American III is idd. een betere instapper, maar al om al geen slechte lijst.

Nick was toen schoonzoon van Johnny, hoger kon je in MOJO's ogen niet komen..
Lowe had veel moeite The Beast In Me af te krijgen en Cash informeerde jarenlang(!) bij familiebezoek steevast hoe het nu met het 'Beast' stond. Want het stond al vast dat schoonpapa dat zou opnemen.

Deze week How To Buy Miles Davis (MOJO 157, juni 2006)

1. Kind Of Blue (1959)




2. In A Silent Way (1969)
3. Porgy And Bess (1958)
4. Miles Smiles (1966)
5. Milestones (1958)
6. Agharta (1975)
7. Birth Of the Cool (1950)
8. In Person Friday And Saturday Night At The Blackhawk Complete (2003)
9. Steamin' (Miles Davis Quintet) (1965)
10. The Essential Miles Davis (2001)

Te vermijden zijn deze: Complete Vocalist Sessions en On the Corner

wat is er mis met on the corner eigenlijk, vond dat wel een goed album. Ook mis ik topalbums als sketches of spain en Bitches Brew.

Iedereen zal iets missen, maar de top drie kan ik het wel mee eens zijn. Die behoren inderdaad tot het beste en meest bepalende wat de man heeft gedaan. Ikzelf zou Tutu zeker opnemen. Op vier ofzo . . .

Sketches vind ik persoonlijk fijne, maar niet direct speciaal genoeg voor een lijst als deze.. het ontbreken van bitches brew vind ik wel opmerkelijk.

"The Essential Miles Davis" is een beetje een rare keuze...en is inderdaad Agartha 'beter' dan Bitches Brew?

Dat B. Brew ontbreekt is inderdaad opmerkelijk, maar ik begrijp het wel: in a silent way vind ik beter. En vind je hem niet beter, dan is hij in mijn opinie toegankelijker.
Als ik deze lijst moet maken zou ik ook kiezen voor In A Silent Way ten koste van B. Brew. Beide is namelijk overkill. Ik zou Agartha ook weg laten.
Nu ik er over nadenk vind ik alleen de top 3 goed gekozen. De rest is nogal onduidelijk.

Eens met Nicci, zeker wat betreft mijn persoonlijke favoriet In a silent way.

Uit MOJO 153 (augustus 2006),

How To Buy Queen:

1. A Night At The Opera (1975)




2. Queen II (1974)
3. Sheer Heart Attack (1974)
4. A Day At The Races (1976)
5. Live Killers (1979)
6. Jazz (1978)
7. The Works (1984)
8. Queen (1973)
9. Innuendo (1991)
10. News Of The World (1977)

Te vermijden: The Miracle (1989)

Ik mis "The Game", die zou ik eerder meenemen dan "The Works". Maar de beste instapper is natuurlijk "Greatest Hits". Ook zou ik "At The BBC" in de lijst zetten.

"Live Killers" vind ik overigens ook geweldig, maar ook die zou ik niet als een van de eerste aanschaffen. Queen kan nog veel beter live, daarom zou ik eerder "Rock Montreal" of "Live At The Bowl" kopen.

Ik dacht ook eerder aan hun eerste Greatest Hits als beste instapper

Mmm, ik zou Jazz ook eerder kopen dan A Day At The Races, denk ik.
En The Miracle vermijden? De laatste tijd heb ik 'm weer wat vaker beluisterd en het blijft toch echt een goede plaat! De productie is erg goed, Brian May klinkt bijna beter dan in de tien jaren ervoor, Mercury oefent al aardig voor zijn zwanenzang en er staan toch echt toffe nummers op!
Onderschat het niet!

"Queen II" en "A Day At The Races" zijn meer groeiplaten, dus denk ik dat "Jazz" inderdaad een betere keuze is (wat simpelere composities).

"The Miracle" was de eerste CD die ik ooit kocht, dus erg negatief kan ik daar niet over zijn, hoewel de singles van die plaat naar mijn mening toch heel wat beter zijn dan de overige tracks (m.u.v. 'Was It All Worth It').

Daarnaast ken ik iemand die dankzij "Made In Heaven" fan werd. Misschien moet die plaat ook op de lijst.

Oktober 2006 en dit staat er in als MOJO's How To Buy Lou Reed:

1. Transformer (1972)




2. New York (1989)
3. Street Hassle (1978)
4. Berlin (1973)
5. The Blue Mask (1982)
6. Songs For Drella (met John Cale) (1990)
7. Ecstasy (2000)
8. Coney Island Baby (1976)
9. Magic And Loss (1992)
10. Rock'n'Roll Animal (1974)

Te vermijden: Metal machine Music (1975) en verschillende compilaties als Rock And Roll Diary, Different Times, Very Best Of... etc.

Kan mij als liefhebber van Lou wel vinden in het lijstje.
Persoonlijk zou ik de beide "stads"albums hoger plaatsen.
Ik ben een liefhebber van New york en Berlin.
Magic and Loss wordt helaas ook hier weer onderschat, een van zijn allermooiste.

1. Berlin
2. Transformer
3. New York
4. Songs for Drella
5. Magic and Loss
6. Street Hassle
7. Coney Island Baby
8. Rock 'n' Roll Animal
9. The Blue Mask
10. Lou Reed Live

Da's toch een veel beter lijstje lijkt me zo

Ecstasy is veel te wisselvallig. Wat betreft Rock 'n' Roll Animal ben ik het met ome Lou zelf eens: hij moest nu eenmaal populair worden...

Berlin op 1

Alleen Street Hassle, daar kan ik niet zoveel mee. Magic and Loss vond ik dan weer iets té ingetogen hoewel ik die binnenkort echt eens moet gaan herbeluisteren, laatste keer was zo'n 3 jaar geleden denk ik.
En ik had Transformer op 5 gezet.

Als ik met Berlin was begonnen, was het daarbij gebleven, denk ik. Volgens mij was Transformer mijn beginpunt en nu heb ik 5 keer Lou in de kast staan.

Ik ben met Berlin begonnen en heb er meer dan 5 in de kast staan. Tot zover je theorie

Ik ben met de Velvets begonnen en heb nu 9 solo albums van Reed.

Eigenlijk ben ik ook met de Velvets begonnen. Als we die meerekenen heb ik er 9 in de kast staan.

Lou: 8, Velvet: 6.

Heb o.a. Metal Machine nog niet, ben ik best wel benieuwd naar geworden.

Ik ben ook met de Velvets begonnen, maar heb nu het meeste van Cale. Maar die zal vast niet behandeld worden door Mojo

Omdat Loulou beter is.

Op het eerste gehoor beviel Reed mij beter dan Cale, en tot dusver ben ik een beetje bij hem blijven hangen. Vreemd genoeg heb ik dan wel alles van Moe Tucker opgezocht, en zelfs wat van Doug Yule. Moet me ook nog eens wat meer in Cales solowerk verdiepen. Heb alleen pas Paris 1919 (en Songs for Drella), terwijl het toch een artiest is die me heel erg trekt (en 'op papier' misschien nog meer in mijn straatje ligt dan Reed).

Mijn eerste Lou Reed album was The Blue Mask. Deze was destijds net uit. Wat mij betreft een goede instapper. Inmiddels heb ik zijn oeuvre op een paar platen na compleet. De Velvet Underground (met Lou Reed) heb ik wel compleet en van John Cale heb ik slechts drie albums, te weten New York in the '60, Paris 1919 en Helen of Troy.

Ik heb er 19 (excl. VU) van Lou in de kast staan (meer dan ik dacht). In die MOJO-lijst mis ik echt "Legendary Hearts", misschien wel zijn meest onderschatte werk!

Dat was mijn tweede van Lou. Of misschien zelfs de eerste (nog voor Transformer), ik kan het me eigenlijk niet meer herinneren (is ook al jaren geleden onderhand).

De laatste tijd neig ik ook meer naar Cale. Paris 1919 is echt prachtig.

Mag ik van Cale de live-cd Fragments Of A RainySeason aanbevelen?
Mooi overzicht solo-album van Cale