Secrets (3)*

Toen dit mini-album verscheen, kon Secrets destijds rekenen op de steun van Frits Spits. Bij de totstandkoming van dit album heeft Bill Nelson (o.a. Be-bop Deluxe) wat assistentie verleend; zijn broer, Ian, was één van de bandleden. De band heeft hierna nog een paar singles uitgebracht, maar door het vertrek van één van de groepsleden viel de band in '85 uiteen. De gelegde verwantschap met Depeche Mode (DR, maar ook te lezen op de UK wiki) hoor ik iig er niet in terug, daarvoor fluctueert imo de melodie te veel.

Secrets (3)
Sleepless Nightmare (1) *

Secrets (4)*
Sleepless Nightmare (1)

@ Mjuman

Ik dacht vroeger juist altijd dat Secrets een nummer van Depeche Mode was, maar kon hem nooit op een album terug vinden.
Ik wist toen niet eens een titel, en heb erg lang gedacht dat dit Sometimes I Wish I Was Dead moest zijn.
Dat was jaren lang het enige Depeche Mode nummer wat ik alleen van naam kende.

Omdat het op de continentale release van het debuutalbum
vervangen was door Dreaming of Me ... klopt als een bus.

Achteraf gezien een goede keuze.

Secrets (5)*
Sleepless Nightmare (1)

Toch een raar bandje dat Fiat Lux, brengen een handjevol singles uit en deze mini LP. Mogen vervolgens een hele dure video maken (A Commercial Breakdown, in drie delen te vinden op You Tube). En gaan de studio in voor hun debuutalbum om als het album klaar is maar uit elkaar te gaan Het album is dus nooit uitgebracht maar op de video staan al een aantal van de nummers. En die klinken stuk voor stuk beter dan hun eerdere werk (met uitzondering van Secrets).
Gelukkig verschijnt er in 1985 direct een bootleg met een aantal nummers van het niet uitgebrachte album en zo is er gelukkig nog iets van over.
Maar ook die nummers tonen het grootste manco van dit bandje, de nummers zijn niet slecht (integendeel) maar de band mist een eigen geluid. Bij het ene nummer denk je dat je iets onbekends van Modern English hoort, bij het andere iets van Heaven 17. Maar meestal klinkt het al Depeche Mode.
Hun beste nooit uitgebrachte nummer is Splurge, en hier klinken ze als Bauhaus.
Hun meest eigen nummer vind ik Secrets (al klinkt dit toch nog ook wel enigzins als DM), vooral vanwege het gebruik van een cello. Een redelijk uitzonderlijk instrument in de New Wave.
Maar als toegift voor vandaag het nummer Splurge

Ik herkende I Wish I was Dead qua titel nog vagelijks van een van de eerste DM optredens in NL - opgezocht en niet om het een of ander, maar ik hoor een heel andere maat (3/4) en heel andere synths, duidelijk de Moog (die je ook in Tubeway Army hoort) en die zit echt niet in Secrets.

--edit--
Ik heb gelezen - ik had het citaat ook meegenomen hierboven - en ik snap er gene ene iota van, Balkenende is duidelijker in zijn formuleringen.

Dan moet je mijn stukje nog eens goed lezen.
Ik zeg ook nergens dat deze nummers op elkaar lijken.

The Sisters of Mercy - First and Last and Always (1985)



01. Black Planet (4:27)
02. Walk Away (3:20)
03. No Time to Cry (3:54)
04. A Rock and a Hard Place (3:36)
05. Marian [Version] (5:37)
06. First and Last and Always (3:58)
07. Possession (4:36)
08. Nine While Nine (4:07)
09. Amphetamine Logic (4:46)
10. Some Kind of Stranger (7:16)

Klassiekertje dat nog niet aan bod kwam.
Diep doorheen de nacht klapwiekt de vleermuis.

Enne ... meespelen met De Album van de Maand Clash finale
kan nog tot volgende week dinsdag. We gaan op zoek naar de beste albums
uit het dagtopic van de juli 2009 tot december 2009. Stel je eigen top 10 samen.
Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Album van de Maand ( New-Wave/Postpunk )

Prachtplaat en zonder twijfel de beste plaat van The Sisters. Allemaal 5* nummers wat mij betreft, maar vandaag ga ik voor:

Some Kind of Stranger (1)

Some Kind of Stranger (1)
Marian (1)*

Some Kind of Stranger (1)
Marian (2)*

"first and last"....ik heb deze vleermuis na mijn pubertijd maar snel laten wegvliegen.

Marian (2)
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)*

Hoorde dit nummer van de week ineens toen ik een winkel inliep, ik heb toen thuis nog even de hele CD moeten draaien voor ik wist welke van de tien het nu was.Goed en enorm constant album, maar daar ligt voor mij ook de zwakte; dan vind ik de roetsjbaan van Floodland toch wat uitdagender.

Marian (3)*
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)

@CD:

Terecht - plaat maakt zijn titel helemaal waar!

Marian (3)
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)
Black Planet (1)*

Een mistige intro ... de inktzwarte vocalen
en verdomd sterke zanglijnen en dan die backings ...

ahahaaha ahahaaha haaha

Ook fan van No Time to Cry, A Rock and a Hard Place, Marian en Nine While Nine.
En Some Kind of Stranger flirt met het akkoordenschema van New Dawn Fades.
Wayne Hussey maakte op dit album compositorisch het verschil.

Hebben jullie met This Corrosion ook niks, Mju en CD?

Niet echt; goth kan ik alleen hebben, in een niet serieuze mood. The magic is daarvoor niet blijvend genoeg.

In mijn new wave vriendenkring van weleer is het ook zo'n soort van ongeschreven regel dat je The Sisters (en bij uitbreiding heel het vleermuizengenre) niet goed meer mag vinden eens je een 'volwassener' muzieksmaak ontwikkeld hebt..

Ik heb daar gelukkig geen last van. Ze blijven samen met Fields of the Nephilim nog altijd mijn favoriete gothic-band.

Marian (4)*
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)
Black Planet (1)

Twee verschillen tussen the Nephilim en Eldritch: gitaren en humor. Met het vertrek van Hussey verdwenen deze twee...

Marian (5)*
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)
Black Planet (1)

Marian (6)*
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)
Black Planet (1)

Marian (7)*
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)
Black Planet (1)

Ik ben gewoon een groot liefhebber van Sisters Of Mercy en The Mission.
Heb hier meer mee, dan met bands als The Sound en Chameleons.
Nummers als Marian, Temple Of Love, Alice, This Corrosion, Wasteland en Tower Of Strength blijven topnummers.

Is ook zeker zo, This Corrosion is gewoon één van de betere 80s hits als je het mij vraagt.

Voor mij was dit album juist een overgangsplaat.
Hussey kwam vervolgens met het sterke Gods Own Medicine, Eldritch sloeg toe met Floodland, maar werd overtroffen door Hussey met Children.

We mogen Eldritch dankbaar zijn voor alle nep gothen, die in groten getale onder ons zijn
Hussey verblijdde ons met flower power goth en Wayne zag dat het goed was

Marian (7)
Some Kind of Stranger (1)
Nine While Nine (1)
Black Planet (1)
Amphetamine Logic (1)*

Het interessante "further in the 80s" tijdperk. Terwijl de postpunk puristen nog steeds hun oude JD ep's aan het beluisteren waren of misschien opeens naar house gingen luisteren, waren SOM en The Mission inderdaad nog best goede platen aan het maken (misschien wel steeds beter), ook Fields had een paar prima releases toen.. het was een donker pad tot aan de cross-over revelatie en grunge

Ach joh, al die arme doelloze pubers moeten zich toch ook ergens toe richten? Anders worden het maar nepnegers die naar hiphop luisteren of koorballen