ja, hij had het gevoel dat ie geen ideeën meer had voor Bowie, las ik.

Ik denk dat het eerder andersom was

Bowie heeft wel eens betere samenwerkingspartners gehad inderdaad.

Daarstraks een stukje gelezen in Ashes to Ashes van Dennis O'Leary over deze periode. Daarin stond dat Reeves eigenlijk een Earthling 2 wilde maken en die snel na Earthling wilde uitbrengen. Een beetje zoals Aladdin Sane heel snel na Ziggy Stardust uitkwam. Dit ​omdat ze nog wat songs in die stijl hadden en de liveband door het touren heel strak was geworden. Bowie zelf wilde juist een anti-Earthling maken, meer terug naar de basis. Toch goed dat 'ie gewoon zijn eigen weg ging.

Uiteindelijk hebben ze best een hoop nummers geschreven, waarvan een aantal die op Hours staan ook zijn overwogen voor een eventueel solo-album van Reeves. En een aantal zijn gebruikt in een spel (zoals luigi als schreef bij The Dreamers).

Pretty Things was een song van Gabrels, het zou op zijn solo-album komen, maar hij gaf het idee aan Bowie voor zijn album.
Reeves was verder nogal pissed dat een andere track niet op Hours... zelf kwam, maar slechts een b side werd. Dat was zo'n beetje de final straw. Keb die b side geluisterd. Bowie had gelijk

Reeves' eerste gitaarbijdrage aan The Cure was voor de single Wrong Number, pun intended

4. If I'm Dreaming My Life (Luigi 3, Johan 6)

Hier hebben we 'm dan. Mijn fave track van het album ten tijde dat het uitkwam. Zoals u kunt zien is dat nu dus niet meer het geval Maar het blijft natuurlijk een heel sterke track. Een track bestaande uit langzame en uit snellere delen, waarbij de snellere delen 't 'm doen voor mij. Bowie's langste opnamesessie ooit, las ik, voor deze track, langer nog dan voor een Station to Station bv. De langste track van het album en die hoeven niet eens per se een epic te zijn, maar er is hier duidelijk wel voor gekozen. Een song als een droom, die vibe is er heel duidelijk in te horen, zodanig ook vertaald in de muziek. De langzame stukken geven me een gevoel van een Matrix slomo, vertraagd. Mooi wel. De refreinen zijn heerlijk uptempo door de basgitaar, het drumwerk van Sterling Campbell (ex Duran Duran oa), maar vooral de gitaar die daar zijn ding doet. Goed bezig Reeves', maar er was nog een andere gitarist erbij geroepen, dus wie weet is hij dat wel Maar het gitaarwerk is daar erg fijn, als scheermesjes. Korte halen en terugroepen en weer vooruit, mooi effect. Na een tijdje volgt er een vrolijke bridge die je niet echt verwacht, een beetje zoals bij Blackstar ineens na al die eerste duistere minuten die eraan vooraf gaan. Vervolgens een wel heel langzaam deel wat voor mij niet had gehoeven en het duurt ook veel te lang. Een beetje wat ook halverwege Paranoid Android gebeurt van Radiohead, al kan ik het daar wel beter hebben. Het outro is weer wat beter, daar mag Reeves nog lekker wat freestylen. Al met al dus wel een sterke track, maar ik vind 'm minder geniaal dan destijds. Ook Bowie moet dat ws gedacht hebben, het is nauwelijks live gespeeld.

Wat rest zijn de 3 ballads

Nou nou, dat was lachen met die jokes on Reeves Gabrels - dacht even da'k hier op het Just a poke topic zat.

De eerste keer dat ik dit album vanaf picture disk (dat wel) draaide, geen tracklist erbij, begon ik per abuis met de tweede kant en toen vond ik dat in eerste instantie vrij irritant, totdat ik de eerste kant draaide. Met een hele hoop goede wil zet ik dit album in zijn geheel op 6,4 - 6,7.

En Reeves Gabrels, heren koekenperen, gaarne attendeer ik jullie op het optreden van Bowie in Skt Goarshausen (juni '96) a.k.a. Loreley-bühne, volledig te vinden op YouTube; vanaf het begin, Look Back in Anger (uit '79, prima gepimpt, mede door RG); Gail Ann Dorsey was daar ook bij. De tragiek wil dat ik kaarten had, maar workwise op de stalen vogel moest stappen om het grote water over te vliegen. Nog steeds K* (met hoofdletter).

Bowie update de gitaarfunctie met de regelmaat van de klok en zulks is terug te vinden in de manier van spelen; als geen ander wist Bowie heel precies wie hij nodig had; is ook op te maken uit Blackstar.

Ik vind dat Reeves teveel 1 kunstje doet, hij heeft ook maar 1 sound... en ook bij Wrong Number van The Cure zet ie dat voort...

Hij heeft in elk geval wel een herkenbare sound
Ik vind hem ook zeker niet slecht, maar Bowie heeft betere gitaristen gehad zullen we maar zeggen, of in elk geval gitaristen die beter bij hem pasten.

Ik had ook kaarten voor Bowie ooit, in de Jaarbeurs Utrecht in 1995 (met Reeves dus) maar ging niet omdat het een duo-show zou zijn met Morrissey, maar die cancelde. Met de Bowie van toen had ik toen niet veel... Nog wel spijt van eigenlijk...

Ik wilde gaan n.a.v zijn 1. Outside album. Besloot niet te gaan, komt nog wel een andere keer dacht ik, maar it didn't happen someday

Daar kan je een heel eigen topic over opzetten: concerten die je moest missen vanwege werk, ziekte , ruzie of (gebrek aan) poen. R.E.M, Bob Marley (Jaap Edenhal), Miles Davis (Nimes) om er maar een paar te noemen.

Kijk voor de grap naar dat optreden in Goarshausen en zie dat Bowie alles echt onder controle heeft en dat hij met Gail Ann Dorsey een heel andere chemie heeft.

Ahoy? Hij stond in 2004 nog in de ArenA zie ik nu. Helemaal gemist toen. Goeie setlist wel.
Iemand die daar bij was? Was zijn laatste concert hier.

Ik heb geen idee. Ik zag 'm bij Sonja Barend praten over 1. Outside en dat vond ik cool. Wilde gaan, maar niet gekeken waar ie speelde. Gewoon geen gevolg aan gegeven. Dacht komt wel een andere keer, maar raakte Bowie de jaren erop een beetje uit het oog.

Zelfde geldt voor Lou Reed, zo'n 15 jaar terug. Stond op een wachtlijst voor kaarten met een vriend. Werden gebeld, er zijn kaarten vrij. Willen jullie nog? Neh, laat maar gaan, te duur

Sukkels dat we waren

Meeste baal ik nog van R.E.M. (die ik dus nooit live gezien heb ). Ging naar Radiohead bij de Westergasfabriek begin Juli 2008, heel tof concert. Dag erna zou R.E.M. zijn. Vriendin en ik twijfelden om te gaan, maar we vonden 't een beetje too much om na Radiohead de dag erna alweer naar een concert te gaan. Komen nog wel een keer. Nope, gingen paar jaar later uit elkaar. En na Hi-Fi verloor ik een beetje mijn interesse in ze destijds. Eeuwig spijt

https://www.setlist.fm/widgets/setlist-image-v1?id=7bd0ea34

Ja daarom, zitten een paar classics en persoonlijke faves bij

Des te pijnlijker dan ws...

Ja praat me er niet van

Je overleeft het wel

3. Survive (Luigi 2, Johan 4)

Survive is Bowie's antwoord op Nick Drake - One Of These Things First. Leg de lyrics maar naast elkaar, veel 'had ik maar' en 'was ik maar' oa... Voordat Bowie Hours...opnam had hij lang alleen maar heel oude fave songs van zijn favoriete artiesten beluisterd. Hij wilde die inspiratie meenemen voor dit album. Survive is denk ik wel de signature song van dit album, althans voor mij. Een album van een man rond de 50, die terugkijkt op de hoogte -en dieptepunten van zijn leven, de liefdes, de spijt en wat al niet meer. Zijn doelgroep voor dit album was ook mannen van zijn leeftijd. Midlifecrisis wil ik het niet noemen, want er zit ook nog genoeg toekomst en vaart in de muziek van het album in zijn algemeen. Het is dus waarschijnlijk niet alleen achterom kijken, maar ik denk wel dat dit zijn meest cynische album is qua lyrics. En dat past dan ms weer wel bij een midlifecrisis

Survive gaat over de relatie met Hermione Farthingale die Bowie had in de 60s. Er is beweerd dat zij ook de inspiratie was voor Life on Mars? Maar dat heeft zij ten stelligste ontkend, zij heeft namelijk nooit mousy hair gehad, zegt ze. In deze song kijkt Bowie terug en heeft spijt als haren op zijn hoofd hoe het toen allemaal gelopen is. Bowie die toen teveel koos voor de fastlane van de showbiz met alles wat dat met zich meebracht, veel niet goede dingen ook in ieder geval. Had hij maar meer aan haar gedacht. Nu wenst hij alleen haar, meer niet. Maar ja dat is dus te laat Toch zal Bowie het redden zingt hij, ondanks haar naked eyes die vroeger sprankelden naar hem en nu leeg zijn naar hem. Painfully so...

Survive was Bowie's fave song van Hours... In ieder geval de song die hij het fijnst vond om live te zingen. Ik vind er zoveel gevoel in zitten, er zit ook zoveel ruimte in de song. En Reeves is hier wel op zijn best, deze gitaarsound, amai, ik zwijmel helemaal weg. Het klinkt bijna alsof het onder water opgenomen is. Fijn dat hij ook veel ruimte in zijn gitaarspel laat, de song laat ademen. Schitterend. Ik twijfelde deze op 1 of een andere, maar het verschil is heel klein. Wat een spijt, wat een weemoed, wat een berusting en liefde in Bowie's zang, helemaal naar het einde toe waar ook de gitaar mag schitteren. Een van zijn mooiste songs en zeker ook lyrics Moke heeft het nog verdienstelijk gecoverd...

Letter To Hermione komen we tzt ook nog wel tegen in dit topic. Mooi nummer ook!

Dat album hierna doen?
Nee, laat het maar een verrassing blijven

Ik was bij Bowie's laatste show in de Amsterdam Arena. Alleen stond ik buiten, als parkeerwacht. Dat heb ik toen een paar keer gedaan om wat geld te verdienen voor een vereniging waar ik lid van was, vantevoren wist ik niet in welke dienst ik ingedeeld werd.

Gelukkig heb ik hem in 97 gezien op Torhout, mooie show. Maar had hem liever nog eens gezien. Maar ja, beter eens dan nooit.

Wist trouwens niet dat Gabrels ook op Wrong Number van The Cure speelde. Mijn eerste Cure-cd was een verzamelaar met dat nummer erop, heb het altijd wel een leuk nummer gevonden. Al is het voor Cure begrippen hooguit een middenmotor.

Als parkeerwacht en dan zo dichtbij, dat lijkt me cru...
Je kon t wel goed horen?

Wrong Number is zeker een leuk nummer id

Galore

Hier omgekeerd, had kaarten voor dat R.E.M. optreden, maar had Radiohead ook graag willen zien.

Bizar Graf... Dat RH concert was echt outta this world