35. Stripped (Black Celebration, 1986)




Als je dit intro hoort dan weet je toch gelijk waar je aan toe bent? Stripped dus. Blijft een geweldige single. Als je dit soort nummers al tegenkomt op deze positie dan besef je dat het een band is met met heel weinig missers. Dat vind ik dan in elk geval.

Dit nummer is een beetje slepend en lijzig en dat bevalt me elke luisterbeurt weer opnieuw, verslavend en verveelt nooit.

34. Peace (Sounds of the Universe, 2009)




Ook hier kende ik de videoclip niet van. Niet dat het uitmaakt voor de ranking verder, maar het is een leuke bijkomstigheid van een lijst samenstellen.

Peace staat op het wellicht wat minder populaire Sounds of the Universe, een album waar ik wel goede herinneringen aan heb (o.a. door hun concert in Ahoy). Het doet me ook denken aan mijn vakantie in de VS dat jaar waar ik het album regelmatig voorbij heb laten komen.

33. Love, in Itself (Construction Time Again, 1983)




Construction Time is echt aan een opmars bezig bij mij. M'n eerste Depeche Mode lp, en sowieso één van mijn eerste lp's. Ondanks dat het eigenlijk altijd een beetje een ondergeschoven kindje is geweest, maar het lijkt erop dat ik inmiddels het licht heb gezien. Of is het toch het gevoel dat het bij me oproept? De jonge tienerherinneringen? Die bijzondere jaren '80.

En dan zie ik de jonge koppies in de clip en vergelijk dat met de mannen die ik eerder dit jaar in Amsterdam zag en dan het besef dat we oud worden...... zij, maar ik ook.

Misschien is het dat toch de nostalgie die het wint, maar nummers als Love In Itself zijn gewoon erg goed en waarschijnlijk behoren ze niet tot de grote Depeche Mode klassiekers, maar wie maalt daar om?

Stripped is mijn nummer 1, prachtig ❤️

Ik kende dit nummer niet maar ga zeker het album eens luisteren. De latere Depeche Mode blijk ik toch best goed te trekken ik ontdek ik dankzij deze lijst.

32. Welcome to My World (Delta Machine, 2013)




De opener van Delta Machine. Het is er eentje die het album perfect weet in te luiden: donker en gruizig.
Ook dit album is niet makkelijk te vangen, iets wat voor meer latere Depeche Mode albums opgaat.
Ik ervaar hier een beetje wat Massive Attack ook regelmatig doet: door sfeer de luisteraar weten te grijpen terwijl het nummer an sich niet eens zo heel bijzonder of opvallend is.

31. A Question of Time (Black Celebration, 1986)




A Question of Lust, A Question of Time.... vragen, vragen, vragen. Ook op welke plaats ik zo'n nummer moet zetten.
Deze had een paar jaar geleden hoger gestaan denk ik.
Neemt niet weg dat ik enorm gek ben op dit nummer. Wederom het gejaagde ervan (wat heb ik daar toch mee?!).

Uiteraard afkomstig van een geweldig album.

Uit mijn koker een (perzoonlijk) antwoord. De meer up-tempo songs hebben een goede flow, waarbij synths en stem goed bij elkaar passen, steunend/dragend (de eerste) en soms contrasterend, in de down-tempo songs, speelt de stem de hoofdrol en zijn de synths dienend. In de mid-tempo gaat het - imo althans - regelmatig fout: Where's the Revolution (en ook Welcome to My World) vind ik de melodie (metrum) gekunsteld/gezocht en geen natuurlijke flow hebben; krijg er een soort hink-stap-sprong gevoel bij (de 'bruggetjes' zijn niet altijd even fijn).

Veel van de (deels gepasseerde) oudere songs (zoals The Sun and the Rainfall) hebben een (wellicht) meer eenvoudige flow - eenvoud is vaak kunst - maar klinken daardoor meer natuurlijk. Je krijgt dan een (bijna onbedwingbare) neiging om te bewegen. Het zijn ook nummers die je eigenlijk zelf had willen schrijven

Again: ook hier is het plaatsen en waarderen voldoende aanleiding de albums in de herdraai te doen

30. Policy of Truth (Violator, 1990)




Violator is een geweldig album. Met Policy of Truth is het altijd een beetje ja/nee geweest. Dan vind ik het iets te jengelig, en dan vind ik het ijzersterk.
Het zegt al genoeg dat toen ik de lijst klaar had ik dit nummer vergeten was. Maar op tijd ontdekt en beloond met een 30e plaats.
Ik kan er toch niet omheen: het is gewoon een goed nummer.

29. Never Let Me Go (Memento Mori, 2023)




Zoals gezegd zal Memento Mori hoog eindigen in mijn lijst over 2023. Alleen is het met zeer nieuwe nummers altijd erg lastig om die in een toplijst als deze te plaatsen.
De beleving is toch anders. Het concert in Amsterdam dit jaar speelt zeker ook een rol en ligt vers in het geheugen.

Maar feit is dat nummers van dat album zeker niet mogen ontbreken. Zien we over een aantal jaar wel weer of ze te hoog of te laag staan. Never Let Me Go is in elk geval wel één van mijn lievelingsnummers op Memento Mori.

Ik ken het album pas een week maar dit vind ik echt een geweldig nummer, het hoogtepunt van het album ook voorlopig.
Ik ben benieuwd naar wat er nog volgt. Over het algemeen vind ik de muziek van DM altijd wat te kil en afstandelijk maar ik kom hier toch aardig wat goede dingen tegen.

28. Soothe My Soul (Delta Machine, 2013)




Ik hou enorm van de energie in dit nummer. Toch lijkt het wel een beetje een herhaling van zetten (horen we niet een beetje Personal Jesus hierin?!).
Is dat heel erg? Niet echt. Als een band zo lang aan de weg timmert kun je er op wachten dat je hier en daar een kopie van een ouder nummer tegenkomt.

27. Useless (Ultra, 1997)




Ultra is een behoorlijk depressief album. Useless is zeker wel één van de beste nummers daarvan en tevens op single verschenen. Een te donker nummer om tot een enorme hit uit te groeien, maar volgens mij best wel geliefd bij de fans.

26. My Cosmos Is Mine (Memento Mori, 2023)




Die heerlijk, dreigende opener van het meer dan fantastische Memento Mori.

Het was ook de opener van het concert in Ziggo Dome afgelopen mei. Wat heb ik genoten van dat concert. Ondanks dat de mannen nog maar met z'n tweeën de band vormen hebben ze energie voor vier.
Dit nummer zuigt me gelijk het album in en daar kom ik echt pas uit als alle nummers gedraaid zijn.

Nog steeds kanshebber om mijn album van het jaar te worden (en dan doen de ouwetjes het weer, net als vorig jaar Suede).

25. Wrong (Sounds of the Universe, 2009)




Alleen al dat intro, gevolg door de rest van het nummer. Ook 'de latere Depeche Mode' kent klassiekers dames en heren.
Wrong is er eentje. Ongetwijfeld zal ik hier redelijk alleen in staan en in dat geval is het dan een persoonlijke klassieker

Boutnummer...

Zat je op het toilet?

24. It's No Good (Ultra, 1997)




Kijk die Anton eens in z'n eigen clip een rol opeisen......

It's No Good, afkomstig van Ultra heeft iets bezwerends en eigenlijk werkt deze clip te afleidend om dat goed tot z'n recht te laten komen.
Nu ben ik niet zo'n videoclip liefhebber en voor concertregistraties heb ik ook weinig geduld (daar kun je beter zelf bij zijn) dus erg is het niet. Ik luister het wel via de speakers thuis

En bij dit nummer gaat het volume zeker wel omhoog.

Wrong!

23. Going Backwards (Spirit, 2017)




Wederom een nummer van Spirit. Het is zeker niet zo dat de nieuwere nummers het maar moeten afleggen tegen de oude.

Going Backwards is de opener van het album en het valt op dat de openers het best goed doen bij mij.
Over Spirit zijn de meningen verdeeld op deze site (meestal aan de zuinige kant), dit nummer wordt als favoriet gezien. Of dat ook voor mij geldt komen we nog achter

Spirit is een fijn album, de beste van de laatste 3 vóór Memento Mori...

Denken uw collega users op deze site anders over gezien de lage waardering: 11e plaats van de 15 albums (3,54 gemiddeld loopt niet over van enthousiasme).

Er is geen enkel album van DM dat ik zelf slecht of matig vind; en ook Spirit vond ik dus best goed, al is het voor mij ook een van de mindere albums van hun.
Ik denk dat dit vooral komt omdat ze op latere leeftijd een protest-album trachten te schrijven, iets wat eerlijk gezegd meer past bij jeugdig geweld. Oudere mensen die hun pamfletten en leuzen bovenhalen klinken vaak als gefrustreerde "vroeger was het beter"-boomers .

Going Backwards vind ik, naast de lyrics overigens wel een goed nummer, maar betwijfel of het mijn top 50 zou halen.

ps. ik schrijf me bij deze ook in om mijn top 50 hierna te brengen.
(moest ik de tijd vinden om de voorbereidingen te treffen)

-remcodurez

Mijn Tom Waits top 100 is nu klaar. Dus ik ga hierna vrolijk voort in het Waits topic

22. Ghosts Again (Memento Mori, 2023)




En wederom zit Anton Corbijn aan de videoknoppen. Ik vind Ghosts Again een flinke knipoog naar het verleden. Misschien dat ik het nummer daarom zo ongelooflijk fijn vind?

Ik snap wel dat mensen zullen zeggen: maar dit haalt het toch niet bij oudere grotere hits? Ik ben me er zeker van bewust dat dit nummer nog de tijd nodig heeft om goed te rijpen wil je echt goed kunnen vergelijken, maar misschien komt het simpelweg omdat ik Memento Mori ontzettend vaak heb gedraaid dit jaar en het maar niet verveelt.
Dit nummer kan ik niet vaak genoeg horen... dus ja..... lekker hoog in mijn top 50!

Dit kun je met recht in Gretz z'n terminologie een 'moderne klassieker' noemen. Oftewel une classique moderne, pardon my French

Grezt kan trots op me zijn

21. Cover Me (Spirit, 2017)




Het is nog niet gedaan met Spirit, want hier is Cover Me. Een spannend en broeierig nummer. Wat valt er over te zeggen. Eigenlijk niet veel meer dan dat ik het gewoon een ijzersterk numemr vind. Ik heb er geen speciale band mee, geen specifieke herinneringen. Gewoon goed. Soms is dat voldoende.