Ik zal eerlijk zijn. Je probeert nu wat mist te spuiten.

Voor je endeldarm opmerking ging je ook al persoonlijk in de aanval en CB had zijn eerste bericht naar aanleiding van Mjumans reactie al genuanceerd. Trouwens ging het allemaal over muziek en was er gewoon geen enkele reden om liefhebbers van metalmuziek te bashen.

Draai dus de zaken niet om door over een complexje te beginnen als daar wat van gezegd wordt. Maak die analyse maar over jouw buitenproportionele reactie als anderen niet net als jij fanatieke 80s wave liefhebber zijn.

Of in je eigen weerzinwekkende taalgebruik: je moet je niet zo snel in je kutje getrapt voelen.

Die metal beschrijving was nogal gechargeerd en daar viel jij als enige over, terwijl dat helemaal niet zo extreem bedoelt was. Je bent zelf ook een nogal lichtgeraakte user, zoals ook al in andere discussies opviel, dus laten we het maar houden op een misverstand.

Overigens is metal een altijd redelijk conservatief genre geweest, incluis de snellere variant uit de jaren 80 (wat toch ook nog steeds om spierballen draaide). Met de echte innovaties bedoel ik eerder het toelaten van electronica, goth, industrial, hiphop en andere invloeden. Dat was meer in de loop van de 90s het geval.

Inderdaad. Iedereen weet dat dat prog is.

Onzin. Te doorzichtig als valletje bedoeld om erover te vallen. Ik heb er niet eens meteen op gereageerd. Pas toen jij je er na reacties van trebremmit, Stijn_Slayer, niels94 en Don Cappuccino in een onmogelijk gekronkel onderuit wilde worstelen heb ik je daar op gewezen. Je beweerde namelijk dat het een soort simplistische korte sprintredenering was als van degenen die menen met dezelfde argumenten de artiesten uit de 80s te kunnen wegzetten. Terwijl niemand artiesten op die manier had weggezet. Laat staan andere muziekliefhebbers. Ik herhaal dus nog maar een keer dat je anderen niet je eigen lichtgeraaktheid moet toeschrijven.

Tsja, toch inderdaad een valletje zoals je zegt. Verder lijkt het me stug te bepalen wat wel en niet onzin is, aangezien je alleen maar vanuit je eigen perspectief de zaken beziet. En wave als een modieus en gedateerd verschijnsel wegzetten, terwijl metal natuurlijk überrelevant is (alsof daar dus zoveel in veranderd?) lijkt me inderdaad vragen om een tegenreactie zoals ik hem gaf. Stijn_Slayer gaf trouwens meteen toe dat veel metalheads conservatief zijn, iets wat ik probeerde aan te geven in mijn posts daarover. Niet voor niets heeft het erg lang geduurd voordat er wat meer invloeden werden getolereerd, en dan nog door een minderheid. In de tijd dat ik Ministry en NIN luisterde werd dat vaak als electronische rotzooi verkettert en konden mijn metalvrienden dat absoluut niet waarderen, ook werden acts als Neurosis, Monster Magnet e.a. met argwaan bekeken. Ik heb dat altijd een spijtig trekje gevonden in die scène, waar verder niet zoveel mee mis is hoor. Een portie metal gaat er hier ook nog wel eens in.

Moet ik hier nu mee lachen, of om huilen?? Omdat een genre zich vooral ontwikkelde zonder de door jouw aangehaalde invloeden is het conservatief? UIt de NWoBHM eind jaren '70 ontsproot zich Speed-, Thrash-, Black-, Death-, Poser- (Glam), Power-, Progressive-, Crossover, Doom- (of Gotic) en Sludgemetal, allemaal ontstaan in de '80s. Ik denk niet dat er veel genres zijn waar de experimenteer- en vernieuwingsdrang zo groot is geweest, dat er binnen de tien jaar reeds een tiental subgenres uit zijn ontsproten, zonder de hulp of noodzaak van de door jouw aangehaalde invloeden. Of beweer je dit nu om de facist in mij naar boven te krijgen? Jij vraagt, wij draaien. Blijf toch lekker op de bodem van je zwarte droeve elektronische put, waar je je kunt wendelen in je zelfmedelijden, je grootheidswaanzin kunt botvieren en inteelt doen met je treurwilgen vriendjes. Van metal uit de jaren '80 heb je niet meer verstand dan een Amazone indiaan van friet met mayonaise. Je hebt je duidelijk nooit verdiept in het genre, maar kom je hier wel opzetten met metal een conservatief genre te noemen. Buiten waarschijnlijk wat grote namen heb je duidelijk geen benul van metal. Naast de talrijke vernieuwers, verantwoordelijk voor eerder aangehaalde subgenres (bands als o.a. Iron Maiden, Judas Priest, Accept, Helstar, Agentsteel, Anvil, Metallica, Slayer, Anthrax, Exodus, Kreator, Sodom, Possessed, Death, Obituary, Quiet Riot, Mötley Crüe, W.A.S.P., Twisted Sister, Venom, Hellhammer, Mercyful Fate, Bathory, Heloween, Manowar, Queensrÿche, Fates Warning, Dream Theater, D.R.I., Nuclear Assault, Suicidal Tendencies, Candlemass, Saint Vitus, Crowbar, Eyehategod, en nog tientallen anderen) waren er ook nog bands die experimenteerde met invloeden van "buitenaf". Een genre zou ik het nauwlijks noemen, maar Yngwie Malmsteen's klassieke invloed werd wel eens neo-classical metal genoemd, en dan waren er bv. ook nog bands als Mekong Delta, Target, Living Death, Voivod, Warfare, Necronomicon, Holy Moses, Bad Brains, Napalm Death, Agnostic Front, G.B.H. enz. die elk op hun eigen manier invloeden van buitenaf, zoals prog of punk of reggae of hardcore of eender van de eerder genoemde subgenres, of andersom, metal invloeden in hun punk of hardcore muziek verwerkte.
Dus kruip jij nu maar vlug terug in je gesloten kast met je plaatjes van The Cure, en blijf bij je eigen pulpgepeupel treuren, voor dat je hier weer met je holle hoofd tegen een metalen pletwalser loopt.
Ach, vergeet ik haast het onmisbare nog...

Dat waren dan ook geen metalbands met electronica invloeden, maar electrobands die op de metal kar sprongen, en zo wat makkelijk poen kwamen scheppen bij het talrijkere metal-publiek.

Volg nu braafjes mijn wijze raad op, en kruip terug in je donkere kastje

en

Orbit en Cabeza in a nutshell

Daar gaat het niet over. Cabeza schreef trouwens nog voor jij reageerde al dat er in de jaren 80 wat metal betreft een vrachtlading gedateerde brol geproduceerd geweest is. Hij noch anderen hebben overgevoelig gereageerd op negatieve reacties over de muziek. Alleen degenen die dachten een balletje terug te kaatsen door persoonlijke aanvallen te lanceren nadat er kritiek geuit was over wave deden dat.

Dat er binnen de metalwereld conservatisme bestaat lijkt me logisch. Maar dat wil niet zeggen dat er niet ook de nodige vernieuwingsdrang is. Jouw voorstelling klopt gewoon niet. Zin voor overdrijving of een gebrek aan kennis, zeg het zelf maar. Zo verwerkte Celtic Frost al invloeden van electronica, goth en avant garde in hun muziek half jaren tachtig. Fates Warning industrial eind jaren tachtig. Meer nog eind jaren 80 waren er bands als Soundgarden en Faith No More. Op zich niet helemaal passend in het hokje metal, maar metal trad daar dus wel buiten zijn hokje. In dezelfde periode leefde heel kort funk metal op, met groepen als Mindfunk en Mordred. Dan waren er ook nog de bijzonder technische muzikanten waarvan sommige zoals Atheïst zich door jazz lieten inspireren. Psychotic Waltz dan weer door seventies progrock. Noem maar wat en de kans is groot dat het bestaat. Gospel invloeden? Jawel meneer. King's X in '88. Dat is al heel wat en het is nog veel meer dan ik hier opnoem uiteraard. Het heeft dus geen 30 jaar geduurd zoals jij aanvankelijk schreef, maar binnen 10 jaar was er reeds een grote diversiteit.

Opvallend is trouwens dat metal kort na die explosie aan diversiteit, na het toenmalige hoogtepunt, even kopje onder ging. Gelukkig dus dat het genre tegelijk ook altijd behoudend genoeg is geweest om een duurzame basis te leggen voor zichzelf en dat dipje te overleven. Verandering omwille van de verandering heeft geen zin en leidt nergens toe.


Zozo, het gaat er nog wel eens in. Waar is je passie?

Metal is passie. En nee, niet überrelevant voor de gehele mensheid. Maar wel onmiskenbaar relevant in de muziekwereld. Daar omheen fietsen zoals in de jaren 80 nog al te vaak gebeurde in de 'serieuze muziekpers' lukt niet meer.

Daar draai ik deze mooie plaat bij.



Hardrock die af en toe naar metal neigt. Heerlijk is dat.

Jongen, je bent echt te triest voor woorden, tijd dat jij vooral in je eenkennige zompige rockhoekje van dit forum afdondert. Je hebt geen enkel idee over welke stroming muziek ik praat en alle bandjes die jij noemt ken ik wel. Dit is een kansloos verhaal met een kansloos geval.

Na al dit hoogst vermakelijke verbale vuurwerk kan de uiteindelijke lijst alleen maar tegenvallen vrees ik.

Aangezien je in ieder geval pogingen onderneemt het inhoudelijk te houden reageer ik hier normaal op. Ik weet heel goed van de ontwikkelingen die zich in metal plaatsvonden. desalniettemin was er zelden sprake van een band die duidelijk buiten het hokje trad in de jaren 80, op enkele uitzonderingen.. vergeet Voivod niet! Prog was natuurlijk altijd wel latent aanwezig in metal, en de electronic invloeden waren wel erg mager hoor. Daar hebben bands als Ministry, Front 242 en Skinny Puppy veel harder aan bijgedragen. Geen directe metalbands inderdaad, maar hebben het genre wel een flinke impuls gegeven, waardoor Fear Factory kon ontstaan bijvoorbeeld. Vooral Paradise Lost heeft goth geïntroduceerd, precies klokslag 1990 inderdaad. Verder waren het Nuclear Blast en Earache die zich redelijk experimenteel lieten gelden eind jaren 80, begin 90. En absoluut hulde voor de legendarische Faith No More, nog steeds een onderschatte band. Ik ontken ook nergens dat metal niet vernieuwend is, maar vergeleken die pakweg 4 a 5 jaar dat wave electronic, avant-garde, medieval, goth, new romantic, industrial, jazz, ragga (ska) en de hele hoos die je daar aan toe kan voegen heeft toegevoegd aan haar stroming vind ik het toch wat trager allemaal. En of die diversiteit nou allemaal op applaus kan rekenen bij de metalliefhebber.. genoeg Fields of Rocks en Waldrocks meegemaakt waar allerlei durfallen werden weggehoond en het publiek er evident niet aan toe was. Maargoed, dat is misschien niet het punt inderdaad.



Je hoeft toch niet obligaat nog iedere dag naar gitaargebeuk te luisteren om serieus mee te kunnen praten of wel? Meestal heb ik er gewoon niet zo'n zin in. Vind in allerlei soorten muziek meer passie, muziek die op zijn beurt soms weer door metal is beïnvloed, nou tevreden? En dat metal heel lang is weggezet vind ik heel erg jammer, ik liep op mijn 19e rond met een carcass t-shirt en kon alleen maar schamper lachen om de walging van de omgeving daarop. En ten tijde van de Black Album heb ik mensen ook redelijk schamper aangekeken die mijn Metallica platen uit de jaren 80 nog kutherrie vonden en opeens allemaal stonden mee te blèren op Enter Sandman. Sterker, ik moest hard lachen toen ze opeens One briljant vonden! Maargoed, ik ben wat dat betreft dus niet diehard genoeg, want redelijk snel daarna heb ik mijn grenzen weer verlegd naar andere genres en kwam mijn oude liefde voor de wave ook weer bovendrijven.

Hoog tijd dan dat je je woorden voor jezelf houd.
Btw, nu zit je al aan het "jij niet, en ik toch wel, nene!" niveau, met het geliefkoosde tongetje erbij kan het nog triester...
Zal ik je maar in de waan laten dat jij vooral wel enorm veel bandjes genoemd heb die ik niet ken, kan je vannacht tenminste eens lekker slapen.

Belachelijke plant

Zo vermakelijk vind ik het niet meer. Heb ook allang geen zin meer om de lange teksten door te lezen. Wat begon als een tamelijk interessante discussie verwerd al gauw tot moddergooien. De oorzaak is volgens mij een gebrek aan nuance aan beide kanten, veroorzaakt doordat men een beetje pissig lijkt. De andere kant zegt namelijk iets onterechts over een door jouw gewaardeerd genre en dus ga je in de aanval. Dit wordt dan beantwoord met een inhoudelijk goede post, waarin vaak op het einde weer iets over het genre van 'het andere kamp' wordt gezegd, puur bedoeld om elkaar maar boos te maken, zo lijkt het. Dit pakt de andere kant dan weer op om er (terecht) verontwaardigd op te reageren, enz. De 'overhaaste vergelijkingen' vliegen je om de oren hier. Zullen we weer lief gaan doen tegen elkaar, anders? Straks krijgen we een langlopende vete, of weer drama in de trant van 'het is hier toch zo ongezellig op MuMe, ik ga me uitschrijven'. En dat willen we niet. Omdat ik jullie zo lief aankijk. Kijk maar:

Mijn tevredenheid is daar natuurlijk niet afhankelijk van. Ik vroeg het mij gewoon af omdat de manier waarop je het verwoordde op mij overkwam alsof je bijna met tegenzin nog eens af en toe metal beluistert.

Ik heb er overigens ook niet altijd evenveel zin in gehad. In de tijd dat ik me in klassiek, jazz en wereldmuziek verdiepte járen bijna geen metal meer beluisterd.

En nee, je moet niet ieder dag naar gitaargebeuk luisteren om serieus mee te kunnen praten. Net zoals je je niet elke dag in een zwarte wave moet onderdompelen om iets over new wave te mogen zeggen.

Kijk, het verstand zit bij de jeugd.

Toch nog even tussen het over en weer geroep door een bedenking vanuit een andere invalshoek.

Classic rock is een term die is overgewaaid vanuit de States, waar radiostations vanuit een protectionistische reflex liefst alleen traditionele, op gitaar, bas en drums geënte rockmuziek willen draaien. Die radiostations distantiëren zich daarbij heel duidelijk van twee andere muziekstromingen.

1. de zwarte muziek (classic rock is hoofdzakelijk blank)
die gemakkelijkheidshalve R&B wordt genoemd, ook zo'n eenheidsworst begrip.

2. de Europese muziek (krautrock, new wave, het hele independent gebeuren, britpop etc ...)
waarbij synthesizers en allerlei crossover elementen welig tieren ... Europa, smeltkroes van culturen.

Maakte je anno de 80s als Amerikaanse band nadrukkelijk gebruik van de synthesizer
en zette je je haar in pieken rechtop, dan werd je gegarandeerd als new wave act bestempeld.

De US zaten twee keer verveeld met het feit dat Europese (lees Britse) platen
de Billboard charts inpalmden. Dat was tijdens de beatboom tussen 1964 en 1966
toen in het kielzog van The Beatles heel wat groepen uit de UK de top 10 bevolkten
en tussen 1984 en 1986 toen Britse synthpop en wave hoge toppen scheerden.

Classic rock werd in de jaren 80 bedacht om Amerikaanse, traditionele rock te beschermen.

Toen ik de einduitslag van dit spel voor het eerst zag, wilde ik posten dat het lijstje
me heel erg deed denken aan lijstjes met de beste 80s albums die je in Amerikaanse
naslagwerken kan lezen. Hoog classic rock gehalte en een beetje allergisch tov new wave.

Ik heb dat bericht toen niet geplaatst omdat ik geen slapende honden wilde wakker maken.



Ik heb hier thuis echter één welgekomen uitzondering op de vernoemde regel liggen.
Een top 100 lijst van beste 80s albums volgens het vermaarde magazine Rolling Stone.
Die zetten London Calling van The Clash (in Europa eind 1979, in de US pas begin 1980
uitgebracht) resoluut op 1 als beste album van de jaren 80. Ga daar maar eens aan staan!

Nu vraag ik iedereen hier in naam van de lieve vrede.
Behoort London Calling van The Clash tot de classic rock of tot de new wave?
Ik zal u alvast mijn antwoord geven: voor mij past die plaat perfect in beide straatjes.

Einde discussie.

Het lijkt me niet zozeer een andere invalshoek maar een ander aspect van de discussie. Metal is geen classic rock. De radiostations waar je het over hebt distantiëren zich naast van zwarte en Europese muziek evengoed van de hele metal muziekstroming.

Verder lijkt de term 'classic' me vooral te slaan op het gegeven dat het om muziek gaat die aan de oorsprong ligt van een genre en dus al een tijdje meegaat. Zo heb je bijvoorbeeld ook classic soul. En classic heavy metal; dan weet iedereen meteen dat het over Sabbath, Priest, Maiden en dergelijke gaat.

De classic rock complottheorie gaat mij wat te ver.

Zonet even bijgelezen op wiki. Je hebt wel een punt dazzler.

De classic rock waarvan ik fan van ben is hoofdzakelijk Brits. Mijn Top 10 classic rock-artiesten is zelfs volledig Brits: Queen, Led Zeppelin, Pink Floyd, David Bowie, The Who, Deep Purple, Black Sabbath, Uriah Heep, Rainbow en Wishbone Ash.

Ook de classic rock-media waarmee ik me bedien zijn volledig Brits: Planet Rock en Classic Rock Magazine.

Met Amerikaanse classic rock heb ik niet zoveel mee.

Moet kunnen, want blijkbaar worden ook in Amerika de Britse 60s bands
wel tot de classic rock gerekend. Die muziek bedreigt de Amerikaanse muziek minden,
al was het maar omdat ze de Amerikaanse muziek in de jaren 60 mee vorm gegeven heeft.

Ik vind het jammer dat er hier zo'n loopgravenoorlog wordt gevoerd
en men fanatiek de verschilpunten tussen het ene en het andere kamp blijft aanstippen.

Dat Joy Division hoog mag scoren in de jaren 70 en de jaren 80 lijst
(met hun twee enige albums notabene) is een hele verdienste. Dat Pink Floyd
en Bruce Springsteen zoveel van hun platen hoog in de lijsten krijgen is dat evenzeer.

Laten we het daar maar op houden.

Mijn favoriete classic rock-artiesten leverden hun beste werk zonder uitzondering af in de 70's. En de Britse classic rock uit de 70's en de 80's wordt in Amerika evengoed tot classic rock gerekend hoor.

Ik voel een diepe innerlijke tweestrijd nu. Want ik houd net zoveel van wat hier onder classic rock verstaan wordt als van wave. Vooral over het laatste leer ik hier heel veel.

Als last.fm-gebruiker aan jou nogmaals de keus:

-Classic Rock: http://www.last.fm/tag/clas...

-New Wave: http://www.last.fm/tag/new%...

Waar houd je meer van?

Alleen in geval van ernstige gewetensbezwaren mag je passen.

Ik denk dat ik meer classic rock bands goed vind, maar de betere New-wave bands beter vind dan de betere classic rock bands.

Haha, jij bent dus zo'n typische newclassic rockwaver!

Nee, een typische Free progressieve, funky rockjazz, new wave avangardische fusion popliefhebber, maar beide definities zitten dicht bij elkaar, dus ik snap het misverstand

Ik ben toch teleurgesteld nu dat je geen metal hebt genoemd.