jordidj1 schreef:

Een nummer waar ik niet meer over mijn oren op verliefd ben, maar eentje die ik voor altijd zal blijven koesteren. Mooie herinneringen aan beleefd, mooiste was wel denk ik op Pukkelpop 2019 met o.a. Gretz en Johnny Marr. Zo lam als een tor (vooral JM) waren we bij het concert van Johnny Marr en uiteraard werd Het Lichtje live gespeeld. Geert en ik gooiden onze beste versie van Morrissey erin en dat was zo erg, dat het publiek op een gegeven moment ons interessanter vonden dan Johnny Marr zelf. Er zijn ook beelden van, toch Geert?

Rond mijn middelbare schooltijd spendeerde ik (al) veel tijd aan muziek, gamen en voetbal. Vooral met dat laatste was ik erg actief. Op de straten, het sportpark, ergens in de bossen, bij iemand thuis.... name it. Of het nou regende of snikheet was, dat boeide niet. Ik was zelf een keeper (ben nu ongeveer twee jaar gestopt) en was daar ook best wel goed in, heb zelfs tegen Emmen en Groningen gevoetbald. We hadden als team wel steeds de pech dat het voorgaande team steeds promoveerde, waardoor wij bijna elk jaar te hoog werden ingedeeld. Dat je zelf dan wel eens een bal losliet en een paar van je teamgenoten echt kamphaantjes waren (ze zeiken je af waar je bij stond zeg maar), helpt dan ook niet echt mee voor je zelfvertrouwen. Er waren wedstrijden dat het echt lekker liep bij mij en reddingen had waar je "u" tegen zegt, dan prijzen ze je ook de hemel in, maar ik ging ook wel eens gruwelijk de fout in. Dan voel je die druk om niet in huilen uit te barsten in de rust enorm... Niet elke wedstrijd was ik op mijn gemak en dan hoop je vooral dat bepaalde wedstrijdsituaties uitblijven (dode spelmomenten bijv.), waar ik niet zo goed in was.

Die onzekerheid heeft mij er wel van weerhouden om mee te blijven doen bij de eerste elftallen. Iets wat ik wel aankon, echter mentaal niet sterk genoeg voor. Achteraf gezien wel spijt van gehad, want ja, ik ben ook wel een persoon dat het niet erg vind om waardering te krijgen. Wat moet dat keepen in de A1 een indruk achterlaten bij de dames, dacht ik wel eens.

Enfin, we dwalen af. Als ik deze song afspeel denk ik altijd direct aan deze tijd, waar ik tóch heel erg tevreden naar terugkijk. Door de nostalgische beat van De La Soul komt het vrije en onbezorgde gevoel van mijn tienerjaren weer helemaal tot leven. Het was niet altijd even makkelijk, maar het heeft me tot de persoon gemaakt die ik nu ben. Je had me moeten zien tijdens het voetbaltoernooi voor niet-voetballers afgelopen maand, de vloekwoorden waren niet op één hand te tellen.

jordidj1 schreef:

0026. Angelo Badalamenti - Laura Palmer's Theme

(afbeelding)
Maar eerst: genieten van deze compositie, die piano en de warme synths, aaaah raap me op.

Nog steeds ben ik in shock van Breaking Bad. Wat een serie, alle scènes denderen nog steeds door mijn hoofd heen. Alles klopt, één en al perfectie. Over perfectie gesproken, hallo Disintegration. Wat Robert Smith flikt op die plaat is ook ongekend, van top tot teen feilloos. Ik raakte geïnteresseerd door de leadsingle en die is ook altijd mijn meest verslavende track van het album gebleven.

Het creepy sfeertje, muzikale omlijsting en de bizarre tekst maken het nummer. Zeer beangstigend doch fascinerend wat Robert ons toezingt, maar de schitterende melodielijn maakt de song desondanks vrij toegankelijk. Best eigenlijk totaal niet op Disintegration, maar toch ook wel weer. Iets "luchtigs" tussen de zware en uitgesponnen tracks door.

ArthurDZ schreef:
de Jordiladderfinale 2025

jordidj1 schreef:
0025. De La Soul - A Roller Skating Jam Named "Saturdays"

Een perfecter tijdstip kan ik niet bedenken om de volgende update te droppen, want ja, de muziek van Burial komt echt het best tot zijn recht als er geen fractie zonlicht meer te zien is. Met een capuchon op door de stromende regen heen slenteren, dat is de beste luisteromgeving.

Een tijdlang draaide ik enkel Burial. Ik had ochtenddiensten en/of sluitdiensten, dus als ik onderweg naar het werk was spitte ik zijn discografie door. Vooral de EP's waren populair bij mij, omdat de lengte perfect aansloot op mijn reistijd (ik woonde destijds nog in Almere). Als je dan om vijf uur 's ochtends door het centrum van Amsterdam loopt, word je pas echt getroffen door de impact van de EP Kindred, in het bijzonder door de track Ashtray Wasp.

Die track is één grote emotionele uppercut. In die twaalf minuten gebeurd er zo veel, maar woorden schieten tekort om datgene samen te vatten. Je tast in het duister door het mysterieuze geheel van de song, die je alleen achterlaat in niemandsland, maar tegelijkertijd moed geeft om door te gaan.

Toen ik nog in Antwerpen woonde, nam ik hip-hopklassiekers als Enter The Wu-Tang, Liquid Swords en The Infamous uitgebreid onder de loep. Heerlijk vond ik het om met mijn koptelefoon op rond te lopen door de stad, vooral als het donker was en het wat regende. Die albums waren dan ook perfect daarvoor, vooral de laatste.

jordidj1 schreef:
Voordat ik in België ging wonen, zo'n twee jaar terug, droeg ik een PME Legend-winterjas. Zo'n beetje m'n complete studentenperiode droeg ik die jas, of ik nou het uitgaansleven betrad of naar school ging: ik trok 'm aan. In die tijd dronk ik alleen maar (speciaal)bier en zo af en toe een (te) zoete cocktail, vaak gepaard met kettingroken en gokspelen. De kroeg was mijn leven, vroeg naar de kloten, laat naar huis.

Mijn laatste opleiding begon ik ook vrij serieus. Echter kwam dat omtrent het tweede jaar op een vrij laag pitje te staan, met name omdat het té makkelijk voor mij was. Ik sukkelde in slaap en ging ik opdrachten niet meer afmaken, besloot onderweg naar school toch niet lessen te attenderen. Desondanks waren er amper consequenties en begon ik aan de laatste helft van het jaar.

Daar begon echter de eerste wake-up call. Ik was vrij laks en lui geweest qua aanvragen van mijn stage-periode, dus de streep door een gewenste stage in het Verenigd Koninkrijk kon gezet worden. Ook werd ik gescheiden van een klasgenoot en zeer goede vriend, waardoor ik een jaar niet bij m'n maat in de banken zat. Eerste halfjaar alleen, ook weer vrij ongemotiveerd en veel voor de tap te vinden en zo ging het tweede studiejaar ook weer uit als een nachtkaars.

Het derde en laatste schooljaar mocht ik dan toch beginnen met een nieuwe stage, waar de nieuwe ik ook ontwikkeld zou worden. De interesse in mijn studie was matig, dus zocht ik het in de muziek. Ik liep stage bij een havenhotel in Antwerpen, vijf maanden lang, wonende in een oud klooster. Niet heel veel sociale connecties, niet heel erg, want genoeg tijd om mijn muziek- en filmkennis te trainen. Vooral hip-hop kwam vaak langs: Liquid Swords, Enter The Wu-Tang en vooral The Infamous waren populair. Ik zie mijzelf nog lopen door de stromende regen, vergezeld door de gure klanken van Mobb Deep.

Beetje bij beetje werd ik serieuzer in school, stage werd zeer succesvol afgerond, maar dan waren er nog niet. Bepaalde verslagen - die andere klasgenoten al dik een jaar klaar hadden - stonden open, die wél verplicht waren. Ook het eindproject was nog een flinke kluif. Uiteindelijk werd ik herenigd met m'n goede vriend, die mij er echt letterlijk doorheen gesleept heeft en ervoor zorgde dat ik m'n diploma haalde, voordat het van kwaad naar erger werd.

Nu, twee jaar later, draag ik een (te) dure Hugo Boss-jas en werk ik in een van de mooiste boutiquehotels van Amsterdam. Mijn carrière heb ik in eigen hand en ben ik gemotiveerder dan ooit, ondanks het feit dat mijn werk organisatorisch een complete chaos is. Ik ben hondstrouw, omdat ik veel potentie in de zaak zie en het moment dat ik alles naar eigen hand kan draaien steeds dichterbij komt.

Na dik een jaar trok ik mijn PME Legend-jas weer eens aan, mijn Boss-jas heeft geen capuchon, om via de stromende regen naar de dichtstbijzijnde Appie te lopen. De geur in de winterjas was nog een en al ongein en onheil, maar deed mij ook realiseren hoe groot mijn persoonlijke ontwikkeling eigenlijk is geweest. Bij vlagen ben ik altijd nog vrij onserieus, als het er echter op aan komt staat d'r niets mijn passie en einddoelen in de weg.

Dat is nogal een ontwikkeling, hè? Ik vertel je dit: over The Infamous ben ik nog altijd even lyrisch, na het regentochtje van vanmiddag besefte ik dat maar al te goed. Sommige platen neem je voor altijd mee in je leven, voor deze klassieker geldt dat zeker. Ken 'm al bijna drie jaar en hij heeft nog niets aan kracht ingeboet.

Onweerwolf schreef:
Wel relatief veel mooie liedjes aan de top. Dat heb je knap gedaan.

Rond je tienerjaren creëer je herinneringen, zet je momenten neer die je in je leven nooit meer vergeet. Onbezorgdheid, geen stress en genieten van de vrijheid. Voetballen in het park, de veel te dikke boeken kaften en de eerste prille schoolliefdes. Langzamerhand bouw je af naar een serieuzer leven, komen verslavende middelen in het spel en wordt de druk van presteren groter. Je gaat van school, jij en je vriendengroep gaat zich opsplitsen over het (buiten)land en plots staat een carrière voor de deur.

"Schooltijd is de beste tijd van je leven!" hoor ik ouders pretentieus roepen. Hoe cliché dat ook klinkt, er zit wel een harde kern van waarheid in. Ik zie voormalig klasgenoten een heuse loopbaan opbouwen, trouwen of een enorme puinhoop van hun leven maken. Ik mag dan "maar" een een mbo-diploma op zak hebben, ik heb tenminste wel een duidelijk doel voor ogen. Op korte termijn zoveel mogelijk kennis en ervaring verzamelen op het gebied van horeca, om daarna op lange termijn in "mijn" Friesland zo veel mogelijk zaken te beheren. Al dan niet voorzien van een verstopt methlab, het moet natuurlijk wel lucratief blijven...

Nu ik erg gefocust en gepassioneerd vooruitkijk op mijn toekomst, is het nooit verkeerd om met een beetje weemoed terug te kijken naar mijn jeugd. Geen artiest kan die reflectie beter vertalen naar het muzikale scherm, dan mijn geliefde Nelly Furtado. Als dan zelfs de stoere Timbaland een idyllische, nostalgische en voor zijn doen a-typische productie eronder legt, kijkt niemand je raar aan.

Deze epic moest natuurlijk ook nog deze lijst, sowieso zou deze top honderd falen zonder een goede posse-cut. In mijn hiphop top 100 haalde deze track al de tweede plaats, maar moet het hier doen met plek 33. Tja, de concurrentie is natuurlijk enorm sterk en momenteel is een andere Ye-track favoriet.

De onheilspellende sfeer die vanaf de eerste seconden wordt gecreëerd, blijft aanwezig en wordt met de minuut sterker. Het is sowieso al vrij een opgefokt zooitje, maar vooral CyHi The Prynce gaat compleet berzerk. Dat te bedenken dat 'ie eigenlijk alleen de hook zou inspreken, maar tijdens een opnamesessie lag West te pitten en spitte hij stiekem een verse. Daarvan was ye zou onder de indruk, dat hij het maar aan het nummer toegevoegd heeft. Een wijze beslissing van de man, want het is veruit mijn favoriete verse van de track en misschien ook wel de beste ooit.

Tien punten voor Geert! Ja, ja, we enteren de top vijf en nu moet ik zeker vertellen waarom het op deze planeet niet beter wordt dan deze nummers. Alsof je mijn oma vraagt welke van haar zeven kinderen ze het leukst vindt, maar goed, ik ga het proberen.

Dit nummer arriveerde op een manier in mijn muzikale planeet, zo erg had ik het nog nooit meegemaakt. Af en toe hoorde ik dit nummer wel eens onbewust op de achtergrond en zodoende ging het al een plekje in mijn hart vrijmaken, maar het kennismakingsgesprek moest nog een keer plaatsvinden. Ik weet niet meer hoe, ik weet niet meer wanneer, prompt hoorde ik de song en had het gevoel dat een dozijn vlinders mijn buik betrad.

Eén van die vlinders maakte mij duidelijk dat ik te maken had met één van de beste nummers ooit, naar mijn maatstaven. Niet zomaar een vlinder: op de basisschool hadden we een vrij hechte gemeenschap, dus toen een klasgenootje overleed door de gevolgen van een niet nader te benoemen ziekte, hakte dat er flink in. We hadden er sindsdien altijd vertrouwen in dat zij als een vlinder zou terugkeren in de wereld, dus elke keer als ik zo'n diertje zie fladderen moet ik altijd direct aan haar denken.

Het nummer zelf is waarschijnlijk niet heel baanbrekend en spectaculair, maar geeft mij altijd een gevoel van veiligheid en blijdschap. Oldfields gitaar klonk nog nooit zo oprecht en Maggie haar stem lijkt nog altijd op die van een engel.

Ook vrijwel een zekerheid voor de voorspellers, al zal 'ie misschien wat te vroeg komen. Vorig jaar stond het in mijn lijst op één, namelijk. Maar goed, er kan veel veranderen in een jaar dus. Ik had trouwens dit nummer op plek 31 in mijn eerste ladderlijstje, foei, wat een vage dagen waren dat zeg.

Jason Molina heeft de zeldzame gave om je vanaf de eerste tonen te ontroeren. Zijn levensverhaal is bekend en dat zorgt voor nog meer impact op zijn muziek, die op zichzelf al erg heftig is. Desalniettemin zat het nummers eens in mijn playlist en na de eerste gitaarschwung, gingen mijn ogen wijd open staan, een soort eureka-moment.

Lioness is het mooiste, meest ontroerende liefdesliedje dat ik ken. Het nummer wordt met de seconde intenser, Molina zijn stem gaat door merg en been (ocharme, hoe vaak ik heb ik dat nou al gezegd in deze top honderd?) en tekstueel is het zó ontzettend sterk. Bij elke zin die hij uit zijn strot dauwt, denk ik: "hoe verzint 'ie het?". Simpel: omdat het een genie was. Jason, u wordt gemist.

De zomer van 2017 viel me zwaar. Ik had twee banen (bij een paviljoen en de kroeg), waar de piek vooral tijdens het hoogseizoen lag. Met name tijdens het weekend zat ik letterlijk geen seconde stil, behalve als ik in de auto naar het werk zat. Meestal begon ik rond 12:00 tot ongeveer 22:00, om daarna snel door te rijden naar de pub waar ik nog een dienst van 23:00 tot 06:00 meepikte. Bij het paviljoen werkte ik fulltime en het café deed ik één à twee keer per week, dus werkweken van 80 uur waren vrij normaal. Áls ik vrij was, ging ik aan de zuip en zodoende ging de zomer voorbij in één grote waas.

Die roofbouw op mijn lichaam ging niet voorbij zonder consequenties. Bij het paviljoen was voor het begin van het seizoen een zeer leuke chick aangenomen, waar het na een x aantal dagen op de werkvloer al zéér goed mee klikte. Met de collega's gingen we tijdens het hoogseizoen vaak bij iemand in de bar zitten, dus bij het eerste de beste feestje had zij teveel gedronken en mocht ze niet meer naar huis rijden. Deed ze expres, want ze wilde maar op één plek belanden...

Echter zei mijn lichaam direct nee. Bij aankomst in mijn casa viel ik direct in slaap en na vaker afspreken herhaalde dat kunstje zich steeds weer: waar de magie zou moeten gebeuren, vond één groot slaapfeest plaats en een teleurgestelde lady als resultaat. Het overmatig drankgebruik en het vele werken eiste zijn tol, na de zomer begon ik met mijn stage in het buitenland en beloofde ik beterschap. Ze zou langskomen in België, maar ondanks geklofte pogingen om weer af te spreken, werd ik compleet genegeerd. Tot de dag van vandaag heb ik nooit weer iets van haar gehoord.

Tussen de spaarzame momenten van rust door, pompte ik heel vaak het album Moment of Truth. Zowel bij de kroeg als het paviljoen had ik amper pauze, dus de muziek van Gang Starr was een perfect moment voor laidback en om de gedachten op een rijtje te zetten. Bij het opzetten van de elpee - vooral in de auto - krijg ik direct een brok in de keel, bij deze turbulente periode is de plaat echt helend geweest.

De track met Deck zorgt voor de meeste kippenvel. Destijds draaide ik het nietsvermoedend omdat ik het gewoon een goed nummer vond, onwetend dat de emotionele waarde zo hoog zou gaan zijn. De sample van het nummer staat in mijn geheugen gegrift, de verses van de heren - vooral Deck - zijn spiritualiteit ten top.

jordidj1 schreef:
0015. Nelly Furtado - All Good Things (Come To An End)

(afbeelding)

ArthurDZ schreef:
de Jordiladderfinale 2025

King Kenny is de laatste artiest die zijn derde notering in moet leveren, rekenkundig is The Cure volgens mij het best vertegenwoordigd, maar Kendricks track staat dus wel het hoogst van dat rijtje. Waar het percentage hip-hop in de lijst relatief tegenvalt, is die bij de top tien wel hoog.

Eén van de albums waar ik direct tegen aanliep sinds mijn terugkeer op MuMe, was Kenny's meesterwerk. Het lag compleet in mijn straatje, de eerste luisterbeurten waren relatief moeilijk, maar daarna was ik verkocht. Ook dit was weer een plaatje die ik graag in de auto opzette (god ik mis onze witte Toyota), vooral de keer dat ik mijn broertje ophaalde van Defqon draaide ik 'm helemaal af en zat ik jaknikkend in de waggie: "Verdorie, dit is echt een van de beste platen OOIT".

Vooral bij het horen van een helft van de titeltrack ga ik helemaal mentaal. De emotionele waarde ligt misschien wat lager, maar dit is gewoon te goed voor woorden. Kendrick gaat compleet all-in op de track, twee weergaloze producties (G-Funk!!!!, de synthesizer!!!!!) en een kei-har-de gastbijdrage van MC Eiht. De site superlatieven.be werkt blijkbaar niet meer, dus deze update verafgood ik ff wat minder.

Oh, en wisten jullie al dat niemand minder dan ScHoolboy Q te horen is in de intro?