In dit topic zullen L_T_B en Benno hun favoriete platen presenteren uit de wereld van de blues, country, folk en roots. Vier genres die op MusicMeter maar beperkt gekend worden. De nadruk zal liggen op onbekendere platen, maar ook de bekendere namen zullen worden behandeld. Eén voorwaarde hebben we ons wel opgelegd; het album moet opgenomen zijn vóór 1975.

De opzet is als volgt: we schrijven beide elke week een stukje over een plaat die wij graag onder de aandacht willen brengen. Dat betekent dus twee platen per week. De bijdrages hebben de vorm van een mini-recensie en daarnaast zullen er ook - indien aanwezig - wat links worden gegeven naar sites met meer informatie.

Alle bijdragen en reacties van andere geïnteresseerden zijn welkom. Het is overigens niet de bedoeling dat in het topic wordt gestemd op favoriete nummers o.i.d.

Burl Ives - Favorites for Children (1974)



Trackpick: Mr. Froggie Went A-Courtin'

De naam Burl Ives zal voor altijd verbonden zijn met Rudolph the Red-Nosed Reindeer, de NBC/CBS kerstmis special. Hij is namelijk de stem van Sam The Snowman, de verteller van het verhaal. Een rol die perfect bij zijn "vriendelijke grootvader" imago paste. Zijn overige werk is grotendeels onbekend bij het grote publiek. Zo ook zijn LP "Favorites for Children", een album voor de allerkleinsten. Het album bestaat uit vier verhaaltjes en vier bijbehorende liedjes. Ives' diepe, warme stem past perfect bij de door Barbara Hazen geschreven vertellingen en dat maakt het album een aangename luisterervaring voor zowel ouder als kind.

Geweldig!!

Ik zal dit trouw volgen. Dat beloof. Al helemaal als Michael Hurley en Pete Seeger de revue zullen passeren.

Ontzettend leuk en interessant topic, zal het ook proberen te volgen!

Hoera! Het topic is opgestart. Nu maar even deze bestellen.

Jerry Jeff Walker – Driftin’ Way of Life (1969)



Trackpick: Morning Song to Sally

Net als bij Burl Ives is ook de naam van Jerry Jeff Walker voor eeuwig verbonden met één nummer, namelijk deze. Walker was in die tijd een zwerver en een straatmuzikant. Die levensstijl behield hij nog enkele jaren, gefinancierd met de opbrengsten van die ene beroemde single. Een jaar later werd Walker aan zijn contract gehouden door zijn platenmaatschappij: er moest nog een plaat komen. Dat werd deze. Ondanks de verplichte factor werd het een prachtplaat. Net als op zijn eerste duikt Walker met sessiemuzikanten de studio in en steekt met zijn knappe composities en mooi geluid ieder songwriter naar de kroon. Qua mix van ballads en humor doet deze plaat denken aan Steve Earle in zijn beginjaren, iemand waarvan we weten dat hij veel naar dit soort muziek heeft geluisterd. Zie voor een mooie recensie hier.

Ik vergeet te zeggen dat de titel van dit topic afkomstig is van dit album. Dust On My Boots is een ander hoogtepunt op het album, wat bovendien ook een kernachtige samenvatting is van de thematiek van de hele plaat.

Hank Snow - The Southern Cannonball (1961)



Trackpick: Let Me Go Lover

Zoals vele succesvolle artiesten had ook Hank Snow een belabberde jeugd. Toen hij 8 jaar was scheidde zijn ouders en kwam hij bij zijn grootmoeder te wonen. Vier jaar later hertrouwde zijn moeder en verhuisde kleine Hank weer terug naar zijn moeder. Zijn stiefvader was echter een gewelddadig man en sloeg Hank herhaaldelijk. Moe van het misbruik liep hij op zijn twaalfde weg van huis waarna hij aan het werk ging op een vissersboot.

Ten tijde van "The Southern Cannonball" was Snow al over zijn commerciële hoogtepunt heen. Vooral in de vroege jaren '50 scoorde hij de ene hit naar de andere. Dat wil echter niet zeggen dat dit een minder album is. Integendeel, dit album bevat een aantal van zijn beste songs. Naast twee Jimmie Rodgers klassiekers ("My Blue Eyed Jane" en "The Southern Cannonball") bevat dit album ook een vervolg op zijn hit "I'm Movin' On"; "I'm Movin' In". Snow's voorliefde voor Spaanse ritmes en melodieën is ook op dit album duidelijk aanwezig in "Panamama" en "When Mexican Joe Met Jole Blon". Al met al een zeer sterk album van een van de laatste honky tonk countrysterren.

Het leukste en tegelijk meest treurige verhaal over Hank Snow is toch wel dit: in 1954 was het Snow die Elvis de kans gaf op te treden in de Grand Ole Opry. Hij was ook degene die Elvis introduceerde bij Col. Tom Parker. Maar toen Snow Elvis wilde laten tekenen bij zijn platenmaatschappij was die snoodaard van een Parker er al met het talent vandoor...

Elvis bedankt Snow later nog door zijn A Fool Such As I te zingen. Maar we weten natuurlijk dat dit ook Elvis (en Parker!) geen windeieren heeft gelegd.

Klinkt inderdaad best goed. Op YouTube wat meer nummers (oa. het geweldige I Don't Hurt Anymore) beluisterd en het vind het zeer verdienstelijk.

Snooks Eaglin - New Orleans Street Singer (1959)



Trackpick St. James Infirmary

Hij is blind, zwart, had een ongelukkige jeugd en zingt de blues. Dit kunnen er velen zijn maar weinigen hebben zo'n prettig gitaargeluid en stemgeluid als Fird "Snooks" Eaglin. Eaglin maakte zijn muziek in de typische traditie van de New Orleans blues. Dat betekent dus invloeden vanuit de typisch jazz uit die streek en ook de bekendere R&B.

De muziek op deze plaat is opgenomen bij wijze van project. In de traditie van Alan Lomax nam ook Harry Oster onbekendere muziek op (op een wetenschappelijke basis). Zo gebeurde het dat Eaglin een aantal nummers inspeelde die op allerlei compilaties met traditionele Amerikaanse muziek verschenen. Deze plaat is zijn meest "echte" soloplaat: alleen zijn naam op de hoes en opgenomen op het hoogtepunt van zijn kunnen. De trackpick is verreweg zijn bekendste nummer omdat het gebruikt is in een reclame voor Budweiser.

Mooi, zeg..

Ben sowieso enorm geïnteresseerd geraakt in de blues nadat ik gevallen ben voor Robert Johnson.

Snooks Eaglin, daar gaan wij eens achteraan.

Heel verstandig. Ik moet wel zeggen dat zijn output in latere jaren ook goed is, maar van een heel andere stijl. Dus als het de trackpick was die je beviel kan je ook beter op zoek naar het vroege werk (via deze plaat of de Harry Oster-compilaties).

Voor een impressie van zijn modernere stijl verwijs ik naar YouTube.

Ik wist wel dat ik het in me had! Ik heb overigens New Orleans Street Singer (compilatie) 'gehaald'. En daar ben ik zeer tevreden mee, dus nogmaals mijn dank.

The Almanac Singers - Talking Union & Other Union Songs (1941)



Trackpick: All I Want

Eind jaren '80 vormden George Harrison, Jeff Lynne, Bob Dylan, Tom Petty en Roy Orbison de Traveling Wilburys. Een supergroep met enkel fenomenale singer/songwriters. Dit was echter niet de eerste maal dat een dergelijk collectief het levenslicht zag. Al in de vroege jaren '40 waren het Pete Seeger, Lee Hays, Woody Guthrie en Millard Lampell die een van de eerste folkgroepen formeerden. De groep bestond maar 2 jaar waarin zo'n 40 nummers werden opgenomen. De muziek van The Almanac Singers werd in het vroege Koude Oorlog-tijdperk in Amerika beschouwd als radicaal links werk en was enkel in communistische boekhandels verkrijgbaar. Het album "Talking Union", dat uitkwam in juni 1941, was het eerste Almanac Singers-album dat vrij verkrijgbaar was. De muziek is - zoals de albumtitel al doet vermoeden - sterk anti-kapitalistisch en pro-vakbond. Na het uiteen vallen van de band vormde Lee Hays en Pete Seeger een tiental jaar later samen met Fred Hellerman en Ronnie Gilbert The Weavers.

Ja hoor, gelijk in één keer Pete Seeger én Woody Guthrie bespreken. Pak de krenten maar gelijk uit de pap

Davy Graham, Shirley Collins – Folk Roots, New Routes (1964)




Trackpick: Reynardine

De eerste Britse inzending in dit topic is meteen van grote klasse. Davy Graham is bij velen bekend als een van de betere fingerpickers (de andere grote namen zijn dan Renbourn en Jansch). Graham was de meest eclectische van het stel: op zijn debuutalbum coverde hij al Dave Brubeck en Cannonball Adderley, maar ook blueshelden als Gary Davis. Shirley Collins is op haar beurt een van de betere folkzangeressen die Engeland ooit voortbracht. Luister bijvoorbeeld naar Reynardine, afkomstig van dit album, en trek de vergelijk met de versie van Fairport Convention waarop Sandy Denny haar stem roert. Je zal merken dat Shirley Collins hier niet voor onder doet. Ook haar latere opnames zijn daarom niet te versmaden.

In 1964 besloot het duo samen een album op te nemen. De kracht van het album schuilt erin dat beide actoren evenveel ruimte krijgen om te schitteren: er is experimenteerdrang van Graham en de meer klassieke benadering van Collins. Beiden geven ze elkaar alle ruimte: soms speelt Graham een wat minder opvallend motief en kiest Collins voor verfraaiing. Op weer andere nummers, zoals Rif Mountain, komt Collins helemaal niet voor en toont Graham zijn kunsten op de gitaar.

Deze plaat is werkelijk een enorm belangrijke geweest. De titel was niet alleen profetisch (sommigen zouden zeggen arrogant) maar bleek later ook een waarheid. Op het album worden allerlei verschillen inspiraties (oosterse muziek, traditionele blues, Britse folk) gecombineerd. Ik durf zelfs te stellen dat zonder deze plaat het veel moeilijker zou zijn geweest voor de grootse Britse folkgroepen (Pentangle, Fairport Convention) de muziek te maken die zij uiteindelijk zouden maken als deze plaat er niet was geweest.

Oeh, dit topic ga ik zeker volgen.. De eerste al met veel plezier geluisterd en bekeken! Keep up the good work!

Memphis Minnie - The Best of Memphis Minnie (2008)



Trackpick: Down in the Alley

Gitaarspelende blueszangeressen zijn zeer spaarzaam. Maar dit selecte groepje is wel van een zeer hoogstaand niveau. Wat te denken van Sister Rosetta Tharpe, Elizabeth Cotten of Memphis Minnie. De laatste naam zal de meesten het minst bekend in de oren klinken. En dit terwijl Minnie oftewel Lizzie Douglas een van de meest invloedrijke figuren was in de vooroorlogse blues.

In 1929 trouwde ze met gitarist Joe McCoy met wie ze een muzikaal duo vormde. Tijdens de jaren '30 trok ze naar Chicago alwaar zij een van de grondleggers was van de Chicago Blues. Na slechts vier jaar strandde haar huwelijk met McCoy waarna ze in 1939 hertrouwde met Ernest "Little Son Joe" Lawlars. Tot op 61-jarige leeftijd bleef Minnie actief in de Chicago bluesscene en vervolgens keerde ze in 1958 samen met Little Son Joe weer terug naar Memphis.

Dit album - met de subtitel "1933-1937" - bevat opnames van Minnie tijdens haar hoogtijdagen eind jaren '30. Van de klassieke blues songs als "I'm Bad Luck Woman" en "Caught Me Wrong Again", opgenomen tijdens de fameuze mei 1936 sessie, tot de meer georchestreerde country blues opgenomen in 1937. Anders dan de subtitel doet vermoeden staan op deze cd ook nummers die opgenomen zijn in juni 1938, haar laatste sessie voordat zij in contact kwam met Little Son Joe een jaar later.

Gelijk vier goede filmpjes

Hank Williams – Luke the Drifter (1955)




Trackpick: Men With Broken Hearts

Zoals al aangekondigd aan het begin van het topic zullen hier ook af en toe grote namen besproken worden. Dus waarom niet meteen de grootste bespreken. Tragisch gestorven op zijn negenentwintigste – simpelweg te snel geleefd in combinatie met alcohol en drugs (pijnstillers). Hij is vooral bekend geworden vanwege zijn imago van tragische en met name vrouwenverslindende kroegtijger. En natuurlijk algemeen geaccepteerd als de grootste countryzanger die ooit leefde.

Maar er is nog een andere kant aan het verhaal van Hank Williams. Een andere kant dan zijn legendarische status enerzijds en zijn tragische leven anderzijds. De opnames op deze plaat staan mijlenver af van zijn hitgevoelige popsongs. Vandaar ook dat deze plaat oorspronkelijk werd uitgebracht onder de naam van Luke the Drifter. Dit keer geen liedjes: de tekst staat centraal en de muziek is bijzaak geworden. Af en toe wordt er een stukje gezongen maar deze plaat bevat eerder "spoken word". "Spoken word" met een enigszins prekerige ondertoon. In deze opnames zit de ziel van Williams een stuk dieper in de muziek dan bij zijn hits: deze muziek stond zo dicht bij hem dat hij werkelijk Luke wordt en… gewoon geweldige muziek maakt.

Toch is deze opname niet alleen geschikt voor Williams-puristen. Het is een essentieel tijdsdocument op verschillende niveaus. Het laat ons zien hoe veelzijdig een artiest kan zijn, hoe zeer men in staat kan zijn een geweldig goede plaat te maken in een stijl die we niet van die artiest gewend zijn. Bovendien staan de opnames meer dan vijftig jaar na dato nog altijd als een huis. Luister naar de trackpick, die op YouTube zelfs nog wordt geassocieerd met terugkerende Amerikaanse soldaten uit de Irak-oorlog. Of luister naar A Picture From Life's Other Side, waarbij de wijze adviezen van Williams net zo toepasbaar zijn op het leven van vandaag als op het leven van toen.

He ended up on alcohol and pills...

Een kort intermezzo: er zijn vele liedjes geschreven over Hank Williams. Een van de mooiste (mijn mening natuurlijk) is I Feel Like Hank Williams Tonight. De bekendste uitvoering is van Jerry Jeff Walker (zie eerder in dit topic), de schrijver was Chris Wall. Maar nu vond ik toch een goede versie op YouTube van iemand wiens naam ik niet weet... hier.

Ipi 'Ntombi featuring Margaret Singana - The Warrior (1973)



Trackpick: The Warrior

Lang voordat "We Are Growing" in 1986 een wereldwijde hitnotering genoot was Margaret Singana al een alom gerespecteerde zangeres. Reeds in de jaren '50 trad zij samen met The Symbols op in Johannesburg. In de vroege jaren '70 bereikte ze haar muzikale hoogtepunt met hits als "Good Feelings" en "I Never Loved a Man (The Way I Loved You)". Zuid-Afrika ging destijds nog zwaar gebukt onder de Apartheid, maar het was Margaret "Lady Africa" Singana die de eerste zwarte artiest was wiens nummer gedraaid werd in de nationale Radio 5 hit parade.

Het album "Ipi 'Ntombi" is de soundtrack van de gelijknamige musical die in 1973 geschreven werd door Bertha Egnos Godfrey en haar dochter Gail Lakier. "Ipi Ntombi" is een mispelde vertaling van "Iphi Intombi", Zulu voor "Where is the Girl?". De musical vertelt het verhaal van een jonge Zuid-Afrikaanse man die zijn dorp en jonge vrouw achter zich laat om te gaan werken in de mijnen van Johannesburg. Het album bevat diverse Zuid-Afrikaanse muziekstijlen zoals marabi, kwela en mbaqanga. De door Singana gezongen nummers "The Warrior" en "Mama Tembu's Wedding" zijn onmiskenbaar de hoogtepunten van dit album.

Howlin’ Wolf – Howlin’ Wolf (1962)




Trackpick: Spoonful

Howlin’ Wolf (Chester Burnett) had de natuurlijke kracht van een orkaan – een reus in gestalte en ook muzikaal gezien – met een stem die kon scheuren en ontroeren. Hij combineerde in zijn muzikale persoon zelf weer twee absolute grootheden uit de muziekgeschiedenis: het gitaarspel van Charlie Patton en de manier van zingen van Louis Armstrong (later ook nog gepopulariseerd door Don van Vliet en Tom Waits).

Burnett was in zijn tijd samen met Muddy Waters de enige die zich mocht rekenen tot de absolute grootheden uit de Chicago Blues. Verhalen gaan dat Waters een aimabele man was, maar dat Howlin’ Wolf gemeen was. Een echte straatvechter met een etterend karakter. Voor mij een ideale combinatie als je de blues wilt zingen.

Het album kent zoveel hoogtepunten dat zelfs het kiezen van een trackpick voor mij al een rampzalige onderneming is. Elk nummer op deze plaat is goed en doet niet onder voor (het op deze site voor populairdere) Moanin’ In The Moonlight. Hier een filmpje van Burnett in mindere tijden, met een nummer dat juist weer op die andere plaat staat, maar nog altijd fascinerend om te zien.

Fird "Snooks" Eaglin en Memphis Minnie hebben mijn aandacht weten te pakken. Gaan we achteraan. Ik dank jullie

En wij danken jou voor het volgen van "ons" topic.

Binnenkort meer skiffle van mij en meer gospel van Benno.

Lonnie Donegan - Showcase (1956)



Trackpick: I Shall Not Be Moved

Het was niet de heupwiegende tieneridool Elvis Presley die halverwege de jaren '50 als eerste de Engelse muziekindustrie wakker schudde, maar een Schotse jazzinstrumentalist die al zeer snel bekend zou worden als de King of Skiffle. Deze Lonnie Donegan was al vanaf de vroegere jaren '50 actief in diverse jazzbands waarvan de Chris Barber's Jazz Band de meeste bekende was. Ten tijde van zijn lidmaatschap van de Ken Colyer's Jazzmen speelde Donegan samen met bandleden Ken Colyer en Chris Barber tijdens optredens "skiffle-breaks". Deze skiffle-breaks waren een idee van Ken Colyer's broer Bill en sloegen direct aan bij het publiek. Het duurde dan ook niet lang voordat Donegan zich compleet toelegde op het skiffle-werk en in 1955 een enorme hit scoorde met "Rock Island Line".

"Showcase" is het debuutalbum van Donegan als solo-artiest. Het album bevat covers van onder andere bluesgrootheden als Leadbelly ("I'm Alabammy Bound") en Leroy Carr ("How Long, How Long Blues") en countrylegende A.P. Carter ("Wabash Cannonball"). Donegan's karakteristieke folkblues stem doet bij tijd en wijle een zwarte blues shouter vermoeden en niet een blanke skiffle-speler uit Glasgow. In "Alabammy Bound" en de traditional "I Shall Not Be Moved" wordt zijn tenorstem perfect aangevuld door de basstem van gitarist Denny Wright. Tot 1962 was Donegan immens populair in het Verenigd Koninkrijk, maar door de opkomst van The Beatles en andere beatgroepen raakte hij al snel op de achtergrond.

Lonnie Donegan

Ik volg 't nog steeds met plezier, dit topic!

The Abyssinian Baptist Gospel Choir - Shakin' the Rafters (1960)




Trackpick: Said I Wasn't Gonna Tell Nobody

Deze plaat bevat alle elementen van een fantastische gospelplaat - emotie, kracht, oprechtheid en een geloof in een betere wereld. Mijns inziens is dit een kwaliteit van gospel: zelfs de grootste soloartiesten laten in hun gospelperformance emotie doorklinken die in hun seculiere muziek niet gevonden kan worden. Koppel dit aan de omvang van het koor (120-koppig!) en het muzikale genie van Alex Bradford en het is moeilijk een betere plaat te vinden binnen het genre. Bovendien werd de opname verzorgd door de grote John H. Hammond.

Het gevolg? Vijftig jaar na uitbrengen van deze plaat klinken al deze kwaliteiten in de muziek door. Het koor heeft van elke zangstem een paar werkelijke grootmeesters in huis. Vanaf de opener sta je te trillen op je benen en het beluisteren van de hele plaat is een zó krachtige ervaring dat het uitzitten ervan enorm veel moeite kost. Met name enkele van de dames hebben stemmen die het best te duiden zijn met begrippen als "eruptie", "orkaan", "vulkaan".

Helaas is deze plaat te obscuur om dit bericht te kunnen larderen met smakelijke quotes of anekdotes (zelfs artikelen over Bradford en Hammond vermelden het bestaan van deze plaat niet). Desondanks zou het spijtig zijn als u deze plaat niet zou beluisteren. Of, zoals er geschreven staat bij het album: