De meeste solo's vind ik overbodig, maar die is inderdaad wel erg mooi.

Ben de laatste tijd ook erg gecharmeerd van:

Galaxie 500 - Don't Let Our Youth Go To Waste
Jimi Hendrix - All Along The Watchtower

Hallucineer ik nu, of betuig je hier daadwerkelijk je instemming met mij, herman?

Misschien niet de beste ooit, maar ik kan hier toch wel tot in het oneindige van genieten...

Dat laatste.

David Bowie is mijn favoriete artiest en Moonage Daydream is lange tijd mijn favoriete nummer van hem geweest. Dus tsja, kan het moeilijk met je oneens zijn dan.

Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son!

Ben het er wel mee eens eigenlijk. Solo's staan helaas bijna nooit in dienst van het nummer, mijns inziens.

Die ik net noemde vind ik van wel omdat het zo in contrast staat met het zanggedeelte, het komt daarom juist aan als een mokerslag. Het komt ook wel vaak voor dat solo's gespeeld worden over de akkoorden van het couplet en/of refrein.

De solo van Smells Like Teen Spirit (Geen slecht nummer) vind ik drie keer niks, maar misschien vind je dat wat?

Mwah, vind die solo in ieder geval niet echt storend. Maar om nou te zeggen dat het echt wat toevoegt aan Smells Like Teen Spirit... nee dat niet.

Ik vind het in het algemeen prettig dat ik een afwisseling hoor van leadgitaar, (keyboards) en zang, maar ik ken ook albums waar solo's schaars zijn en datzelfde album voor mij uiterst genietbaar is.

Ben zojuist tijdens beluistering van Moonage Daydream als eerbetoon aan Mick Ronson in extase verkerend op m'n knieën gegaan om een edelmoedige knielbuiging te maken voor deze legendarische gitaargrootmeester...

De meeste solo's overbodig? Kom op heren en dames, wat een onzin! Een vette, schreeuwende, scheurende gitaarsolo moet er gewoon inzitten hoor. Anders wordt het wel heel snel heel saai. Coldplay, Keane, U2 enzovoort. En nee, The Edge speelt geen solo's. Hij drukt gewoon af en toe een ander echo pedaaltje in.

Een solo (ook van een ander instrument) kan juist dienen als een uitroepteken bij een nummer of net even wat meer afwisseling geven.

In jazz, metal en elektrische blues vind ik ze zelfs bijna onmisbaar.

Ik vind het gitaarspel van The Edge wel stukken interessanter dan die van Iron Maiden, Van Halen, of nog vele anderen. The Edge speelt namelijk in dienst van het nummer. En die pedaaltjes zorgen juist voor een interessante eigen stijl. Kan me niet schelen hoe knap het is, kan me wel schelen hoe het in het nummer klinkt.

Maar het ging hier over de beste gitaarsolo's, toch? Wat heeft het dan voor zin om te roepen dat je niks met gitaarsolo's hebt? Ik vind dat altijd een beetje party poopen.

Een solo maakt een nummer af. Rock en Roll en gitaarsolo's zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik zeg: meer gitaarsolo's!

Wat nou partypoopen? Ik noem er toch ook wel een paar die ik wel de moeite waard vind? Echter 9 van de 10 keer vind ik solo's overbodig omdat het meer een show off is van de desbetreffende muzikant dan dat het nou echt iets toevoegt aan een nummer. Bij concerten is het ook altijd een mooi moment om even bier te gaan halen.

Kom zeg, solo's overbodig... Niets toevoegend aan een nummer.... Als je Mark Knopfler bezig hoort op Sultans of Swing, of de outro van Hotel California, of elk nummer van meer dan 5 minuten van Neil Young, of.....

In deze voorbeelden maken de solo's integraal deel uit van de nummers, en zou ik zelfs durven beweren dat ze deels het nummer "dragen" (toch zeker bij Neil Young bijvoorbeeld).

De gemiddelde Van Halen of Iron Maiden solo vind ik ook maar niets.

Helemaal mee eens (met het eerste deel van je betoog dan). Zonder gitaarsolo geen Sultans of Swing. Neil Young in Like a Hurricane: super! Slash in November Rain, Estranged en Sweet Child of Mine: zonder solo zouteloze nummers.

Maar dat overloze zelfde riedeltje van Hotel California beter dan een gemiddelde Van Halen solo? Ooit eens Hot For Teacher, Mean Street of pak em beet Somebody Get Me A Doctor gehoord?

En Herman, tuurlijk zijn solo's een show off. Daarom heet het een solo. Anders zou het wel een multi heten. En de meeste gitaristen hebben natuurlijk net zulke grote ego's als de zangers. Eerlijk is eerlijk, als ik zo goed gitaar zou kunnen spelen als de grote jongens zou ik ook graag willen laten horen hoe goed ik was.

Lang niet alle solo's zijn show offs. Ik vind dat wat te generaliserend. Vaak zat worden simpele melodische lijnen gespeeld of nemen gitaristen die helemaal niet zo goed kunnen spelen de lead (Neil Young of Jerry Garcia bijv.).

Dit is een show off:



Gadverdamme, maar wel héél erg knap.

Beter dan de beste Van Halen-solo (ik ken ze niet allemaal, dat klopt), dus zeker beter dan de gemiddelde.

Ik vind het vaak nogal cru dat een zanger wel op de voorgrond mag komen, maar een gitarist blijkbaar niet. Wat maakt het zingen van een nummer niet tot egotripperij? En in een band als Dire Straits, waarbij de frontman zowel de zanger als de gitarist is, wat dan? En hoe zit het bij nummers waarin een aantal bandleden om de beurt een solo mogen maken?

Waarom is een solo van Van Halen egotripperij, maar dat gejank van Jonsi bij Sigur Rós niet?

Als een voetballer een mooie solo maakt, zeg je toch ook niet 'Lelijke goal, want voetbal is een teamsport en hij had dus af moeten spelen'?

Vind ik eigenlijk wel een goed punt. Mag een zanger zijn beheersing dan ook niet tonen (bijv. vibrato, lange uithalen, falset, etc.)?

Dat is toch niet per definitie zo dat een solo een show off is? Een solo zou mijns inziens moeten bijdragen aan het verhaal van het nummer, maar meestal doet het dat niet. Ik vind het vaak soleren om het soleren, er zijn maar weinig solo's die (letterlijk) tot de verbeelding spreken.

Van de nummers die je in je eerste stuk noemt ben ik trouwens sowieso niet echt gecharmeerd, dat is ook deel van het probleem, denk ik. Ben steeds minder van de standaard rockmuziek, mede om het soms oeverloze gitaarmasturbeer. Een paar andere soli van Neil Young kan ik overigens wel erg waarderen.

Wellicht omdat de soli van Young mooi van lelijkheid zijn?

Goede punten Chevy. En over Hotel California zullen wij het denk ik niet eens worden. Ik vind het nummer maar saai, inspiratieloos en repetetief. Maar anderen vinden het weer prachtig, dat is natuurlijk de essentie van muziek. Net zoals veel mensen de muziek van Van Halen puberaal en schreeuwerig vinden. En ik weer niet.

Dat zou goed kunnen, er zit in ieder geval een hoop gevoel in.

Mike Oldfield - Incantations (Part 3a)

Het eerste deel van Incantations (Part 3) dus.
Oldfield begint met een haast barokke openingsdans.

Na een minuut of drie verglijdt het nummer in een lange, dromerige sequens
met vibrafonen in de achtergrond en een subliem solerende Oldfield op de voorgrond.
De solo lijkt veel meer op een aanhoudende improvisatie, eentje die nooit verveelt.

Wat niet kan gezegd worden van het tweede deel van Incantations (Part 3).
Maar dat stukje zit gelukkig niet in de link.

Ook bij een zanger vind ik dat, mits teveel op de voorgrond of te vaak te opzichtig etaleert (Mariah Carey, Whitney Houston, soms Freddy Mercury). Mede daarom houd ik misschien niet zo van operamuziek. De muziek van Jónsi doet me zeker wat, en vooral live. Zijn zang sluit wat mij betreft vaak naadloos aan bij het instrumentale. Zijn manier van zingen brengt mij daarbij in een euforische stemming (ik kende zijn muziek bijna niet toen ik zijn optreden op Lowlands zag in 2010, misschien wel mijn hoogtepunt). Ook roept Jónsi bij mij niet het gevoel op: 'hé hoor mij eens met mijn engelachtig stem mooi zingen'. Maar ja dat is mijn eigen interpretatie...

Vroeger kickte ik behoorlijk op ellenlange gitaarsoli maar sinds een jaar of 5 ben ik daar van 'genezen'. Mooie soli bestaan zeker. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Marquee Moon van Television, Impossible Germany van Wilco of in kortere nummers Omaha van Moby Grape, And Your Bird Can Sing van The Beatles of Substance van Girls (met de heerlijk over the top aankondiging 'Guitar solo, come on!'. Ik ben het voor een groot deel met Herman eens dat het een groot goed is als een gitaarsolo in dienst staat van een nummer.

Als je popmuziek echter doortrekt naar de jazz moet je ook flexibeler hierin denken. Een nummer als East/West van The Paul Butterfield Bluesband heeft een aantal fantastische geïmproviseerde gitaarsoli die elkaar opvolgen (vermoedelijk geïnspireerd door John Coltrane). In hoeverre staan ze 'in dienst' van het nummer? Tsja dat weet ik niet. Wat ik wel weet dat het een zeer bijzonder gevoel bij mij oproept. Zeker als er live gespeeld wordt vindt ik het bij tijd en wijle niet erg als bepaalde soli wat uitgestrekt zijn, zo lang het 'momentum' maar behouden blijft. Nu trek ik ook weer niet het gitaargemasturbeer wat Deep Purple of Led Zeppelin soms live tentoonspreidden. In het geval van respectievelijk Ritchie Blackmore en Jimmy Page kan je gerust spreken van egotripperij en een vorm van zelfverheerlijking waar ik slecht tegen kan.

Wat mij betreft liever niet nee, als het niks aan het nummer toevoegt. Whitney Houston - I Will Always Love You kan ik erg weinig mee. Goede vergelijking, versterkt mijn punt.

Oke, dan gaan we het niet eens worden. Is niet erg.

Ben 't eens met de opmerking over opera. Objectief gezien zijn daar de beste zangers actief (geen enkele popzanger komt qua beheersing in de buurt), maar ik kan niet tegen dat onnatuurlijke, overdreven geluid.

Er wordt een twijfelachtige connectie gelegd tussen het etaleren van het talent van een gitarist en dat dit automatisch de compositie zou verpesten... ik vind het echt onzin.

Je gaat al gauw een waanzinnig ascetische kijk op muziek nahouden: met gevoel componeren is toch niet altijd maar minderen en op safe spelen?

Ik denk dat het tussen de oren zit en dat als je naar veel gitaarsolo's goed luistert dat je echt wel hoort dat over de melodie en het gevoel erin is nagedacht. Een gitaarsolo kan echt ontzettend meeslepend zijn vind ik.

Ik vind solo's eigenlijk vaak veel toevoegen. Ze vergroten de dynamiek van een muziekstuk en kunnen mits goed gebruikt de muziek veel mooier maken. Natuurlijk moet het niet zo zijn dat het hele nummer aan een solo wordt opgehangen(dan overschat je het nut van een solo), maar bij de meeste van mijn favoriete artiesten wordt er beheerst met soli omgegaan(alleen dream theater wil nog wel eens doorschieten).