Ben ook benieuwd naar de volgende verslagen

Vulgaire vrijdag, vermoeide vazen

Wakker gepijpt, ik mag niet eens plassen

Slapen zat er never niet in. Nou ja, misschien toch een goede twee uur. Slapen is de brada van dood, dus het is niet erg dat we niet sliepen. Bovendien leven we nu nog gewoon. Een voordeel van het niet dood zijn. Toen we in de tent lagen waren er lolbroeken. Ze sloegen op de tent. Ook staken ze vuurwerk af. Geluidsoverlast. Geen slaap dus. Maar ja. Na 9.00uur kon ik sowieso niet meer in de tent zijn, dan was het gewoon al te warm. Het was een oven. En hoewel ik vlakbij Maaskantje woon ben ik geen broodje bakpao. Ik ging buiten zitten. Al snel volgde de overige goons. Programma’s werden bekeken. Broodjes werden geklapt. IJsthee voor de thugs. Lamballen.

Wanneer precies

Wanneer precies weet ik niet eens. Maar ergens in dit verhaal moet ik het over Bas en Jesse hebben. Twee wijzen uit het oosten. Ze zouden er donderdag al zijn, maar waren verkeerd gereden met de huurbak en dus waren ze er nu pas. Wellicht al ’s ochtends, misschien ’s middags. Of ergens anders op de dag. Enfin. Kennis kon worden gemaakt. Relaxte dudes. Net als Leslie. Inge niet, want zij is een vrouw. Femke ook. Kletsen met Narmas, Leslie, Bas en Jesse dus. Femke en Inge gingen schoonmaken en koken. Want het zijn vrouwen. Zo ging het niet precies, maar dat maakt niet uit. Ik was er zelf bij. Er werd gesproken over de avond. We wilden CunninLynguists als eerst zien. Ik pakte mijn “Kno Homo-shirt” en je zag me gewoon twee meter meer glimmen dan voorheen. Femke schreef op mijn linkerarm “Swag + 1” met een stift. Het is waar. En zo vermaakten we ons. Zonder echt noemenswaardige dingen te doen.

Avond, eindelijk hiphop

En daar gingen we. Met ons groepje. Naar het festivalterrein. Met de voetjes zo’n 20 minuten lopen. Misschien 15. Met de busje een goede 5 minuten of minder. Het terrein was mooi en groot. Veel eet en drinkkraampjes. Ook kon je merchandise kopen. Ruimte voor hosselaars dus. De weer was trouwens mooi, wel erg warm. Dat was ik te vergeten te zeggen. In de zon een goede dertig graden. Denk ik. Ik had geen thermometer bij me. Narmas wel. Maar die gaf alleen aan hoe warm het in de Molukken was. Molukkije. Op naar de Aruba Stage, daar kwam CunninLynguists. Ik stond mezelf vooraan te representen met mijn Kno Homo-shirt. Staat die eikel van een Kno gewoon een partijtje boven het publiek te kijken. Geen oogcontact. Natti keek even en moest lachen. Zag waarschijnlijk niet wat er op mijn shirt stond. Ik riep nog wel ‘Kno homo’, maar het geluid werd gesmoord door de bierwalm. Het optreden was dope. Kno trekt zich blijkbaar shizzle aan van recensenten. De achtergrond was voor hem, Natti en Deacon deden meer hun ding dan tijdens de Melkweg. Natuurlijk, Kno nam nog vaak de leiding maar daar is niks mis mee. De grapjes bleven achterwegen. Rob van den Aker, schrijver van Hiphopleeft heeft betekenis binnen de scene.

Public Enemy, Yelawolf, Curren$y en een vreemde Vietnamees

Door naar de Main Stage. In een soort van kuil. Een grote kuil. Het was druk. Maar Duitsters kun je zo optillen en dus stonden we aardig vooraan. Het optreden was sterk. Chuck D deed niet veel, maar Flavor Flav had energie voor 5, zijn klok op half 6. Hij liep ook het publiek in. Stond op boxen en kreeg een aantal boksen van fans. De live instrumentatie en vrolijke dansjes deden het goed. Mensen werden enthousiast. Uiteindelijk een van de hoogtepunten van het festival. Had nog wel twee uur langer mogen duren. Maar dat deed het niet. Het was afgelopen na een goed uur. Door naar Aruba voor Yelawolf en Curren$y. En tijdens die eerste gingen we vooral klieren. En met ‘we’ bedoel ik Team Vieze Zuidje (Narmas, Djoekovic en Kiwi). We gingen “Golf Wang” roepen. En “Free Earl”. Maar het optreden zelf was best goed hoor. Yelawolf had ook al veel energie. Het was gezellig. En dat wist hij. Na Yelawolf volgde op hetzelfde podium mijn favoriete rapper uit New Orleans: Curren$y. Drie dagen eerder zag ik hem al in Amsterdam toen ging ik al heerlijk, nu ging ik zaliger. Ik liep naar voren en stond tussen sletten. Ik kreeg jonko van sletten. Normaal rook ik niet. Maar als ik jonko krijg van sletten dan rook ik het op. Zo rol ik. Curren$y steelt de show. Hij is zo chill en aaibaar. Zoveel schattigheid is echt geniaal. Ik wil hem knuffelen. Niet gedaan overigens. De afstand tussen het publiek en de podium is te ver. Hoogtepunt van de show: Michael Knight. Scoo doo doo doo doo doo doo. Ik genieten. En toen was daar ook weer het einde. Jammer. Ik wil meer. Dit was echt alsof ik in de hemeltje was. Ik liep weer wat naar achteren naar mijn maten van Team Vieze Zuiden. We kregen door dat er weer twee nieuwe dudes waren: Ivo en Kuo Weh Ho. De eerste was dope. De tweede vooral raar. Ik mocht hem niet. De rest wel. Wel ging ik hem vaak belachelijk maken. Dat was ook leuk. En ik won een freestyle van hem. Maar dat was niet op vrijdag. Dus ik vertel er nog niks over. Nou ja, door naar de volgende chapter.

Niet omkoopbaar, chillen en legendarische J. Rocc

Ik liep naar de Vietnamees. Ook kan het een Koreaan zijn geweest. Of een Chinees. Het maakt niet veel uit. Ik zei: hey goon, ik geef je 50 euro en dan slaap ik gewoon nog steeds op het zeil van de tent en jij op het gras. Hij zou namelijk de betere plaats krijgen in de tent. Waarom weet niemand. De tent is van Femke, maar wellicht heeft hij aandelen in die tent. Whateva. Maar hij was kortaf en zei: “nee”. Maar ik weet niet zeker of hij dat zei, ik versta geen Koreaans. Ook al sprak hij Nederlands. Maar het mocht niet. En dus mocht ik hem niet meer. Mensen die je niet kunt omkopen, daar heb je dus echt helemaal niks aan. Ik ging gewoon chillen. Met de andere dudes. Van Team Vieze Zuidje. Maar ook die uit het oosten. Daarna ging onze groep naar J. Rocc. We bleven 5 minuten bij Hudson Mohawke. Maar hij was kut. Ook al draaide hij Chris Brown. J. Rocc was veel doper. Hij is een legende van Stones Throw. Zijn smaak kan die van mij touchen. We gingen grappig dansen op zijn muziek. En we hadden een goede tijd. Ja, Ice Cube zou zeggen: today was a good day. Na J. Rocc hebben we nog wel wat gechilld denk ik. Daarna gingen we terug naar de camping ofzo. Gingen we daar chillen en waarschijnlijk niet slapen. Omdat te veel herrie van Duitsers. En omdat Djoekovic en ik op het gras van de tent lagen. En daar was veel ongedierte. En daar houden goons niet van. Shit nigga. Einde van deze verhaaltje.

Kijk, zo gaat dat, Rop krijgt lof en asperges voor zijn verslag en deel 2 is gewoon niet grappig. Kanshebber voor De Grootste Tegenvallert van 2011.

Dit is gewoon een verslag. Geen comedy. Fuck jou, je kunt niet rollen met de goons.

Je mocht willen dat jij mij mocht fucken, Rop. Je "grappen" zijn deze keer veel te geforceerd en niet grappig. Jij rolt met goons, ik rol met ho's.

Aight bitch. De enige keer dat jij hangt met ho's is als jij jezelf aankijkt in de spiegel.

Maak me niet boos hè, je weet wat er met Ian is gebeurd.
Maar laten we weer on-topique gaan.

Dat kan beter niet een 2e keer gebeuren idd.... Arme Ian. Hij zal nooit meer de gas touchen.

Anyway. Alles van de verslagje klopt. Shit is echt dope en echt waar.

Idd True Story shit is dope! Ik heb hem uitgeprint voor in de trein en mijn moeder.

Voor in je moeder?

Niet om zaken te onderbreken, maar is er volgend jaar weer Splash? Dan kan ik welles gaan.

Oke.

Grappig of niet, leuk om lezen!
Ik hou mijn verslag wat beknopter met een top 10 van beste 10. Optredens. :

1. Atmosphere 4,5*
Echt en oprecht! Samen met een goeie gitarist en een heerlijke keyboardspeler creëerden ze een lekkere mix tussen heftige en een intiemere ambiance. Het hoge emo-gehalte van de laatste plaat werd live gelukkig wat vermeden. Slug weet hoe hij het publiek moet bespelen, zonder dat het zich bespeeld voelt: een kunst!

2. Black Milk 4,5*
Zijn producties werden geslaagd vertaald door een live-band, waardoor hij zich zelf kon profileren als sterke rapper. En daar had hij duidelijk de présence voor! Niet teveel poespas, maar erg gefocust op zijn materiaal wist hij te overtuigen. Nummers als “Losing Out” klonken live misschien zelfs nog beter dan op plaat!

3. Onyx 4,5*
Ik neem woorden terug, fuck Jay Electronica! Dit was hard, de ene na de andere knaller, zij wisten samen met hun DJ nog meer die vervlogen tijden terug te brengen dan Public Enemy! Met elk nummer brak ik tekens een beetje meer mijn nek!

4. CunninLynguists 4*
Lekker opzwepend met z’n drieën! De sfeer zat goed, het materiaal kwam goed uit de verf! Mocht gerust wat langer duren, want een paar CunninEssentials leken toch te ontbreken...

5. Public Enemy 4*
Mijn clan besloot al snel naar Yelawolf te gaan (can I get a ), maar ik en Zerman Beer hebben ons kostelijk geamuseerd! De passie en het vuur is bij de mannen onvermijdelijk wat getemperd, maar het materiaal en de boodschap missen nog steeds hun effect niet. Een klein uurtje rebellie en dan chillen in de smoor van Curren$y, 1988 wordt het niet meer, hoeft het niet meer te worden...

6. J. Rocc 4*
Lekkere mix tussen de hiphopclassics en hun funkbreaks. Met elke spin galmde een denkbeeldige “Oh yeah!” door het zaaltje.

7. Pac Div 3,5*
Fun hiphop uit het zonnige California! Bekend van veel mixtapes en allerlei los materiaal, maar met dit optreden toonden de drie emcees toch dat ze het serieus menen en Pac Div meer dan een hobbyproject is.

8. Janelle Monáe 3,5*
Zo goed als dezelfde show als in Brussel eerder dit jaar, alleen was de festivalsfeer hier minder gepast en leek (een ogenrollende) Janelle toch in een mindere bui. Plus dat de balonnen deze keer niet uit de hemel kwamen vallen, maar door de security handmatig mijn gezicht werden ingeduwd. Blijft wel een fijne show hoor!

9. Curren$y 3,5*
De bewegingen gingen wat trager, maar de energie zat wel goed! Misschien volgende keer keuzes durven maken in zijn rijke (mixtape)repertoire. De nummers werden nu na zo’n anderhalve minuut afgebroken (waarna Curren$y nog een anderhalve minuut acapella doorging).

10. Cuthead 3,5*
Een ontdekking in het afwachten naar J. Rocc! Deed me af en toe een beetje aan Dam-Funk denken, al ging het hier wat harder.

Helaas geen ontdekkingen gedaan tussen de Duitse "helden"...
Desondanks voor herhaling vatbaar!

Ja, ik was ook met een top 6 begonnen (zonder omschrijvingen). Dope dat je ook een mooie top 10 hebt gemaakt (hoe kan het dat we elkaar niet hebben gezien? ) Enfin, morgen volgt sowieso het verslag van de zaterdag. Dat probeer ik weer voor iedereen (behalve slowgaze) leuk te maken.

@GG: Doe niet zo achterlijk je snapt wat ik bedoel.

@Kemm: Leuk lijstje Cypress Hill niet gezien? Die vond ik ook erg goed namelijk. Ik heb wel wat Duitse hiphop ontdekt. Ik heb erg genoten van Samy Deluxe And The Tsunami Band. Ik ga er binnenkort ook zeker een album van checken.

Olli Banjo was ook weer erg tof. Vandaag volgt het verslag van dag 3.

Lee Stuart Saturday

Stomme Duitsers, Doodgaan

Het is ongeveer 5.00 uur. Ik erger me dood aan de achterburen. Duitsters die het inmiddels al voorelkaar krijgen om meer dan 48 uur achterelkaar te roepen. En dus ga ik er maar wat van zeggen. In het Engels. Gedaan. Ik ben een trotse jongen. Maar de nieuwe Duitse vriendjes reageren niet lief. En toen ben ik ze maar gaan uitschelden in het Nederlands, dat blijft het leukste. Wonderwel maak ik indruk, de komende twee uur is het stiller op de camping dan voorheen. Toch zal ik – en eigenlijk niemand van Team Vieze Zuidje, op Narmas na die de warme temperaturen gewoon is in Helmond – niet lang meer slapen. Rond 8.00uur is het weer te warm om in de tent te zijn. Naar buiten. Leven we nog? Nee. We zijn dood, allemaal.

We leven weer, helden en cult hits

Maar goed, na een paar uur dood te zijn geweest komen de gesprekken weer op gang. Hoe weet niemand, maar het gaat over Lee Stuart. Narmaster Flash en ik zijn daar ooit lang geleden over begonnen en de Amsterdamse koning van de hipheid heeft nu ook Oost Duitsland bereikt. Na geniale woordgrappen zoals “we zitten in de auto, Lee Stuart” plus meer verering voor de in shawl wonende goddelijkheid mag het duidelijk zijn: Lee Stuart, meneer glim himself, sleept ons door alle dode punten van de vakantie heen. En niet alleen Lee Stuart zorgt voor een boost, ook de culthit van Olli Banjo “Ich hab eine pistole, du hast keine pistole!” en de lyrics van grootdichter Hef Bundy komen meermaals voorbij. We leven weer. Team Vieze Zuidje krijgt weer kleur op haar wangen, Bas begint weer te lachen en Kuo Weh Ho mag ik nog steeds niet.

Storm, bonen?

En na al het mooie weer staat ons rond 17.30uur de eerste storm te wachten. Vijf minuten langt razen er rukwinden over het campingterrein, het giet. Tenten vliegen in het rond. Te dunne Duitsers ook. Niemand geeft een fuck om de Duitsers, en dus zouden er uiteindelijk 47 mensen als vermist opgegeven worden. Helaas begeeft ook onze van schaduwvoorzienende partytent het. Na de storm zetten we hem weer op. De palen staan wat krom. Maar met een kromme paal weten Femke en Inge wel raad. Als magische huisvrouwen zetten ze de tent weer snel in elkaar. Nou ja, zo is het ook niet gegaan. Maar dat weten er toch maar een paar. Na dit tafereel zijn Bas en ik melig geworden. Nou ja, geworden… We hebben gedurende anderhalf uur een scatch opgevoerd met als voornaamste onderwerp “bonen, maar Stevie Wonder mag toch helemaal niet roken?” en “Frisbees, maar Tom Jones staat toch op Lowlands?”. Nou ja, Leslie vond het nog best leuk. De rest niet. 1-0 voor Bas en mij.

Een uitblinkende Black Milk

Door naar het festival. Met de bus. Gelukkig duurt dit echt maar iets van 3 minuten. Anders kwamen we al om in de bus. Het was er 150 graden. Minimaal. Enfin. We leven nog. Lee Stuart-spirit. Op het festival zien een aantal van ons nog Pac Div (ik niet, maar het was vast tof) en gaan we daarna met zijn allen naar Foreign Beggars. Gekkenhuis. Ik houd niet van de muziek. Maar het gaat wel goed los. De eerste echte moshpits volgen en op het einde een “wall of death”, 25 mensen gaan dood maar niemand ernstig. Door naar Aloe Blacc. Hij zingt. Leuk ter afwisseling, maar ik heb meer zin in Black Milk dus maak het einde van Aloes show niet meer mee. In Aruba staat Black Milk een beetje ontzettend goed te wezen. Hij knalt klassiekers van zijn soloalbums en iedereen geniet. Een zeer krachtige performance en de tijd vliegt. Ja, dit is de leven.

Kuo Weh Ho vs MC Robhef

Als de DJ’s spelen en Team Vieze Zuidje + de wijze mensen uit het oosten nog even buiten staat om wat te eten en te drinken wordt er uit het niets besloten dat freestylekoning MC Robhef het op moet nemen tegen beginneling Kuo Weh Ho. Vooruit dan maar. Normaal gesproken geef ik beginners nog een kans, maar Kuo Weh moet ik niet en dus laat ik hem elke hoek van Splash zien. Met snoeiharde punchlines zou Kuo Weh na 3 rondes huilend weglopen. En als mensen dit ontkennen: geloof ze niet, wat ik zeg is waar. Nou ja, na de vernedering voor Kuo Weh – die ineens niet meer wil freestylen tegen andere mensen – gaan we nog even chillen op de muziek van Duitse DJ’s. Zaterdag was niet de meest spetterende dag, maar desondanks vermakelijk. Een dikke vette mooie shawl van Lee Stuart.

Leugens MC Robhef verloor de battle.

Hmm... dat kan ik me niet meer herinneren.

Cypress Hill ook gezien idd. Net als het jaar daarvoor op Les Ardentes, waar het minder miezerde en ik nog een beetje fris zat. Misschien vandaar niet in de top 10 opgenomen.
Samy Deluxe heb ik op de achtergrond wel wat horen voorbij komen, maar niet genoeg van meegekregen om er een oordeel over te vellen.

Ik lees trouwens in Robs verhalen dat we inderdaad een aantal keren op meters van elkaar gestaan moeten hebben, wel grappig. Was iemand van jullie misschien die sumolesbische bodyguard met dat roze Von Dutch-petje? Dan heb ik je wel gezien!

Hoewel ik graag een sumolesbische bodyguard met een roze Von Dutch-petje zou willen zijn (en ik denk Narmas en Novak Djoekovic ook) was ik het helaas niet. Niemand van ons. Wij waren de hipsters die steeds "Lee Stuart" en "Golf Wang" riepen.

Overigens sprak wel een keer een Belg tegen me, hij moest weten of ik een Nederlander of Belg was (ik droeg namelijk een Hiphopleeft shirt). Iemand van jouw groep misschien?

Tijdens het optreden van Yelawolf riep ik tijdens een stilte: "We love you Eminem!", daar reageerde wel wat mensen op (door te lachen). Misschien heb je dat gehoord? Verder is Narmas te herkennen aan zijn uiterlijk.

Heb je tijdens de show van Yelawolf ook 2 volkomen randdebielen zien handjeklappen onder de climax van een track?
Dat waren Rob en Mas.

Dit was dope:

Sowieso zongen alle Nederlanders daar 'alle duitsers zijn homo'

Maar idd heel dope.

Zware Zondag, Zware Stemmen

Overleven

Op de camping werd het met de nacht rustiger. Duitsland is moe. Toch heeft slapen er nooit echt ingezeten. Daarvoor was mijn luchtbed te kut, en hadden we te veel tentbezoek van ongedierte. Het was smerig. En bovendien leek het met de dag warmer te worden. Om 8.00 kon ik niet meer in de tent zijn. Na weer twee uur slaap was ik echt helemaal naar de kanker, dit leek niet meer goed te komen. Net als alle andere goons van ons campinggedeelte klonkt niemand meer helder. Allemaal alsof we 2 pakken sigaretten per dag roken. Alleen Narmas klonk normaal. Misschien omdat hij normaal gesproken 2 pakjes sigaretten per dag rookt. Nou ja, na een aantal uur dood te zijn geweest ging het wel weer. Op naar Splash om door het vinyl te neuzen.

Vergeten vinyl

Want dat was ik nog vergeten te zeggen. Net als op de zaterdag ging er een aanzienlijk groepje (Team Vieze Zuidje plus wat nigga’s van de oosten) al 's middags naar het festivalterrein. Niet voor optredens maar voor het zoeken naar vinyl. Narmas en ik hadden ook nog een t-shirt gekocht. Hij een Public Enemy-shirt, ik een hip Parra-shirt. Maar goed. Door het vinyl neuzen. Leuke aanwinsten. Ik heb twee platen van Dilla (The Shining en Donuts) en Hit the Floor van Breakestra gekocht. Kuo Weh Ho kocht de nieuwe CunninLynguists. Kende hij nog niet. Ik zeggen dat het een slechte plaat is. Het is waar. Kuo Weh reageerde kortaf. Bas vond ook dat Kuo Weh Ho slecht gestemd was. Nou ja. Dit is de verhaaltje.

Splash: Ant en Nate.

Na het vinyl af te hebben geleverd bij de tent gingen we rond een uur of half zes weer terug naar Splash. Looptroop Rockers moest vroeg optreden en we wilden de dag wel beginnen met hun chille muziek. Dus wij daar een partijtje chillen op de muziek, het was allemaal best aardig. Na Looptroop volgt Janelle Monáe. Wij meer chillen. Ze maakt er een mooie show van, maar het was absoluut niet druk. Jammer. Ze verdiende meer publiek. Tijdens het optreden wijst Inge ons op twee mannen in het publiek. Zo’n 30 meter achter ons, sigaretje in de hand. Chillend. Kijkend naar het optreden van Janelle, goedkeurend meeknikkend. Het zijn Ant en Nate, helden van Atmosphere. En dus lopen wij naar ze toe, begroeten de twee en gaan met ze op de foto. Waarschijnlijk zijn wij de enige die ze herkennen, want geen elke andere festivalganger wil met ze op de foto. Ant is een baas. Nate ook. De dag is nu al geslaagd.

Splash: Lupe en Ant, Slug, Nate en Erick

En de dag wordt eigenlijk alleen maar beter als Lupe zijn optreden doet. Fenomenaal. De ene sterke track na de andere. En wat een energie. Huppelen van links naar recht. Het publiek gaat los. Alles. Het begint wat te regenen, maakt het alleen maar perfecter. Ja, dit is genieten. Dit is de leven. Ook dit is weer zo’n optreden dat 2 uur langer had mogen duren. Het begint steeds harder te regenen. Het optreden is afgelopen en iedereen wil naar de overdekte Aruba Stage, waar Onyx is. Geen plaats voor mij. Ik ga ergens anders droog chillen. Even geen optreden voor mij, tot aan Atmosphere. Als Atmosphere begint zorg ik dat ik helemaal vooraan sta. Samen met de andere leden van Team Vieze Zuidje en de goons uit de oosten. Tijdens het soundchecken van Erick gaan we al helemaal los. Erick heeft het door en moet lachen. We zijn goons. En als het optreden begint gaan we van begin tot eind helemaal los. Terecht. Slug, Ant, Erick en Nate zijn helden. Team Vieze Baasjes. Na het optreden zitten Bas en ik er wel doorheen. En gaan we niet meer naar Cypress Hill. We gaan zitten op de grond. Onze voeten hebben rust nodig.

Tenterigheid

Nou ja, ik ga al rond een uur of 2 weer naar de tent. Redelijk gesloopt. Bij de tent zijn Ivo en Femke ook al. Femke draait een joint. Komt een Duitser vragen of we jonko hebben. Zeg ik: we roken niet. Wij lachen. Hij teleurgesteld afdruipen. Kut Duitser. Ik ga vroeg slapen, het zou mijn beste nacht worden (ik denk wel 5 uur slaap). De meeste andere goons zijn ook eerder terug. Einde verhaaltje.

Wij zijn dan weer Slug tegen het lijf gelopen tijdens Lupe Fiasco! Eveneens de enigen in de crowd die er om maalden... Ook vooraan met hun show, ter hoogte van de keyboard. Toch wel het hoogtepunt, samen met Black Milk!

Dat hebben we inderdaad gezongen.

Ik, JLjuju, Jesse en Robs vriend Kuo waren overigens niet van suiker zoals Rob. Wij stonden bij Cypress Hill ergens voor aan in het publiek los te gaan in de regen.

Ik heb voor Onyx en Lupe al meer dan 1 uur in de regen gestaan. Het was meer dat mijn voeten eraf lagen en ik toch niet van Cypress Hill houd.

Inpakken en wegwezen

Shiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiit nigga.

8 uur. Wakker. Spullen pakken. Alles gevonden, alles zo goed als heel. Sommige dingen stinken enorm van de stank, maar dat neem ik graag voor lief. Wachten op de rest. Rond 10.00uur is iedereen die belangrijk is klaar. Nog even voetballen, van de kapotte partytent is een goal gemaakt en een souvenir in de tent van Sander stoppen (10 eurocent). Dan rond half elf naar de bus lopen. Op advies van de verstandige mensen lopen we natuurlijk niet goed. Waar wij staan komt geen splashbus. Nou ja, na een halfuurtje komt er wel een andere bus die richting Dessau gaat. Hebben we lekker die toch. Het is weer warm geworden.

Dagje treinen.

Met de bus dus naar Dessau. Duurt al langer dan ik had verwacht, maar goed, we zijn er. Daar moeten we driekwartier wachten op de trein naar Hannover. Doen we. Daarna treinen naar Hannover. Er is niet voor iedereen plaats om te zitten. Ik bewaak in een tussenstuk van de trein de bagage alsof mijn leven er van afhangt, ook val ik bijna in slaap. Narmas vermaakt me door zijn meegenomen stoel uit te klappen en te gaan camperen in de trein. Big bawz. Verder is de reis best kut. Iedereen is dood en/of chagrijnig. In Hannover krijgen we pas de goede zin weer terug.

MF DOOM

En in Hannover (en voor we daar zijn is er weer een middag voorbij) is alles weer leuk. De brakheid is aanzienlijk afgenomen met 23% en er worden weer grapjes gemaakt. Dat we in Hannover een goede twee uur moeten wachten maakt ons niks. Lekker frietjes eten bij de frietenbakker van de McDonald’s. Topkwaliteit. Oowja, bij de Mac in Duitsland hebben ze iemand in dienst die codes intoetst van de WC die onder je bonnetje staat. Dat zou je zelf kunnen doen, maar dan zouden er ontslagen vallen. Na het eten is er nog tijd over om te kwallen. En dus pak ik de frietzak van de Mac, prik gaatjes in het gedeelte waar mijn ogen moeten zitten en zet het op mijn hoofd. Vlug nog even een bordje maken met als opschrift: “Picture with me: €0,50. Bitches for free. I’m Famous” (begrijpen de Duitsers het ook) en dan bij de ingang zitten. Wij money maken. Hoeveel maakt niet uit. Het gaat om het idee.

Nederland, here we come.

Kwart voor zeven. Trein. Nog twee uur tot de grens. Grens. Twee uur zijn voorbij. De treinen zitten weer lekker en van Inge, Leslie en Femke is afscheid genomen (dat waren trouwens de enige goons die vanaf het begin in de trein zaten, de rest had een auto). Emotioneel afscheid met van die tranen enzo. Nee grapje, thugs huilen never. Team Vieze Zuidje was weer op zichzelf gewezen. En we gingen door met de trein. Naar Deventer. In Deventer wacht Sander. Op zijn tent. Wij de tent geven aan Zender. En een kort babbeltje ook. Maar onze volgende trein richting Den Bosch wacht al. En dus ging onze reis weer verder. In de trein was het nog best gezellig. Ik grapjes maken over de huidskleur van Narmaster P. Zo stond hij gek te dansen en deed ik alsof ik hardop aan het twitteren was: “Domme neger staat raar te dansen in de trein, volgende keer toch maar weer op PVV stemmen.”, wij lachen. Als we daar energie voor zouden hebben. Om 23.19uur precies was ik in Den Bosch. Daar moest ik zijn. Narmas moest nog naar Helmond en Djoe naar Urmond (Limburg, de stakker). Afscheid. Weer emotioneel. Tot de volgende keer Splash! Je was aanheid.