Wat een baarlijke nonsens!! Wat is een fim meer dan een hoop gemanipuleerde beelden die op volgorde zijn gezet? En hetzelfde geldt voor een roman, maar dan met woorden.

Een album is een creatieve autonome entiteit die bewust door de artiest zo in omloop wordt gebracht - met evt invloed van platenmaatschappij erbij. Diezelfde invloed kunnen uitgever (boek) en productiemaatschappij (film) ook uitoefenen. Daar zijn volop voorbeelden van aan te geven.

Ik vind juist verzamelaars - veelal bijeengerotzooid door grijpgrage lieden bij de platenmaatschappij - een prima voorbeeld van 'bleeding the cow'- het maximaal uitmelken van een artiest/repertoire. Uitzonderingen zijn verzamelaars die - zoals in het geval van bijv. Lou Reed, Patti Smith, Rickie Lee Jones - met de volledige medewerking en goedkeuring van de artiest tot stand zijn gekomen. Het tegendeel: alle verzamelaars van Talk Talk zijn buiten de band om tot stand gekomen - de rechten lagen bij EMI.

Verzamelaars: ik mijd ze zoveel mogelijk, tenzij het om zeldzame of specifieke opnames gaat. Wil ik een compilatie voor in de auto, maak ik'em zelf.

Mijn lijstje (top 20):

1. Riverside - Second Life Syndrome
2. Gazpacho - Night
3. Marillion - Marbles
4. Riverside - Out of Myself
5. Gazpacho - Tick Tock
6. Riverside - Anno Domini High Definition
7. Agalloch - Ashes Against The Grain
8. Karmakanic - Who's The Boss in the Factory
9. Dream Theater - Six Degrees of Inner Turbulence
10. Transatlantic - The Whirlwind
11. Moon Safari - Blomljud
12. Phideaux - Doomsday Afternoon
13. Sylvan - Posthumous Silence
14. Pallas - The Dreams of Men
15. Ayreon - The Human Equation
16. Arena - Contagion
17. Pendragon - Not of This World
18. Van den Plas - Christ 0
19. Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness
20. Nightwish - Once

Pardon?
Het kan zijn dat bands zo omgaan met hun albums maar dit lijkt me wel een hele simpele weergave. Persoonlijk luister ik vrijwel alleen naar albums als geheel en beoordeel ze ook zo. Ik vermoed dat albums meer een roman of film zijn dan jij vermoedt, mede ook door de hoeveelheid tijd die er besteed wordt door de makers.

Ja hoor, tuurlijk.
Ik mag hopen dat het overbrengen van ironie weer eens misgaat.

Het wordt een beetje raar verkondigd in vergelijking met film/boek, maar grotendeels geef ik hem wel gelijk...

Er zijn inderdaad een hele hoop albums die gewoon een hoop (al dan niet ijzersterke) nummers zijn die bij elkaar zijn gezet, en mensen hier hebben vaak de neiging overal een voorbedachte structuur in te willen zien..

Het is dan zeker (zoals Mjuman het verwoordt) een creatieve autonome entiteit, maar dat wil niet per se zeggen dat bijvoorbeeld een live-album dat niet is, of zelfs een verzamelaar (al ga ik daar hieronder dieper op in)... Ook het feit dat een live album niet onderdoet voor een studio-album ben ik het dus helemaal mee eens..

Het nadeel aan verzamelalbums vind ik vaak dat anderen bepalen wat ik goed moet vinden van de artiest in kwestie... Als ik een verzamelaar wil luister ik wel de studioalbums en brand ik dan zelf wel wat ik het best vind... Zodra het om een verzamelalbum onuitgebracht materiaal of b-kantjes gaat heb ik dat al een stuk minder, dan zie ik er veel meer de waarde van in.

Volgens mij moeten we de patatje pinda weer bestellen chevy

Op verzoek van Chevy

1. Sufjan Stevens - Illinoise (2005)
2. Arcade Fire - Funeral (2004)
3. Dave Matthews Band - Big Whiskey and the GrooGrux King (2009)
4. The National - Boxer (2007)
5. Radiohead - In Rainbows (2008)
6. Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)
7. Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf (2002)
8. The Libertines - The Libertines (2004)
9. Sigur Rós - ( ) (2002)
10. The Strokes - Is this it (2001)
11. Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)
12. Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)
13. Daft Punk - Discovery (2001)
14. The Twilight Singers - Powder Burns (2006)
15. The Whitest Boy Alive - Rules (2009)
16. Japandroids - Post Nothing (2009)
17. Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)
18. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)
19. The Black Box Revelation - Set Your Head on Fire (2007)
20. Coldplay - Parachutes (2000)

Edit: Even wat veranderingen aangebracht vanwege valsspel.

Leuke lijst, het gaat echter enkel om de jaren 2000 t/m 2009. Dus 2010 en 2011 mogen er spijtig genoeg nog niet in.

Kom er net achter dat Felt Mountain van Goldfrapp nog maar 3x genoemd is. Dat had ik echt niet verwacht

Des te meer bewijs dat ik gewoon wat mensen PM en niet albums ga bashen.



Er zijn inderdaad een hele hoop albums die gewoon een hoop (al dan niet ijzersterke) nummers zijn die bij elkaar zijn gezet, en mensen hier hebben vaak de neiging overal een voorbedachte structuur in te willen zien.. [/quote]Ik wil best geloven dat jij dat zo ziet en ik kan je ook geen ongelijk geven. In hoeverre sommige artiesten serieus nadenken over de volgorde van hun songs weet ik niet. Maar om het zo zwart-wit te zien als Mjuman, daar ging het mij om. Muziek is artistiek, maar films/boeken is domme kunst.
(Zoals ik al zei, ik hoop dat de ironie niet overkwam)

Natuurlijk kun je een verzamel/live-album mooi vinden, dat is de kwestie ook niet. (en een live-album is doorgaans een verzamel-album)

Bij dit topic gaat het om een vergelijking van albums uit een bepaalde periode. Dan is het wel zo logisch om de vergelijking zo zuiver mogelijk te houden. Dat is niet eenvoudig omdat je totaal verschillende albums / genres met elkaar vergelijkt en daarin maakt iedereen een eigen afweging, maar als je hierbij ook verzamelalbums (met bv. de “beste” nummers van meerdere albums) opvoert loopt de vergelijking wel heel mank. Dat hoef ik verder niet uit te leggen, dat is gewoon common sense(o).

Daarnaast hebben verzamel/live-albums veelal betrekking op een langere periode en gek genoeg vaak over het verleden. Zo kun je in 80’s geweldige nummers componeren, in de 90’s een verzamelaartje uitbrengen en in de 00’s een live-album, voortbordurend op het succes uit de 80’s. Natuurlijk kun je zo’n verzamelaar een schitterend album vinden, maar dat heeft toch niet meer specifiek met een bepaald decennium te maken? Ik had toch echt het idee dat dat in dit topic de bedoeling was …

Mijn top 20 die ik gepost heb bestaat uit platen die het best gelukt zijn wat betreft combinatie goede nummers en goede volgorde met als gevolg een goed gevoel over het album zodat ik zin krijg om het nog een keer te luisteren. Wat mij betreft maakt dus juist de combinatie een album goed en zijn er inderdaad een hele berg albums die me niet boeien.

@Salvadore; Maar hoezo volgt het één uit het ander? Zo bestaat Made in Japan uitsluitend uit materiaal uit de 70's. Of Paris van Supertramp. Moeten we die negeren, omdat het live-album toevallig een paar jaar later dan het materiaal (en dus in een volgend decennium) uitkwam?

1. Ik vind dat verzamelalbums(cq live-albums) sowieso niet moet opnemen omdat de vergelijking met een 'gewoon' studio album niet klopt, ongeacht wanneer die wordt uitgegeven (zie mijn vorige opmerking).

2. En ja, het kan natuurlijk best zijn dat een verzamel-album net in een volgend decennium valt na een succesvolle periode, maar dat is nu eenmaal de consequentie van een decennium-lijst. Ergens moet je een grens trekken. Een ander live-album kan wel van 20 jaar later zijn. Zo kun je (in theorie) ieder decennium weer dezelfde eenheidsworst krijgen, met dezelfde bands, dezelfde nummers, alleen met net weer een iets andere uitvoering.

..en dat doet niets af aan het feit dat je het live(verzamel)-album schitterend kunt vinden ... het heeft alleen niet meer met dat decennium te maken

Dat mag jij vinden maar een album als Made in Japan is gewoon jaren '70 en zou absoluut niet misstaan hebben tussen de albums. Maar zoals ik eerder al aangegeven heb, wil ik dit vervolgen met thema-edities en daarbij beginnen met live-albums. Als een soort compensatie.

Als je geen al te starre regeltjes stelt, komt bij voldoende kritische massa zo'n plaat als Made in Japan vanzelf wel bovendrijven, wat je bijvoorbeeld ook in de Top 250 ziet, waar Made in Japan zelfs de enige Deep Purple-notering is.

The Back Room is inderdaad superieur, de tweede plaat is nog veruit de minste die ze uitgebracht hebben, beetje een gemakkelijke galmplaat is dat, hoewel de teksten wel erg sterk zijn, maar soit, 't is te duidelijk op de mainstream gericht. Maar ja, als je dat zegt, dan zul je wel weer een Hipster Kitty zijn.

zei iemand hipster kitty?

Het ging mij erom dat er over live-albums nogal negatief werd afgedaan als een 'verzamelaar'. En tuurlijk, dat is het ook wel, maar een studio-album is ook maar een verzamelaar van onuitgebracht materiaal.
Live-albums zijn puurder, organischer en eerlijker dan de meeste studio-albums. Muziek zoals het bedoeld is. Zoals de band écht klinkt, zonder poeha.
En verzamelalbums zijn gewoon meer dingen van de platenmaatschappij, daar zie ik niet veel bemoeiienis van de artiest en daarom vind ik die wel van een andere categorie.

En wat betreft het aanwezig zijn van live-albums in decenniumlijsten:
daarin kan ik er wel in meegaan dat een live-album van bijvoorbeeld Macca, met liedjes van Beatles tot eigen werk nu er misschien niet echt inhoort. Al is het natuurlijk wel gewoon zoals 'ie in dat decennium klinkt.
En bij live-albums wordt er ook vaak een nieuwe draai aan de nummers gegeven, wat ze ook weer meer decennium-eigen maken.

Maar albums zoals bijvoorbeeld Made in Japan, At Fillmore East, Recorded Live, Frampton Comes Alive, The Last Waltz, At Budokan, Waiting for Columbus, The Name of this Band is Talking Heads, Stop Making Sense, Live at Leeds, Pictures at an Exhibition..dat zijn toch echt meer dan 'verzamelaars'

Lijkt me een goed idee. Ongetwijfeld zal bij jou Alchemy (1984) in die lijst op één staan, is immers de nummer 1 in jouw top10. Dat album heb je overigens niet in je 80"s lijst staan, dus misschien ben je het er wel een heel klein beetje mee eens dat die niet in de decennium-lijst thuishoort...

Ik heb niet zo'n zin om me in de discussie te mengen, maar met deze laatste opmerking van StopMakingSenseo ben ik het eens. Live albums met een bepaalde identiteit, en die ook duidelijk iets extra's bieden t.o.v. de studio albums. At Fillmore East als echte muzikantenplaat, vol met geslaagde jams. The Last Waltz als afscheidsfeest, en die sfeer voel je. The Name of this Band... schetst dan weer hoe de Heads zich live ontwikkelden. Achter Pictures at an Exhibition zit sowieso een sterke gedachte, maar dit stuk wordt eigen gemaakt met een stilistische wijziging.

Misschien dat ze juist daarom klassiekers zijn geworden, al is het voor een band met naamsbekendheid wel makkelijker (hoewel Frampton nog niet écht was doorgebroken, en Little Feat ook niet onwijs bekend is).

Volgens mij is er maar een zeer beperkt aantal gebruikers die werkelijk negatief zijn over het fenomeen "live-album" an sich. Daar hoorde ik vroeger zelf overigens ook toe, maar ik ben er een beetje van aan het terugkomen.

Het merendeel van dat lijstje ken ik alleen van naam (en bij het merendeel van dat merendeel wil ik dat graag zo houden ook), maar dit is toch een beetje een allegaartje... Pictures at an Exhibition is een live-vertoning van werk dat verder niet op een studioalbum verschenen is. Frampton Comes Alive en At Budokan (ik neem maar even aan dat je die van Cheap Trick bedoelt) zijn livealbums van artiesten waarover een redelijke consensus bestaat dat ze domweg geen echte albumklassiekers gemaakt hebben, dus dan komt een best of die toevallig live is al snel bovendrijven (zie ook bijv. UFO - Strangers in the Night).

Salvadore gaf een heel goed punt om verzamelaars eigenlijk niet op te nemen in een decenniumlijst. Een verzamelaar bestrijkt vaak een langere periode en is idd een - vaak niet door de groep gemaakte - selectie. Veeleer dan een gewoon album heeft een verzamelaar puur tot doel de cashflow erin te houden en de aandacht voor de groep aan te wakkeren.

Vwb betreft dat punt van de volgorde: ik ken artiesten die heel blij waren met de mini-disk omdat ze daarmee een kant-en-klaar album (dat nog niet verveelvuldigd was) steeds in andere volgorde konden zetten om uiteindelijk zlef de meest geschikte te bepalen; soms wordt volgorde ook door de platenmaatschappij bepaald, en soms in overleg. Afhankelijk van de deal die de artiest met de platenmaatschappij heeft getekend (denk bijv aan Talk Talk), heeft deplatenmaatschappij de volledige rechten op de opnamen; de rights en royalties berusten bij de artiest/en de songwriter (niet altijd dezelfde) - stel je van die bedragen niet zo heel veel voor; het gaat om nog 0,10 $ per album (tenzij de artiest een andersoortige contract heeft getekend).

En idd een live-album heeft een andere status dan een verzamelaar. Ik heb er niet zo heel veel, maar The name of This band Is..., Nocturne en Oil on Canvas, DVD's - Live at Montreux van Talk Talk, of NO - Glasgow 2005 bijv zou ik zeker niet willen missen.
Dat zou dus een goede reden kunnen zijn om tegen (1 band) verzamelaars te zijn: de artiest profiteert er zelfnauwelijks van; en zoals ik al zeit: het blijft ene bijeengeraapt zootje. Je kunt natuurlijk anders denken over compilaties die bestaan uit non-album singles (omdat dielastig alle los te verzamelen zijn), of over compilatie-albums die 12"s uit een bepaald tijdvak verzamelen; ook van die laatste soort word ik niet altijd blij: er zit veel tinnef tussen -niets voo niets eindigen ze hun leven vaak op de stapeltjes van 5 euro en lager bij de Mediamarkt.

Tijd voor een lijstje weer, zo te zien. Chevy, weer bedankt voor de PM.

1. Wilco - A Ghost is Born
2. Wilco - Yankee Hotel Foxtrot
3. Radiohead - Kid A
4. Radiohead - In Rainbows
5. Wilco - Sky Blue Sky
6. The Gorillaz - Demon Days
7. Antipop Consortium - Arrhythmia
8. Arctic Monkeys - Favourite worst Nightmare
9. Bright eyes - Lifted
10. Queens of the Stoneage - Rated R
11. The Roots - Phrenology
12. The Black Keys - Thickfreakness
13. Spinvis- Spinvis
14. Tool - Lateralus
15. Outkast – Speakerboxxx /The Love Below
16. Zita Swoon - Band in a box
17. Okkervil River - The stage names
18. N*E*R*D - In Search of…
19. Neil Young - Greendale
20. Daniel Lohues - Allennig II

De meeste uiteindelijke top 40 van decennium-noteringen liggen daar ook voor dezelfde prijs.

Even voor alle duidelijkheid : ik heb niets tegen verzamelaars of live-albums.
Ik heb er zelf een redelijk aantal van (op CD en DVD) en sommige zijn fantastisch.

De discussie lijkt nu soms te gaan over de kwaliteit van live-albums en of deze albums iets toevoegen aan oorspronkelijke nummers. Dat was helemaal niet de issue, het ging mij er puur om of je die albums in een decennium-lijst zou moeten opnemen, zonder enige negatieve opvatting over verzamel of live-albums. Dit is immers een decennium-topic.

Ook ik heb er twintig kunnen uitkiezen!

1. Bright Eyes - I'm Wide Awake, It's Morning (2005)
2. 16 Horsepower - Secret South (2000)
3. Six Organs of Admittance - Dark Noontide (2002)
4. Matt Elliott - Howling Songs (2008)
5. Beirut - Gulag Orkestar (2006)
6. Loudon Wainwright III - Last Man on Earth (2001)
7. Joose Keskitalo - Tule Minun Luokseni, Kulta (2009)
8. Bonnie 'Prince' Billy – Master and Everyone (2003)
9. Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)
10. Smog - A River Ain't Too Much to Love (2005)
11. Lost in the Trees - All Alone in an Empty House (2008)
12. Bonnie 'Prince' Billy & Matt Sweeney – Superwolf (2005)
13. Richard Thompson - The Old Kit Bag (2003)
14. Elliott Smith - Figure 8 (2000)
15. Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002)
16. Bert Jansch - The Black Swan (2006)
17. Polvo - In Prism (2009)
18. Eels - Daisies of the Galaxy (2000)
19. Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf (2002)
20. Spinvis - Spinvis (2002)

Tevreden?

Elke artiest een keer, hoewel Bonnie 'Prince' Billie wat vals speelt, want die staat er twee keer in (maar wel een keer met Matt Sweeney, dus dat mag, vind ik)

Okeee!

Issie dan...

01. The Kills - Midnight Boom (2008)
02. The Moldy Peaches - The Moldy Peaches (2001)
03. Modest Mouse - Building Nothing Out of Something (2000)
04. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)
05. Opgezwolle - Spuugdingen op de Mic (2001)
06. Spinvis - Spinvis (2002)
07. Arts the Beatdoctor - Transitions (2007)
08. Sinch - Sinch (2002)
09. Thorn.Eleven - Thorn.Eleven (2001)
10. Joan as Police Woman - Real Life (2006)
11. 3 Doors Down - The Better Life (2000)
12. Radiohead - In Rainbows (2007)
13. Pig Destroyer - Prowler in the Yard (2001)
14. Krezip - Nothing Less (2000)
15. Dreadlock Pussy - Tsumi (2002)
16. Tom Waits - Real Gone (2004)
17. Anaal Nathrakh - Domine Non Es Dignus (2004)
18. Madvillain - Madvillainy (2004)
19. Sage Francis - Human, the Death Dance (2007)
20. Dark Lunacy - Forget Me Not (2003)

We hebben werkelijk waar geen enkele plaat gemeen. En van Opgezwolle en Ome Tom heb ik twee andere albums gekozen. Je keuze voor Krezip, Radiohead en 3 Doors Down vind ik overigens ook best wel tegenvallen, maar als jij er gelukkig van wordt.