Prima recensie Volkskrant, hoewel 'een half uur later' toch een aardige misser is.

Sigur Rós betovert en doet iets wat niemand anders doet
Menno Pot
gepubliceerd op 19 november 2008 02:45, bijgewerkt op 17:52

MUZIEK - De totale verwondering die Sigur Rós met het album Ágætis Byrjun (1999) veroorzaakte, is na tien jaar verdwenen. We kennen het geluid van de IJslandse band, het ijle fantasietaaltje Vónlenska (‘Hopelandic’) waarin Jónsi Birgisson zingt, het beeld van de magere frontman die met zijn elektrische gitaar bespeelt met een strijkstok, terwijl het tegenlicht zijn silhouet levensgroot uitsnijdt op de wanden van de concertzaal.

Des te veelzeggender is het dat Sigur Rós nog altijd betovert. Dat gold voor het vijfde studioalbum, dat in juni verscheen (titel: Með suð í eyrum við spilum endalaust) en ook voor het optreden dat de groep in augustus op Lowlands verzorgde. Maandag, in een uitverkochte Music Hall, gebeurde het opnieuw. De band is met de jaren wat toegankelijker geworden. Gobbeldigook, van het jongste album, is een compact jubelliedje zoals de band dat tien jaar geleden niet zou hebben gemaakt. De bandleden zijn beter Engels gaan spreken en daardoor beter benaderbaar geworden.

Het meest indrukwekkend blijven de lange, sferische stukken, die betoveren en bijna ongemerkt naar een climax sluipen: de avond werd geopend met Svefn-G-Englar (1999), om een half uur later op orkaankracht en in een wervelstorm van papiersnippers te eindigen met Popplagið. Tussendoor kwamen parels van recenter datum bloot te liggen.

Twee keer kwamen Jónsi, Goggi, Kjarri en Olli terug op het podium, niet voor een extra toegift maar voor een diepe buiging. Met zijn vieren doen ze iets dat niemand anders doet. Aan pure schoonheid raak je gelukkig nooit gewend.

Mijn recensie van dit concert is hier te lezen: http://kasblog.punt.nl/

Nee hoor: een zwangerschap van één van de Amiina-meiden (Maria)

potdikkie...wat een concert...
mijn eerste SR concert, en wat was het mooi!
Meerdere malen kippenvel, en wat een sound produceren ze met ze vieren!
Ik ben samen met mijn zus heen gegaan (die overigens ook gebruiker is op MUME)

top concert!!

De airco is ook 10 keer beter dan Ahoy. In Ahoy is het qua temperatuur al snel niet om harden. Verder heb je gelijk maar zijn er dan uberhaupt gezellige grote zalen?

Ik was zo onder de indruk van de opener van de show dat ik meteen maar Ágætis Byrjun heb gekocht (wie ook al zo goed klinkt) Dit concert gaat toch samen met hun optreden op Lowlands de boeken in als een van de meest sfeervolle en ingetogen concerten ooit, met hier en daar uitbarstingen die me zo'n ontzettend mooi gevoel gaven. Grappig dat ik ( ) in 2002 in Reykjavik kocht en het een mooie plaat vond, maar me daarna nooit verder in de band verdiept heb. Nu hebben ze er een fan bij.

Huh? Die stond ook in de Metro/Spits. Vond hem juist matig, gebruikelijk Metro/Spits niveau.

Menno Pot is al sinds jaar en dag recensent voor de Volkskrant. Misschien heb je het in De Pers gelezen; die krant is gelieerd aan de Volkskrant. Hoe dan ook, 'matig' zou ik het oordeel niet willen noemen.

Ik vond de recensie in de Volkskrant ook niet slecht, maar wel wat weinig zeggend over het concert.

Het concert zelf was in ieder geval top. Mooi wat voor geluid ze met z'n vieren neer kunnen zetten. Daarbij was de setlist ook goed (met een mooie opener en een voorspelbare maar perfecte afsluiter) en Jónsi is een unieke en prima zanger. Ik heb in ieder geval erg genoten van deze avond (ook het voorprogramma was erg onderhoudend).

De kritiek op de HMH begrijp ik niet helemaal. Ik vind het geluid daar altijd erg goed en beter dan in menig andere zaal. En gezellig.. tja, in een café of restaurant vind ik dat erg belangrijk, maar hier kom ik toch echt alleen voor de muziek (en tijdens het optreden is de zaal toch donker en kijk ik toch alleen maar naar het podium).

En de recensie op nu.nl:

Kippenvel met Sigur Rós

Acht jaar geleden had niemand verwacht dat Sigur Rós zo populair zou worden. Afgelopen maandag stonden ze echter toch in een uitverkochte HMH.

Wie acht jaar geleden in een halfvolle Charlietent op Lowlands had voorspeld dat Sigur Rós als een van de grootste namen op festivals als Werchter, Pukkelpop en Lowlands zou terugkomen, was waarschijnlijk voor gek verklaard. Zulke zware kost? Voor tienduizenden mensen? Zelfs drie jaar geleden in Paradiso leek het even Winter in July.

Achteraf gezien lichtte de band die vorige keer in Amsterdam, met het voorproefje van het dan nog te verschijnen Takk, al wel een tipje van de sluier op. Sindsdien klinken de IJslanders namelijk een stuk toegankelijker, en het is dankzij die combinatie van warmbloedige 'liedjes' tussen het (k)oudere werk dat het niet alleen een zegetocht werd op die grote festivals, maar dat zelfs een zaal als de HMH weken van tevoren het bordje 'uitverkocht' mag ophangen.

Amsterdam krijgt geen herhalingsoefening van Lowlands, al is het maar omdat de blaaskapel en de vioolmeisjes van Amiina er deze keer niet bij zijn. De toetsen vangen het gemis aan koper prima op, maar met de strijkers erbij was het misschien nog een fractie indrukwekkender geweest. Toch weet deze basisbezetting van Sigur Rós er een memorabele avond van te maken; vanaf opener 'Svefn-g-englar' staat het kippenvel op de armen, om nauwelijks te verdwijnen.

Zoals het weer op IJsland binnen een uur totaal kan omslaan, zo gaat ook het kwik van de bierhalbarometer op en neer. Mooi en bestendig bij de meeste nieuwere nummers, veranderlijk bij 'Festival', dat ingetogen begint en waar in de tweede helft de zon ineens doorbreekt, tot de storm die 'Sæglópur' teweegbrengt en waarbij zanger/gitarist Jónsi Birgisson zijn strijkstok compleet aan gort ragt.

De vrees voor de beruchte luidruchtige bierhalbezoeker is ongegrond; op een enkeling na is iedereen stil en aandachtig bij wat er op het podium gebeurt. "Can you sing?" Waar Sigur Rós ooit redelijk afstandelijk op het podium stond, vraagt de zanger in het IJslands en daarna in gebrekkig Engels aan het publiek om mee te zingen en later ook met de extra trommelaars van voorprogramma For a Minor Reflection mee te klappen als 'Gobbledigook' in een regen van confetti het einde betekent van de reguliere set. Pas als de band terugkomt voor de toegiften, is het gekraak van de plastic bekers en het gebons van de klapdeur storend.

Die te vroeg vertrokken mensen missen het absolute hoogtepunt; na het ingetogen 'All Alright' volgt vaste afsluiter 'Untitled 8', met bloedrood licht op de muzikanten en eindigend in een ware sneeuwstorm met rondstuivende witte confetti. De ultieme soundtrack voor het einde der tijden, maar als men zijn ogen weer opendoet, bestaat de wereld nog steeds. Die landing naar de werkelijkheid komt misschien wat harder aan dan tijdens de zomerfestivals, maar iedereen gaat nog steeds intens gelukkig naar huis.

Voor degenen die dit nog lezen en nog wat terug willen horen; Op deze ftp(officiele sigur ros ftp) staat een groot aantal concerten van sigur ros in flac formaat. Ook HMH staat er bij. Is wel geinig om het concert nog eens terug te luisteren.

ftp address:
ftp://ftp.sigur-ros.co.uk
(username and password: anonymous)