Tegenwoordig is het wat veranderd gelukkig maar vroegah (een jaar of vijftien a twintig) geleden vonden metalheads dat je moest doen waar je zin in had. Totdat ik besloot om mijn oorringen uit te doen, mijn bandshirts aan de wilgen te hangen en mijn haar af te knippen. Tjonge, wat waren ze toen open minded, die metalheads.

Herkenbaar voor mij, die houding van 'metalheads', maar dan toch van minstens 25 jaar geleden. En ook wel best goed te verklaren. Vroeger werd je namelijk wel heel snel met een scheef oog bekeken als je wat uiterlijk betreft je zin deed en dat toch doen als metalliefhebber betekende vanzelf het rebelleren tegen de rest van de samenleving.

Met lang haar en oorringen mocht je een discotheek niet binnen, kon je ook amper werk vinden. Lang haar afknippen, oorringen uitdoen en een gestreken hemdje aantrekken werd dan door de metalvrienden ook gezien als conformeren.

Rond '86 toen de crossover tussen metal en punk populair werd was die ongeschreven dresscode echter al serieus doorbroken. Enkele van mijn vrienden uit Brussel en Luik knipten toen al hun lange haar af en gingen zich anders kleden en daar zijn nooit negatieve reacties op gekomen van de rest van de groep.

En zo hoort het. Helaas heb ik binnen de death en blackscene anders meegemaakt, begin jaren 90. Maar omdat ik me niet gauw omver laat lullen, heb ik er nooit echt last van gehad.

Herkenbaar! Door de "boeren" onder de metalheads, die ik amper tot mijn vriendenkring rekende aangezien het weer aanwas was via een andere vriend werd het feit dat ik mijn haar liet afknippen en later die vriend ook scherp veroordeeld midden jaren negentig. Nu kom ik die gasten sporadisch nog wel eens tegen en op één na hebben ze allemaal kort haar (twee zijn geheel kaal!)

Ben ik blij dat ik nooit een metalhead was, maar zo'n verfoeide rocker.

Ik hield niet van alternatief, dus hoorde daar niet bij, en ik hield sporadisch van metal, maar hoorde daar ook niet bij.

Ik hield van symforock en Bachman-Turner Overdrive en Saga en Marillion.
Begin jaren 90 voelde ik me wel alleen in mijn smaak (geen internet).

Ik herken hier alleen maar het verhaal van Kronos, en dan voor wat betreft de eerste helft jaren '80, toen de metal scene inderdaad nog zeer gesloten en afgezonderd was. En dat lag inderdaad dus meer aan intolerantie en onbegrip van de buitenwereld dan dat het de wil was van de scene zelf. Ik ben het ook eens met het jaar van de ommekeer, 1986. Al had dat naar mijn ervaring dan weer veel meer te maken met Master of Puppets dan met de crossover. Bij de generatie metalheads die vanaf '86, mede door het succes van Master of Puppets, in de al veel meer open getrokken metal scene te vinden waren, waren een korte haarsnit en onopvallende kleding veel meer de norm dan de langharige versierde kerstbomen. Dat wil niet zeggen dat ik me niets bij het verhaal van Edwynn kan voorstellen. Als je eerst altijd verscheen met lange haren en oorringen, en je komt dan van de ene dag op de andere bij wijze van spreken opzetten met het imago van een boekhouder, je het mikpunt van spot en opmerkingen kan zijn geweest. Maar dan toch wel op een kameraadschappelijke manier, en zeker geen reden om buitengesloten te worden. Mijn ervaring is dat ook die "nieuwelingen" met hun conformistischer voorkomen zonder problemen werden "opgenomen". En "boeren", tsja, die vind je overal, dat is hier ook al wel duidelijk geworden. (vandaar ook no hard feelings...)



Dat lijstje van Orbit staat inderdaad vol goede dingen, maar door het zo in een adem noemen met Maiden en Megadeth kan het voor de buitenstaander wel de verkeerdelijke indruk wekken dat dat lijstje van Orbit vol eigenzinnige metal staat, en dat is natuurlijk helemaal niet zo. Naast metal ook nog wat hard rock (o.a. Van Halen en Blue Öyster Cult) , eigenzinnige alternatieve rock (Faith No More), industriele rock (Nine Inch Nails) en progressieve (bijna fm) rock (Rush). Waarom The Land of Rape and Honey van Ministry in het lijstje staat begrijp ik niet goed...

Okee, met veel goede wil kan je de eerste drie nummers (en eventueel ook nummer vier) en "Flashback" onder rock of metal scharen. Maar als een album met 7 van de 11 nummers uit zuivere electronische industrial / EBM bestaat, dan kan ik die andere 4 niet anders catalogeren als electronisch met een gitaartje erover. Toch nog een electronische plaat in het lijstje dus.

Voor wie helemaal niet met het album bekend is, hier het titlenummer als representatief vorbeeld voor de "zeven":



Het zal bij deze misschien ook duidelijk worden, waarom een metalpubliek dit in die tijd niet echt enthousiast onthaalde op een festival met een overwegend metalen programmatie, zoals ik ze ooit indertijd (in Lokeren geloof ik) gezien heb. Ik denk niet dat dat met conservatisme te maken heeft, maar eerder met verwachten/krijgen waarvoor je hebt betaald. Ik denk niet dat een doorsnee "EBM" publiek toen veel warmer zou gereageerd hebben op pakweg "Killing Technology" van VoiVod uit diezelfde periode. (Voor zover een oorkleppende metalhead een genuanceerde mening kan hebben natuurlijk...)



Ik kan er nog wel bij vertellen dat het toen op dat betreffende festival vooral de Ministry fans waren die intolerant waren, en minachtend handelden t.o.v. de metalfans, en niet omgekeerd. Iets wat ik bijvoorbeeld met een grind of hardcore publiek tussen metalheads nooit heb meegemaakt.

Maar al dit neemt natuurlijk niet weg dat het inderdaad een erg leuke lijst is, met zelfs een album erin dat ik niet heb, noch ken. The Mind Is a Terrible Thing to Taste is nog een groot gat in mijn cultuur. Zal ik bij deze eens iets aan gaan doen.

Inderdaad, goed punt. Dat speelde minstens evenveel mee. Naast het succes van Master of Puppets had ongetwijfeld ook dat van Iron Maiden's Somewhere in Time, met de nogal radiovriendelijke 'hit' Wasted Years, eveneens uit '86, daar wat mee te maken.

Ik herinner me nog dat ik in die tijd een discussie had met een Maiden-liefhebber (zo eentje met kort haar en onopvallende kledij) over zijn favoriete band. Hij was lichtjes geschokkeerd toen ik zei dat Iron Maiden een commerciële band was. Later besefte ik dat we allebei gelijk hadden vanuit ons eigen perspectief gezien.

Voivod, dat was misschien wel de meest innovatieve metalband van de jaren ´80. Canada heeft sowieso erg goede en vooral vooruitstrevende metal gebracht, zo was de band Gorguts in de jaren ´90 de innovator in de metalwereld.

Voivod speelde echt Metal op een tegendraadse King Crimson-achtige manier. Ook deden ze covers van progbands zoals Pink Floyd. Hun cover van Astronomy Domine heeft er voor gezorgd dat ik naar The Piper At The Gates Of Dawn ging luisteren. Anders had dat veel langer geduurd.

En begin jaren tachtig, ook uit Canada, schoot Anvil bij de eersten uit de startblokken om een nieuw subgenre (speed -, thrash metal) vorm te geven.

Voor een meesterlijke Pink Floyd-cover kun je ook bij Foo Fighters en Brian May terecht...

Sorry Cabeza. Ik wist niet dat ik het allemaal maar gedroomd had.

Ik heb sowieso weinig festivals gezien met zowel Ministry als traditionele metalbands op de line-up, maar een waldrock van pakweg 15 jaar geleden was Ministry geprogrammeerd ná Slayer.. een behoorlijke vergissing. De helft van het publiek liep weg na het eerste nummer, helaas zaten daar 6 van ons groepje bij en de bestuurder van ons busje. Dag Ministry Nu moet je natuurlijk nooit iets ná Slayer programmeren, iets wat ik vervolgens nog wel een keer of 8 heb meegemaakt. Zinloos. Maar de tolerantie was nou niet echt super. Heb publiek van NIN of Ministry nooit op arrogantie kunnen betrappen verder, wel op muzikale veelzijdigheid.

Met Psalm 69 werd de band wel behoorlijk geplugged door de diverse metalmagazines en ook rc shows als Headbangers Ball enzo.
Bij mij duurde het ook even voordat ik het op waarde kon schatten.

My Dying Bride dat opende voor Iron Maiden ergens rondom The X Factor. Dat begreep ook helemaal niemand. Een paar jaar daarvoor had je Anthrax dat opende voor Maiden. Dat was al op het randje.
En dan heb ik het nog niet eens over die open minded Metallicafans die Warrior Soul en Jason Bonham van het podium afjoelden tijdens de Justice toer in Zwolle. Waarom? Geen thrash. Daarom. Dio kreeg toen het voordeel van de twijfel.

Ik beweer alleen maar dat ik dat (gelukkig) vanaf half jaren 80 niet meer als algemene trend herkende. "Boeren" kan je blijkbaar steeds overal aantreffen. Misschien gewoon even geen geluk gehad? Of ik teveel?

@Orbit: Ik wil zeker niet veralgemenen, en heb het duidelijk over mijn ervaringen op dat betreffende festival, waardat er een duw- en trek incidentje plaatshad tussen beide type fans tijdens het Ministry optreden. Verder heb ik zeker geen slechte ervaringen met "electro-industrial/ebm/wave" fans. In de tijd ('80s) dat ik frequent die beruchte, met blacklights uitgeruste muziekkroeg, de Coke bezocht, liep ik er zelf nog als een metalen kerstboom bij, en was ik op zijn zachtst uitgedrukt een opvallende verschijning daar. Maar nooit geen problemen gehad. (wat niet het geval was met "discotheken", waar je of niet binnen gelaten werd, of gegarandeerd last kreeg) Echt warm voelde ik me in de Coke ook nooit bepaald ontvangen, maar daar waren de meeste bezoekers sowieso te "cool" voor, had ik de indruk, ook met elkaar. Niet echt hetzelfde broederlijk en feestelijk "gezellig onder ons" sfeertje van in de metal-kroegen. (Misschien the wrong drugs?)
Mijn jeugdvriend, de EBM'er, was (vanzelfsprekend) een erg toffe knul, en inderdaad met een brede muzikale smaak. Ik heb indertijd veel muziek vanwege hem leren kennen (zelfs de Sex Pistols nog, als 13 jarige knaap). Maar ik ben de meeste van die platen pas later zelf gaan opzoeken, want beter dan metal vond ik het toen nooit, en zoveel centen waren er niet. Ik heb hem echter ook nooit aan de metal gekregen. Toen we enkele jaren later ook concerten begonnen te bezoeken zijn we elkaar dan ook ongeveer een decennium lang uit het oog verloren. Tot half jaren 90, na het succes van de grunge, en het wegvallen van de IJzeren Gordijnen tussen de verschillende subculturen en bijbehorende muziekstromingen: Allerhande festivals begonnen "breder" te programmeren, en wij kwamen elkaar weer regelmatig tegen daar. Dikwijls dan nog bij het podium voor dezelfde bands...
Genoeg hier nu van het '80s jeugdsentiment dus. Op naar dat andere topic! De '90s!

Metal een passie? Bovenal: één en al passie!

Jason Bonham, is dat de zoon van Jason Statham en John Bonham?

In ieder geval de zoon van John Bonham. Wie dat andere baasje is, weet ik niet. Of is het een vrouwtje? Want tenzij je Arnold Schwarzenegger bent in die ene hele slechte film, worden mannen over het algemeen niet zwanger. Laatste keer dat ik keek dan.

De bekers bier werden vol overtuiging het podium op gesmeten. Onvervalste passie: ' Scheer je weg potverBonhamse schavuit!'

Nog even gekeken waar alles was geëindigd.


1. The Replacements - Let It Be [192]
2. The The - Soul Mining [173]
3. Pixies - Doolittle [05]
4. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes [82]
5. Joy Division - Closer [02]
6. The Stone Roses - The Stone Roses [15]
7. Minutemen - Double Nickels On the Dime [92]
8. The Feelies - Crazy Rhythms [71]
9. R.E.M. - Murmur [161]
10. The Go-Betweens - 16 Lovers Lane [163]
11. Suzanne Vega - Suzanne Vega [249]
12. The Smiths - The Queen Is Dead [04]
13. Spacemen 3 - The Perfect Prescription [251]
14. Talk Talk - Spirit of Eden [13]
15. The Replacements - Tim [637]
16. Prefab Sprout - Steve McQueen [99]
17. XTC - Skylarking [181]
18. Sonic Youth - Daydream Nation [42]
19. The Replacements - Pleased to Meet Me [197]
20. Pet Shop Boys - Introspective [694]

Typisch dat het iron maiden album met het hoogste gemiddelde op musicmeter (nr 61 powerslave 4,07) 2 andere iron maiden albums voor zich moet dulden ( nr 27 The number of the beast 4,01 en nr 47 somewhere in time 3,98)
Zo zie je maar dat gemiddeldes niet alles zeggen