8 oktober: Sage Francis @ Sugar Factory, Amsterdam

Terwijl er nog een x aantal mensen buiten staat te wachten om de Sugar Factory te betreden, is B. Dolan al begonnen het publiek warm te krijgen voor het optreden van Sage Francis. Of iedereen nog voor de bezuinigingen wat cultuur wil snuiven, of omdat Sage Francis daadwerkelijk zo’n populaire undergroundrapper is: waarom de zaal bomvol is, is onduidelijk.

Het voorprogramma van B. Dolan is aan de korte kant; hoewel hij de nummers die hij rapt met veel passie brengt, wordt er vanuit de zaal quasifanatiek gereageerd. Beleefd wordt er gelachen om B. Dolans interpretatie van (een zielige) Jezus die aan het kruis hangt en een aantal mensen zingt het refrein mee op een remix van M.I.A.’s Paper Planes. Na een vijftal nummers verlaat de - qua uiterlijk - imposante rapper het podium en wordt het publiek wat vermaakt met de uit de boxen galmende muziek van onder meer Cage en Flying Lotus.

Sage Francis laat niet heel lang op zich wachten. Een kwartier nadat de ene kale, stevige en bebaarde rapper de planken heeft vrijgemaakt, komt Sage Francis die aan dezelfde profielschets voldoet (hoewel hij een pruik draagt) de trap af. Rustig zet hij zijn flesjes water op de juiste plek, bindt hij een cape om zijn nek, neemt hij zijn plaats achter de microfoon en rapt hij wat stoïcijns voor zich uit met vertwijfelde reacties van het publiek als gevolg. Gelukkig blijkt al snel dat dit bij de act hoort. Een act die overigens, ondanks de kale aankleding, van begin tot eind weet te vermaken. Hoewel het in eerste instantie wel wennen is dat het optreden niet van een DJ is voorzien - af en toe drukt Sage Francis zelf op een knopje om de muziek te starten - laat staan van live-instrumentatie.

Sage Francis heeft al die ‘poespas’ niet nodig om toch een onvergetelijke avond te creëren. In eerste instantie omdat zijn oeuvre als een paal boven water staat: het brede repertoire dat hij Amsterdam laat horen is live - net als op de cd - van een uitzonderlijk hoog niveau. Zo passeren stuk voor stuk sterke nummers als Escape Artist, Jah Didn't Kill Johnny en Love the Lie de revue en pikt de bij vlagen enthousiaste zaal deze ook aardig op - hoewel het weinig meezingers of dansbare nummers betreft.

Misschien nog vermakelijker dan deze nummers, zijn de bijbehorende grappige sketches van Sage Francis. Zo hangt hij tijdens het nummer Climb Trees (“Sneakers are scuffed and toes have become sore”) zijn schoen aan een microfoonhouder en playbackt hij niet veel later de Broken Wings-hit van Mr. Mister. Verder heeft de rapper het op sarcastische wijze over zijn uiterlijk plus gevoel voor mode en wimpelt hij een op het podium gesprongen (mannelijke) fan af door hem een zoen te geven.

Met het eind in zicht laat Sage Francis nog The Best of Times, zijn favoriete nummer van het album Li(f)e, horen waarna hij onder luid applaus achter de gordijnen verdwijnt. Aangezien dit een nogal abrupt einde zou zijn en een smet op een verder uitstekende show, betreedt Sage Francis - dit keer met B. Dolan - nog een keer de Sugar Factory voor een kleine encore. En ondanks de beperkte tijd van de toegift heeft de rapper er nog wel een hoogtepunt in verwerkt: als de eerste klanken van Damage klinken gaat het publiek voor de laatste keer massaal uit haar dak.

Check www.hiphopleeft.nl voor de foto's.

Gisteren naar Annihilator geweest in de Pul te Uden.
Vanwege de wegwerkzaamheden bij Nijmegen heb ik van de openings act ADMIRON alleen de laatste twee nummers gezien.
Roste er wel behoorlijk op los, maar kan er verder eigenlijk geen
goed oordeel over geven.
SWORN AMONGST: Deze thrash metal band heeft de eer om met Annihilator te toeren. Hoewel het wel goed in elkaar zit kon het me niet het hele optreden boeien.
ANNIHILATOR: Hier was toch eigenlijk iedereen voor gekomen. Inmiddels had ik ook een mooi plekje vooraan zodat het goed te volgen was. Jeff Waters en band waren in top vorm. Met name Mr. Waters zelf stond bijna geen minuut stil. En speelde de ene naar de andere fantastische solo en riff met zijn licht gevende flying v. Het is ook goed te merken dat Waters en "little Brother" zanger/gitarist Dave Padden goed op elkaar ingespeeld zijn. Aangezien Padden al acht jaar in de band zit. En dat uniek voor een zanger in Annihilator. Of "Anal eater" zoals ze op hun eeste tour in NL genoemd werden.
Betreft de setlist was er een mooie afwisseling tussen oud en nieuw werk. Van het laatste album kwamen The Trend, Ambush en Betrayed voorbij. Verder ook heerlijke Anni classics als o.a. W.T.Y.D, King of the Kill, Ultra-Motion, The Fun Palace, 21, en Plasma Zombies. Als uitsmijter kregen we Alison Hell. Hierbij werd er een gozer uit het publiek gevist om mee te zingen, erg gaaf.
Na bijna twee uur was de koek op en kon ik voldaan naar huis gaan.
Het enigste wat ik jammer vindt is dat mensen elkaar de koppen inslaan voor een plectum, erg sneu.
Hieronder een filmpje die ik gemaakt heb, enjoy.

STEVE MILLER BAND - AMSTERDAM 18-10-2010

Jongens, 67 jaar en in het 42-jarige bestaan van zijn band nog nooit in Nederland geweest, bleek gisteren.

Hij was er zelf ook wat ontdaan van, beloofde beterschap en zal de volgende keer niet weer 27 jaar wachten om langs te komen (hij doelde op zijn komst naar Europa). Hij genooit zichtbaar van de positieve reacties op zijn toch vrij stevige concert.

Dat vooral in het teken stond van zijn eerste album in 17 jaar, Bingo! Hij deelt hierop de vocalen met Sonny Charles en, eerlijk is eerlijk, Sonny heeft een geweldige stem en weet de zaal ook redelijk goed te enthousiasmeren, ondanks de toch behoorlijk belegen leeftijd van de gemiddelde concertbezoeker.

Maar dat geeft helemaal niets, beter een zaal met oude, inmiddels beter in de slappe was zittende hippies dan een groep fanatici van de Tea Party. En de zaal was volgens mij helemaal vol.

Miller speelde hoofdzakelijk dus nummers van Bingo! en de albums Book of dreams (1977) en Fly like an eagle (1976). Verder een handvol ijzersterke nummers uit de jaren '60, o.a. een prachtige akoestische versie van Seasons. Voor de recent overleden mondharmonica speler Norton Buffalo, die vele jaren lid is geweest van de band, speelde Miller posthuum (en alleen) een versie van Wild mountain honey.

Maar de Bingo! sessies zaten bij Steve Miller nog verreweg het beste in zijn hoofd, waren dan ook zo'n beetje de best gespeelde nummers. Hoewel het over het algemeen en meer dan uitstekend concert was, vond ik de vrije interpretatie van Mercury blues een klein dipje.

Het geluid was geweldig; Miller's stemt klinkt nog als uit zijn beginjaren en ook aan zijn gitaarspel (met vele gitaarwisselingen) is werkelijk helemaal nog niets aan te merken. Hij zal, als eens soort ontkenning, niet in de gitaristen top 200 staan maar hoort daar toch wel degelijk thuis. Alles bij elkaar maakte dit avondje zeer memorabel, toch ook wat emotioneel.

Na een staande ovatie telde ik zeven toegiften, o.a. The Joker en een Steve Miller die zich meer en meer thuisvoelde en zich met het publiek bemoeide. "What next?", vroeg hij aan de rij voor hem, alsof het om een verzoekplaten programma ging. Het Nederlandse publiek beoordeelde hij als beste van de hele Europese toer.

"It can't be until the next 27 years" meldde Miller "'cause I'm not going to live that long". En dus de belofte dat we hem veel eerder terug zullen zien. Misschien wel eerder dan ons lief is. Maar daar kan ik mij niets bij voorstellen.

Aloe Blacc, Live in Vooruit, Gent - 17 oktober 2010

Het publiek werd opgewarmd met soul van eigen bodem. Blijkbaar kent België toch een heuse soulscene. Sort of... Ze deden zo te zien hun job goed, want er zat een fijne ambiance in de zaal. Zelf heb ik er te weinig van meegekregen om een indruk te delen, maar het klonk zeker niet slecht.

Waar de mensen voor kwamen, Aloe Blacc (of kwam men toch gewoon voor I Need a Dollar?), liet even op zich wachten, maar de band speelde bij wijze van opwarming al een reeks instrumentale fragmenten uit 's mans oevre, waaronder een crowdteaser in de vorm van het ondertussen alombekende pianoriedeltje.
Na een tiental minuten verscheen de zanger op het podium en werd er lekker afgetrapt met Hey Brother, met zijn funky ritme waarschijnlijk de best mogelijke showopener uit z'n nieuwe plaat. Aloe Blacc kon zich gelijk een begenadigd danser tonen. Het was ook meteen duidelijk dat dit een Soul-avondje moest worden en dat lag er soms nogal dik op. Naarmate de avond vorderde kreeg ik steeds sterker het gevoel dat ik naar een acteur aan het kijken was. De moves, de vocale uithalen, de intermezzo's, het lag allemaal verdacht dicht bij wat James Brown ooit deed. Alleen klinkt hij op Live at the Apollo en andere concertregistraties als een bezeten man, waar soul en funk door de aderen gieren. Zweet staat 24/24 op z'n voorhoofd, z'n benen lijken non-stop te shaken tegen 50 km/u. Als dit voor je staat en je vraagt om "Uhh!" te roepen, schreeuw je de longen uit je lijf om die "UUUHHHHHHH!!!!!!!" tot op het podium te krijgen. Cause you're feelin' it. Bij Aloe Blacc kwam die behoefte nooit op. Hij doet het proper, hoe het hoort, zwiert met armen, zet publiek aan tot soulclaps, laat energie spatten,... en toch heb ik moeite om het plaatje te geloven. De rest van de toeschouwers ziet er geen graten in; misschien kennen zij al die James Brown-footage niet. Op z'n album kan je daar misschien eveneens wat van zeggen, het probleem is daar toch van mindere aard en stoort ook helemaal niet. Overigens weet hij wel te entertainen, alleen niet als de soulman waarmee hij zichzelf naar voren brengt. Zo liet de zanger ook nog even zijn rap- en beatboxskills horen en brachten hij en de band halverwege de show een zeer fijne slowed down versie van Billie Jean. Dit zijn de dingen die een optreden eigen maken en waar hij tijdens live-shows gerust wat meer nadruk op mag leggen.
Van Good Things, de nieuwe plaat, is bijna alles voorbij gekomen, soms net iets te fragmentarisch (versje van hier, refreintje van daar), maar het zorgde wel voor een lekker broeiend tempo. Het meeste indruk maakte Loving You Is Killing Me, misschien wel het beste nummer van de cd, besefte ik daar. Dat terwijl I Need a Dollar voor mij nauwelijks opviel tussen de andere sterke nummers die hij bracht. Wat ik verwacht had dat hij zou spelen van z'n solodebuut uit 2006, speelde hij ook: I'm Beautiful, het nummer dat het meest aansluit met waar hij nu mee bezig is. Het paste zeer mooi in de set! Muzikaal zat de tweede helft (vanaf de heerlijk MJ-cover, hij verdween daarvoor eventjes) sterker in elkaar. Het was dan ook ontzettend jammer dat de songs steeds onderbroken werden door oeverloos gemijmer van onze beste man. Ja, die Aloe Blacc is een verdomde kletskous, maar nu weten we tenmintse: 'We can change the world!" Hallelujah. Het had tegen het einde van de avond z'n effect op de muziek, die heel de tijd degelijk (niet geweldig, maar degelijk) was geweest. Alles verviel in wat softe, oppervlakkig jazzy vibes en na twee uur, zo rond een uur of 1 's nachts, vonden we onszelf neerliggend tegen een muur.

Het concert heeft voor het grote deel geboeid, maar je merkt dat deze retrosoul nieuw is voor Aloe Blacc. Althans op een podium. Hij lijkt daarom een beetje te doen wat er verwacht wordt van iemand die retrosoul brengt. Als hij tegen een volgende tour wat meer zijn eigen stem hierin vindt (en die stem niet al te veel gebruikt voor gepreek) zal dat ongetwijfeld een veel authentiekere show opleveren. Het valt nog af te wachten of ik er dan ook weer bij zal zijn...

Impressie van de setlist:
Hey Brother
You Make Me Smile
Femme Fatale
Green Lights / Good Things / Politician / ...
I Need a Dollar
No Woman No Cry (Bob Marley) / Maneater (Hall & Oates) / ...
Billie Jean (Michael Jackson)
I'm Beautiful
Loving You Is Killing Me
Use Me (Bill Withers) / The Dark End of the Street (James Carr) / ...
Miss Fortune

Leuk om te lezen allemaal.

@Musician: ongelooflijk dat Steve Miller al 67 is. Ik zag hem laatst bij Jools Holland en hij ziet eruit alsof ie nog wel een jaar of 20 mee kan op het podium.

Makkelijk!

Mag ik het Steve Miller nummer Dance dance dance inzake zijn lang levende familieleden aanhalen?

My grandpa, he's 95
And he keeps on dancin'
He's still alive

My grandma, she's 92
She loves to dance
And sing some, too

I don't know
But I've been told
If you keep on dancing
You'll never grow old

Come on darling
Put a pretty dress on
We're gonna go out tonight
Dance, dance, dance
Dance, dance, dance
Dance, dance, dance
All night long

I'm a hard working man
I'm a son of a gun
I've been working all week
in the noon day sun
The wood's in the kitchen
And the cow's in the barn
I'm all cleaned up and my
chores are all done

Take my hand, come along
Let's go out and have some fun

Come on darling put a
pretty dress on
We're gonna go out tonight
Dance, dance, dance
Dance, dance, dance
Dance, dance, dance
All night long

Pick on

Dance, dance, dance
Dance, dance, dance
Dance, dance, dance
All night long

Come on darling,
don't look that way
Don't you know when you smile
I've got to say you're my
honey pumpkin lover
You're my heart's delight
Don't you want to go out tonight
You're such a pretty lady
You're such a sweet girl
When you dance it
brightens up my world
Come on darling put a
pretty dress on
We're gonna go out tonight
And dance, dance, dance
Dance, dance, dance
Dance, dance, dance
All night long

Dus voor een beetje leeftijd kent hij z'n eigen motto: gewoon doorgaan op het podium!

Schijnt in ieder geval te werken voor zijn achtergrond zanger

Afgelopen Zaterdag zijn we naar de 11de editie geweest van Heavy Metal Maniacs festival in Hoorn. Eerst in checken in het hotel dat midden in het centrum lag. Nadat we hier fijn aan de bar hebben gehangen was het tijd om naar cafe Fame te gaan. Waar een handtekening sessie was met Tokyo Blade.
Terwijl we door de winkel straat lopen komen we steeds meer "Maniacs" tegen. In het overvolle maar gezellige cafe zitten de heren van TB rustig achter aan een tafeltje te babbelen. Erg aardige gasten. De uit zijn vel gegroede Andy Boulton is tegenwoordig ook zelf de manager van de band. Intussen speelt Denim & Leather fijne classics als Bonded by Blood, Whiplash en Stand up and Shout.
Tegen 16.00 uur is het pre-party gebeuren over. We besluiten om maar eens Surinaams te gaan eten. En met een voldaan gevoel brengen de taxi's ons naar Manifesto.
Wat op valt (buiten de vele patch jacks, ja wij ook ) is de gemoedelijke sfeer. Iedereen begroet elkaar vriendelijk en drinkt een biertje. Gezien onze Surinaamse avonturen hebben we de eerste band Steel Horse niet gezien.
Maar de tweede EMERALD wel. Opzich prima Nederlands bandje, maar wel veel van het zelfde. Buiten vermaakten we ons op dat moment beter. WARRANT, voor de speed metal liefhebbers onder ons. Muzikaal gezien was het ook erg gaaf. Alleen de zang had wat ruiger gemogen. BITCHES SIN was voor een aantal van ons de verassing van de dag. Puike nummers als Stranger on the Shore, Hanneke en Simon en Garfunkels Sound of Silence deden het goed. En wat kan gitarist Chris Tsangarides spelen zeg. Mooi optreden. Hierna was het de tijd voor TOKYO BLADE. Nieuwe zanger Nick Ruhnow voelde zich als en vis ik het water tussen de oude garde. De gewelde TB classics zoals o.a. Night of the Blade, If Heaven is Hell en Lichtning Stikes werden dan ook met veel overgave gespeeld. Het is duidelijk dat deze band het nog met veel plezier doet. Niet voor het geld maar puur voor de fun. Ook kregen we een paar voorproefjes van het nieuwe album, 1000 Men Strong. Die waren zeker niet minder dan de rest. Al met al een zeer geslaagd optreden. Aan VICOUS RUMORS de taak om de dag af te sluiten. De laatste keer dat ik ze gezien heb is al weer vier jaar terug. Was dan ook benieuwd hoe het met (alweer) nieuwe zanger Brian Allen zou gaan. Hoewel de rest van ons er wat minder over te spreken was vond ik z'n performance wel o.k. Ben alleen benieuwd hoelang hij de grillen van Gitarist Geoff Thorpe kan verdragen. Aangezien hij nogal eens apart uit de hoek kan komen. Maar goed, de beste man is ons wel dankbaar voor 30(!) jaar VR. De set bestond uit oud werk zoals, Soldiers of the Night, On the Edge, Minute to Kill, en Abandoned. Maar nieuw werk kwam ook voorbij zoals het kersverse Razorback Killer. Tegen het einde blaasde Mr. Thorpe z'n versterker op. Dit werd ingevuld door een drum solo van Larry Howe ( wat een lache gast is dat toch ). Na een tijdje was alles gelukkig weer in orde zodat de laatste drie nummer nog effe lekker de zaal in knalde.
Hierna konden we voldaan en moe terug naar ons hotel om van een
wel verdiende nacht rust te genieten. Al met al is HMM een erg tof en gezellig festival. Was het overal maar zo.

Kef, dank voor je verslag. Ik wil Vicious Rumors wel meemaken, lijkt me met nieuwe zanger ook wel ok.

Vandaag in het Bimhuis Amsterdam geweest bij het concert van Ernst Reijseger (cello) en Mola Sylla (div traditionele instrumenten percussie, xalam). Harmen Fraanje (piano) maakte het trio compleet.
Het was een ´kinderconcert´ dat plaatsvond binnen het thema van de Cello Biënnale. Wervende slogan: leen of steel een kind om binnen te komen. Weliswaar zonder eigen kinderen (te ver boven de aanbevolen leeftijd van 6+), maar wel met 2 van directe kennissen hadden we een mooi plekje op de derde rij. Ik schat toch wel 200 kinderen onder de 10 jaar, die daar toch maar mooi zaten in concurrentie met de intocht van Sinterklaas.

De entree was al leuk: in een fietsaanhangwagen werd Ernst Reijseger binnengereden door de twee anderen. Het concert blijft afwisselend, en zonder veel grollen of tekst (publiek werd serieus genomen en maar nauwelijks toegesproken) ontstaat toch een soort ontspannen ´Film van Ome Willem´ sfeer, met kinderen die deels op het podium zitten, soms een beetje heen en weer lopen, maar grotendees toch geboeid luisterend, bijna een uur lang zonder pauze. En niet met kinderliedjes of zo. Kleine stukjes freejazz, soms een beetje postrock (cellogebruik als door Set Fire to Flames), maar ook Bach, en enkele Afrikaanse stukken waarbij de inbreng van Mola Sylla groter was (met naast percussie en Xalam ook een mooie, onverstrekte stem). Titel van een van de langere stukken heb ik teruggevonden op een site van de VPRO: Xangelema.
In het midden het luchtige gedeelte met even heel kort een door Fraanje ingezet Lang zal die leven voor Ernst zelf (die kennelijk jarig was) en de ´wereldpremiere´ van Koekoek , een soort jazzfunk, waarbij aan het eind van elke zoveel maten Koekoek werd geroepen. Dus toch een kinderliedje, leuker dan ik het hier kan opschrijven. Reijseger gebruikt de Cello echt op allerlei manieren en speelt er zelfs funky basgitaar op (met cello horizontaal).

Al die kinderen houden het zo goed vol dat ik er zelf ook erg van geniet. Het huilende dreumesje (kennelijk zoontje van..) mag even bij Fraanje achter de piano en zo wordt dus ook dat opgelost. En intussen wordt er dus steeds zeer virtuoos gespeeld, een genot om naar te kijken ook. Zou je denken dat je met een muziekprogramma voor kinderen het beste zou volstaan met iets hapklaars of simpels: dit bewijst dat het ook anders kan: zet gewoon iets keigoeds neer! Muziek met recht voor alle leeftijden.

Afgelopen Vrijdag zijn we naar Tankard geweest in zaal Mezz te Breda.
Nadat we in de loop van de middag waren gearriveerd zijn we eerst maar eens
op zoek gegaan naar een plekje om wat te nuttigen. Uiteindelijk kwamen we in een
juppen tent terecht, . Hier begon de soep vanaf 9 Euro dus we hebben het maar bij
de drank gehouden. Vervolgens hebben we tegenover de zaal ons te goed gedaan aan
een fijn vette hap.
We hadden geluk dat een van ons contact heeft met Tankard's manager Buffo, zo doende stonden we op de gastenlijst en mochten gratis naar binnen. Hoe gaaf is dat!
Eerst inkopen gedaan bij de merch.stand om vervolgens onder het genot van een pilske
de support act Magnetron ( What's in a name ) over ons heen te laten komen. Na een paar nummers hadden we het eigenlijk wel gezien:
op naar de bar of/en een peuk dan maar.
Om precies 21.30 doofden de lichten en was het aan Tankard om de avond tot een kookpunt te brengen. Dit lukte uiteraard moeiteloos. De inmiddels behoorlijk afgevallen Gerre ( Buffo had het over 70 (!) kilo ) raasde als een bezetene over het ruime podium. Af en toe ging zijn shirt even naar boven, daar hing nu nog alleen maar een lap vel. De band knalde de ene naar de andere Tankard classic de zaal in. Een greep: Zombie Attack, The Beauty and the Beast, Maniac Forces, Die with a Beer in your Hand, Nation over Nation, Stay Thirsty, Alien, (Empty) Tankard. Tijdens Chemical Invasion mocht een dame het podium op om met Gerre te dansen. Daarbij kreeg ze een blik bier. Toen ze die op had gooide ze het lege blik de zaal, die kwam dus onze kant op: bukken! Al met al was het een top avond! Tervreden keerden we in de hoosbuien weer huiswaards. ( Om de batterijen op te laden voor W.A.S.P. )
Hier onder een van de filmpjes die ik gemaakt heb, enjoy!

Wow, Bitches Sin!.... Speelden ze Aardschok ook?
Vicous Rumours en Tokyo Blade zijn ook fantastisch. Soldiers Of The Night is één van dé US metal klassiekers!
Had hier graag bij willen zijn, een lekker potje 80's metal staat garant voor een topavond!

Als ik het goed onthouden heb kwam inderdaad Aardschok ook voorbij . Op aanraden van m'n maat was ik voor het eerst mee naar HMM. Een zeer gemoedelijk en tof festival!
Zeker een aanrader om volgend jaar naar toe te gaan.

Vorige week Zaterdag zijn we naar een band geweest die al een tijdje op m'n verlanglijst stond, W.A.S.P. (de kenners weten wel waar de afkorting voor staat).
Place of madness: de Pul te Uden. Hoewel ik er al vaak ben geweest zijn we toch
maar op tijd vertrokken vanwege de weg werkzaamheden, maar die vielen gelukkig nu mee.
Bij binnenkomst was het al gezellig druk. Met 20.00 uur begon de eeste support te spelen.
Nu zou dat eigenlijk Raintime zijn maar Shadowside mocht de spits afbijten.
In het half uur speeltijd veraste ze mij totaal. Gave band met eigen smoel. Fijne melodieuze
metal. Blik vanger was natuurlijk zangeres Dani Nolden. Mooi optreden. Hierna kwam dan toch Raintime. Ik kende het niet maar het was ook prima te pruimen. Ruw en toch ook melodie erin.
De MJ cover Beat it vondt ik persoonlijk wat minder.
Hierna was het dan eindelijk tijd voor W.A.S.P. Even na 22.00 doofden onder luid gejuig het licht. De show was opgefleurd met beelden van o.a. video clips en andere fragmenten die op drie grote schermen werden vertoond, erg mooi. Blackie Lawless & co knalden er lekker op los. Hoewel Blackie zelf er soms wat stijfjes bij stond. Veel gebabbel met het publiek was er niet bij. Slecht af en toe een aankondiging en een bedankje. Ook waren er dranghekken voor het podium ( in een club ?! ). Dat zal wel een van de vele wensen van Mr Lawless zijn.
Misschien toch een beetje een ego ? Ach, het siert hem ook op de een of andere manier wel. Hij is toch een icoon. Verder niet anders dan lof. De (veel te korte en ingekorte ) set list was om te smullen. Met nummers zoals On your Knees, L.O.V.E. Machine, The Idol, I wanne Be Somebody en Wild Child. Van het laatste album kregen we Crazy en Live to Die Another Day. Helaas kwam er na ongeveer 70 minuten al weer een einde aan dit kort maar krachtige concert. Dit was in de vorm van Blind in Texas.
Na afloop nog een cd van Shadowside gescoord en met Dani op de foto, nu was mijn avond echt kompleet hahahaha. Voldaan konden we nu naar huis.
Hieronder een filmpje die ik gemaakt heb.

Ik heb WASP afgelopen zomer op Wacken gezien... Ook bij mij stond deze band al een tijd op m'n verlanglijst. Het optreden viel echter erg tegen. Heel slecht geluid, inderdaad vaak ingekorte nummers en een Blackie die er bij stond alsof hij door twee roadies vakkundig door z'n tenen aan het podium was gespijkerd en vervolgens middels een opwindsleutel gestoken in z'n rug plichtmatig de setlist stond af te werken.
Het heilige vuur ontbrak zeg maar....

Gonjasufi, Live in Orangerie, Brussel - 13 december 2010

Aan de festivalzomer heeft deze man niet de beste live-reputatie overgehouden. Verantwoordelijk voor een van de ‘geinigste’ platen van het jaar lag dat misschien aan verkeerde verwachtingen van het publiek. ‘Geinig’ op het podium, wat verwacht je daar ook bij? Wat wel heel wat suspense wekte, was het indrukwekkende suffix op de affiche: + Full Live Band.

“Full live band? No problem, man, I’mma do this shit. Ok, ok, full live band, lemme think, lemme think. Yeah, I’mma need a fucking guitarplayer that can play guitar like a motherfucker! Shhyeahh!! Ow I know, I know... Ey yo, nan, does cousin Ivy still do this guitar shit?” “That’s your cousin Pauly, Sumach, he’s in his second year now!” “Fucking perfect!” Pauly is fan van Nirvana en voor de spiegel is hij Jimi Hendrix, gelukkig werd hij hier beperkt tot het scheurende materiaal van Gonjasufi. Gestoord. “Ok, ok, a drummer, a little fucker who can hit that shit and fuck it all up. Yeah, Angél, he a badass motherfucker! Ey yo, nan, when Angél released from that institution..-mental..-shit.., you know?” “He has only two months left, Sumach” “ That’s like.. 30 days right? Shit is comin’ together, fuck yeah!” Iemand die qua mentale geschiftheid Gonjasufi wist te overtreffen. De slotfase waarin hij als een malle zijn drumstel tegen de grond probeert te kwakken en vervolgens als een malle zich probeert te redden als er nog een tweede bis blijkt te komen: gestoord. “Ok, ok, what I need, what I need?” “Look, Sumach, I found this melodica in the attic, maybe you can use it in your full live band.” “Wow, nan, that’s fucking genius! Wait a minute, hold on, hold.. there’s this hobo on 24th street that’s always on this shit. That guy is a fucking prodigy! Fucking prodigy!” Gonjasufi had niet door dat hobo playbackte op een cassettebandje. Zijn bandje was hij thuis vergeten, wat maakte dat hij ofwel onhoorbaar was ofwel niet om aan te horen. Gestoord.

De prijs voor geestesgestoorde van de avond ging echter naar de roadie die meer een groupie was, we noemen hem gemakkelijkheidshalve "Rufus". Rufus was het blanke tengere broertje van Gonjasufi en heeft de hele show zijn lijf gesmeten als was hij op een Afrikaans bevruchtingritueel! De overgave, waar deze man met wat hulpmiddelen tot wist te komen, was zeer vermakelijk. Hoogtepunt van Rufus’ avond, en dan ook de onze, was wanneer hij mee muziek kwam maken. Dit tijdens de tweede bis, het drumstel lag al tegen de grond, en Rufus stond voor een microfoon tegen een van de cymbalen te meppen. Met de vlakke hand, wat geen enkel geluid met zich meebracht. Wat doe je dan? Je breekt de cymbaal in stukken, want dan maakt het wel geluid. Of toch niet? Rufus, mag ik je handtekening?

Het grappige was dat achterin wat artsy fartsy, in het zwart geklede figuren met hippe monturen dit alles stonden te aanschouwen als ware het grote kunst. “Quel art!” Het gepeupel vooraan, random woorden shouttend als er weer eens gevraagd werd welk nummer te spelen, compleet suf van de gonja, begreep het gelukkig wel.
Het is maar muziek. Of beter: het zijn maar instrumenten, dit is maar een microfoon waar wat woorden in gebrabbeld worden. Dat er muzikaal compleet niets interessant gebeurt is is ook niet waar. Sheep vlak voor de eerste bis werd zeer 'geinig' gedaan, maar vooral de eerste bisnummers zelf kregen het feestje aan de gang, met het funky Candylane als hoogtepunt. Het was lang wachten op iets muzikaal deftig en een goed optreden was het niet, maar het heeft wel elke minuut geamuseerd.

Mensen die A Sufi and a Killer kennen en meer verwachten van een Gonjasufi met Full Live Band snappen het gewoon niet.

Verslag German Metal Meeting pt. 4 @ The Rock Temple, Kerkrade.

Afgelopen Zaterdag was het zover, German Metal Meeting dat voor de vierde maal in het wel bekende The Rock Temple te Kerkrade werd gehouden. Zoals de naam al aan geeft dus uitsluitend duitse metal bands. Deze editie mochten Rock Ignition, Symphorce, At Vance en Vanden Plas hun kunsten vertonen. Voor ons reden genoeg om vanuit het rustige Achterhoek naar Zuid Limburg af te zakken.
Bij aankomst hebben we eerst onze magen gevuld, om vervolgens aan de andere kant van de parkeerplaats de Rock Temple te betreden. Nu waren we hier nog nooit geweest. We wisten dat het niet heel groot was, maar zo klein (!?). Het leek meer op een grotere uitvoering van een bruine kroeg. Wat overigens zeker geen afbreuk deed aan de sfeer. Want het is een erg gezellig pand!
ROCK IGNITION had de eer om de spits af te bijten. Dat deden ze prima. Lekker in het gehoorliggende en niet al te moeilijke (hard) rock. Blikvangers waren natuurlijk de twee zangeressen van de band. Het oog wil tenslotte ook wat.
SYMPHORCE was hierna aan de beurt. Hier keek ik persoonlijk dan ook erg naar uit. Andy B Frank is zeker een van de betere metal zangers. Dat werd met dit optreden ook weer duidelijk. Hoewel het geluid helaas nogal matig was en de band voor het eerst in vier jaar weer op het podium stond straalde het plezier er vanaf! Constant was dhr. B Frank aan het ouwehoeren met zijn mede bandleden. Hoewel het tijdens het intro van Tears even mis ging werd er prima gespeeld. Het merendeel van de set bestond uit nummers van de laatste twee albums, In The Hopes of a Dream en Condemned doen het erg goed live. Van het nieuwe album Unrestricted kregen we o.a. The Eternal, Visions, Whatever Hurts, en Until' it's Over. Als afsluiter kwam het cathcy Nowhere. Al met al een mooi optreden.
AT VANCE speelde zonder toetsenist op GMM. Volgens de band was er geen ruimte daarvoor op het podium, dus kwam het van een lopende band. Bij Vanden Plas kan het wel, vreemd. Zanger Mats Leven was niet zo heel goed bij stem omdat hij zich niet zo goed voelde. Gelukkig ging het naar verloop steeds beter. Tijdens het nummer Chained kreeg de band hulp met zang van twee leden van Ride the Sky. Opzich een leuk idee natuurlijk. Maar de mannelijke helft van het duo zong tenenkrommend. Gelukkig was het hierna een stuk beter vertoeven met nummers als o.a. Take me Away, Only Human en Dragonchaser. Het enige feit is wel dat het naar verloop van tijd een beetje op elkaar begint te lijken. Toen de band het podium afliep moest ik toch echt een sanitaire stop houden. Op het toilet hoorde ik de eertste tonen van Stand up and Shout. Snel weer terug naar het podium want een toegift in de vorm van een Dio nummer is natuurlijk altijd goed.
VANDEN PLAS was de laatste band die we vanavond zagen. Hoewel eerst het hele podium moest worden verbouwd hadden we al een knus plekje voor bij het podium opgezocht. Wat later dan gepland kon Vanden Plas aan hun set beginnen. Het is overigens een schande dat deze geweldige prog.metal band niet meer krediet krijgt waardoor ze in toch relatief kleinere zalen spelen. Maargoed, dat mag de pret niet drukken! Gelukkig werd het geluid steeds beter want dat was in het begin matig. Het is goed te zien dat Vanden Plas een zeer geoliede en ervaren band is, wat een top muzikanten! Leuk om te zien hoe relaxt en strak drummer Andreas Lill speelt. De rest van de band was ook in top vorm. Zanger Andy Kuntz was ook goed bij stem, maar kwam door het ( daar hebben we het weer ) soms slechte geluid er niet helemaal goed bovenuit. Op de setlist stonden grotendeels nummers van de laatste twee albums. Opener Postcard to God knalde er lekker in. Vervolgens kregen we Holes in the Sky, waar ook een video clip voor is gemaakt. Van het alweer 17(!) jaar oude debuut Colour Temple werd niets gespeeld. Wel kregen we semi oude nummers als Far Off Grace, Iodic Rain, Cold Wind en de live knaller Rainmaker. De set was wel ingekort met een nummer (Rush of Silence ) dit waarschijnlijk vanwege de uitgelopen tijd. Met Christ 0 sloot men het zeer geslaagde optreden af. Al met al hadden we een geweldige middag/avond gehad. Het was nu helaas ook de hoogste tijd om met de nachtelijk rit naar huis te beginnnen. Hierdoor hebben we de "afterparty" band The Smack Ballz niet gezien. Maar na Vanden Plas was onze avond toch al goed.
Hieronder de filmpjes die ik gemaakt heb, enjoy.

Janelle Monáe, Live in Orangerie, Brussel - 20 februari 2011

Het beste album van 2010 heeft ze op haar naam staan. Het beste concert had daarbij kunnen staan, maar wegens stemproblemen werd haar show toen afgelast en nu tweeënhalve maand later is het eindelijk zover! Kan ze het sprookje van The ArchAndroid vertalen naar het podium?

In de kleine zaal moet ze het uiteraard doen zonder haar strijkersorkest en uitgebreide blazersectie. In de plaats daarvan bracht ze een paar dansers, of eerder bewegende mensen, mee. Ze deden de walk-like-an-egyptian, kronkelden over de grond als slangen, droegen mysterieuze maskers,... op een gegeven moment had een van hen een nonnenpak aan. Het verhalend aspect heeft Janelle er goed ingebracht. Waar het nu over ging...
Ze trapte af zoals The ArchAndroid aftrapt: Dance or Die, Faster en Locked Inside allemaal mooi aan elkaar geweven, en zo konden de voetjes blijven dansen! Op het beeldscherm zagen we tegelijkertijd fragmenten uit o.a. Fritz Langs Metropolis en op dat moment realiseerde ik me pas de link tussen de cover van haar cd en de poster van die film. Beide concepten tonen dan ook veel gelijkenissen, zonder twijfel een grote inspiratiebron voor Janelle.
Toen ze met de eerste 3 nummers bezig was, leek ze met haar stem niet goed door de geluidsmuur van haar muzikanten te kunnen. Even vreesde ik dat ze mischien weer stemproblemen had en dat deze keer dan maar gewoon probeerde weg te moffelen. Gelukkig volgde met het volgende nummer het tegenantwoord. Alle muzikanten liepen het podium af, enkel de gitarist bleef wat lekker doorscheuren. En toen, toen was Janelle Monáe er! Die stem, zo mooi, zo loepzuiver, zo pakkend en o zo hoorbaar! Ze bracht Smile van Charlie Chaplin, het favoriete nummer van Michael Jackson, en uit de manier waarop ze het bracht, zo breekbaar, merk je dat Jackson een van haar favoriete artiesten is. En ook doordat voor het concert zowat de hele discografie van MJ door de speakers knalde.

We hadden al bewegende mensen op het podium, maar daarmee maak je natuurlijk nog geen feestje. Confetti, ballonnen en live action painting, da's een partijtje! Prachtig om te zien hoe Janelle terwijl ze haar ziel in Mushrooms & Roses legt, verf en borstel erbij pakt en op een groot doek een abstract expressionistisch schilderij begint. Je weet wel, de lijn als uitdrukking van de diepste emoties. Maar toen begon ze "Love you" erop te schrijven en een voluptueus achterwerk te schilderen, totdat het iets werd tussen een kindertekening en een pornografische prent. Na de show kreeg een gelukkige het werk mee naar huis en Janelle had de perfecte prijsvraag: in welke straat woonde ze toen ze in Atlanta, Georgia verbleef? Zelfs de krekels bleven stil. "I thought you guys were my biggest fans?" Fans, Janelle, geen stalkers. Met de tweede onmogelijke vraag, hoe de keyboardplayer heet, wist toch een of andere psycho het antwoord. Die dame kan nu dit misbaksel in haar salon hangen. Die Janelle weet wel een publiek te entertainen. Gelukkig bleef ze tussen al die spielereien ook gewoon geweldig performen. Of je nu een paar balonnen in je smoel kreeg of aan het stikken was in wat onverwachte confetti, Janelle Monáe nam je helemaal mee in haar wereld! Haar twee bekendste nummers, Cold War en Tightrope, brachten het hele zaaltje aan het dansen, haarzelve niet in het minst. Haar verzorgd kostuumpje zag er ondertussen al wat vereneweerd uit en haar zorgvuldig opgestoken afrootje hing al een tijd slap voor haar ogen, maar dat kon haar niet deren; Brussel moest eraan geloven. Met het bisnummer Come Alive werd alles en iedereen dan ook mentaal! Geflipt, that is! Dat er geen ambulance moest gebeld worden, is een klein mirakel.

En dit alles vond plaats in minder dan anderhalf uur tijd! Hoewel het wat aan de korte kant was, kreeg je ontzettend veel in die tijdspanne waardoor je toch met een voldaan gevoel huiswaarts keert. Een album en een EP, daar ga je ook niet gauw twee uur mee vullen. Bovendien zong ze op het einde, na de prijsuitreiking van haar knutselwerk, nog een liefdesverklaring aan Brussel, dus zijn wij nu sowieso allemaal verliefd terug. Ook al gaat ze dat morgen waarschijnlijk voor Amsterdam nog eens overdoen...


Playlist (o.v.):
Dance Or Die
Faster
Locked Inside
Smile (Charlie Chaplin cover)
Sincerely, Jane
Wondaland
Mushrooms & Roses
Cold War
Tightrope
Come Alive (War of the Roses)

Vorig jaar in de kleine zaal van Paradiso was het ook groot feest. Gegarandeerd goed voor een vermakelijk avondje dansen.

8 maart: Chali 2na @ Melkweg, Amsterdam

Terwijl de zaal wordt opgevuld door de warme klanken van ouderwetse soul, funk en hiphop is het wachten op Chali 2na, die voor de tweede maal in korte tijd de Melkweg voor een show betreedt. De laatste keer deed hij dat samen met de funkband Breakestra, wat een swingend optreden opleverde. Ditmaal voorziet de drie koppen tellende band The House of Vibe de rapper van live-instrumentatie.

Het eerste wat bijblijft van de avond is een groot aantal clichés; uiteraard is Chali 2na - zoals bijna elke andere MC tegenwoordig - zo'n drie kwartier te laat en zo mogelijk nog logischer bestaat het publiek bij een ‘backpack-optreden’ voornamelijk uit blanke studenten. Dat één opa, bewapend met een lange, grijze baard, de Oude Zaal heeft gevonden is de grootste verrassing - maar wellicht bevestigt deze uitzondering de regel. Toch zijn het niet alleen deze omstandigheden die het optreden tot een doorsnee hiphopshow maken, want daar zorgt Chali 2na voornamelijk zelf voor.

Ten eerste staat de MC stoned op het podium, wat ten koste gaat van zijn stemgeluid en scherpte. Met regelmaat start hij een nummer opnieuw in, omdat het al in een eerste verse fout gaat. Daardoor wordt het tempo nogal uit het concert gehaald: zonde, want iemand met het talent en de ervaring van Chali 2na moet toch zonder al te veel moeite een strakkere performance kunnen neerzetten. Daarnaast komt 2na’s ode voor vrouwen wat plichtmatig over, net als zijn politiek correcte afsluiter voor de Noord-Afrikaanse landen.

Ondanks deze kritiek is de avond wel geslaagd te noemen. Zo nu en dan laat Chali 2na zijn verbluffende raptechniek horen, door de nodige tempoversnellingen toe te passen. Daarbij komt dat zijn lage stemgeluid ook schor niet onaantrekkelijk klinkt. Bovendien staan nummers als Freedom, Quality Control (beide van Jurassic 5) en Lock Shit Down als een huis en kunnen dergelijke tracks ook rekenen op enthousiast repliek van het publiek. Ook de liveband, The House of Vibe, verdient een compliment. Hoewel het drietal - bestaande uit een bassist, toetsenist en een drummer - niet zo swingend is als Breakestra, staat ze met veel plezier op het podium, wat een aanstekelijke werking heeft op het publiek dat gewillig met de artiesten op de bühne meebeweegt. Dat Chali 2na de drie heren een moment van shine geeft door ze een gedeelte solo te laten spelen is daarom ook terecht.

En zo hoeft niemand zich schuldig te voelen dat ze het anderhalf uur durende concert boven de Champions League-voetbalkraker Barcelona tegen Arsenal hebben verkozen. Een vlekkeloos optreden is het geen moment geweest, maar de nodige aardige momenten vergoeden een boel. Voor een volgende keer is het alleen een idee dat Chali 2na zichzelf pas na de show te goed doet aan het Amsterdamse gras.

Bron: Hiphopleeft, check de site ook voor de foto's bij deze liverecensie.

Afgelopen Zaterdag zijn we naar Killfest geweest in Atak te Enschede.
Ook deze derde Europese editie wilden we niet missen, want headliner Overkill
had weer een paar puike bands mee op sleeptouw.
AFTER ALL: deze belgen draaien al een aantal jaren mee. Vorig jaar zijn echter orgineel
zanger en bassist vervangen. We waren dan ook benieuwd hoe dit zou gaan
uitpakken. Hoewel we helaas maar een kwartier hebben gezien moet ik zeggen dat
nieuwe zanger Sammy Peleman een goede veelzijdige stem heeft die goed bij
deze thrash metal band past. Na het optreden dan ook maar gelijk de tour ep
Becoming the Martyr gekocht.
HEATHEN: Hier hoef ik eigenlijk geen lang verhaal over te schrijven. Gewoon top!
Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste stage divers zich melden.
Wel een veel te korte set, slecht vier nummers van de come back cd The Evolution
of Chaos.
DESTRUCTION: Hier keek ik erg naar uit. Het is grappig om de boomlange Schmier naast
de tengere (zeer strak spelende) Mike Sifringer te zien staan. Met nieuwe drummer Vaaver
zet de band een enorme geluids wal neer.Hoewel tijdens Thrash 'til Death het geluid even de
mist in ging en Schmier mopperde ( of zou hij zich ergeren aan de bad ass security ?), was het ongelofelijk gaaf! Oude classics als Mad Butcher mengde zicht perfect met nieuwe werk zoals Armageddonizer en Hate is My Fuel. Vanwege het tijds gebrek werden de nummers wel snel achter elkaar gespeeld. Maar dat maakte niets uit want dit is Thrash Metal
zoals het bedoeld is.
OVERKILL: Eigenlijk was van te voren wel bekend dat de band ook nu weer enorm ging knallen. Overkill weet hoe je een goede Metal show neer zet. Met een altijd goedgemutste Bobby Blitz kan er ook weinig mis gaan. Wat mij betreft is hij een van de betere frontmannen.
Met zijn 50+ heeft ie nog steeds het publiek op een hand. Net als Destruction een setlist met oud en nieuw werk. Rotten to the Core, Ironbound, Wrecking Crew, Bring me The Night we werden op onze wenken bediend. Als afsluiter kregen we Fuck You met de traditionele stage dive van Blitz.
Alleen nog wel een kleine kanttekening. De Security op het podium! Wat zijn die kinderachtig!
De heletijd met een stoer gezicht de stage divers van het podium drukken. Kom op zeg! Dit zijn dingen die nu eenmaal bij een metal concert horen!
Maar laat ik niet te negatief doen. Het was een zeer geslaagde avond.

James Blake, Live in Melkweg, Amsterdam - 7 april 2011

“I thought this was a club, why are you all sitting down?” Het stond er vol stoelen.
Hij mag dan het wonderkind van de dubstep zijn, diegene die de zitjes daar heeft neergezet was duidelijk bekend met het album.

James Blake werd warm onthaald, eerst het gebruikelijke gejoel, gevolgd door een minder gebruikelijk stilteconcert: sshhh shhttt sssshhhhht sssshh sshh sshh tot in Unluck toe. En het publiek hield woord. Enig gefluister werd toch vakkundig weggetuned met een zware bass. Een extra drummer en gitarist vormen de line-up voor deze concertreeks, al had elk nog wat extra apparatuur mee, om de gelaagde sound van de cd recht aan te doen. Allebei hadden ze duidelijk evenveel hart als Blake, de energie zat gelijk goed. Met hun dertig vingers kwamen ze net toe om alles uit de songs te persen. Het geeft de electronische sound een heel andere dimensie, zeer reëel, want het gebeurt vlak voor je neus. De live-uitvoeringen bleven best trouw aan het album, maar de beleving was geheel anders en eens zo intens. Behoorlijk indrukwekkend!

Het is soms twijfelachtig om James Blake echt een Zanger te noemen. Het gaat meer van *adem-in - hijg - kreun - hoge-noot - zucht - blaas - lage-noot - vervorm - vervorm-x2 - adem-uit & repeat*. Maar als je hem dan solo op dat podium, de ogen van zijn twee muzikanten geïntrigeerd op hem gericht, achter zijn keyboard Give Me My Month hoort uitslaken, angstig maar vastberaden, dat vormt een schoon gevoel. Want elke adem-in, hijg, kreun of noot gaat door je hele lijf. Wat het technisch voorstelt boeit voor geen meter, raak je mensen met je stem, ben je een Zanger.
Hij deed live ook de veellagige opname van I Never Learnt to Share. Een maffe beleving, hoewel deze take toch wel een pak minder was dan de albumversie (give the man a break). Electronisch/instrumentaal ging het daarentegen misschien wel twee keer zo hard. Drums en bassen waren dodelijk. De vibraties deden je bijna je strottenhoofd uitkotsen. Verstikkend intens!

Hij speelde ook één nummer van de EP’s, Klavierwerke, omdat hem dat blijkbaar vaak gevraagd wordt. En zo klonk het ook, als een weinig passende opgave binnen z’n set. Zou hij niet meer achter zijn EP’s staan dan? Puik werk nochtans, maar misschien een afgesloten hoofdstuk voor Blake.
Eens hij dit achter de rug had werd het een echt feest, beginnend met het uiteraard luidruchtig aangemoedigde Limit to Your Love. Ongetwijfeld voor de ziljoenste keer, maar het werd bijzonder fris en met veel gevoel ten hore gebracht. De stiltes, de breaks, het zat uitstekend. Het slotstuk was weer wat vrijer, om het interessant te houden, in de eerste plaats voor zichzelf. Van The Wilhelm Scream kregen we daarna van hetzelfde laken een broek. Uitstekend performend!

Het kreeg de verdiende staande ovatie! Dus voor de bis zag Blake zijn kans schoon om het publiek te laten blijven rechtstaan, met een bijna wanhopige “Don’t sit down”. Dat werd beloond met een lekker zwaar dubnummer, en toonde waarom James Blake nog steeds met recht en rede in de Electronica-bakken te vinden is! Dat men ook bleef rechtstaan voor het laatste bisnummer, een nieuw nummer, dat veel trager was dan het hele zittende concert getuigde van een groot respect voor deze nieuwe topartiest, nu ook topperformer! Muzikaal zat het concert vrij dicht bij het album, maar niets, zelfs het album niet, kan deze live-ervaring teweeg brengen. Elke luisterbeurt van zijn debuut zal nu een verwijzing zijn naar een magische avond!

Setlist:
Unluck
To Care (Like You)
Give Me My Month
Tep and the Logic
I Never Learnt to Share
Lindisfarne I
Lindisfarne II
Klavierwerke
Limit to Your Love
The Wilhelm Scream
Bis 1: Anti-War Dub
Bis 2: new song

Ruben Hein, Live @ De Vorstin in Hilversum. (22 april 2011)

Het is weer eens tijd voor een recensie van een optreden. Nu ga ik niet zo vaak en hoop ik dus de juiste uit te kiezen. Mijn keuze was dit keer gevallen op Ruben Hein.
De jazzpopzanger stond in De Vorstin in Hilversum. Het podium dat bekend is van de “omdraaiende stoelen ronde” van The Voice of Holland.
Het kleine zaaltje was niet afgeladen vol. Sterker nog, het was er vrij rustig. Het publiek was van alle markten thuis. Jong, oud, vrouw, man, Nederlands en buitenlands.
Het concert begon om 22:00 uur en stipt om 22:05 kwam Ruben Hein met zijn band het podium op. Hij begon acapella met ‘Lazy Afternoon’. Duidelijk was meteen dat Ruben goed bij stem was. Sterker nog, hij is een zeer begenadigd zanger.
Ondersteund door een drummer, een bassist, een gitarist, een trombonist, een trompettist en een saxofonist begaf Ruben Hein (zichzelf begeleidend op toetsen) door de nummers van zijn album. Daarnaast zong hij ook nog twee nummers die de eindstreep van dat album niet gehaald hadden, maar er toch zeker op hadden gepast. Titels van die twee nummers zijn ‘Pretend’ en ‘No Matter What’. Eveneens was er nog ruimte voor een leuke funkintermezzo en een korte jamsessie. Alles was goed strak ingespeeld en het was duidelijk dat de mensen op het podium er veel plezier aan hadden. Ook al was het publiek in de zaal wat dof.
Ruben Hein praatte ook vrij veel tussen de nummers door. Dit liep van uitleg over de nummers, tot grapjes en zelfs een verhaal van een mooie sjoelmiddag.
Het mooiste van alles was toch wel dat de nummers die op het album toch wat braaf klinken met de liveband een leuker en vrijer rauwer randje kregen. Positief!

Al met al dus een aanrader om naar Ruben Hein te gaan als je daar de kans toe hebt. Ik heb me in ieder geval zeer vermaakt.

Zondag 8 Mei was het eindelijk zover. Na 12 jaar ging ik Saxon weer live zien!
Ze speelden in m'n favoriete concert zaal de Pul in Uden, beter kon dus niet.

Aangezien het druk ging worden bij binnenkomst eerst maar eens een
tour shirt aangeschaft.
Vervolgens was het tijd voor CRIMES OF PASSION. Kende deze (glam) rock
band niet maar in het half uurtje speeltijd deden ze hun best om het binnenkomende
publiek te vermaken. Wat toch aardig lukte. De zanger leek naar mijn idee
wat op die van Steel Panther.
Hierna was na een korte pauze tweede support aan zet, VANDERBUYST.
Deze old skool hard rock band van eigen bodem timmert goed aan de weg.
Vandaar dat ze ( net als C.O.P. ) ook zijn uitgekozen om met Saxon te kunnen toeren.
Ouderwets gehuld in spandex broeken speelden ze als of hun leven er vanaf hing.
Het merendeel van de nummers kwam uiteraard van hun debuut cd. Met uitzondering
van de Thin Lizzy cover Don't Believe a Word. Dat prima werd uitgevoerd.
Ook na een ( als ik het goed heb onthouden ),
half uur was het al weer gedaan.
Inmiddels had ik me mooi tegen het dranghek geinstaleerd want met 21.00 uur gingen
de lichten weer uit voor de hoofd act, SAXON.
Wat was het gaaf! Hoewel de band al een dagje ouder wordt hebben deze
NWOBHM legendes niets aan kwalitiet verloren.
Ze speelden een mooie set van 21 nummers.Vanaf de opener Hammer of the Gods ging de zaal kompleet los. Of het nu om de oude classics ging zoals Heavy Metal Thunder, Never
Surrender, Princes of the Night, en Denim & Leather. Of het nieuwste werk zoals o.a ( opener..) Call to Arms en Back in '79 alles sloot perfect op elkaar aan. Ook de band zelf had er veel zin in en de licht show was indrukwekkend. Alleen geen Eagle want anders kan het publiek niet in de zaal.De toegift bestond uit Crusader, 747, Strong arm of the Law en Weels of Steel waarna we kompleet weg smolten. Want wat was het ongelofelijk heet! Maargoed, daar was deze avond zeker niet minder om. Aan het eind nog een plectrum kunnen bemachtigen, m'n avond was nu echt kompleet. Al met al was het wel weer duidelijk dat Heavy Metal weer terug is
van ( eigenlijk nooit) weggweest.

Afgelopen tijd weer een aantal mooie concerten gezien. Wizard, 2x Iron Maiden, Uriah Heep en Ozzy Osbourne. Van de laatste nu weer een review.

Oorsprongkelijk zou dhr Osbourne 16 September naar de Konig Pilsener Arena in Oberhausen (net over de grens bij Arnhem) komen samen met Steel Panther. Maar wegens ziekte is het toen afgelast. Afgelopen Maandag dus eindelijk het vervangende optreden.
Met als support Black Label Society! Redelijk opmerkelijk omdat Zakk Wylde net meer in Ozzy zijn band zit. Voor kort was dit nog niet bekend tot dat ik het op een folder bij Iron Maiden ( ook in Ob) zag staan.
Nadat we wat file hebben gehad op de snelweg waren we nog net optijd bij de KoPi Arena.
We konden de auto mooi weer gratis (!) parkeren. Eenmaal bij de hoofdingang konden we ook
meteen doorlopen naar binnen. Toen we bij de t-shirts stonden hoorden we al de sirene, het start shot van BLS. Dit was overigens al om 19.30 terwijl 20.00 op het kaartje stond vermeld.
Dus maar snel de zaal in.
Eenmaal naar beneden gedaald viel het grote doek naar benenden en Zakk Wylde & co warmde het binnenkomende publiek goed op. Hoewel het geluid wat galmde was het voor mij persoonlijk een must want deze band stond al een tijd op de wensenlijst. Met een geregelde in de lucht spugende Zakk kregen een dwarsdoorsnede van BLS zijn discography. Crazy Horse, Funeral Bell, Parade of the Dead en Bleed for Me volgde elkaar snel op. Zo nu en dan stond Mr. Wylde op een verhoging om toch te laten zien wat hij allemaal in petto heeft. Halverwege de set krijgen we dan ook een toch wat lichtelijk saai solo. De set van een uur werd beeindigd met het massale meegezongen Suicide Massiah en het gave Stillborn.
Tijdens de ombouw pauze maar snel een sanitaire stop en wat te drinken halen. Maar aan de zijde waar wij waren was de bar dicht! Misschien omdat het niet helemaal was uitverkocht.
Gelukkig lopen er ook mensen met een soort van koelbox door de zaal, hem maar even aan de mouw getrokken om vervolgens een mooi plekje te bemachtigen voor Ozzy.
Tegen 21.00 doofden de lichten weer en onder luid gejuig kwamen Ozzy en zijn band het podium op wandelen. Als van oud was the Madman weer stokdoof, I Can't hear You!!!
Toen we hard genoeg schreewden kon het concert beginnen. Eigenlijk kan ik over de setlist kort zijn, ge-wel-dig! Alleen maar klassiekers, dus gelukkig geen nummers van het naar mijn mening niet zo sterke Sream. In het begin kregen we gelijk een aantal Blizzard of Ozz nummers zoals I Don't Know, Suicide Solution, Goodbye to Romance en Mr. Crowley. Al gauw was Ozzy weer aan het gooien met water om zichzelf dan ook geheel te dopen. Ook kregen we zo nu en dan een schuimdouche. Zo zien we dat graag! Dit is op en top Ozzy al dribbelend, klappen en zwaaiend op het podium. Ook zijn band was fantastisch, nieuwe gitarist Gus G liet via een solo stuk zien waarom hij juist gekozen is. We kregen dan ook het instumentale Rad Salad te horen. Gevolgd door meer Sabbath nummers zoals Iron Man en Fairies Wear Boots.
Met Crazy Trian kwam er al weer een eind aan de regulaire set. Als we wederom hard genoeg lawaai maakten kwamen ze nog terug voor 1,2,3,4 of 5 nummers. Dat werden er uiteindelijk twee. Het mooie Mama, I'm Coming Home en Paranoid waren de toegift. Hierna was de koek echt op.
Geheel moe geklapt en gezwaaid besloten we om nog effe een hapje te eten en uiteindelijk een t-schirt te kopen om daarna met een voldaan gevoel huiswaards te keren. Al met al een toffe avond. Voor iedereen die nog twijfeld Ozzy rocks like a Crazy Train!!!!!!

Hieronder twee filmpjes die ik gemaakt heb, enjoy.

YouTube - ‪Ozzy Osbourne - Live @ Oberhausen.‬‏

YouTube - ‪Black Label Society - Live @ Oberhausen.‬‏

1 augustus: The Roots @ Paradiso, Amsterdam

Een uitverkocht Paradiso ontvangt de legendarische hiphopband The Roots voor een twee uur durende show. Een optreden dat vol zit van muzikale intermezzo’s, bombastische instrumentaties, vrolijke danspasjes en uitermate verstaanbare raps. Een begenadigd liveband die voor het gewenste eindresultaat zorgt: een staande ovatie.

Dat het The Roots voor de wind gaat mag duidelijk zijn. De vaste liveband van de populaire talkshow Late Night with Jimmy Fallon is dagelijks te zien op de Amerikaanse televisie, werkt samen met soul- en r&b-grootheden als Betty Wright en John Legend en bracht vorig jaar het goed ontvangen undun uit op het grote platenlabel Def Jam. Deze successen zorgen er wel voor dat The Roots het de laatste jaren qua optredens wat rustiger aan heeft gedaan. Gelukkig compenseren ze dit gemis nu, door twee dagen achter elkaar Amsterdam aan te doen voor een liveshow.

Op de eerste dag treden ze op voor een uitverkocht huis, sterker nog: al voor de aanvang van de show staat de zaal vol met een uiterst gemengd publiek. Ten opzichte van doorsnee hiphopshows zijn er opvallend veel dertigplussers en vrouwen aanwezig, maar ook de jongere generatie hiphopliefhebbers is ruim vertegenwoordigd. Terwijl een prima DJ Rich Medina plaatjes aan elkaar draait van onder meer The Pharcyde, A Tribe Called Quest en De La Soul blijkt dat het diverse publiek in ieder geval één ding gemeen heeft: ze heeft duidelijk zin in het concert. Her en der in de zaal zijn een handjevol mensen voorzichtig aan het swingen of de woorden van de muziek aan het meerappen, terwijl de overige toeschouwers geconcentreerd naar de bühne kijken.

Iets voor negen uur - goed op tijd - komen zeven leden (Kamal Gray ontbreekt) van The Roots onder luid gejuich het podium op. De formatie, bestaande uit toetsenist James Poyser, basgitarist Captain Kirk Douglas, gitarist Mark Kelley, percussionist Knuckles, sousafonist Damon “Tuba Gooding Jr.” Bryson, drummer ?uestlove (wiens opvallende afro helaas is ingeruild voor een cornrow) en rapper Black Thought beginnen hun show met een ode aan de overleden MCA door een aangepaste versie van de Beastie Boys-track Paul Revere te spelen. Wat meteen opvalt zijn de krachtige raps van Black Thought, die in één adem en zonder onderbrekingen of assistentie zijn coupletten rapt.

Dit doet Black Thought zonder enige moeite en op een kenmerkende, energierijke manier. Natuurlijk neemt hij zo nu en dan een pauze, die wordt ingevuld met fijne muzikale intermezzo’s. Zo houden ?uestlove en Knuckles een drumbattle en krijgen alle individuele leden een kans om in de schijnwerpers te staan door een solo te spelen. Vooral Damon Bryson maakt hierbij indruk: de loodzware sousafoon weerhoudt hem er niet van gekke danspasjes en sprongen op het podium uit te voeren, die door de zichtbare lol van de sousafonist, enthousiasmerend werken.

Met nummers van zowat alle albums, op opvallend genoeg het recente undun na, afgewisseld met de intermezzo’s en hits van andere artiesten (Guns N’ Roses en Led Zeppelin worden gecoverd) zorgen de heren van The Roots voor een uitgebalanceerde show. Technische momenten worden moeiteloos afgewisseld met bombastische feestnummers waarbij de fans uit hun dak gaan. Ook de rustige singles als You Got Me en Break You Off kunnen rekenen op een goede respons. En hoewel de muziek sterk afwisselt, is de overeenkomst dat de nummers met zichtbaar veel plezier worden gespeeld en vrijwel even goed of zelfs levendiger klinken dan op de plaat. De leden van The Roots hebben met regelmaat een grote lach op het gezicht, dansen en springen op de planken en zwepen het publiek op om nog meer kabaal te maken.

Toch gaat het dak van de Paradiso er pas echt af als de toegift wordt verzorgd, met onder meer de hit The Seed 2.0. Wat volgt is een minutenlange staande ovatie die met veel genoegdoening wordt ontvangen door de leden van The Roots. De heren nemen afscheid van het publiek, dat met een goed gevoel huiswaarts kan keren. Want dat het minpunt van de avond het teleurstellende kapsel van ?uestlove is, en het gegeven dat de show nog twee keer zo lang had mogen duren, zegt uiteindelijk genoeg.

De recensie (met foto's) is ook hier te lezen: Hiphopleeft - 1 augustus: The Roots @ Paradiso, Amsterdam