Muziek / Toplijsten en favorieten / De ravissante Radiohead top-125
1
geplaatst: 11 maart 2021, 08:17 uur
Doorgaans niet, maar soms draagt het wel sterk bij aan hoe ik een nummer ervaar, ja. De contrast tussen muziek en tekst is inderdaad interessant in die twee nummers! Overigens kan ik me al veel meer herkennen in sprookjesachtig dan in lief en knuffelbaar als het puur om de muziek gaat.
0
geplaatst: 30 maart 2021, 16:23 uur
54. Airbag (Ok Computer)
Het meest geniale aan deze albumopener (An airbag saved my life) is dat het naadloos aansluit op de afsluiter The Tourist (Hey man, slow down). Daarmee is de cirkel rond en creëert Radiohead een eindeloze loop. Zeg nu zelf; er zijn slechtere albums om eindeloos op repeat te hebben staan.
Airbag toont onmiddellijk de ontwikkeling aan die de band tijdens het productieproces van Ok Computer heeft doorgemaakt. Waar The Bends nog volstond met relatief recht-door-zeese poprocknummers, bevat de instrumentatie hier veel meer laagjes en achtergronddetails.
53. Blow Up (Pablo Honey)
Dan komen we al bij het hoogst genoteerde nummer van Pablo Honey. We moeten wachten toch het laatste nummer voor de genialiteit van de band echt naar boven komt. Ik schreef 9 jaar geleden iets over dit album waar ik nog altijd helemaal achtersta.
Instrumentaal zit deze plaat wel goed in elkaar. Vol met grungeclichés weliswaar, maar wel goed uitgevoerd. Je kan duidelijk horen dat de muzikanten hun instrumenten goed beheersen en dat er meer in zou gezeten hebben mochten ze niet telkens platgereden paden bewandeld hebben. Af en toe horen we zelfs iets dat als uitmuntend kan bestempeld worden. De brug in Vegetable bijvoorbeeld of het ruimtelijke Blow Out met die enerverende outro(denk aan Tortoise maar dan in popvorm).
52. Pearly (B-kantje Paranoid Android)
Start dit nummer op 2:12 en je denkt naar Muse te luisteren
. Vanaf mijn 13de levensjaar werd ik een enorm grote fan van Muse en dan botste je op fora al snel eens op de band Radiohead. Af en toe zal ik wel eens een flard beluisterd hebben, maar er bleef aanvankelijk in elk geval niets hangen. 15 jaar later luister ik nog eens per jaar naar mijn zelfgemaakte mixtape van Muse, terwijl Radiohead al een jaar of 12 mijn absolute nummer 1 is.
IK begreep de vergelijking eigenlijk nooit helemaal, maar op Pearly is het toch wel overduidelijk. Het bombastische karakter, de kopstem, de snijdende gitaarriffs. Het ligt er vrij dik op waar Matthew Bellamy de mosterd vandaan haalde.
51. Ful Stop (A Moon Shaped Pool)
Het neurotische Ful Stop telt een dikke 6 minuten aan beheerste waanzin (diepe bas, vervormde strijkers en blazers) en dat zorgt voor een spanningsboog van jewelste. Opnieuw hoor ik hier onmiskenbare krautrockinvloeden, een genre waar Radiohead sinds Hail To The Thief gretig gebruik van maakt.
Het meest geniale aan deze albumopener (An airbag saved my life) is dat het naadloos aansluit op de afsluiter The Tourist (Hey man, slow down). Daarmee is de cirkel rond en creëert Radiohead een eindeloze loop. Zeg nu zelf; er zijn slechtere albums om eindeloos op repeat te hebben staan.
Airbag toont onmiddellijk de ontwikkeling aan die de band tijdens het productieproces van Ok Computer heeft doorgemaakt. Waar The Bends nog volstond met relatief recht-door-zeese poprocknummers, bevat de instrumentatie hier veel meer laagjes en achtergronddetails.
53. Blow Up (Pablo Honey)
Dan komen we al bij het hoogst genoteerde nummer van Pablo Honey. We moeten wachten toch het laatste nummer voor de genialiteit van de band echt naar boven komt. Ik schreef 9 jaar geleden iets over dit album waar ik nog altijd helemaal achtersta.
Instrumentaal zit deze plaat wel goed in elkaar. Vol met grungeclichés weliswaar, maar wel goed uitgevoerd. Je kan duidelijk horen dat de muzikanten hun instrumenten goed beheersen en dat er meer in zou gezeten hebben mochten ze niet telkens platgereden paden bewandeld hebben. Af en toe horen we zelfs iets dat als uitmuntend kan bestempeld worden. De brug in Vegetable bijvoorbeeld of het ruimtelijke Blow Out met die enerverende outro(denk aan Tortoise maar dan in popvorm).
52. Pearly (B-kantje Paranoid Android)
Start dit nummer op 2:12 en je denkt naar Muse te luisteren
. Vanaf mijn 13de levensjaar werd ik een enorm grote fan van Muse en dan botste je op fora al snel eens op de band Radiohead. Af en toe zal ik wel eens een flard beluisterd hebben, maar er bleef aanvankelijk in elk geval niets hangen. 15 jaar later luister ik nog eens per jaar naar mijn zelfgemaakte mixtape van Muse, terwijl Radiohead al een jaar of 12 mijn absolute nummer 1 is. IK begreep de vergelijking eigenlijk nooit helemaal, maar op Pearly is het toch wel overduidelijk. Het bombastische karakter, de kopstem, de snijdende gitaarriffs. Het ligt er vrij dik op waar Matthew Bellamy de mosterd vandaan haalde.
51. Ful Stop (A Moon Shaped Pool)
Het neurotische Ful Stop telt een dikke 6 minuten aan beheerste waanzin (diepe bas, vervormde strijkers en blazers) en dat zorgt voor een spanningsboog van jewelste. Opnieuw hoor ik hier onmiskenbare krautrockinvloeden, een genre waar Radiohead sinds Hail To The Thief gretig gebruik van maakt.
1
geplaatst: 30 maart 2021, 17:29 uur
50. Gagging Order (B-kantje Hail To The Thief)
Pink Moon van Nick Drake is één van mijn favoriete platen ooit. Het is muziek in de puurste vorm die er is, een man met enkel zijn gitaar en zijn gevoelens. Veel singersongwriters kunnen mij echter helemaal niet bekoren en het is mij niet altijd duidelijk waarom het soms wel ongelooflijk klikt. Misschien heeft het iets met de authenticiteit te maken. Wat ook weer een persoonlijk aanvoelen is, want wie ben ik om aan te geven of een emotie oprecht is of niet. Bij een te gelikte en mooie stem (denk aan al die talentenjachten) haak ik in elk geval af.
Net als Nick Drake is Thom Yorke wel iemand met wie ik mij kan vereenzelvigen. Gagging Order raakt mij dan ook ongelooflijk hard in al zijn eenvoud.
49. How I Made My Millions (B-kantje No Surprises)
Van emotionele uppercuts gesproken...How I Made My Millions is een nummer dat Yorke als demo opnam in zijn eigen huis en op de achtergrond hoor je zijn vrouw zelfs opruimen. De andere bandleden besloten echter dat deze versie moest uitgebracht worden. Net als zij word ik telkens weer omvergeblazen door de kwetsbaarheid en intimiteit die dit nummer uitstraalt.
48. Decks Dark (A Moon Shaped Pool)
Decks Dark is één van mijn grote favorieten op A Moon Shaped Pool. De geweldige zanglijnen, de schitterende, gloedvolle instrumentatie, de feeërieke achtergrondzang, de bezwerende outro,...
47. Street Spirit (The Bends)
Street Spirit mag je met recht en rede een klassieker noemen. Het brengt mij altijd in een fijne meditatieve toestand en in tegenstelling tot bv. Karma Police kan ik het eindeloos op repeat zetten.
46. Morning Bell (Kid A)
De donkere versie op Kid A vind ik zoals de meesten hier superieur aan de Amnesiac-variant. Het is een mooi voorbeeld van hoe de band telkens weer op inventieve wijze met ritme en melodie weet te spelen. Vooral het stukje vanaf 'Cut The Kids in Half' vind ik bloedjemooi. Oh wat houd ik zo ontzettend van die tegendraadse ritmes en maatsoorten die zo typerend zijn voor het werk van Radiohead.
Pink Moon van Nick Drake is één van mijn favoriete platen ooit. Het is muziek in de puurste vorm die er is, een man met enkel zijn gitaar en zijn gevoelens. Veel singersongwriters kunnen mij echter helemaal niet bekoren en het is mij niet altijd duidelijk waarom het soms wel ongelooflijk klikt. Misschien heeft het iets met de authenticiteit te maken. Wat ook weer een persoonlijk aanvoelen is, want wie ben ik om aan te geven of een emotie oprecht is of niet. Bij een te gelikte en mooie stem (denk aan al die talentenjachten) haak ik in elk geval af.
Net als Nick Drake is Thom Yorke wel iemand met wie ik mij kan vereenzelvigen. Gagging Order raakt mij dan ook ongelooflijk hard in al zijn eenvoud.
49. How I Made My Millions (B-kantje No Surprises)
Van emotionele uppercuts gesproken...How I Made My Millions is een nummer dat Yorke als demo opnam in zijn eigen huis en op de achtergrond hoor je zijn vrouw zelfs opruimen. De andere bandleden besloten echter dat deze versie moest uitgebracht worden. Net als zij word ik telkens weer omvergeblazen door de kwetsbaarheid en intimiteit die dit nummer uitstraalt.
48. Decks Dark (A Moon Shaped Pool)
Decks Dark is één van mijn grote favorieten op A Moon Shaped Pool. De geweldige zanglijnen, de schitterende, gloedvolle instrumentatie, de feeërieke achtergrondzang, de bezwerende outro,...
47. Street Spirit (The Bends)
Street Spirit mag je met recht en rede een klassieker noemen. Het brengt mij altijd in een fijne meditatieve toestand en in tegenstelling tot bv. Karma Police kan ik het eindeloos op repeat zetten.
46. Morning Bell (Kid A)
De donkere versie op Kid A vind ik zoals de meesten hier superieur aan de Amnesiac-variant. Het is een mooi voorbeeld van hoe de band telkens weer op inventieve wijze met ritme en melodie weet te spelen. Vooral het stukje vanaf 'Cut The Kids in Half' vind ik bloedjemooi. Oh wat houd ik zo ontzettend van die tegendraadse ritmes en maatsoorten die zo typerend zijn voor het werk van Radiohead.
0
geplaatst: 8 april 2021, 14:37 uur
45. Nice Dream (The Bends)
Nice Dream klinkt aanvankelijk ook daadwerkelijk als een wondermooie droom, maar halfweg het nummer slaat de sfeer genadeloos om. De zanglijnen in de strofes zijn hemels en betoveren mij na een honderdste luisterbeurt nog altijd.
44. Present Tense (A Moon Shaped Pool)
Op dit nummer experimenteert de band plots met bossanova-invloeden. Ook na 30 blijft Radiohead de luisteraar dus verrassen, zonder ooit de kern - een goede popsong - uit het oog te verliezen. De bewerkte achtergrondvocalen zorgen voor een scherp, psychedelisch randje, maar al bij al is dit één van de meer toegankelijke nummers uit hun repertoire.
43. The Gloaming (Hail To The Thief)
Ik vermoed dat de hoge notering van The Gloaming toch wel wat verbazing zal opwekken bij de meeste lezers hier. Qua voorkeurstemmen bij het album HTTT, moet het immers slechts 3 andere nummers achter zich laten. Live is dit trouwens ook telkens één van de hoogtepunten van hun set.
Stilzitten op The Gloaming is schier onmogelijk. De minimale elektronische begeleiding en de tekstuele herhaling, zorgen voor een hypnotiserende vibe, waardoor je helemaal in het nummer kunt verdwijnen. Sowieso vind ik Hail To The Thief de meest immersieve plaat die de band heeft uitgebracht.
42. No Surprises (Ok Computer)
Werkelijk geniaal hoe de lieflijke melodie op No Surprises contrasteert met de aardedonkere tekst. Terwijl ik de andere singles Karma Police en Paranoid Android ondertussen een beetje beu gehoord ben, stijgt No Suprises elk jaar nog een beetje in mijn lijst van favoriete nummers.
41. Bullet Proof ... I Wish I Was (The Bends)
Dit nummer ademt pure melancholie en kwetsbaarheid.
So, pay me money and take a shot
Lead, fill the hole in me
I could burst a million bubbles
All surrogate
Pff, raap mij op jongens
Nice Dream klinkt aanvankelijk ook daadwerkelijk als een wondermooie droom, maar halfweg het nummer slaat de sfeer genadeloos om. De zanglijnen in de strofes zijn hemels en betoveren mij na een honderdste luisterbeurt nog altijd.
44. Present Tense (A Moon Shaped Pool)
Op dit nummer experimenteert de band plots met bossanova-invloeden. Ook na 30 blijft Radiohead de luisteraar dus verrassen, zonder ooit de kern - een goede popsong - uit het oog te verliezen. De bewerkte achtergrondvocalen zorgen voor een scherp, psychedelisch randje, maar al bij al is dit één van de meer toegankelijke nummers uit hun repertoire.
43. The Gloaming (Hail To The Thief)
Ik vermoed dat de hoge notering van The Gloaming toch wel wat verbazing zal opwekken bij de meeste lezers hier. Qua voorkeurstemmen bij het album HTTT, moet het immers slechts 3 andere nummers achter zich laten. Live is dit trouwens ook telkens één van de hoogtepunten van hun set.
Stilzitten op The Gloaming is schier onmogelijk. De minimale elektronische begeleiding en de tekstuele herhaling, zorgen voor een hypnotiserende vibe, waardoor je helemaal in het nummer kunt verdwijnen. Sowieso vind ik Hail To The Thief de meest immersieve plaat die de band heeft uitgebracht.
42. No Surprises (Ok Computer)
Werkelijk geniaal hoe de lieflijke melodie op No Surprises contrasteert met de aardedonkere tekst. Terwijl ik de andere singles Karma Police en Paranoid Android ondertussen een beetje beu gehoord ben, stijgt No Suprises elk jaar nog een beetje in mijn lijst van favoriete nummers.
41. Bullet Proof ... I Wish I Was (The Bends)
Dit nummer ademt pure melancholie en kwetsbaarheid.
So, pay me money and take a shot
Lead, fill the hole in me
I could burst a million bubbles
All surrogate
Pff, raap mij op jongens
2
geplaatst: 10 april 2021, 15:58 uur
40. Daydreaming (A Moon Shaped Pool)
Als volbloed dagdromer heb ik uiteraard een innige band met dit nummer. Het is een titel die de lading bovendien meer dan dekt, want het is het ultieme staar-uit-het-raampje-en-mijmer-over-het-leven-nummer. Het pianowerk heeft wel wat weg van Sigur Ros' Samskeyti en laat dat nu net één van mijn favoriete nummers aller tijden zijn.
39. Cuttooth (B-kantje Knives Out)
Het zou interessant zijn mochten er lezers van dit topic zijn die dit nummer nog niet kennen. Als je Cuttooth voor het eerst beluistert, voelt dat immers zeer vertrouwd aan. Dat komt omdat het refrein ook in Myxomatosis wordt gebruikt. Ook de link met Bodysnatchers is snel gelegd.
Cuttooth stoomt in elk geval heerlijk door en ligt ontzettend lekker in het gehoor.
38. Lotus Flower (The King Of Limbs)
Dit is toch wel een buitenbeentje in hun repertoire. Het refreintje is een heuse oorwurm en de manier waarop Thom Yorke helemaal losgaat in de videoclip is echt lachen. Meer quirky dan dit wordt het niet.
37. Scatterbrain (Hail To The Thief)
De onderschatte pareltjes op HTTT blijven maar komen. De muziek op dat album klinkt zeer bezwerend en het is voor mij ook de plaat waarop de vocalen en de zanglijnen van Thom Yorke het diepst snijden. Elk nummer heeft wel een magisch moment, waarbij het haar op mijn armen gaat rechtstaan.
"any fool can pick a hole (I only wish I could fall in)"
36. Jigsaw Falling Into Place (In Rainbows)
Jigsaw Falling Into Place kent een heerlijke opbouw en Thom Yorke mag helemaal los gaan.
35. Staircase (B-kantje The King of Limbs)
Die synths
34. How To Disappear Completely (Kid A)
Als een andere band dit nummer zou coveren, zou ik het sowieso veel te klef vinden, maar Radiohead slaagt er andermaal in om de perfecte balans te vinden. Het klinkt zeer melodramatisch, maar tegelijkertijd ook afstandelijk. Als luisteraar sta je bovenop de besneeuwde bergtoppen, terwijl al het drama zich beneden in de vallei afspeelt...
33. The Bends (The Bends)
Op The Bends perfectioneerde Radiohead het genre 'poprock'. De titeltrack is hier een mooi voorbeeld van: speels en krachtig gitaarwerk en een refrein dat je luidkeels kan meezingen.
32. Nude (In Rainbows)
Die magische 10 seconden, zucht
You'll go to Hell
For what your dirty mind
Is thinking
31. House of Cards (In Rainbows)
In Rainbows is de tegenpool van Kid A voor mij. Hier speelt de band precies in jouw eigen woonkamer.
House oF Cards is pure perfectie en schoonheid. De knik in de stem van Thom Yorke, de effecten op de gitaar van Greenwood,...
30. The Butcher (B-kantje The King of Limbs)
The Butcher is misschien wel het meest badass-nummer dat de band heeft opgenomen. De ritmeverandering iets voorbij de 2 minuten maakt mij helemaal gek van opwinding. De ultieme climax blijft echter achterwege, waardoor je op het puntje van je stoel blijft zitten.
He's a warrior, warrior
He's a little bitch coming out of him
He's a warrior, warrior
He's a little bitch coming out of him
Coming out of him
Als volbloed dagdromer heb ik uiteraard een innige band met dit nummer. Het is een titel die de lading bovendien meer dan dekt, want het is het ultieme staar-uit-het-raampje-en-mijmer-over-het-leven-nummer. Het pianowerk heeft wel wat weg van Sigur Ros' Samskeyti en laat dat nu net één van mijn favoriete nummers aller tijden zijn.
39. Cuttooth (B-kantje Knives Out)
Het zou interessant zijn mochten er lezers van dit topic zijn die dit nummer nog niet kennen. Als je Cuttooth voor het eerst beluistert, voelt dat immers zeer vertrouwd aan. Dat komt omdat het refrein ook in Myxomatosis wordt gebruikt. Ook de link met Bodysnatchers is snel gelegd.
Cuttooth stoomt in elk geval heerlijk door en ligt ontzettend lekker in het gehoor.
38. Lotus Flower (The King Of Limbs)
Dit is toch wel een buitenbeentje in hun repertoire. Het refreintje is een heuse oorwurm en de manier waarop Thom Yorke helemaal losgaat in de videoclip is echt lachen. Meer quirky dan dit wordt het niet.
37. Scatterbrain (Hail To The Thief)
De onderschatte pareltjes op HTTT blijven maar komen. De muziek op dat album klinkt zeer bezwerend en het is voor mij ook de plaat waarop de vocalen en de zanglijnen van Thom Yorke het diepst snijden. Elk nummer heeft wel een magisch moment, waarbij het haar op mijn armen gaat rechtstaan.
"any fool can pick a hole (I only wish I could fall in)"
36. Jigsaw Falling Into Place (In Rainbows)
Jigsaw Falling Into Place kent een heerlijke opbouw en Thom Yorke mag helemaal los gaan.
35. Staircase (B-kantje The King of Limbs)
Die synths
34. How To Disappear Completely (Kid A)
Als een andere band dit nummer zou coveren, zou ik het sowieso veel te klef vinden, maar Radiohead slaagt er andermaal in om de perfecte balans te vinden. Het klinkt zeer melodramatisch, maar tegelijkertijd ook afstandelijk. Als luisteraar sta je bovenop de besneeuwde bergtoppen, terwijl al het drama zich beneden in de vallei afspeelt...
33. The Bends (The Bends)
Op The Bends perfectioneerde Radiohead het genre 'poprock'. De titeltrack is hier een mooi voorbeeld van: speels en krachtig gitaarwerk en een refrein dat je luidkeels kan meezingen.
32. Nude (In Rainbows)
Die magische 10 seconden, zucht
You'll go to Hell
For what your dirty mind
Is thinking
31. House of Cards (In Rainbows)
In Rainbows is de tegenpool van Kid A voor mij. Hier speelt de band precies in jouw eigen woonkamer.
House oF Cards is pure perfectie en schoonheid. De knik in de stem van Thom Yorke, de effecten op de gitaar van Greenwood,...
30. The Butcher (B-kantje The King of Limbs)
The Butcher is misschien wel het meest badass-nummer dat de band heeft opgenomen. De ritmeverandering iets voorbij de 2 minuten maakt mij helemaal gek van opwinding. De ultieme climax blijft echter achterwege, waardoor je op het puntje van je stoel blijft zitten.
He's a warrior, warrior
He's a little bitch coming out of him
He's a warrior, warrior
He's a little bitch coming out of him
Coming out of him
1
geplaatst: 10 april 2021, 16:16 uur
The Eraser schreef:
Het zou interessant zijn mochten er lezers van dit topic zijn die dit nummer nog niet kennen. Als je Cuttooth voor het eerst beluistert, voelt dat immers zeer vertrouwd aan. Dat komt omdat het refrein ook in Myxomatosis wordt gebruikt.
Hoi, ik ben een lezer van dit topic dat dit nummer nog niet kent. Ik herken er Myxomatosis ook niet meteen in. Waar zit dat stuk precies? Het zou interessant zijn mochten er lezers van dit topic zijn die dit nummer nog niet kennen. Als je Cuttooth voor het eerst beluistert, voelt dat immers zeer vertrouwd aan. Dat komt omdat het refrein ook in Myxomatosis wordt gebruikt.
edit: laat maar, nu weer Myxomatosis aan het luisteren (geniaal nummer blijft dat) en ik hoor hem! De melodie is wel nogal anders toch?
0
geplaatst: 10 april 2021, 16:31 uur
29. There, There (Hail To The Thief)
There, There heeft een bepaalde epische grandeur in zich, vooral door het fenomenale drumwerk. En wat te zeggen van de gitaarsolo die het nummer helemaal openrijt. Live is dit met de extra drummers nog indrukwekkender trouwens.
28. A Wolf At The Door (Hail To Thief)
In de strofes spuwt Thom Yorke zijn gal op een agressieve manier, terwijl het refrein een brokje onversneden melancholie is. Het is een combinatie die werkt, waardoor A Wolf At The Door een schitterende afsluiter is.
27. My Iron Lung (The Bends)
My Iron Lung is het gedroomde antwoord op hun eerste hitsingle Creep.
This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung
Om daarna heerlijk op die gitaren te raggen.
26. Lucky (Ok Computer)
Hoe dit nummer op 1:10 openbreekt met weids gitaarwerk is al fenomenaal, maar de gitaarsolo van Greenwood doet er op het eind nog een schepje bovenop.
There, There heeft een bepaalde epische grandeur in zich, vooral door het fenomenale drumwerk. En wat te zeggen van de gitaarsolo die het nummer helemaal openrijt. Live is dit met de extra drummers nog indrukwekkender trouwens.
28. A Wolf At The Door (Hail To Thief)
In de strofes spuwt Thom Yorke zijn gal op een agressieve manier, terwijl het refrein een brokje onversneden melancholie is. Het is een combinatie die werkt, waardoor A Wolf At The Door een schitterende afsluiter is.
27. My Iron Lung (The Bends)
My Iron Lung is het gedroomde antwoord op hun eerste hitsingle Creep.
This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung
Om daarna heerlijk op die gitaren te raggen.
26. Lucky (Ok Computer)
Hoe dit nummer op 1:10 openbreekt met weids gitaarwerk is al fenomenaal, maar de gitaarsolo van Greenwood doet er op het eind nog een schepje bovenop.
0
geplaatst: 10 april 2021, 16:36 uur
hoi123 schreef:
edit: laat maar, nu weer Myxomatosis aan het luisteren (geniaal nummer blijft dat) en ik hoor hem! De melodie is wel nogal anders toch?
edit: laat maar, nu weer Myxomatosis aan het luisteren (geniaal nummer blijft dat) en ik hoor hem! De melodie is wel nogal anders toch?
Zeker, een regelrechte topper! Het is inderdaad enkel de tekst van het refrein die ze overgenomen hebben.
1
geplaatst: 28 april 2021, 19:39 uur
25. True Love Waits (A Moon Shaped Pool)
De band schreef dit nummer al in de jaren 90, maar het duurde tot 2016 vooraleer het op A Moon Shaped Pool verscheen. Deze verstilde pianoversie komt telkens keihard binnen, al is de originele versie ook niet te versmaden.
24. I Might Be Wrong (Amnesiac)
I Might Be Wrong heeft een killerbaslijn en een outro om vingers en duimen af te likken.
23. Exit Music (For a Film) (Ok Computer)
De zanglijnen van Exit Music klinken ontzettend zacht en intiem. Vooral de P-klanken die Thom Yorke vormt, hebben een zeer rustgevend effect op mijn hersenen. Het betere ASMR-werk dus
Na de weergaloze climax voor een honderdste keer te horen, word ik toch opnieuw gevloerd door de emotionele zeggingskracht van dit nummer.
22. All I Need (In Rainbows)
All I Need is wat mij betreft het meest pure liefdesliedje dat de band ooit geschreven heeft. De instrumentatie is creatief en wondermooi, met een hoofdrol voor het Glockenspiel. In de laatste minuut valt de piano in, waarop er een Sigur Ros-esque uitbarsting volgt.
21. 2+2=5 (Hail To The Thief)
De gitaren worden nog ingeplugd in de intro van 2+2+5, de opener op HTTT. Als statement kan dat tellen. Het perfectionisme dat resulteerde in prachtige albums als Ok Computer, Kid A en Amnesiac werd op HTTT enigzins achterwege gelaten, Terwijl de opnames van de voorgangers ellenlang duurden, werd het meeste materiaal op HTTT op amper 2 weken in LA opgenomen.
2+2=5 is een waanzinnig opgebouwde mokerslag, bestaande uit vier geniale, in elkaar overlopende secties.
Wat een manier om je album te openen!
De band schreef dit nummer al in de jaren 90, maar het duurde tot 2016 vooraleer het op A Moon Shaped Pool verscheen. Deze verstilde pianoversie komt telkens keihard binnen, al is de originele versie ook niet te versmaden.
24. I Might Be Wrong (Amnesiac)
I Might Be Wrong heeft een killerbaslijn en een outro om vingers en duimen af te likken.
23. Exit Music (For a Film) (Ok Computer)
De zanglijnen van Exit Music klinken ontzettend zacht en intiem. Vooral de P-klanken die Thom Yorke vormt, hebben een zeer rustgevend effect op mijn hersenen. Het betere ASMR-werk dus
Na de weergaloze climax voor een honderdste keer te horen, word ik toch opnieuw gevloerd door de emotionele zeggingskracht van dit nummer.
22. All I Need (In Rainbows)
All I Need is wat mij betreft het meest pure liefdesliedje dat de band ooit geschreven heeft. De instrumentatie is creatief en wondermooi, met een hoofdrol voor het Glockenspiel. In de laatste minuut valt de piano in, waarop er een Sigur Ros-esque uitbarsting volgt.
21. 2+2=5 (Hail To The Thief)
De gitaren worden nog ingeplugd in de intro van 2+2+5, de opener op HTTT. Als statement kan dat tellen. Het perfectionisme dat resulteerde in prachtige albums als Ok Computer, Kid A en Amnesiac werd op HTTT enigzins achterwege gelaten, Terwijl de opnames van de voorgangers ellenlang duurden, werd het meeste materiaal op HTTT op amper 2 weken in LA opgenomen.
2+2=5 is een waanzinnig opgebouwde mokerslag, bestaande uit vier geniale, in elkaar overlopende secties.
Wat een manier om je album te openen!
4
geplaatst: 29 juni 2021, 09:02 uur
Daar nam The Eraser de songtitels van True Love Waits en Exit Music toch even net iets te letterlijk
4
geplaatst: 29 juni 2021, 11:27 uur
Met de vakantie voor de deur kan dit topic weldra een comeback maken. Vanaf nu met uitgebreide, begeleidende teksten, vermits two and two always a five makes.
2
geplaatst: 5 juli 2021, 18:16 uur
20. Subterranean Homesick Alien (Ok Computer)
Toen Thom Yorke nog op de schoolbanken zat, schreef hij een essay met de titel ''you are an alien from another planet', waarin hij de wereld door de ogen van een alien beschreef. Dat essay vormde de inspiratie voor het dromerige 'Subterrean Homesick Alien'. Yorke was op dat moment volledig in de ban van Miles Davis' Bitches Brew en wilde een gelijkaardige jazzfusion sound ontwikkelen: een blend van jazz en rock. Daar slaagde de band maar deels in. Greenwood vertelde daarover het volgende: "We were going for a 70s jazz thing with electric piano, but we're not musical enough to pull that sort of thing off so it's a pop song".
In de eerste strofe wordt een niet al te fraai beeld geschetst van het dorpje waar de verteller woont.
The breath of the morning I keep forgetting
The smell of the warm summer air
I live in a town where you can't smell a thing
You watch your feet for cracks in the pavement
Up above aliens hover
Making home movies for the folks back home
Of all these weird creatures who lock up their spirits
Drill holes in themselves and live for their secrets
Yorke klinkt hier ontzettend fragiel, ondersteund door wondermooie, vervreemdende synths. In de tweede strofe beschrijft de verteller zijn wens om ontvoerd te worden door aliens. Na thuiskomst gelooft niemand hem, maar toch verliest hij de moed niet volledig.
I wish that they'd swoop down in a country lane
Late at night when I'm driving
Take me on board their beautiful ship
Show me the world as I'd love to see it
I'd tell all my friends but they'd never believe me
They'd think that I'd finally lost it completely
I'd show them the stars and the meaning of life
They'd shut me away but I'd be alright, alright
Mom, I'm alright, alright
Subterranean Homesick Alien verdient zijn plekje in mijn top-20 in de eerste plaats door die weergaloze tekst. Vooral als puber kon ik mij er enorm mee identificeren, omdat ik mij in die periode vaak onbegrepen voelde.
Kippenvelmoment: het sprankeltje hoop dat geboden wordt met die twee laatste regels (They'd shut me away but I'd be alright, alright).
Toen Thom Yorke nog op de schoolbanken zat, schreef hij een essay met de titel ''you are an alien from another planet', waarin hij de wereld door de ogen van een alien beschreef. Dat essay vormde de inspiratie voor het dromerige 'Subterrean Homesick Alien'. Yorke was op dat moment volledig in de ban van Miles Davis' Bitches Brew en wilde een gelijkaardige jazzfusion sound ontwikkelen: een blend van jazz en rock. Daar slaagde de band maar deels in. Greenwood vertelde daarover het volgende: "We were going for a 70s jazz thing with electric piano, but we're not musical enough to pull that sort of thing off so it's a pop song".
In de eerste strofe wordt een niet al te fraai beeld geschetst van het dorpje waar de verteller woont.
The breath of the morning I keep forgetting
The smell of the warm summer air
I live in a town where you can't smell a thing
You watch your feet for cracks in the pavement
Up above aliens hover
Making home movies for the folks back home
Of all these weird creatures who lock up their spirits
Drill holes in themselves and live for their secrets
Yorke klinkt hier ontzettend fragiel, ondersteund door wondermooie, vervreemdende synths. In de tweede strofe beschrijft de verteller zijn wens om ontvoerd te worden door aliens. Na thuiskomst gelooft niemand hem, maar toch verliest hij de moed niet volledig.
I wish that they'd swoop down in a country lane
Late at night when I'm driving
Take me on board their beautiful ship
Show me the world as I'd love to see it
I'd tell all my friends but they'd never believe me
They'd think that I'd finally lost it completely
I'd show them the stars and the meaning of life
They'd shut me away but I'd be alright, alright
Mom, I'm alright, alright
Subterranean Homesick Alien verdient zijn plekje in mijn top-20 in de eerste plaats door die weergaloze tekst. Vooral als puber kon ik mij er enorm mee identificeren, omdat ik mij in die periode vaak onbegrepen voelde.
Kippenvelmoment: het sprankeltje hoop dat geboden wordt met die twee laatste regels (They'd shut me away but I'd be alright, alright).
1
geplaatst: 5 juli 2021, 22:51 uur
19. 15 Step (In Rainbows)
Het blijkt toch moeilijker dan gedacht om hele uitgebreide stukjes over de nummers te schrijven
Dan maar wat korter.
15 step opent In Rainbows met een gortdroge beat in een tegendraads ritme. Het is gecomponeerd in de voor de popmuziek ongebruikelijke 5/4 maatsoort (net zoals Take Five van Dave Brubeck). Na 40 seconden wordt de beat vergezeld van warm gitaarwerk. De terugkerende sample van juichende kinderen (yeah!) en verscheidene geluidseffecten dienen niet enkel om de boel op te leuken, maar zijn enorm straf in het geheel verweven. Geen enkel geluidje is overbodig, over elk detail heeft de band nagedacht. Ondanks de industriële beat klinkt de song warmbloedig, bijna huiselijk. Die sound wordt op heel In Rainbows doorgetrokken en dat is wellicht de belangrijkste reden waarom In Rainbows mijn favoriete album van de band is.
Het blijkt toch moeilijker dan gedacht om hele uitgebreide stukjes over de nummers te schrijven
Dan maar wat korter.
15 step opent In Rainbows met een gortdroge beat in een tegendraads ritme. Het is gecomponeerd in de voor de popmuziek ongebruikelijke 5/4 maatsoort (net zoals Take Five van Dave Brubeck). Na 40 seconden wordt de beat vergezeld van warm gitaarwerk. De terugkerende sample van juichende kinderen (yeah!) en verscheidene geluidseffecten dienen niet enkel om de boel op te leuken, maar zijn enorm straf in het geheel verweven. Geen enkel geluidje is overbodig, over elk detail heeft de band nagedacht. Ondanks de industriële beat klinkt de song warmbloedig, bijna huiselijk. Die sound wordt op heel In Rainbows doorgetrokken en dat is wellicht de belangrijkste reden waarom In Rainbows mijn favoriete album van de band is.
1
geplaatst: 6 juli 2021, 11:47 uur
Een tijdje terug zag ik dit filmpje, o.a. over 15 Step en de eigenzinnige maatsoort: Voordat je verdergaat naar YouTube
Laat zien hoe vernuftig de muziek van Radiohead in elkaar zit.
Laat zien hoe vernuftig de muziek van Radiohead in elkaar zit.
0
geplaatst: 9 juli 2021, 20:08 uur
18. Glass Eyes (A Moon Shaped Pool)
Glass Eyes is wellicht één van de meest persoonlijke nummers die Thom Yorke ooit geschreven heeft. Hij beschrijft zijn gevoelens na de break-up met zijn ex-vrouw Rachel Owen, terwijl hij ondersteund wordt door de fragiele strijkers van het London Contemporary Orchestra.
Ondanks de zware thema's die hier worden aangekaart, voelt het nummer aan als een warm en louterend bad.
Glass Eyes is wellicht één van de meest persoonlijke nummers die Thom Yorke ooit geschreven heeft. Hij beschrijft zijn gevoelens na de break-up met zijn ex-vrouw Rachel Owen, terwijl hij ondersteund wordt door de fragiele strijkers van het London Contemporary Orchestra.
Ondanks de zware thema's die hier worden aangekaart, voelt het nummer aan als een warm en louterend bad.
0
geplaatst: 9 juli 2021, 20:31 uur
17. Myxomatosis (Hail To The Thief)
Nog steeds sta ik ervan versteld hoe die nietsontziende, venijnige riff vanaf de eerste noot alles openrijt. Wat een dikke euforiebom.
De titel refereert aan de de ziekte 'myxomatose' die lelijk thuishield in de konijnenpopulaties. Soms werd het virus door de mens opzettelijk verspreid om de populatie onder controle te houden. In 1953 werd die strategie bijvoorbeeld in Groot-Brittannië toegepast, waarna maar liefst 99 procent van de konijnen stierf.
Het nummer Myxomatosis gaat dan weer over de moeilijke relatie die Radiohead met de pers onderhoudt. Net zoals de mens opzettelijk konijnen ziek maakte, vergiftigt de pers nu de geest van Thom.
Nog steeds sta ik ervan versteld hoe die nietsontziende, venijnige riff vanaf de eerste noot alles openrijt. Wat een dikke euforiebom.
De titel refereert aan de de ziekte 'myxomatose' die lelijk thuishield in de konijnenpopulaties. Soms werd het virus door de mens opzettelijk verspreid om de populatie onder controle te houden. In 1953 werd die strategie bijvoorbeeld in Groot-Brittannië toegepast, waarna maar liefst 99 procent van de konijnen stierf.
Het nummer Myxomatosis gaat dan weer over de moeilijke relatie die Radiohead met de pers onderhoudt. Net zoals de mens opzettelijk konijnen ziek maakte, vergiftigt de pers nu de geest van Thom.
* denotes required fields.