Ik heb een overzadigd gevoel bij Temptation dat erg hoog eindigde.
Om de één of andere reden kan ik dat nummer vandaag nog moeilijk aanhoren.
En ik denk dat die reden de lengte van de 12" versie is ... blijft maar iig doordraaien.

Ook Hurt knalt me tegenwoordig iets te drammend door de speakers.
Tel daarbij de naar mijn aanvoelen wat mislukte collaboratie met Arthur Baker
op Confusion en de akelig slechte zangprestatie op Thieves Like Us en ik heb
meteen de voor mij zwakste platen uit de periode 1981-1985 aangestipt.

Na Shellshock wordt het voor mij allemaal wat minder met enkele sterke uitschieters.
Brotherhood vind ik matig en Technique heeft nog wel zijn hoogtepunten. Republic vond ik
niet zo boeiend meer en daarna had ik niet meteen de behoefte aan nieuw werk.

Het was allemaal heel mooi geweest.

Ach en wee - luistert naar de eerst solo-plaat van Gwen Steffani (wtf - juist ja die blondine,re-vampt tot Madonna look-alike) en herken de track met de productie-bijdragen van NO: onmiskenbaar.

En goed - da's een persoonlijk concept - ik kan wel gaan praten over wijnjaren, maar ook een appeloogst flopt wel eens. Voor mij staat als een paal boven water (zo'n één van het soort waarop Amsterdam is gebouwd) dat in Waiting for ... een herkenbare dosis melancholie zit, in Get Ready een flinke scheut energie; en zou ik dan dan wel alle alle albums aflopen en dan zou ik bijv. moeten zeggen dat ik Movement absoluut niet het beste NO album vind -maar dat doe ik maar niet,anders moet ik m'n JD/NO badge van hier nog inleveren.

Ik heb CD al over de staart gereden vandaag met The Eternal en dat lijkt me wel genoeg voor één dag. NO: so much variety, so much essence - en daar laat ik het bij. Bruggenbouwers naar electronic - thank you for the muziek; en Confusion is gewoon een top-track,met die broken beats.

Ik luister deze week lekker al naar Television. Overzichtelijk oeuvre ook

Het is dat ik geen staart heb...

Dan kijk ik naar The Radios.



Heeft wel niks met dit spel te maken, maar ik kon hem niet laten liggen.

Ik vind Everything's Gone Green (toch een sleutelplaat in de ontwikkeling Van New order)tegenvallend laag staan in de lijst.

Tegelijk wil ik de aandacht nog eens vestigen op de Television-top 5.
Insturen kan tot maandag 18 april 20.00u !

Idd - dat is precies de track waarop ze goed leerden omgaan met repetieve patronen die je goed door een sequencer kan laten opdissen.

Over dat verschijnsel en over de afwijkingen met delijst van een jaar eerder heb ik wel een hypothese - zonder te willen stigmatiseren:

1. kijk eens naar de leeftijdsverdeling nu/young wavers vs ow'ers
2. kijk eens naar hoeveelheid newbies, die meer rock-georiënteerd zijn

Lijkt mij sterk als je geen correlatie vindt. Wat mij betreft, helaas had m´n Linksys net die dag de geest gegeven (the unbearable absence of Linksys) - en via smartfoon is zo'n lijst indienen net te veel interactie met die priegel schermtoetsjes.

Nog enkele uren stemtijd. je Television-top 5 is welkom tot 20.00u vanavond!

Television – top 5

21 deelnemers

1. Marquee Moon 93 (19) (Marquee Moon 1977)
2. Venus 42 (11) (Marquee Moon 1977)
3. See No Evil 33 (11) (Marquee Moon 1977)
4. Torn Curtain 31 (12) (Marquee Moon 1977)
5. Little Johnny Jewel 19 (6) (single 1975, 12’ 1979)

Television – top 5: complete stand

1. Marquee Moon (Marquee Moon 1977)
2. Venus (Marquee Moon 1977)
3. See No Evil (Marquee Moon 1977)
4. Torn Curtain (Marquee Moon 1977)
5. Little Johnny Jewel (single 1975, 12’ 1979)
6. The Fire (Adventure 1978)
7. Elevation (Marquee Moon 1977)
8. The Dream’s Dream (Adventure 1978)
9. Foxhole (Adventure 1978)
10. Friction (Marquee Moon 1977)
11. Glory (Adventure 1978)
12. Days (Adventure 1978)
13. Guiding Light (Marquee Moon 1977)
14. Prove It (Marquee Moon 1977)

De volgende wordt Ultravox. Stemmen tot 2 mei 20.00u.
Suggesties zijn nog steeds welkom, al staan er nog heel wat in de wachtrij.

Ultravox! en Ultravox, I assume - m/z mits sure dan wel jan vos?

Redelijk conform verwachting die lijst hierboven.

Ik verwacht veel John Foxx, maar ben evenzeer benieuwd!

Ook ik ben benieuwd maar ik verwacht dan weer veel Midge Ure

Vergeten te stemmen.

Zo, onveilig muziek geluisterd - dat je "veel" verwacht van Midge Ure? Hoeveel - een topvijfling?

Wil overigens wel de eerste 3 - voor Vienna - warm aanbevelen.

Begin jaren 80 behoorde Ultravox tot een van mijn favorieten.
Nu is Ultravox voor mij meer richting jeugdsentiment gegaan.
Ik vond het dus leuk hiervoor een top 5 samen te stellen.

Je Ultravox / Ultravox! top-5 is nog welkom.

Stemmen kan nog tot maandag a.s. 20.00u. via privébericht

Uitslag Ultravox / Ultravox! Top 5

Deze keer 18 stemmers.

1. Vienna 49 (12) (Vienna 1980)
2. The Voice 45 (11) (Rage In Eden 1981)
3. Dancing With Tears In My Eyes 27 (6) (Lament 1984)
4. Hiroshima Mon Amour 15 (3) (single 1977 ; Ha ! Ha ! Ha ! 1977)
5. New Europeans 10 (3) (Vienna 1980)
5. We Came To Dance 10 (3) (Quartet 1982)

En nu iedereen benieuwd naar de uitslag in het schaduwspel van Dazzler!

Ach, helemaal vergeten te stemmen. The Voice had zeker in mijn lijst gestaan, Vienna zeker niet.

Idem hier, te veel andere games - balen; had er zeker meer UltraFoxx in geplempt; dat eeuwige Vienna; I Want to Be A Machine, Dangerous Rhythm sadly missed.

01. Dancing with Tears in My Eyes
02. Vienna
03. We Came to Dance
04. The Voice
05. One Small Day

Ultravox blijft voor mij in de eerste plaats een new romantics hitsingles act.
Met de oude incarnatie heb ik minder, net als met hun vaak te steriele albums.

Dat komt waarschijnlijk omdat jij in eerste instantie de tweede versie van Ultravox(x!) leerde kennen.

Thematisch gezien werden daar imo veel interessantere motieven gehanteerd dan de glorificatie, verering van het af en toe Teutoons aandoende heldendom (zie ook de hoezen). Bij de vroegere albums stonden zaken als 'dehumanisering', de 'man-machine' (de mens als machine) centraal en daarmee heb ik meer voeling mee. Tracks als I Want to Be a Machine , Dangerous Rhythm en Hiroshima Mon Amour kan je je goed voorstellen in een film van Fritz Lang (Metropolis) - U'vox II is veel meer Orson Welles.

1 Astradyne
2 The Voice
3 Vienna
4 Reap the Wild Wind
5 Passing Strangers

Tja, ook voor mij kwam Vox voor Foxx. Vind het al knap genoeg dat de toch relatief obscure eerste albums in elk geval één plaat bij de eerste zes gehaald hebben.

Dat klopt wel, maar ook in die vroegere periode heerst een zekere afstandelijkheid.
Geen synthmuziek die de nodige zelfrelativering (Kraftwerk) of weemoed (OMD) bevat
zoals ik het graag hoor. Dat heb ik trouwens ook met de oude Human League.

Voor mij is een nummer zoals Astradyne een schoolvoorbeeld van steriliteit.
Muziek die zich gelaagd ontspint zonder ook maar één snaar bij me te raken.

ook ik ging voor Uretravox ipv Ultrafoxx

1. The Voice
2. Lament
3. Vienna
4. Astradyne
5. Hymn

Ik heb dit nummer vorig jaar nog live mogen aanschouwen en als toch één nummer het erafgaan van het dak teweeg bracht. Ook de voornaamste reden dat deze zich in mijn 1e plaats mocht verheugen.

Ja de oprechte OW'er heeft 't moeilijk hier temidden van al die rockende en ronkende jonkies

Bij zo'n top5 als die van Virgil - no offence intended - zou ik mezelf niet meer serieus kunnen nemen, veel te veel ronkende bombast voor mijn smaak. Overigens is de grote grap evenwel dat voor beide off-shoots John Foxx en Ultravox Systems of Romance als een ijkpunt gold.
En idd dit soort wave werd destijds ook wel als cold wave aangeduid - en bespottelijk gemaakt door The Undertones in Jimmy, Jimmy

John Foxx treedt nog wel eens op - bijv. met Robert Gordon - zie ook de driedubbel-cd (compilatie, live-concert, Sydney 2007 +dvd) - Metatronic, voor nog geen 10 euro een koopje op Amazon.

Midge Ure is tegenwoordig actief met Spotify-achtige zaken, vermarkten van nwe muziek via streaming (geen idee hoe zijn bedrijf heet).

Mijn voorkeur ging uit naar Hiroshima Mon Amour (1977).

Allereerst bedankt voor jonkie

Ten tweede is jezelf (te) serieus nemen sowieso al een slecht idee