ArthurDZ schreef:
de Jordiladderfinale 2025

jordidj1 schreef:
Op een moment dat ik me op het randje van de afgrond voelde, gaf Rival Dealer me precies die emotionele uppercut die nodig was. Het hielp me accepteren dat het leven niet vanzelf gaat - en dat dat oké is.

jerome988 schreef:
Ik kan straks ook wel een emotionele uppercut gebruiken wanneer je top 2000 voorbij is en je hier niet meer wekelijks verhaaltjes gaat posten.

jordidj1 schreef:


Kan ik nog wel blijven doen hoor, maar weet niet of het dan muziek gerelateerd blijft

jordidj1 schreef:
Sjawel, na dik drie maanden komt er dan echt een einde aan deze toplijst. Eindigend met het bekendste Opgezwolle-nummer: HoedenPlank! Geen beter nummer om mee te eindigen, denk ik. Het bekendste nummer van het trio, de enige die voorbij de 1 miljoen views zit op Spotify, hoewel Verre Oosten dat bijna ook heeft bereikt.

De verwachtingen waren hooggespannen voor de derde release en veel fans verwachtten niet dat ze het niveau van de voorgaande platen gingen halen. Dat lukte ze ook niet, integendeel, ze legden de lat nóg hoger en bliezen alle criticasters omver. Hoe Delic deze beat heeft gemaakt, leg het mij alsjeblieft uit, want het snijdt op een positieve manier door je oorvellen heen. Ondanks de drums, klinkt het nog heel ruimtelijk ook. Dan hebben we alleen nog maar de productie: ook de verses van de heren zijn stuk voor stuk legendarisch, met Sticks' opener als absoluut hoogtepunt. Je hoort gewoon dat ze toen nog niet klaar waren en ze vastbesloten waren om een ultiem slotakkoord af te leveren als groep zijnde.

Als Rico & Sticks optreden dan is deze track meestal een vast onderdeel van de set en vaak wordt er mee afgesloten. Dat mondt vaak uit in moshpits waar hardrock - en metalconcerten nog een puntje aan kunnen zuigen. Voor mij hun favoriete track, die altijd garant staat voor tomeloze energie.

Funeral was één van de eerste albums die ik onder handen nam sinds mijn terugkeer en sindsdien heb ik altijd een vreemde relatie met de plaat gehad. De eerste luisterbeurt was goed en ik was op slag verliefd, maar vanaf toen heb ik het album een beetje links laten liggen. Hij kwam nog wel eens voorbij, maar er echt in verdiepen deed ik niet.

Prompt was ik helemaal om en wist ik het zeker: dit is een van de beste albums ooit gemaakt. Ik overdrijf niet als ik zeg dat deze muziek de perfectie nadert. De laatste drie maanden heb ik het album al minstens tien keer afgespeeld, zo verslaafd ben ik lang niet meer geweest aan een elpee.

Eén van de hoofdredenen voor deze herontdekking is het nummer Power Out. Waar Rebellion (Lies) een feniks die uit de as herrijst, is Power Out de ultieme wake up call. Een orkaan die achterbuurten aan stukken rijgt. Het nummer schijnt ook te gaan over een storm in Montreal, waardoor de stroom een tijdje eruit lag.

jordidj1 schreef:
Top 5 komt of vanavond of volgende week, morgenochtend vertrek ik voor een lang weekend naar Portugal. Sorry als ik jullie te lang in spanning houd, maar aan de andere kant: dan kunnen jullie er nog even van genieten

Kondoro0614 schreef:


Have fun Jordi en hou hem in de broek hé!

jordidj1 schreef:


Zal wel moeten want de vriendin is niet mee

Kondoro0614 schreef:


Ik wil wel mee, maar dan moet je vriendin je wel delen na de vakantie...

ArthurDZ schreef:
de Jordiladderfinale 2025

Zonder ook maar enige twijfel, het allerbeste hip-hopnummer ooit gemaakt. Toen ik rond mijn veertiende op deze site rond snoof, raakte ik direct gefascineerd door de prachtige hoes. Uit nieuwsgierigheid opgezet en ik werd direct overrompeld, toen wist ik al dat ik te maken had met iets magisch.

De manier hoe Dan the Automator de sample Introit van William Sheller verwerkt, is ongeëvenaard. Het doet de productie kolossaal, episch en groots aanvoelen. Na de intro word je meteen in het futuristische wereldje van Deltron 3030 getrokken, waar Del the Funkee Homosapien op zijn beurt verslag van geeft d.m.v. zijn nerdy teksten. De hele track is een trip op zichzelf, je weet gewoon niet WAAR je moet luisteren. De sample, die koortjes, Del's flow, ... houd op met me. Zijn er betere conceptinleidingen?

Waar ik de meeste nummers in deze lijst best wel vaak draai, is het al veel als ik deze één keer per maand opzet. Het is ook een song voor de speciale momenten, zoals het nuttigen van een bijzondere fles whiskey malt. Zo af en toe laat ik mij graag meenemen in het jaar 3030, op het moment van schrijven draai ik het nummer voor de twaalfde keer. In bijna twee jaar tijd (zolang zit ik al op last.fm, maar dat zal het gemiddelde wel zijn denk ik).

Deze top twintig bevat vijf nummers van de laatste tien jaar en deze track is de jongste van allemaal. Slechts twee nummers van de afgelopen tien jaar (lees: moderne klassiekers) toppen deze nog, maar alle nummers in de top twintig zijn me eigenlijk allemaal even lief.

Het werk van Amenra is sowieso fascinerend, maar de band gaat Mass VI pas echt diep. Héél diep. De climaxen worden nog langer uitgesteld, waardoor de muur van ellende nog heftiger op je afkomt. Ook is het gitaarwerk veel gedetailleerder en zingt Van Eeckhout wat cleaner dan gebruikelijk. Desondanks blijft het gitzwart en loodzwaar, maar toch ietwat luchtiger omdat er toch iets meer adempauze is op sommige momenten.

A Solitary Reign blijft toch met grote afstand hét prijsbeest van het album. Een einde-van-een-tijdperkgevoel, waar één grote emotionele beerput wordt opengetrokken. Het gitaargeweld blijft één grote wall-of-sound aan ellende, wat je compleet overrompelt, maar tegen het einde werkt het helend en word je ziel volledig gereinigd. Een intens zweefmomentje beleef je pas echt na 6:13 minuten, waarvan je ma-xi-maal kippenvel krijgt.

Van de derde Amenra-notering gaan we door naar de eerste notering van Angus & Julia Stone. In de top tien staan nog vijf artiesten die nog überhaupt niet voorbij zijn gekomen, twee artiesten wachten op hun derde notering en nog drie die al een ijzer in het vuur hadden. Zo, kunnen jullie daar alvast over brainstormen.

Yellow Brick Road is een nummer waar ik mij graag in mag verliezen. Het heeft een prachtig, onbezorgd en idyllisch sfeertje, wat tegelijkertijd ook erg breekbaar en sentimenteel aanvoelt. Na het horen van de eerste gitaartonen waan je je al direct op een verlaten zandpadje in Australië, compleet verloren in gedachten en reflecterend over het leven. De stem van Angus klinkt troostend, maar gelukkig niet depressief. Ook wel eens fijn. Dit alles wordt vloeiend begeleid door de arcadische, functionele instrumentatie, dat als een vloeiende rivier door het nummer loopt.

Yellow Brick Road is hét medicijn voor in bange dagen, ik kan er altijd veel optimisme uit halen en biedt hoop dat de liefde van m'n leven ooit op mijn (zand)pad beland

jordidj1 schreef:
Wat moet ik nu met mijn leven

jordidj1 schreef:
Wat moet ik nu met mijn leven