Zondag besloten we om onze boel al op te doeken en 's avonds nog even naar de wei te gaan. Zo misten we jammer genoeg Deap Vally. Daarna maakten we kennis met de ietwat gestoorde King Khan - dressed as a drag queen - en zijn Shrines die net I Wanna Be A Girl hadden ingezet. Er heerste een positieve, uitgelaten sfeer die me wel kon bekoren. Opvallend was ook dat er weinig jonkies te bespeuren waren. Al bij al zeker vermakelijk, maar eerder weird dan memorabel.

De laatste artiest die we aan het werk wilden zien was Joey Bada$$. Daardoor was er helaas geen plaats voor het trio Stwo - MCDE - Moodymann. Wij waren duidelijk niet de enigen die hem rhymes wilden zien spitten want de tent stond afgeladen vol. Joey stelde niet teleur en vooral zijn makker Kirk Knight bracht veel energie aan boord. Statik Selektah bleef wat op de achtergrond en irriteerde eerder door duizend keer te vragen om de handjes in de lucht te gooien. Onnodig was het op het einde om tracks als Jump Around van House of Pain te doen. En al helemaal om twee halfblote wijven uit het publiek mee backstage te laten gaan. De 'hoereuh' die erna weerklonk was best grappig. Wel een leuk moment van interactie met het publiek was toen Kirk en Joey elk aan beide kanten een soort van 'verantwoordelijke voor de moshpit' aanduidden. Degelijk optreden, niet baanbrekend.

Scores dag 3 & 4:
Cerebral Ballzy: 7
Gallows: 7,5
BBNG: 8,5
Madlib: 6
The Hives: 7
Machinedrum: 9,5
GLK: 5
Lefto (1 uur): 6,5
Paula Temple: 7,5


Mijn top 5:
1. Machinedrum
2. The Notwist
3. BBNG
4. Icicle
5. Nas

Boddika en Onra (eerste twintig minuten) waren ook erg goed.

Leuk geschreven, Panjoe! MCDE, Avery en Audio had ik ook zeer graag aan het werk gezien

Laat verslagje dan maar.

Fantastisch festival dat uiteindelijk toch een stuk beter georganiseerd was dan ik vermoedde. Wc's waren relatief proper, wel moest je belachelijk lang aanschuiven voor de douches of de kraantjes. Uiteindelijk slechts één keer kunnen douchen, zaterdagmorgen om 6 uur. 'Security' was ook erg verdraagzaam, hoewel de 6 blikjes limit op de camping nogal onnozel is. Veel te warm wel die eerste dagen, waardoor ik dagelijks om acht uur zwetend en naar adem happend moest ontwaken. Met een festival dat tot vijf uur 's morgens duurt zat veel slaap er dus ook niet in. Vijf uur vind ik eerlijk gezegd ook gewoon te lang. Congo Natty bijvoorbeeld gemist omdat ik kapot was, en van sets als Audio bijvoorbeeld weinig kunnen genieten wegens 'op'. Misschien ben ik gewoon een ongelooflijk mietje, kan ook. Wat wel opviel was dat de meeste mensen echt voor de elektronische muziek kwamen. Bij dj sets 's nachts stonden de tenten steeds afgeladen vol, terwijl de Cannibal Stage of zelfs de Last Arena in de vooravond op veel minder steun kon rekenen. Over de gehele lijn is Dour uiteindelijk wel misschien het festival dat de beste muziek te bieden heeft in de benelux. Spijtig genoeg heb ik wel redelijk wat acts moeten missen, overdag bijvoorbeeld was het gewoon echt vechten tegen de zon, waardoor ik vaak pas later naar de wei vertrok.

Dag 1

Op donderdag was dat om 18u voor Stick to Your Guns. Erg goede maar nogal korte set. Speelden maar een kleine 40 minuten ofzo in plaats van een vol uur. De speeches van de frontman tussen het hardcoregeweld waren kippenvelmomentjes.

Nog tijd genoeg dus wel om een plaatsje uit te zoeken aan The Last Arena voor Soulfly. Niet dat het nodig was echt op voorhand te komen want erg veel volk was er niet. Uiteindelijk toch een beetje ontgoocheld door die set. Bekende Soulfly-nummers meebrullen is altijd leuk maar de opvulling ertussen ging al snel vervelen en de frontman viel wel erg veel in herhaling met zijn pogingen het publiek op te hitsen (Oooh-ooh meezingen, handjes klappen dat soort dingen). De gastzangers waren wel heel erg vet (wie was dat eigenlijk?). Een cover van Roots Bloody Roots was een guilty pleasure die uiteindelijk niet kwam.

Direct na Soulfly haasten naar Trash Talk. Ook zij kregen een uur ter beschikking maar voor een Trash Talk optreden is het misschien niet helemaal realistisch dit op te vullen en dus kregen we eerst nog een hiphop dj te horen. Beetje vreemde keuze toch wel, maar het was het wachten zeker en vast waard. Gewoon beste optreden van Dour 2014.. Geen enkele band slaagt erin dit soort energie te creëren en zelf uit te stralen. Spielman continu in het publiek, een stage invasion op het einde, samen met Spielman meeroepen in zijn micro en vooral ook heel erg stevige pits. Hardcore as it should be.

Om 22 uur dan toch een dilemma aangezien The Subs verhuisde van zondagnacht naar donderdagavond en dus samenviel met Mad Caddies en The Upbeats. Uiteindelijk dan toch gekozen voor een vierde keer The Subs. Openen deden ze met hun iets rustigere nieuwe album en tegen het einde kwam de oude energieke hitjes weer tevoorschijn. Opbouwende set, goed optreden, maar ik heb The Subs al een stuk zotter zien doen en daar draait het bij hen toch een beetje om.

Daarna volgden nog een hoop dj's. Enei b2b Mefjus en Dj Hype achtereenvolgend. Vooral Hype was wel een feest. Dan volgde het dilemma Goldie/Flosstradamus wat in het voordeel gevallen is van Flosstradamus. Was niet overtuigd, nogal commerciële maar wel erg energieke trap. Beetje wannabe Major Lazer vaak. Misschien moeten ze toch eens verhuizen van Dour naar een Tomorrowland. Erna al zittend nog een uurtje Audio meegepikt, wat wel heel erg goed klonk.

Stick to Your Guns 9
Soufly 6
Trash Talk 10
The Subs 7
Enei b2b Mefjus 6
DJ Hype 7
Flosstradamus 5,5
Audio 7,5

Ooh en excuses Ploppesteksel als ik de vorm van uw verslagjes nogal plagieer

Er is bij mijn weten maar 1 camping , waar het ALTIJD afterparty is .
Daarom hebben wij dit jaar gewoon in de wagen op de parking "geslapen"

Niet dat ik dat zelf heb uitgevonden hoor, maar het is wel handig en overzichtelijk zo Verder heb ik hetzelfde voor, namelijk dat ik altijd kapot ben op het einde van de dag terwijl ik eigenlijk graag nog mee wil dansen. Dit jaar was het weer natuurlijk moordend, maar er is ook een groot verschil in dat wij overdag ook naar dingen gaan kijken. Je hebt veel mensen die, net als Panjoe op de tweede dag, pas tegen 22u/23u afzakken naar de weide om dan gewoon een avond uit te gaan. Dan is het net wat makkelijker om tot 5u door te gaan... Wat goedkopere pintjes zouden ook wel eens kunnen helpen. En drugs natuurlijk, maar daar doe ik niet aan.

Als koeien die vanuit de stal de weidegang gaan maken?
Zomaar een citaat, erg leuke uitgebreide festivalbelevingbeschrijvingen hier.

Dit jaar was idd moordend zoals steeds , ik was eigenlijk slechts zinnens om één dag te gaan (vrijdag) ben er dan uiteindelijk 3 gebleven dus had geen voorzieningen (tandenborstel , verse kledij ,slaapzak ...) . Zolang je voldoende (bier) drinkt kan je gerust van 16 u tot 05u30 blijfen feesten hoor , dan 4 uurtjes slaap , crashen op de parking met vrienden en de Sp. bierentent in om dan weer verder te huppelen . Oja , mijn topper dit jaar was RONE op zaterdag . Lang geleden dat ik een tent zo heb zien "exploderen" .

Een laat verslagje van iemand die laat zijn ticket gekocht heeft voor dour, de maandag pas.

Donderdag

Voor mij de meest aantrekkelijke dag vooraf, dus redelijk vroeg begonnen aan de dag. Alle vroeg, voor sommige mensen toch. Beginnen deed ik bij Son Lux, hoog waren de verwachtingen niet, maar ik was wel benieuwd. Grote voordeel was dat deze tent niet zo ver lopen was. Iets te laat toegekomen want ja het is nog een eindje vanaf camping D. Het was niet indrukwekkend maar ik vond het zeker een geslaagd optreden om de dag mee te beginnen. Ik voelde me al direct weer thuis op de wei. Dan in la petite maison blijven hangen, na drankbonnen en eetbons te kopen. Sohn was de eerste must see voor mij. Sohn deed het goed, heerlijke muziek, al mag het de volgende keer wel op een later uur want dat past wel wat beter bij de muziek. Ook dat was een reden waarom ik zijn zaalconcert in de AB afgelopen jaar toch wel iets beter vond, maar mij hoor je niet klagen. Eerste hoogtepunt achter de rug. Al stak The Wheel er nog iets boven uit. Daarna eventjes blijven hangen aan het hoofdpodium waar Blood Red Shoes bezig was, zoals gewoonlijk was het een typisch Blood Red Shoes optreden. Veel energie, leuke nummertjes maar ik had het idee: oh ja niks speciaals.

Paar nummertjes gecheckt en dan op weg naar Chet Faker. Waarom? Geen idee, omdat hij een mooie stem heeft in een nummer tesamen met Flume. Voor de rest kende ik hem niet, maar blijkbaar kenden hem wel veel mensen, want de tent stond helemaal vol. Hij begon met een cover van Blackstreet. Leuk ! daarna werd het per nummer minder en minder. Na een halfuur van bijna saaiheid maar weggegaan naar de Boombox voor de rest van World’s Fair optreden te zien. Dit was een hiphopconcert hoe ik ze graag heb, vol energie en zonder kwaliteitsverlies van de nummers. Heerlijk, wat was ik dom in mijn keuze, maar wel erg genoten van dit halfuur. Wel erg weinig volk bij deze groep, onterecht want de meeste stonden bij Chet Faker.

Soulfly? Nee 1 nummer daarna wat aan de kant gezet en water gaan halen, want ja het was warm. Dan een tijdje zitten twijfelen tussen Bondax live en Mount Kimbie. Uiteindelijk voor Bondax gekozen omdat er live bij stond. Ja hoor, het was live en wat hoor ik daar ? ja, toch wel weer een cover van Blackstreet zeker? En, ja dit was ook een voorbode van een minder optreden en een misse keuze. Ook hier ging ik na iets minder dan een halfuur weg om nog Mount Kimbie te bekijken. Dit vond ik dan weer verrassend goed. Ik werd redelijk weggeblazen want ik had iets rustigere muziek verwacht. Dit was echt een misse keuze.

Eventjes bekomen en mij neerzetten aan het hoofdpodium, waar détroit net begonnen was met hun set. Rustige muziek, maar veel bekomen was er niet aan want ik werd toch redelijk verrast opnieuw. Ik had me op de 1 of andere manier aan iets anders verwacht, maar heerlijk wegdromen bij deze muziek. Hier ga ik zeker iets van opzoeken. Toch iets vroeger weggegaan want Darkside begon over een kwartier en ik wou deze keer wel voorraan staan, maar had ik me daar eventjes op miskeken zeg. Het stond al overvol vooraan, blijkbaar nog bekender dan ik dacht. Of is hun livereputatie zo enorm? Ik had alleszins wat mensen overhaalt om te komen naar darkside (maar die kwamen pas net voor het concert toe, dus stonden ze helemaal achteraan. Ik had ze al gezien op primavera (en dat is gewoon het beste wat ik ooit al gezien heb). Nu dit optreden op dour vond ik iets minder. Setlist was ook iets anders, want het leek me rond het nummer Paper Trails te draaien deze keer. Het leuke eraan is dat ze hun nummers helemaal opnieuw interpreteren live met hier en daar wat herkenbare stukken en een langzame opbouw. Wat ook erg jammer was dat Golden Arrow in een verkorte vorm werd gebracht. Fantastisch optreden hoor, maar op primavera vond ik ze nog veel beter.

Ondanks dat moest ik toch wat bekomen, Bonobo redelijk wat van gemist daardoor maar het klonk wel goed. Ook door de drukte duurde het me een kwartier om naar het hoofdpodium te gaan en ja erg ver is het niet. Gui Boratto stond toen op het programma, klonk ook goed maar veel zin had ik er blijkbaar niet in, nog altijd niet echt bekomen van darkside denk ik. Of gewoon niet de muziek waar ik toen goesting in had, want ik moest toch vroeger weg om naar Mac Miller te gaan.
Mac Miller, was tof. Goede Presence maar meer dan dit was het zeker niet voor mij. Daarna nog eventjes Gramatik gaan zien maar dat viel tegen dat ik zelf dacht dat het niet gramatik was. Tien minuten gebleven wat op die bankjes zitten en dan maar terug naar de camping want morgen was er nog een dag.

Son Lux: 7
Sohn: 8,5
Blood Red Shoes: 6
Chet Faker: 3
World’s Fair: 8
Bondax: 4
Mount Kimbie: 8,5
Détroit: 8,5
Darkside: 9,5
Bonobo: 7
Gui Boratto: 6
Mac Miller: 6

Vrijdag

Al vroeg wakker door de hitte, maar alles op het gemak om een kwartier voor 16u toe te komen op de weide. Nog eventjes Psycho 44 meepikken op de achtergrond om de dag te beginnen met Onra. Onra gaf een 2-delige show en beide delen vond ik uitstekend. Heerlijk om de dag mee te beginnen. Daarna toch wat Skip The Use meegepikt die populairder waren dan ik dacht, maar vond het maar matig heel de tijd. Nergens kwam de energie die er zou moeten zijn bij zo’n groepen bij mij over. Dan maar op tijd vertrokken naar The Notwist, waar bijna geen volk was.

The Notwist die ik al voor de 3de keer zag, in een maand tijd (BKS, cactus en nu ook op dour). Op BKS had ik nog achteraan de tent zitten eten om dan maar vlug de tent in te gaan want het klonk fantastisch goed. Op Cactus volledig gezien en ik begin meer en meer fan te worden. Voor dour had ik nog vlug wat muziek opgezocht. Wat toch voor een extratje zorgde op dour want nu kende ik toch wel wat werk van hen. Waardoor ik soms wat meer in de nummers zat. Dat The Notwist een potje nerds ongeregeld is met een enthousiasme op het podium die zo iedereen opwekt van hier tot Duitsland had ik wel al ondervonden. Heerlijk optreden, ik begin echt fan te worden van deze groep.

Op naar Raekwon dan maar, geen verwachtingen. Goed dat ik die niet had want nergens kon het me bekoren. Raekwon rapte maar wat, hier en daar wat het publiek oppeppen maar ja het kwam allemaal matig over. Op naar de volgende hiphopband dan maar. Hier waren de verwachtingen hoger want The Underachievers, vind ik wel leuke hiphop maken. Jammer genoeg werd het een zware teleurstelling, ok het klonk niet slecht en het publiek ging helemaal mee maar wat een troep dj stond er daar mee op het podium. Hier had ik echt veel meer van verwacht.

Een pauze maar inlassen dan. Ik moest niet direct iets zien maar Little Dragon had onlangs wel een leuk nummertje uit, dus checken maar dacht ik. Helemaal geen verwachtingen maar vanaf het 1ste nummer werd ik erin gezogen. Mijn benen gingen aan het dansen (zo gemakkelijk gaat dat normaal niet met zo’n muziek). Een zangeres met een performance en prachtige stem en een band die heerlijk tekeer kan gaan. Ik werd helemaal verrast en liet me volledig gaan. Na de vorige acts was deze positieve verrassing heel aangenaam.

Eventjes bekomen en mij naar de last arena begeven waar Nas straks komt met zijn debuutalbum. Geen superfan maar Nas was een must see voor mij. Nas ging lekker tekeer en ieder nummer werd gebracht met een heerlijke flow. Nas had er zin en Nas was in vorm. Zo dit noem ik nog eens een hiphopoptreden die staat voor kwaliteit. Het moet bijna van The Roots geleden zijn dat ik een hiphopoptreden zag van zo’n kwaliteit. Heerlijk genieten, een uur lang !

Normaal ging ik dan nog Paul Kalkbrenner checken maar ik was moe en een halfuur wachten wou ik niet meer doen.

Onra: 8
Skip The Use: 5
The Notwist: 9,5
Raekwon 5,5
The Underachievers 6
Little Dragon: 10
Nas: 10

Slopend he, zo'n festival.

Zaterdag

Ik zat er vroeg in, dus iets vroeger naar het terrein gegaan de zaterdag. TRAAMS was de 1ste groep die ik wou zien maar iets vroeger vertrokken om gsm te kunnen opladen met zo’n opladers die je bij u kunt nemen. Dat leek ook maar een werkje eerst drankbonnen kopen om dan vast te stellen dat ze geen enkele passende oplader hadden voor mijn gsm. Stond ik daar zonder gsm voor de volgende 2 dagen, maar geen probleem zoveel last heb ik daar niet van om zonder gsm te zitten (mijn vrienden daarentegen)

TRAAMS dan maar, goede krautrock maar er mocht toch iets meer variatie inzitten maar een goed optreden om de dag mee te beginnen. Daarna ging het naar de boombox om 1 van mijn favoriete groepen van de laatste tijd te zien: Forest Swords. Je zag meteen dat ze niet echt in vorm waren en na het eerste nummer zeiden ze al de reden, ze waren nog maar net toegekomen. Ze deden wel hun best maar ze leken wel wat vermoeid. Het werd al bij al nog een erg goed optreden, al is het toch het minste van hen dat ik al gezien heb. Het blijft machtige relaxte muziek om naar te luisteren.

Ik deed het rustig aan, ik bleef gewoon zitten na Forest Swords, wachten op Shigeto. Wat een aangename verrassing werd, maar electronica en drums die wat jazzy gespeeld worden en ik ben nogal rap om. Dus gewoon muziek die op mijn lijf geschreven is en mijn lijf liet zich volledig gaan. Goed optreden zeg, hier moet ik meer van opzoeken.

Toen heb ik nog iets bekeken maar ik ben het al vergeten, het eerste wat weer in me opkomt is Cypress Hill en dat was niet echt om naar huis te schrijven. Schijtoptreden was het of Cypress Hill is gewoon niet echt iets voor mij. Daarna voor mij een groep die ik wel had aangeduid BadBadNotGood. Het was voor mij wat een afwisselend optreden. De covers die ze speelden konden me wel bekoren maar hun eigen geschreven nummers konden dat dan weer niet. Ook zat ik er soms niet echt in waardoor het optreden soms wat de mist in ging maar op andere momenten vond ik het dan weer redelijk fantastisch.

Girls in Hawaii dan maar de waalse groep op eigen grond zien op het hoofdpodium. Waar ik veel volk verwachte viel dat wel even tegen (al lag het misschien aan de lichte regen) Ze hadden er wel zin in maar ik vond het niet echt overkomen op het hoofdpodium, al had het ook wel iets. Omdat ze toch vooral rustige nummers speelden met een nachtelijke sfeer vond ik het wel goed. Hierachter had ik eventjes geen goesting in hiphop, ging ik maar naar maximo park (wat een domme keuze zeg, ik was rap weer weg naar de boombox). Madlib speelde daar en dat kon me wel plezieren ook al had ik op dat moment niet veel goesting in hiphop.

Dan maar voor het eerst naar de canibal stage, waar Fuck Buttons speelde (dat dacht ik toch), tot ik eventjes ervoor paar vrienden zag en ze me vertelden dat 1 van hen ziek was en het wss een dj set ging zijn. Wat gelukkig niet zo was, het ene deel werd via de laptop afgespeeld en het andere deel werd gewoon live gespeeld. Het zorgde voor echt een heerlijk optreden. Ik ging los van minuut 1 tot het einde, ja voor dit soort optredens daarvoor gaat een mens naar concerten. Heerlijk wegtrippen en dat zonder drugs !!!

Daarna nog eventjes de 2 goede nummers van Mogwai meegepikt (die met electronica) om dan het einde van Machinedrum te bekijken. Wat blijkbaar niet echt mijn ding was dat hij speelde dat ik weg ging, begon het natuurlijk goed te regenen net op weg naar de camping. Nat was ik, had ik spijt dat ik nog naar machinedrum was gegaan.

Zondag

Hier kan ik kort over zijn, ik moest niet veel zien dus maar wat op de camping blijven hangen. Mij heel goed geamuseerd met mensen die passeerden aan onze gang op camping d. Wat laten limbo dansen, pintjes en wijn laten drinken, wafels laten eten op een entertainende manier. Zo wel stwo en Joey Bada$$ gemist. Dan nog eventjes naar de wei geweest naar artiesten die ik niet kende gewoon met wat vrienden, niet echt de bedoeling om iets te checken. Wel nog helemaal Daniel Avery bekeken, die wel heel goed was.


TRAAMS: 7
Forest Swords: 8,5
Shigeto: 9
Cypress Hill: 1
BadBadNotGood: 7,5
Girls in Hawaï: 7,5
Madlib: 7
Fuck Buttons: 9,5