38. Baby Doll
****

Prachtig nummer dat volgens mij vooral het werk is van Dave Ball.
Het sluit muzikaal goed aan bij zijn soloplaat uit hetzelfde jaar 1983.
Een pak donkerder dan de door Almond gedragen songs.

37. Barriers
***

Ook voor mij een nummer dat niet meteen de Soft Cell stempel draagt.
Ik herken er ook de latere Almond niet zo in, maar ik ken van hem vooral de popsongs.
Het kabbelt in de 12" versie net allemaal iets te lang, vind ik.

Volgens mij is de 7" versie (gewoon een edit van de 12") nog nooit op CD verschenen.

36. It's a Mug's Game
*****

In zijn 12" versie een absolute favoriet van mij.
Soft Celle slaagt er ondanks het wegwerpgebaar naar Deep Purple en Led Zeppelin in om te rocken.
Als Almond en Ball blaasinstrumenten toelaten, verhoogt het onmiddellijk het appeal van hun muziek.

Ik begrijp niet helemaal wat aERodynamIC bedoelt met (geen single), maar er bestaat wel degelijk
een 7" versie op de B-kant van de Where the Heart Is single (en op de verzamelaar uit 2002).

35. Entertain Me
***

Almond en kitsch: het zijn haast synoniemen.
Heel cabaretesk nummer met vrolijke wendingen.
Komt het best tot zijn recht in de albumcyclus.

34. Seedy Films
*****

Ook hier is de klarinet goed voor een extra ster.
Ik vind dit zelfs de beste albumtrack van hun debuut.
Met die vrouwenstemmetjes in de achtergrond lekker voos.

33. Divided Soul
**

Deze moest ik nog eens beluisteren.
Vermoedelijk een leftover van hun comeback album uit 2002.
Lijkt warempel wat op een verloren gelopen OMD track met dat klokkenspel.
De patserige basis is behoorlijk solide, maar daardoor verliest het nummer ook aan warmte.

32. Loving You Hating Me
****

Als ik me niet vergis enkel een single in Amerika.
Schrukt dicht bij Say Hello Wave Goodbye en heel dicht bij Where the Heart Is aan.
Toch slaagt Almond er in alle drie de songs in om je mee te nemen in zijn weemoedigheid.

Vooral als hij de hoogte in gaat vanaf shaking your head that way...
En dan Ball die de hoge synthesizer pijlen dwars door je hart schiet...

Fuck the SM connotatie, voor mij werkt ie ook als doodgewone breakup song.

31. Insecure Me

De b-kant van Torch en later terecht gekomen op de heruitgave met bonustracks van Non-Stop Erotic Cabaret.
Het is een sexy track die het goed doet in clubs (en dat vast gedaan heeft die jaren). De samenwerking tussen Almond en Ball is hier op z'n best.

Insecure Me
*****

Weinig groepen kunnen zo'n sterk B-kantjes palmares voorleggen als Soft Cell.
Ik hoop zo dat mijn favoriete B-kantje ook nog komt, maar daar ben ik niet zo zeker van.
Insecure Me verenigt inderdaad het beste tussen Almond, Ball (en Cindy Ecstacy op de 12" versie).

Welke is dat?

Die van What!.

Aha. Ik zeg uiteraard nog even niks

30. ….So



Nou, deze liet niet lang op zich wachten. De b-kant van de single What!. Een heerlijke instrumentale track, ongelooflijk dansbaar. Zeker voor wat betreft die tijd waar house en dance nu niet bepaald ingeburgerde begrippen waren. Hiermee kon je de dansvloer wel in beweging krijgen.
Ongelooflijk vooruitlopend op z'n tijd mag je wel stellen.

30. ...So
*****

Ik sluit me aan bij aERodynamIC, maar dacht dat hij niet meer voorbij zou komen
omdat ik hem bij de laatste 30 had verwacht (niet slecht gegokt). Bij mij staat ie veel hoger.
En dat komt omdat ik in 1983 nog maar een twintigtal singletjes had en ik deze in een warenhuis vond
waar ze nog oudere niet verkochte singles (uit 1982) hadden en ik veel aandacht aan B-kantjes besteedde.

Deze instumental is 100% een Dave Ball creatie.
De hoes van de single past ook erg goed bij de sfeer die het nummer oproept.
Je hoort als het ware de auto's door het avondlijke neonlicht rijden.

Mijn moeder was leerkracht LO en gebruikte ...So voor haar aerobiclessen.
Ze vond namelijk dat de tempo van het nummer uitstekend paste en ik zette het voor haar op tape.
In zekere zin mijn eerste stap als deejay aangezien ik met mijn plaatje een breder publiek bereikte.

Hoe herkenbaar. In Rotterdam (waar ik toen niet woonde, maar mijn vader nog werkte) had je warenhuis Termeulen en daar verkochten ze ook oude lp's en singeltjes die 1 of 2 jaar oud waren voor heel weinig. Op die manier kocht ik best wat singletjes die ik nog steeds heb staan. Lp's had ik er maar een paar dus de b-kanten van de singles werden net zo vaak gedraaid als de a-kanten.

Mooi al die herkenbaarheid

29. The Art of Falling Apart

De opzwepende titeltrack van het album The Art of Falling Apart. Ik vind dit echt een typisch Soft Cell nummer. Je herkent de stijl gelijk.
Nerveus, maar toch toegankelijk. Alternatief, maar toch goed te behappen. Ongelooflijk eigenlijk dat dit duo op deze site nooit zo heel erg wil aanslaan.




Live:

29. The Art of Falling Apart
***

Afsluiter van het eerste Soft Cell album dat ik leerde kennen.
Een nummer dat al naar hun derde langspeler neigt, een groep in ontbinding.
En die ontbinding hoor je op deze song ook in de muziek. Toch geen favoriet van mijn.

28. The Night

In 2002 keerde Soft Cell terug met het album Cruelty Without Beauty. In mei dat jaar stonden ze in Paradiso. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ik niet gegaan ben.
Zoals zo vaak bij acts die met een comeback album op de proppen komen is het niet slecht te noemen, maar mist het toch een beetje het heilige vuur. In dit geval de sleazyness. Cruelty Without Beauty is een fijn danspop plaatje waar niks mis mee is. Een cover van Frankie Valli & The Four Seasons. Wederom een soulnummer omgebouwd tot een electronic danspop nummer. Ik vind dit een heerlijk, vrolijk nummer dat een beetje los staat van de andere nummers in deze lijst.

27. Forever the Same

Een nummer waar de stad Leeds als inspiratie geldt. Een man die elke dag saai werk verricht en dan vrijdagnacht uitgaat, zwaar dronken wordt en al zijn frustraties eruit gooit waardoor het geen aangenaam gezelschap is.
Realiteit voor veel mensen in die situatie denk ik, zeker in de donkere jaren '80. Onderwerpen waar Marc Almond graag over schreef en zong.

Overigens herken ik in dit soort nummers ook wel een beetje de sound van Bronski Beat.

De clip is fanmade.

28. The Night
*

Het spijt me, maar dit vind ik echt niet goed.
Dit staat heel ver van hun magistrale soulcovers uit de jaren '80.
En die patserige beats verzieken de boel zowaar nog meer.

Het comeback album heb ik nooit in huis gehaald omdat ik de hoes zo lelijk vond.
En nu ik hier een paar nummers te horen krijg, vind ik de muziek niet bepaald mooier.

27. Forever the Same
***

Ik las ooit dat Soft Cell dit nummer op single had gewild.
En het is misschien wel de track die het dichtst bij hun debuutalbum aanleunt.
Soft Cell balt muzikaal de vuisten, maar het nummer steunt iets te veel op de blazers.

Ik heb lang getwijfeld tussen *** en ****.

26. Monoculture

Sorry dazzler, nog eentje van het comeback album. Het werd in 2002 een single met daarop wat remixen.
Nee, het is niet de sleazy kant zoals we het uit de jaren '80 kennen, toch kan ik best wel wat met deze wat meer zonniger kant van dit duo. Ik snap trouwens wel dat veel fans hier hun neus wat voor op halen.

26. Monoculture
***

Forever the Same revisited.
HIer heb ik weinig problemen mee, maar ik vind het verre van outstanding.
Ik hoor eigenlijk Soft Cell niet terug in de tracks van dat comeback album.
Alleen de stem van Almond verraadt waar we moeten zoeken.

Het doet mij ook wat meer aan de Bronski Beat periode na Jimmy denken (Hit That Perfect Beat).

25. The Best Way to Kill

Ook Soft Cell weet wel hoe je een 'rockpubliek' aan het dansen kunt krijgen. In de jaren '90 had je o.a. Big Beat die ervoor zorgde dat rockliefhebbers dance ook leuk gingen vinden, maar een nummer als The Best Way to Kill kan dat ook wel met een wat ruiger geluid en toch z'n dansbaarheid behoudend. Vol gas vooruit.

25. The Best Way to Kill
***

Ik weet nog hoe blij ik was toen ik het album in 1988 eindelijk vond in een Leuvense platenzaak.
Het was wel behoorlijk wennen, niet zozeer aan de muziek zelf, maar aan de over de top productie.
Er zitten goeie tracks tussen, maar ook een paar die buiten de albumcontext niet overeind blijven.
The Best Way to Kill valt na beluistering aardig mee, al reken ik hem niet tot mijn favorieten hier.

24. Surrender to a Stranger

Op This Last Night in Sodom horen we al meer de exotische saus die we ook horen bij Marc and the Mambas, een nevenproject van Marc dat zijn debuut kende in 1982 (inclusief Matt Johnson van The The).
Sowieso was Marc nogal actief die jaren. Zo was er ook nog The Immaculate Consumptive die in 1983 drie optredens gaf, een gezelschap waar Marc samenwerkte met Nick Cave, Lydia Lunch en J. G. Thirlwell.
This Last Night in Sodom stamt uit 1984, dus ik denk dat we gerust kunnen stellen dat al die projecten enige invloed hebben gehad op dit Soft Cell album wat uiteindelijk de laatste bleek te zijn (niemand wist dat er 18 jaar later alsnog een album zou verschijnen).

Spaanse invloeden en exotica. Het kreeg goede kritieken, maar deed het commercieel niet zo heel goed.

24. Surrender to a Stranger
**

Als een tang op een varken, zeggen we in Vlaanderen.
De zuiderse pepers van Almond passen niet in de worchestershiresaus van Ball.
Er is maar één track op This Last Night die deze match perfect belichaamt.

En ik gok dat ie erg hoog gaat eindigen.

23. Mr. Self Destruct

Een beetje in de lijn van nummer 24. Lekker opzwepend nummer waar Marc vol passie zingt. Lange tijd beschouwde ik dit album als mijn favoriet. Dat is inmiddels al jaren niet meer zo, maar ik blijf het sterk vinden.

23. Mr. Self Destruct
****

Mr. Self Destruct staat wel in mijn Last NIght in Sodom top 3.
Een song die nog voeling heeft met de twee voorgaande albums.
In tekst en titel thematisch: Soft Cell veegt de vloer aan met zichzelf.