24. R.E.M. - Orange Crush



Green (1988) van R.E.M. is een dijk van een plaat. In het jeugdhuis hadden we het volledige album en dat werd op avonden dat er geen dansgelegenheid was opgezet om de gesprekken op te luisteren. Van het bloodmooie Hairshirt tot het potige Get Up: een brede waaier van songs en de ene al beter dan de andere. Stand, Popsong '89, World Leader Pretend en het onoverwinnelijke Orange Crush konden dan weer op bijval rekenen tijdens drukke feestmomenten. Ik zag de band in 1989 op Werchter. Stipe dirigeert de weide door de megafoon. Green (1988) was het album waarop de prille student in mij ontgroend werd.

25. LOU REED & JOHN CALE - Style It Takes



Ik heb ervoor gekozen om al mijn muziekfragmenten tussen 1977 en 1992 te zoeken. Dat zijn ook de parameters die ik hanteer voor mijn vinylverzameling: van Never Mind (The Bollocks) tot Nevermind, zeg ik dan, als men mij vraagt waarom. Het is ook de tijdspanne waarbinnen de meeste muzikale helden zich aan mij openbaarden. Ik hou van de banaan van The Velvet Underground, van Transformer en Berlin van Lou Reed en van Paris 1919 van John Cale. En al die eigenzinnige schoonheid smelt mooi samen in Style It Takes van Songs For Drella (1990). Warhol zal me worst wezen. En toch ontroert dit nummer me tot bloedens toe.

26. HAROLD BUDD, ELISABETH FRASER, SIMON RAYMONDE & ROBIN GUTHRIE - Sea Swallow Me



Van het album The Moon And The Melodies (1986). Eigenlijk een halve Cocteau Twins plaat waarop ook minimalist Harold Budd compositorisch en muzikaal bijdraagt. Laat je de vier instrumentale stukken weg en leg je de vier vocale nummers naast de vier tracks van de EP Love's Easy Tears dan krijg je een album met acht nummers in gelijkaardige vorm. Voeg er Crushed (van de 4AD sampler Lonely Is An Eyesore (1987)) en het instrumentaaltje Bloody And Blunt aan toe en je hebt zelf een tien nummers tellende langspeler. Je bent voor of tegen Cocteau Twins. Een middenweg bestaat niet, hoewel verstokte new wavers het vaak koppig bij de eerste drie albums houden. Ik vind de muziek van de drie Schotten schitterend. Hun nummers bezitten een ongekend poëtische kracht. Ik werd verliefd op Liz Fraser door een verslag in het stripweekblad Kuifje van een live optreden op 1 november 1985 met als lyrische titel Een Zwaluw Maakt De Lente Wel.

Alternatief Cocteau Twins album tussen Victorialand (1986) en Blue Bell Knoll (1988) in.

Side 1

Sea Swallow Me
Eyes Are Mosaics
She Will Destroy You
Bloody And Blunt
Ooze Out And Away Onehow

Side 2

Crushed
Love's Easy Tears
Orange Appled
Those Eyes That Mouth
Sigh's Smell Of Farewell

Ik heb een bijzonder band met de Noordzee.
Ik denk dat ik er de voorbije halve eeuw ongeveer elk jaar van mijn leven geweest ben.
In de zilte zeebries vind ik mijn overleden grootouders en vader weer.

In de branding hoor ik een sirene zingen.
Het kan ook Elisabeth Fraser zijn.

27. ELECTRIC LIGHT ORCHESTRA - This Is The News



En plots valt ie zomaar uit de lucht. Een song waarvan je niet wist dat je hem kende. Natuurlijk kent iedereen de intro van de VPRO televisie. Maar dat er achter die intro nog een knap nummer schuil ging waarmee Jeff Lynn bewees dat hij zijn elektrisch versterk lichtorkest netjes kon updaten naar de vroege jaren '80 heb ik echt maar een jaar of twee geleden ontdekt. Gisteren kocht ik de remaster van het fraai vormgegeven conceptalbum Time (1981) waarvan ik alleen het rockende Hold On Tight kende. Het gebeurt me nog maar zelden, maar als het gebeurt is het een zalig moment. Liedjes die je als een teletijdmachine terug katapulteren (A) omdat je ze als kind ergens in je onderbewustzijn hebt opgeslagen of (B) omdat de muziek zelf je weer meeneemt naar de tijd (New Musik, OMD, The Nits) waarin hij vereeuwigd werd.

28. EDIE BRICKELL & NEW BOHEMIANS - What I Am



Een van de vele songs uit de periode 1987-1992 toen ik in het jeugdhuis actief was die altijd op een volle dansvloer kon rekenen. Een goeie popsong met een tekst die iets vertelde over het leven van de adolescenten die elkaar daar aan de toog en op de dansvloer ontmoetten. What I Am is afkomstig van Brickells onderschatte debuut Shooting Rubberbands At The Stars (1989) die met het liefelijke Circle een misschien nog net iets bekender hitje herbergt. Een plaat om te ontdekken en daarna stilletjes te koesteren.

29. BIG COUNTRY - Harvest Home



Knallende drums en doedelzak gitaren. The Crossing (1983) was een openbaring toen ik de plaat onder mijn naald schoof in de jaren '80. Een lekker lang album ook waarop geen enkele song verveelde. Hoe goed de hitsingles ook waren, het debuut Harvest Home had de vlotste dans in de groeven (maar dan met een voorkeur voor de albumversie). Terwijl in Londen de new romantisch met hun kapsels, garderobe en synthesizers de hitparade beklommen, viel er aan de rand van Engeland nog onversneden rock te oogsten. In Ierland hees U2 de vlag, in Wales zong The Alarm haar slogans en in Schotland danste Big Country de schapen naar de stal. Alsof er in de weilanden meer ademruimte is voor het betere gitaarwerk.

30. THE POGUES - Turkish Song Of The Damned



Hoewel ik mij als geheelonthouder ver van de Guinness hou, ben ik altijd doordrongen geweest door folkmuziek. En zeker als die met de nodige panache wordt gebracht zoals bijvoorbeeld de Britse Pogues of het Franse Mano Negra dat konden. Hoewel de twee eerste albums met hun kletterende covers van Ierse traditionals misschien net iets mooier klinken, werd het door Steve Lillywhite van knallende drums voorziene If I Should Fall From Grace WIth God (1988) het classic album van The Pogues. Met de kerstparel Fairytale Of New York, de galopperende titeltrack en het bruisende Fiesta als singles. Maar ik noem hier zomaar gratis en voor niets drie andere meesterwerkjes waaronder het historisch verslag Thousands Are Sailing, de smartlap Lullaby Of London en het stinkende Turkish Song Of The Damned. Ik kies vandaag voor die laatste al was het maar omdat hij zo verrassend hard een versnelling hoger gaat in de finale.

31. KRAFTWERK - The Hall Of Mirrors



Ik hou wel van een streep minimalisme. Muziek die ten dienste staat van de melodie. Kraftwerk waren er meesters in. The Hall Of Mirrors van mijn favoriete KW album Trans Europe Express (1977) bestaat uit de volgende elementen. Een vliedend motiefje krinkelt doorheen het nummer, sinistere voetstappen geven het ritme aan, een onheilspellende baslijn draagt bij tot de suspens en dan horen we de zuivere Kraftwerk melodie. De Engelstalige stem met het Duitse accent completeert de compositie. Na een minuut of vijf voegt Kraftwerk er heel even een tweede tegendraadse melodie aan toe. In het refrein verspringt telkens het werkwoord. Vier muzikale sporen en een vocale lijn. Briljant in zijn eenvoud.

32. JAPAN - The Experience Of Swimming



Soms gebeurt het dat ik helemaal in de ban geraak van een nummer. Dat speel ik dan een aantal keren na elkaar. Een paar jaar geleden was dit het geval met The Experience Of Swimming, één van de bonustracks bij de single Gentlemen Take Polaroids van Japan. Ik probeer die magische betovering van zo'n moment dan te begrijpen vanuit mijn muzikale onderbewustzijn. Toen ik een tiener was luister ik met mijn transistorradio onder de lakens naar het maandagavondprogramma Manoeuvres In Het Donker van de betreurde Flor Berkenbosch. Die draaide een uurtje bestaande synthesizermuziek en een half uurtje synthesizer huisvlijt die door luisteraars werd gecomponeerd en ingezonden. Dat ging van Steve Reich tot Jean Michel Jarre, van Vangelis tot Tangerine Dream en van Kitaro tot Japan. Ik ben er bijna zeker van dat het fantastische The Experience Of Swimming daar ook gedraaid werd en ik het zo heb opgeslagen.

Een van de amateur inzenders mocht ook een plaatje maken dat daarna volgens mij de begintune werd van het programma. Van Lukas (wellicht een woordspeling op Van Gelis) had goed naar OMD's geluisterd. Er is vooreerst de titel, je hoort vervolgens vaag de roffel van Maid Of Orleans en de melodie kan je terughoren helemaal aan het einde van OMD's Sealand op Architecture & Morality. Van Lukas -The Waltz (1984)

33. MODERN ENGLISH - Carry Me Down



Soms koester ik een album zonder dat ik voor de rest wat heb met de band in kwestie. Laat ik als voorbeeld After The Snow (1982) van Modern English uit de 4AD stal noemen. Ik kwam ze op het spoor door hun medewerking aan It'll End In Tears (1984) van This Mortal Coil. En ergens op een new wave verzamelaar stond Life In The Gladhouse. Samen met het lieflijke I Melt With You en het voortreffelijke Someone's Calling de speerpunten van het album. Maar ik kies voor een andere favoriet. Het pastorale Carry Me Down durft het aan om een blok- of dwarsfluitgeluid in te zetten in een lied dat goed de albumtitel belichaamt.

34. DEAD CAN DANCE - Anywhere Out Of The World



We scale the face of reason
To find at least one sign
That could reveal the true dimensions
Of life lest we forget

And maybe it's easier to withdraw from life
With all of it's misery and wretched lies
Away from harm

We lay by cool still waters
And gazed into the sun
And like the moth's great imperfection
Succumbed to her fatal charm

And maybe it's me who dreams unrequited love
The victim of fools who watch and stand in line
Away from harm

In our vain pursuit
Of life for one's own end
Will this crooked path
Ever cease to end?


Een levensmotto.

35. BANDOLERO - Paris Latino



Door al dat warme weder krijgt een mens weer zin in een dosis europop uit de jaren '80. 1983 was het europop jaar bij uitstek met Ryan Paris, Righeira en Gazebo bijvoorbeeld. Of evengoed met Nena, Peter Schilling of Laid Back. Ik kies vandaag voor een Frans sinaasappelschijfje op mijn cocktailglas. Met een groove die naadloos op Last Night A DJ Saved My Life van het New Yorkse Indeep past, wervelde Paris Latino door de speakers van de stranddisco's. Ik heb een zwak voor de europop van mijn favoriete decennium. Ik pak vroeg of laat nog wel eens uit met een onvermijdelijk topic hierover.

36. BILLY IDOL - Eyes Without A Face



Sommige nummers verslijten nooit. Ik weet nog precies wanneer ik deze kanjer van Billy Idol voor het eerst op de radio hoorde. In augustus 1984 toen we met het gezin in Nieuwpoort aan zee waren. Als een verkwikkende zomerbries blies deze stoere mid tempo ballad met blanke pit over mijn puberende gelaat. Op een zacht synthesizer bedje en met een hartverscheurende gitaarsolo. Waar het nummer over ging was niet belangrijk want in zekere zin ging het over mij. Nog te bakvis om te gaan stappen, maar hormonaal helemaal van plan om dra op zoek te gaan naar een paar liefdevolle ogen. En elke kaar als dit nummer voorbij komt, zelfs na al die jaren, is het opnieuw augustus 1984. De kracht van muziek. Les yeux sans visage...

37. The J. Geils Band - (AIn't Nothin' But A) House Party



Ach waarom zou ik me ook beperken tot de jaren '80. Het verklaart misschien waarom er hier geen schot in het topic komt. Bloodshot (1973) is voor mij het definitieve J. Geils Band album. Na twee langspelers voor de helft te hebben vol gespeeld met uitstekende covers en voor de andere helft met voorzichtig eigen werk, pakt de groep groots uit op hun derde plaat. Negen stukken onversneden rhythm 'n' blues met rockabilly, smartlap, funk en reggae invloeden. Elk nummer is een meesterwerkje op zich en slechts twee covers die zoals we dat van gitarist Geils en zijn kornuiten gewend zijn uitstekend worden vertolkt. De muziek van deze uit Boston afkomstige rockband zullen weinigen met mij associëren, maar tussen de eerste drie elpees die ik kocht zaten er twee van deze jongens. En hoewel ik het genre verder nooit verkend heb, blijf ik een fan van hun volledige oeuvre. Een zwaar onderschatte groep. Tijd om daar verandering in te brengen, beste lezers.

Dit nummer heb ik best wel veel gedraaid sinds ik het een paar maanden terug in een popquiz hoorde. Naar zo'n europoptopic ben ik ook wel erg benieuwd.

38. TOWNES VAN ZANDT - Kathleen



En welk nummer moet je dan kiezen? Ik kwam de muziek van Townes Van Zandt via mijn broer op het spoor. Die legt zich vooral toe op het (Amerikaanse) singer songwriter genre en heeft zelf ook een bandje. Ik werd aangetrokken door de voortdurend naar mineur glijdende voordracht van Van Zandt en besloot daarom eens in zijn teksten te graven. Ik diepte de ene parel na de andere op en vond een soulmate in deze mistroostige loner. Ik zou hem zelfs stilletjes durven benoemen tot de Ian Curtis van de country. In tegenstelling tot Johnny Cash die ook die zwarte mantel om zijn schouders draagt is Townes Van Zandt romantischer van inborst. Het eeuwig onbeantwoorde of niet inlosbare verlangen loopt als een stoffig pad de zonsondergang en de onvermijdelijke dood tegemoet. Maar wat een kleurengloed weet Townes aan die zonsondergang te geven. Kippenvel songs van de eerste tot de laatste noot.

39. WIM DE CRAENE & DELLA BOSIERS - Mensen van 18



Er zijn verschillende redenen waarom het hier zo traag loopt. Vooreerst het eeuwige probleem dat als je me vraagt wat mijn 50 favoriete nummers zijn, ik aan kom zetten met 100 liedjes en als je me zou vragen een top 100 te maken, ik niet weet te kiezen uit wel 200 kandidaten. En er is het feit dat ik me momenteel in Nederlandstalige muziek verdiep en ik aanvankelijk niet van plan was om daar wat mee te doen in dit verjaardagstopic. Ik doe het toch. Een knar van 50 als ik kan nog steeds wegdromen bij Mensen Van 18, een lied dat de onfortuinlijke Wim De Craene op zijn vierde langspeler ...Is Ook Nooit Weg liet noteren. Voor de gelegenheid in duet met de fantastische Della Bosiers, moeder van alle vrouwelijke kleinkunstartiesten in Vlaanderen van Eva De Roovere over Mira tot Hannelore Bedert. Della maakt zelf maar drie (plus veel laten nog eentje) albums, maar wat een stem van Della en in het geval van Mensen Van 18, wat een tekst van Wim.

De oeuvre box van De Craene wordt flink gekoesterd in huize vigil.

Dit is idd een erg mooi liedje (mooi "onderliggend gitaarwerk en fantastische toetsensolo op t eind), mooie tekst idd enigszins gedateerd wel want tegenwoordig zullen de 18 jarige wat meer van de wereld weten dan toen. ik vind het wel een verrassende keuze.

40. ROBERT LONG - Waarom Huil Je Nou



Als een Nederlandstalige zanger me kan doen janken dan moet het wel Robert Long zijn. Zijn oeuvre bestaat gek genoeg uit twee duidelijk van elkaar te onderscheiden helften. Gaat hij uptempo dan komt de popsmid in Long naar boven en krijgen we uitbundige meezingers. Kiest hij voor het tragere werk dan kan Robert ontroeren als geen ander. Ik kies voor het nummer Waarom Huil Je Nou omdat het precies doet wat de titel belooft. De pianobegeleiding is ook van die aard dat de tranen spontaan gaan stromen. Het idee dat een liefde niet kan blijven duren maar je toch een zekere tederheid voor elkaar bewaart is prachtig. Het lied Strepen doet net hetzelfde met mij. Maar dat komt omdat het precies op het juiste moment in mijn leven kwam. Toen er strepen werden getrokken "onder" maar niet "door" een relatie die uiteindelijk drie jaar later weer zou opflakkeren. Nu is zij de moeder van mijn kinderen. Soms bekruipt me de wat onaangename gedachte dat Waarom Huil Je Nou misschien wel eens het hoofdstuk in mijn leven zou kunnen afsluiten waarmee Strepen begon. Gelukkig is het lied zelf mooi genoeg om er meteen weer troost in te vinden.

41. COCK ROBIN - The Promise You Made



Tijd om komaf te maken met een topic dat eigenlijk bij aanvang al gedoemd was om te mislukken. Het is onmogelijk om mijn liefde voor muziek in slechts 50 songs samen te vatten. Ik keer vandaag terug naar de sublieme jaren '80 popsong. Amper een paar maanden nadat Take On Me deze jongen in korte broek en met zijn neus in de stripverhalen voorzichtig deed wegdromen over een eerste meisje stond Cock Robin bovenaan met het machtige The Promise You Made. Mijn puberhart liep over van romantiek. Het nummer is geniaal om verschillende redenen. Er is vooreerst de duetvorm die je niet erg vaak hoort in een uptempo liefdeslied. En in dit geval een lied dat behoorlijk swingt in het refrein en wat meer ingetogen, haast verlegen aandoet in de strofes. De vocale uithalen van Peter Kingsberry raken op de juiste wijze de gevoelige snaar en Steve Hillage producete er een nooit opdringerig maar immer aanwezig gitaartje door. You'll be there in my hour of need. The Promise You Made is de enigste uptempo slow in zijn soort.

42. PREFAB SPROUT - Wild Horses



Paddy McAloon was bijna godsdienstleraar geworden. Ziedaar de link. Zijn werk is meer dan genieten van een magistraal stukje muziek. Ook in de teksten valt heel wat te beleven. Zijn metaforen zijn meer dan eens geniaal te noemen. Wild Horses van het onvolprezen Jordan: The Comeback (1990) is een van mijn absolute favorieten. Vrouwen worden sierlijk bewegende paarden en ik ben een grijze wolf met een oog voor de pony's. Er zijn dekhengsten die er hun poot niet voor omdraaien om op mijn leeftijd op een andere wei te gaan grazen. Ik ben meer een observator. Ik sla gade en laat me inspireren. De steigerende chemicaliën in mij buig ik met de geduldige handen van een alchemist om tot een impressie, een stukje tekst bij een lied of een plaat. Schoonheid inspireert altijd. Maar ik vergaloppeer me niet. Ik luister en geniet.

43. TIM FINN - Not Even Close



De broertjes Finn mogen niet ontbreken in mijn overzicht. Hoewel Neil het sterkste repertoire bij elkaar schreef met Crowded House en Split Enz, bevat het werk van zijn zes jaar oudere broer de mooiste parels. Niemand kijkt zo diep in mijn hart als Tim. Zijn liefdesliedjes zijn van kop tot teen op mijn lijf geschreven. Wie te weten wil komen hoe ik de liefde beleef, vindt een antwoord in zijn werk. Zijn derde solo elpee Tim Finn (1989) kwam in mijn leven op een moment dat ik met volle teugen genoot van mijn eerste liefde. Toen die relatie brak openbaarden nummers als Not Even Close hun ware pracht. Die song verscheen in sommige landen op single, hoewel Europa het hield bij de allereerste single How 'm I Gonna Sleep die op iets romantischer van aard dezelfde boodschap brengt. Not Even Close is een van die nummers die ik al een heel leven met me meedraag. Het komt van pas van zodra de eenzaamheid je om het hart slaat.

44. PAUL SIMON - Graceland



And she said losing love
Is like a window in your heart
Everybody sees you're blown apart
Everybody sees the wind blow

Er zijn verzen die me instant kippenvel bezorgen. Paul Simon is er een meester in.
Telkens hij met die bitterzoete stem van hem deze metafoor de ether in zingt voel ik me aangesproken.
Alleen hiervoor verdient de artiest een standbeeld: voor dat ene beeld dat je ziel doormidden snijdt.

Op Graceland (1986) stoeit Paul Simon met Afrikaanse ritmes, grooves en stemmen. De titelsong brengt ons de mooiste symbiose tussen beide werelden: het blanke Amerika en het zwarte Afrika. In de jaren '80 wordt de Westerling stilaan wereldburger en de muziek van David Byrne, Peter Gabriel, Paul Simon en Sting helpt hem hierbij een handje. Prachtige platen met een ongelimiteerde houdbaarheidsdatum.

45. ANGELO BRANDUARDI - Confessioni Di Un Malandrino



Het is misschien een goed bewaard geheim dat ik fan ben van deze Italiaanse bard. Ik zag hem begin jaren '90 live toen hij met het album Si Può Fare (1993) terugkeerde naar het succesvolle geluid van eind jaren '70. Met de langspelers Alla Fiera dell'Est (1976), La Pulce d'Acqua (1977) en Cogli La Prima Mela (1979) zette hij toen een ijzersterk trio neer waarvan de titelsongs de bekendste nummers werden. Met middeleeuwse folkinvloeden probeert Branduardi de Italiaanse poëzie van zijn vrouw muzikaal vorm te geven. Angelo is een virtuoos violist en een begenadigd gitarist die doorgaans de helft van zijn muzikale partijen zelf inspeelt. Confessioni Di Un Malandrino is een ouder nummer dat hij herwerkte voor de elpee Gulliver, La Luna E Altri Disegni (1980) die samen met Branduardi '81 (1981) zijn radiovriendelijke periode waardig afsloot.

46. DEPECHE MODE - Shake The Disease



Niet het sombere Black Celebration (1986), het bombastische Music For The Masses (1987) of het nachtelijke Violator (1990) is mijn favoriete Depeche Mode album. En nog minder is dat het geval voor het korrelige Songs Of Faith And Devotion (1993). Laat dit gerust vier langspelers zijn die m'n meeste gerespecteerde MusicMeter vrienden hoog boven mijn lievelingsplaat zetten. Ik blijf fan van Some Great Reward (1984). Een schijf die tot het memorabele lijstje van mijn tien allereerste platen behoort. Ik heb die plaat even grijs gedraaid als de hoes. Schrapend metaal en bonkende draaibanken. En een half jaar later verschijnt dan mijn lievelingssingle Shake The Disease: een sublimatie van diezelfde sound. Toen ik in de lente van 1985 gonzend van de hormonen in mijn lijf naar huis fietste, knalde deze topper door de autoradio van een geparkeerde wagen. Ik had net zo'n puistenkop als Dave Gahan. Here is a plea from my heart to you...

47. SOFT CELL - ...So



Mijn liefde voor b-kantjes is wellicht bekend. Ik serveerde er al eentje van Mike Oldfield en kies nu voor ...So van een van mijn geliefde synthipop duo's. Soft Cell is een van de eerste groepen waarvan ik ook bewust singletjes verzamelde, al waren Almond en Ball al zo goed als gesplit toen ik mijn eerste platen kocht. What! vond ik in de platenbakken van het plaatselijke warenhuis en ik was meteen verliefd op de instrumentale b-kant ...So. Hier mag Dave Ball lekker loos gaan in een soundtrack bij het hoesje: een toeterende rit doorheen het fluorescerende nachtleven. Mijn moeder pikte het nummer op en zou het gebruiken voor haar aerobic lessen (sic) omwille van het uitermate geschikte ritme. Dave Ball zou een jaar later uitpakken met het solo-album In Strict Tempo (1983) waarop ...So niet had misstaan. Ik vind de 7" versie beter dan de 12".

48. LED ZEPPELIN - Rock And Roll



Ik ben niet geneigd om veel over volbloed rock te schrijven omdat ik me daar niet onderlegd genoeg voor voel. Toch sieren classic albums van onder meer Deep Purple en Led Zeppelin mijn platenkast. Hetzelfde geldt eigenlijk voor grootheden als Elvis, The Beach Boys, Rolling Stones en The Beatles. Om over Bob Dylan of The Doors nog maar te zwijgen. Jimi Hendrix en Janis Joplin staan ook in de kast en worden zelfs regelmatig gedraaid. Maar erover schrijven deed ik nauwelijks. Daarom past deze recht voor de raapse knaller van Plant en Page in mijn overzicht. Het hadden even goed The Kinks geweest kunnen zijn.

49. JOY DIVISION - Decades



Een fragmentje uit één van de vele berichten die ik bij het album Closer (1980) schreef.

09. DECADES

Een van mijn favoriete Joy Division nummers met een bloedende synthesizer
in de hoofdrol. Sublieme afsluiter (Closer) van Joy Divisions sneeuwwitte album.

Here are the young men ... a weight on their shoulders ...

Een statement ... het testament van een generatie.
Misschien wel een van de meest universele teksten van Curtis.
Minder naar de eigen binnenkant gericht, maar een hele generatie overschouwend.

Where have they been ...

Wat is er geworden van het jeugdig ideaal dat de wereld ging veroveren?
Wellicht een subtiele vingerwijzing naar de flower power en de punkgeneratie.
De adolescente romanticus in Curtis ontwaakt en proeft enkel nog de leegte.

Each ritual showed up the door for our wanderings ...
Opened and shut, then slammed in our face ...

De ziener en the doors of perception. Dichter (Closer) bij het mysterie.

We chased our pleasures here, dug our treasures there ...
But can you still recall the time we cried, break on through to the other side ...

(fragment uit Break on Through van The Doors)

Die ijzige intro van Decades alleen al, het scherp zetten van de kraag
om tegen de sneeuwkoude in te wandelen en daarna te verdwijnen in het absolute wit.

+

Deze scene uit mijn favoriete film Dead Poets Society (1989) associeer ik met Decades.
De oerschreeuw van een jongen die moet sterven om als man herboren te worden.


Het was Ian Curtis niet gegund tenzij als een echo in de muziek van New Order.

50. BOUDEWIJN DE GROOT - De Zwemmer



Ik eindig met een lied dat erin slaagt om woord voor woord te verhalen wie ik ben.

Een (dr)enkeling die van een afstand het leven en de mens observeert.
Een zwemmer die al vijftig jaar het hoofd boven water probeert te houden.

Dank je dazzler voor je wederom prachtige lijst en mooie beschrijving erbij.
Nogmaals dank van deze bange blankeman.

Mooi lijstje zo dazzler over de hele linie vrij rustige lijst overigens met veel electronic vanuit synthesizers etc. die mij normaal niet zo kunnen bekoren, maar in dit overzicht past het wel en is helemaal jaren 80. Bespeur ook een aantal raakvlakken met artiesten uit je lijst waar ik ook een zwak voor heb, The Nits, The Cure en Boudewijn de Groot, daarmee niet zeggende dat die ook in mijn top 50 staan. Ook een paar no go's voor mij zoals Cock Robin, maar hee jeugdsentiment hè. Inderdaad ondoenlijk een top 50 te maken, ook bij mij wisselt dat dagelijks en derhalve heb ik een top 250 per decennium, maar omdat ik dit jaar ook 50 ben geworden wilde ik hier toch een poging wagen. Staat u mij dat toe in dit topic?