Ik laat de band maar gewoon rijpen als een goede whisky malt, dan komen we nooit bedrogen uit

Dit zei ik ruim twee jaar terug in een conversatie met Gretz, de man die mij als eerst op het spoor zette om mij in deze band te verdiepen. Ik kon er nog niet zo veel mee, wist ik nog in het begon. Luisterde wel lekker weg, maar dat was het dan ook. Doorzetten, was de boodschap van Geert. Dus ik doorgaan met albums luisteren, echter kon ik er nog steeds geen cijfer op drukken.

Nu is het ruim een maand geleden dat ik samen met hem naar een concert van de band ben geweest. Eindelijk, ik keek er echt naar uit, want ben echt een fan geworden. Nog niet zo fanatiek als de meeste fans die ik in Frankfurt tegenkwam, maar toch.

Het mooie aan de muziek van The National vind ik hoe dicht het bij de realiteit staat. Matt lijkt al mijn persoonlijke worstelingen te bezingen, hij maakt het je als luisteraar zo gemakkelijk te plaatsen in zijn gedachtengang. Conversation 16 is misschien niet hét nummer waar ik mijn struggles associeer, nee, dat vind ik eerder een prachtig toonbeeld van de schoonheid van hun songs. Vanaf het begin al één van mijn favorieten, vooral vanwege de prachtige en pijnlijke bridge.

Snel door met de archetypische Duitse Krautrock, een genre waar ik enorm zwak voor heb. Veelal instrumentele nummers met een experimentele insteek, die vaak ook nog erg funky klinken. Wat onze oosterburen op dat gebied produceerden, fascineert mij enorm. Loom in een positieve zin, om het kort samen te vatten.

Vitamin C is natuurlijk wel de maatstaf voor dit alles. De dikke baslijn, vette drums en catchy refrein zijn de prijsbeesten in dit nummer, die vooral opvalt door haar doodnormale songstructuur en lengte. Dat zorgt allemaal voor dat deze song zéér verslavend is.

Goh, BROCKHAMPTON, die zag niemand aankomen. Door de afgelopen twee jaar zo'n beetje uitgegroeid tot m'n favoriete hip-hopgroep, elke plaat is weer zeer verslavend en ontzettend divers. Toch vind ik het jammer dat Ameer uit de band is gestopt, hij zorgde toch voor dat scherpe randje dat de SATURATION-trilogie nodig had. ALASKA is daarvan het beste voorbeeld.

Twee weken geleden was ik met Geert en een (zeer leuke) vriendin van hem naar Duitsland, twee avonden op rij optredens van een bandje genaamd The National bezoeken. Op doorreis met Gretz is sowieso een avontuur op zich, dus een heel "weekend" moést wel voor memorabele momenten zorgen.

De eerste dag moesten we naar Frankfurt, vrijwel zonder problemen op tijd bij het hotel en linea recta door naar de concerthal. Zij een mooi plekje vooraan, ik koos ervoor om het van een afstandje te volgen. Na het ietwat tegenvallende optreden een afterparty gegooid in de hotel, waar de ellende begon. Laat op bed, voor geen meter kunnen slapen en de volgende ochtend ook nog veel te laat vertrokken naar Hamburg voor het volgende optreden. We hadden een kaartje voor mij geregeld, in Duitsland doen ze niet aan ticketswap, maar die moest vóór het concert worden opgehaald, anders werd 'ie doorverkocht. Natuurlijk waren we te laat, waardoor ik dus niét naar het optreden kon gaan.

Gelukkig was er elders in de stad een optreden van Donny Benét. De metro gepakt naar een afgelegen havengebied, waar hij met zijn band zou gaan optreden in een redelijk gure dansclub. Zijn optreden op Down The Rabbit Hole was al fantastisch, dus een het was een prima plan B. Zeker er nu ook tijd was om hem te meeten! Zijn LP na het optreden gekocht én laten signeren. Als een kind zo blij was ik.

Wat Donny tot mijn held maakt is dat hij intens foute muziek toch emotioneel kan laten klinken. Als ik hem zie optreden, dan voel ik de passie ervan af spatten. The Don heeft ook in hotelbars opgetreden, een paar uurtjes voor twee weken huur, maar dat vond 'ie verschrikkelijk. Hij zag daar echt trieste shit.

Night in Rome gaat door merg en been. De overslaande stem in het refrein, de beat waar menig technoproducer op zal zijn en vooral weer die saxofoon. De manier hoe hij het dit nummer aankondigt bij optredens doet mij altijd weer wegsmelten. Don, je bent een held.

Nelly colors my life. Zonder twijfel mijn favoriete vrouwelijke artiest aller tijden, dus ik verklap alvast dat zij met drie nummers mee mag doen.

De eerste die langskomt is dus Powerless. Er gebeurt zo ontzettend veel in dit nummer, verschillende instrumenten (banjo!) worden tevoorschijn getoverd, maar desondanks luistert het heel fijn weg. De drive in de song is ongekend, ik krijg daar altijd heel veel energie van. Enter de prachtige stem van Furtado en ik begeef me altijd eventjes in een andere wereld. Wat ik al zei, Nelly kleurt mijn leven en biedt mij warmte en troost in krachteloze dagen.

Tja, bijna een jaar terug was ik nog een fanatiek Metallica-hater. Toch heb ik de deur altijd op een kier gehouden en toen ik bij de top honderd van dumb_helicopter Fade To Black tegen het lijf liep, ben ik alsnog gezwicht.

Het tweeluik For Whom The Bell Tolls / Fade To Black is metalperfectie, vooral de laatste is simpelweg het beste wat de band heeft voortgebracht. Naar het schijnt hebben mensen door toedoen van deze song hun leven beëindigd, wat al genoeg zegt over de impact van de lyrics. De suïcidale, emotionele tekst die perfect ondersteund wordt door de instrumentatie. Een ballad, die rustig begint, maar al snel op gang komt waarna er geen weg meer terug is. De gitaarsolo vervaagt langzaam weg in de duisterheid, die je doet beseffen dat de track veel te kort heeft geduurd.

jordidj1 schreef:
Nou, daar gaat 'ie dan: de gedoodverfde nummer 1. Tenminste, als je kijkt naar de Greatest Hits-editie van een dik jaar geleden. Stond bij zowat iedereen die meedeed op de eerste plek en ook bij mij stond deze track bovenaan. Tevens was 'ie te vinden in mijn Hiphop top-100, maar in deze lijst moet het afsluitnummer van Eigen Wereld genoegen nemen met de vijfde plek. Neemt niets weg van het feit dat dit gewoon een dikke 10+-song is, maar ook weer eentje die ik spaarzaam draai.

Voor mijn gevoel kan ik wel een boek schrijven over dit nummer. De veelzijdige productie, de blueszang van Vrielink, de teksten... allemaal van akelig hoog niveau. Delic levert hier een onheilspellende intro, die versterkt worden door de kalme flows tot het moment dat Bert Vrieling (is het nou met een "k" of een "g"?) begint te zingen, waarna Sticks opeens er weer in knalt en de productie weer een andere wending neemt. Dat beatswitchkunstje herhaalt zich nog een keer en gecombineerd met de nostalgische teksten doet mij altijd weer verlangen naar die goede, zorgeloze tijd. Nu studeren al mijn vrienden en hebben we geen tijd meer om ons op de straten te begeven.

Het beste album van de mannen is natuurlijke die met de 36 kamers, maar de beste twee tracks komen van hun tweede worp, mijn inziens. Dat heeft twee redenen: Method Man op Reunited en Inspectah Deck op Triumph. Productioneel zijn beide tracks ongekend goed, dus het steevast stuivertje wisselen tussen de twee. In mijn algemene top 100 stond Reunited, dus Triumph mag hier de Wu representeren.

Waar hun debuut als geheel erg sterk is, staan de beste tracks van de groep op Wu-Tang Forever. It's Yourz, Triumph (!) maar vooral deze: Reunited. Alles wat ik zo goed vind aan de clan wordt op dit nummer samengevat.

Eerst heb je de krankzinnige productie van RZA: de viool gaat door merg en been, vooral als het einde nadert. GZA opent het album op een manier zoals alleen hij dat kan, de grofgebekte Ol' Dirty Bastard neemt de tweede versie voor zijn rekening (gebeurde eigenlijk zelden dat ODB een verse na de Genius had), RZA zelf de derde verse en Method Man eindigt de song. Vooral laatstgenoemde steelt de show, hij wandelt letterlijk over die beat heen.

Eén van de beste concerten die ik ooit zag, was op Lowlands vorig jaar. Gorillaz trad bijna twee uur op dacht ik en het was één groot feest. Een scala aan monsterhits en de nodige albumknallers kwamen voorbij, ik ging echt volledig uit m'n dak. De dagen na het festival was ik nog steeds in de ban, vooral Demon Days kwam veel voorbij en dat resulteerde ook in een fikse verhoging van vier naar vijf sterren.

Echter staan hun beste nummers op de andere platen (hint hint hint!), vooral Plastic Beach bevat briljante popsongs. Uitgerekend mijn favoriet van dat album is niet echt een festival anthem, maar is wel zo enorm relaxed. Zo rustgevend als een Afrikaanse kabbelende beek, toeft deze song vier minuten ongestoord door. Ideale soundtrack om in de duinen, onder genot van de laatste zonnestralen, sprakeloos te kijken naar de golven...