Amen!

slotje.

@Chevy: Fleetwood Mac V1 had Peter Green (Need Your Love So Bad, Oh Well, Black Magic Woman, Green Manalishi) als leadgitarist - iemand van het niveau Page, Clapton. Christine Perfect deed vocals en keyboard bij Chicken Shack V1 (I'd Rather Go Blind); V2 van Fleetwood Mac is commercieel succesvoller geweest. Imo twee totaal verschillende bands.

Eagles: Gram Parsons kende Bernie Leadon, werkte wel eens met hem. Ontijdige dood van Parsons heeft de countryrock van een belangrijke stuwende kracht beroofd. Grievous Angel (1974) zou ik zeker in mijn top20 hebben gezet. Het is niet alleen Eagles - als je twijgen terugvolgt naar de stam zul je zien dat een band als The Byrds heel veel relaties heeft (Poco, Firefall, Flying Burrito Bros, CSN&Y, Country Gazette om er maar een paar te noemen). Eagles is niet typische countryrock - dat is te kort door de bocht en simpel.

"Gezeur over mainstream" - get a life dude, het is gewoon een typering, als je je aangevallen voelt, zegt dat veel over jou.

--edit--
Besef nu dat de notie countryrock van 1968 (Sweetheart of the Rodeo) tot 1994 (Hell Freezes over) geëvolueerd is. Eagles met en zonder Joe Walsh is ook een enorm verschil. Zou zelf Eagles eerder mainstream of softrock noemen, met country-invloeden - en dat is geen pejoratief label.

Dat heb ik ook nooit gezegd, maar het is eveneens te kort door de bocht door te stellen dat ze het niet zijn. Het is de best passende genre-aanduiding.

De eerste 2 Eagles-albums zijn wel degelijk countryrock, nadien deden ze nog meer stijlen al bleef countryrock het hoofdmoot. The Long Run heeft wel weinig meer met countryrock te maken.

Naja, op Desperado staan toch ook wat nummers die ik niet echt countryrock vind. Hoewel je het ook zou kunnen zien als oprekking van het genre. Het is zo jammer dat ze commercieel zo interessant waren. Toch het grootste hekelpunt heb ik het idee.

Ten tijde van Desperado waren Eagles nog niet zo succesvol.

Een lijst om bij te masturberen!

.
Feitelijk helemaal juist. De enige overeenkomst tussen FM1 en FM3 (de tweede versie komt al helemaal nooit ter sprake, ook ten onrechte) is de aanwezigheid van Mick Fleetwood en John McVie.
De meesten hebben ook een voorkeur voor de ene versie of de andere, juist omdat het zo verschilt van elkaar (blues vs westcoast).
En waar Mjuman kiest voor de blues van FM1 kies ik voor FM3. Voor mij is het talent van gitarist Lindsey Buckingham overigens minimaal gelijkwaardig aan Peter Green zo niet beter, ook als ik de albums van FM1 met FM3 met elkaar vergelijk.

Echt een zanger/gitarist om je met plezier verder in te verdiepen, met name ook zijn solo-albums van de laatste jaren zijn echt geweldig. De "mainstream"-roepers weten, bij gebrek aan belangstelling voor en kennis over dit soort albums, niet waar ze het over hebben.

Aan de andere kant is de aanschaf van Then Play on (de laatste met Peter Green en met het nummer Oh Well) ook zeker aan te bevelen of anders toch in ieder geval de bluesverzamelaar Greatest hits uit 1998 (1971) met de belangrijkste nummers uit de periode 1967-1971.

Muzikaal masturberen mag ik hopen...

Nee Casper, dat is te snel...

Deze dan?

Dan gaat het wel even duren vrees ik...

Maar goed on topic!

Mooi lijstje hoor...

Slechte top 3 vind ik. Drie albums die mij niet weten te bekoren.

Als grote country-rock liefhebber neig ik in bovenstaande discussie iets meer naar Mjuman. De acts die hij noemt klinken toch wezenlijk anders dan Eagles. De eerste twee platen van de Eagles laten een gepolijste vorm van country-rock horen, maar daarna wordt het meer en meer popmuziek met countryinvloeden.

Die informatie klopt helemaal, maar maakt mijn genre-duidingen niet onjuist, aangezien ik ook al een verschil aangaf tussen de eerste vorm van fleetwood mac(van origine een bluesband) en fleetwood mac ten tijde van rumours(meer een popband). Zelfde geval met Eagles. Tuurlijk is het een behoorlijk poppy en mainstreame band, maar er zijn wel degelijk country-invloeden en op de albums voor hotel california is het label country-rock zeerwel mogelijk.

Om een goede discussie te kunnen voeren moet je bereid zijn om je eigen aannames te betwijfelen. Dat is dus waar het hier misgaat, daar zijn notoire betweters niet toe in staat

Een lijst om bij te ecaljuleren * zelfs.

Can, Van Der Graaf Generator, King Crimson, Genesis en Nick Drake.
Artiesten die wij ten huize dazzler eens beter willen leren kennen.

Doe daar ook maar Neil Young, Bruce Springsteen en Yes bij.
Die ken ik al een beetje vanop afstand, maar niet goed genoeg.

Queen staat voor mijn part wel erg hoog. En ik mis ABBA en tante Kaat.
Eric Clapton en Eagles had ik ook wel verwacht in het overzichtje.

* vrij naar Koot & Bie.

Ik zou zeggen Dazzler, bij KC moet je eens beginnen bij red, in the court en lizard of the great deciever box(live ) downloaden. Dan heb je het beste van het jaren 70 werk. Discipline van de jaren 80 is ook een zeer sterk album, wat je als liefhebber van talking heads, erg snel op zou moeten kunnen pakken.

Van der graaf generator zou ik beginnen met het wat makkelijkere trio godbluff,still life,world record. Wat minder bombastisch en nog stukker energieker als de eerste periode. Kun je dit hebben check dan vooral het meesterwerk Pawn hearts. Chaotisch,duister,pretentieus en bombastisch, maar vooral een brok meesterlijke muziek!

Naar mijn smaak waren de eerste albums van The Eagles inderdaad de beste, countryrock is wel de juiste typering. Wat is eigenlijk nog het verschil met de toevoeging gepolijst?

Ik heb laatst tot een zeer onchristelijk tijdstip op de BBC naar opkomst (en ondergang?) van muziek uit Los Angeles zitten kijken. David Crosby vind en vond de Eagles ook maar niets. Het heeft te maken met de productie enerzijds en gebrek aan bezieling anderzijds. Als ik het juist heb begrepen.

Het programma eindigde in tijd bij The Eagles.
Nu is overigens David Crosby, met alle respect, één van de hoofdpersonen in de soap-opera in de tragi-comedy van de opkomst en ondergang van de (akoestische) westcoast rock. Als één van de belangrijkste pioniers (met de Byrds) is er in de jaren '60 een geweldig platform opgebouwd. Door overmatig druggebruik (en Crosby was niet alleen gebruiker hij zorgde ook voor voldoende voorraad voor iedereen) heeft dat begin jaren '70 bijna weer geleid tot de ondergang.

Heel veel grote namen hebben rond die tijd opkomst en ondergang meegemaakt (er is ook geweldige muziek gemaakt, ik zit door dat programma niet voor niets die oude cd's van o.a.Joni Mitchell weer af te luisteren), Mjuman noemt ook terecht dat album van Gram Parsons.

De Eagles (maar ook Fleetwood mac resideerde iets later in Los Angeles) stapten bewust (of onbewust) in het vacuüm dat werd gecreëerd door de door drugs enigszins doorgedraaide oudere collega's; en werden vanaf halverwege de jaren '70 massaal omarmd. Door publiek en platenindustrie, het kreeg alle ruimte om zich volledig te ontwikkelen.

Dat zegt allemaal nog niets over onmiskenbare talenten maar wel over de veranderde aanpak van zaken. Ik begrijp wel dat David Crosby daar enigszins zuurpruimerig over kan doen maar hij is zelf een schoolvoorbeeld van iemand die zijn talenten (daarover gesproken) aan de drugs verkwanseld heeft. Dat weet hij zelf overigens ook heel goed. Hij heeft heel hard moeten werken om terug te komen en (opnieuw) te worden gewaardeerd. Dat heeft jaren geduurd.

Gelukkig is hij nog steeds onder ons en ga ik in oktober zelfs naar zijn concert dat hij samen geeft met Graham Nash.

Maar de muziek, wilde ik maar even zeggen, van al die artiesten heet westcoast, ga je de grote stad L.A. iets uit dan wordt het vrij snel country-rock. Z'n geschiedenis is zeer boeiend.

Daar heb je eigenlijk het antwoord al. Acts als Dillard & Clark, Flying Burrito Bros, Nitty Gritty Dirt Band en Swampwater waren wat rauwer, vaak ook wat authentieker in hun instrumentatie. Minder pop, meer country. Zij gingen hoorbaar met veel respect om voor de country. De Eagles pakten er net wat makkelijker wat dingen uit, en maakten dat uiteindelijk behapbaar voor de massa.

Misschien ook net iets meer aandacht voor 'musicianship' dan alleen de pakkende melodie. Zo kon Sneaky Pete bijv. behoorlijk losgaan op z'n pedalsteel. De Eagles kunnen prima spelen, maar profileren dat wat minder. Soms, of misschien mag ik zelfs wel vaak zeggen, zat er ook een soort hippie rebellie in de muziek die in de verste verte niet te bespeuren is bij de Eagles.

Ik zal eens kijken of ik die documentaire terug kan vinden. Wel grappig eigenlijk, C, N & Y hadden allemaal iets met country(rock), maar Crosby heeft daar eigenlijk nooit iets mee gehad. Hij heeft meer een jazzy en psychedelische touch. Stills had veel interesse in country-rock, en kon doordat hij zich met grootheden uit het genre omringde makkelijk meekomen, maar toch is op zich wel duidelijk dat het niet zijn sterkste punt was.

In aanvulling op Misterfool: bij Genesis is Foxtrot of Selling England by the Pound het geijkte begin; bij Yes The Yes Album of Close to the Edge.

Ik ga een aantal van die classics blind kopen.
Duur zijn ze al lang niet meer en het beluisteren
is zo lekkerder dan de eerste de beste pot pindakaas.

The Byrds werden in de beginne getypeerd als"Folkrock" (denk Mr Tambourineman);dat rock wijst overigens gewoon op het gebruik van electrisch versterkte instrumenten en - in het verlengde daarvan - ietwat gewijzigde arrangementen. Een akoestisch instrument 'ijlt' anders na dan een elektrisch versterkt (overigens een van de redenen waarom onversterkt spelende straatmusici graag in of voor holle ruimtes spelen).

Multi-instrumentalisten als Clarence White, Gram Parsons, Byron Berline e.a. kom je veel tegen. In 1968 gold Sweetheart of the Rodeo als een toonbeeld van countryrock. C&W heeft een behoorlijke sentimentele inslag en nog steeds ervaar ik dat album of Grievous Angel als prima muziek om je k* bij te voelen zonder depri te raken. Coltrane of JD trekken je dan verder het slop in.

M.n. het latere glad gepolijste werk van The Eagles staat mij (meer) tegen; dat lijkt me redelijk ver van het oorspronkelijk countryrock-idee.Voor mij is het nog steeds de vraag wat er gebeurd zou zijn als een focusfiguur als Gram Parsons was blijven leven - hij vormde als het ware een brug.
Hotel California vind ik - al is het meer pop - wel een goede plaat. Stijn geeft het ook al aan veel van de echte coutryrock musici waren prima instrumentalisten; en dat merk je goed bij een live concert. Pedal steel of slide kan - ook buiten een countryrock-context - heel goed klinken. Zie bijv onderstaande clip van Mikael Simpson & Sølvstorm- Er du kommet for at faa noget met Hammond-orgel en pedal steel, solo op 4:15 (beats van Anders Trentemöller)

‪Mikael Simpson & Sølvstorm- Er du kommet for at faa noget‬‏ - YouTube

Mmm, de berichen van Stijn, muscian en het onderstaande bericht van Mjumam, geven een goede aanleiding om me meer in country-rock te verdiepen.

Mooie lijst weer. 3x Pink Floyd vind ik zelfs als groot liefhebber wat overdreven, maar zoals Cas al zei: het zijn wel de juiste 3. Plus nog 2 albums uit mijn lijst in de top 10 (Can en JD), ben ik tevreden. Rest van de top 10 is wat minder dan in de 60's (3-3,5*), maar geen vervelende albums in de top 10 (dat komt vanaf de 80's wrs wel).

Chevy bedankt weer voor de organisatie en op naar de 80's!

Toch mooi, dat zo'n lijstjestopic mensen op nieuwe ideeën brengt.

Helaas ontdek ik nu pas dit topic, maar voor de gein zal ik ook mijn lijstje nog plaatsen.

1. Joy Division - Unknown Pleasures (1979)
2. Miles Davis - Bitches Brew (1970)
3. Pere Ubu - The Modern Dance (1978)
4. Pink Floyd - Animals (1977)
5. The Mothers of Invention - Burnt Weeny Sandwich (1970)
6. The Mothers of Invention - The Grand Wazoo (1972)
7. Faust - Faust IV (1973)
8. Can - Tago Mago (1971)
9. Frank Zappa - Waka / Jawaka (1972)
10. Fela Ransome Kuti & The Africa '70 - Gentleman (1973)
11. Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)
12. Funkadelic - Maggot Brain (1971)
13. Pere Ubu - Dub Housing (1978)
14. Frank Zappa - Apostrophe (') (1974)
15. Neu! - Neu! (1972)
16. Television - Marquee Moon (1977)
17. Kraftwerk - The Man-Machine (1978)
18. Marvin Gaye - What's Going On (1971)
19. Pink Floyd - Meddle (1971)
20. Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976)

Ik heb nog een hele hoop te beluisteren van de jaren '70, dus de kans is groot dat die lijstje er over een tijdje heel anders uit gaat zien. Onder andere Tim Buckley, Keith Jarrett, David Bowie, Wire, Syd Barrett, Nick Drake, Curtis Mayfield en Can zie ik wel (met meerdere platen) in mijn lijstje komen.

Westcoast rock anno 2011

Soldiers Angel

Het gitaarwerk van Lindsey Buckingham (te gast op studioalbum van en hier ook live bij Stevie Nicks) doet haast aan country rock denken.