Ik beoordeel ook platen op hun waarde en wel op de waarde voor mij persoonlijk. Of er dan veel of weinig gedanst is maakt me niet zo veel uit...



Dat hoor je ook niemand zeggen, zo ook ongezond zijn. Daarom moet, ik bedoel is het wellicht realistischer om dat wat je dan ook niet zo goed vind ook een niet zo'n goed cijfer te beoordelen.


Als je een 1 of een 2 geeft ben je een snob? Nee dat lijkt me niet dan ben je iemand die die bepaalde plaat niet zo hoog plaatst. Nu is het op zich zeer sympathiek om cijfers te geven voor bands die hard werken en hun best doen maar dat is toch niet de essentie van cijfers geven lijkt me. Als jij je auto naar de garage brengt voor een wasbeurt en de werknemer gaat keihard jouw auto poetsen met een schuurspons dan ben jij ook niet blij en geef jij ondanks dat de werknemer nog wel zo hard gewerkt heeft de garage een onvoldoende toch?

Als iemand echt heel erg mijn oren met een schuurspons bewerkt, zoals Muse, Radiohead of andere bands die schijnbaar niet 'begrijp', dan onthoudt ik me van stemmen.
Want ik kan over zo'n band nooit een eerlijk oordeel geven.

Prodigy, Chemical Brothers, Daft Punk, Moloko... Ik snap niet wat er leuk aan is. Dus bedoordeel ik het niet. Heavy Metal, dat snap ik, dus kan ik het kaf van het koren scheiden.

Metallica en Maiden zijn beter dan Helloween, dus waardeer ik het ook zo. Maar ik vind stiekem Helloween veel leuker om naar te luisteren.

Op gevaar af dat we hier allerlei discussies voeren die elders ook al lang gevoerd zijn... als het gaat om de stemmen die anderen hier uitdelen, ben ik ook vooral (of eigenlijk: enkel en alleen) geïnteresseerd in cijfers die hun mening over de plaat uitdrukken. Zo'n totaalpakket aan stemmen van één persoon geeft dan een indruk van de muzikale belevingswereld van zo iemand. Wellicht haal ik er nog muzikale tips uit, wellicht zie ik een verband dat ik nog niet gezien had, etc.

Maar help, die stemmen zijn allemaal ook maar subjectief...!

Dat geeft niet. Je kunt immers altijd nog doorklikken naar wat iemand in woorden te melden heeft bij zijn stemmen. Je kunt er de stemmenlijsten van tien andere gebruikers bij halen. Op een site als deze is een ongefilterde eigen mening domweg de waardevolste toevoeging.

Maar help, wat nou als je bepaalde muziek domweg niet snapt...?!

In een ander topic op deze site staan vandaag de Pixies even centraal. Wat mij betreft zowat het duidelijkste voorbeeld van "volkomen ruk". Ik kan daar argumenten bij verzinnen en ik heb ook argumenten gelezen van hele volksstammen die veel plezier aan die muziek beleven. Prima. Toevallig heb ik ook een heel album van deze band beluisterd (Doolittle) en daar een welverdiende 1* aan gegeven. Kan ik die niet beter weghalen omdat ik de muziek kennelijk niet snap? Neen, die 1* is domweg mijn mening, niks meer en niks minder. Binnen de verzameling "stemmen op Doolittle" representeert die stem gewoon iets. Binnen de verzameling "stemmen van Casartelli" ook. Voor de een wellicht "oh, dat album moet ik dan maar niet beluisteren", voor de ander wellicht "ha, Casartelli snapt de Pixies dus niet" en voor een derde wellicht zelfs "he, een 1 van Casartelli, achter die plaat moet ik aan!". Allemaal prima. Tja, ik zou er ook 4* aan kunnen geven omdat ik zie hoeveel lol andere mensen van de band hebben... dat zou pas desinformatie zijn.

Jullie hebben een punt, maar bedenk ook dat er er maar een handjevol mensen op musicmeter actief zijn.

Er zijn legio platen die maar 5 stemmen hebben, als die allemaal geplaatst zijn door mensen die de muziek niet snappen, kunnen gemiddelden erg afwijken van de realiteit.

Zo zijn er de wel-bekende anti-stemmen, of mensen die een cd per ongeluk hebben aangeschaft en maar een heel genre afkraken, door één plaat een knaller van een onvoldoende te geven.

Als ik de Pixies ga luisteren, en moet gruwelen, dan laat ik het er maar bij. Ik ken zowat alles van Tool, Rammstein en Cradle of Filth, omdat ik vriendinnetjes of vriendjes heb gehad die het stukdraaiden.

Ga ik nochtans die platen niet beoordelen, gewoonweg omdat ik dat niet kan.
Het heeft te maken met een rechtvaardigheidsgevoel, maar ook gewoon omdat ik iedereen gewoon heel graag een voldoende geef.
Overigens is de stem die ik het vaakst toepas een 3,5*, dus het valt best mee.

Het is een beetje een platgetreden discussie, maar ik zal ook maar eens mijn 5 centen toevoegen. Er is voor mij namelijk een groot verschil tussen muziek niet begrijpen en muziek niet waarderen. Voorbeeldje: Merzbow begrijp ik niet. Ik kan bij een aantal van zijn platen niet zien(lees: horen) welke kant hij nou op wil. De muziek is dan blijkbaar te abstract voor me. in dit geval stem ik niet omdat ik niet tot een(gevoelsmatig) afgewogen oordeel kan komen. Beyoncé begrijp ik daarentegen volkomen en vind ik compleet ruk, dat heb ik ook geprobeert te motiveren. Bij een van haar platen staat een 0.5* waar ik nog steeds volkomen achter sta.

Dan het begrip anti-stem. Het begrip is maar al te vaak het lijdend voorwerp van een pavlov-reactie van liefhebbers die hun favoriete album afgekraakt zien worden. We hebben een waarderingschaal van 0,5* tot 5* en ik vind dat ik daar ook gebruik van mag maken. Op het moment dat een bepaalde User doelbewust muziek gaat uitzoeken die hij klote vind, dan is er voor mijn part pas sprake van een antistem.



Wat nou als ik je zou vertellen dat ik helemaal niet zo'n classicrock fan ben. Hoewel ik het op zijn tijd zeer kan waarderen, vind ik het rock & roll/hardrockmodel oerdegelijk, maar ook een beetje saai en uitgemolken. Ik hou juist van progrock omdat het van de gebruikelijke structuren afwijkt Dat doen genre's als New-wave, post-rock, indie-rock en Krautrock ook en soms zelfs een stukje beter. Mijn twee lievelingsbands binnen het progrockgenre zitten ook een stuk dichter bij jazzfusion dan bij Hardrock. Van de typische symfonische rockmuziek(Yes, Elp, wellicht ook Supertramp) weet eigenlijk alleen Genesis me nog net zo te begijsteren als vroegah. Dingen als Spock's beard, Transatlantic en Flower kings(plus alle zijformaties) komen tegenwoordig nog met moeite aan een 3.5 ster komen.

Daar waar de heaviness van hardrock, en de sophistication van progressive rock, samenkwamen, daar situeerden de meesten van mijn topfavorieten uit de 70's zich destijds. King Crimson vertolkte bij tijd en wijle een zèèr heavy geluid, zodanig dat ik deze act moeiteloos tot mijn favorieten reken, maar week met haar avantgardistische inslag op essentiële punten ook weer af van voornoemden. Met die andere eclectische grootheid die je liefhebt, Van der Graaf Generator, heb ik wat minder, maar met Gentle Giant (eveneens een klassieke pionier uit deze hoek) des te meer. Check laatstgenoemde maar eens on stage, een ware sensatie (en rocken dat ze konden!)!

Overigens, post rock en krautrock zijn gewoon subgenres van prog rock. New wave en indie rock zijn, indien het gaat om het afwijken van gebruikelijke structuren, kinderspel in vergelijking met namen als KC en VdGG.

Beyonce is rukvoer waarmee je doodgegooid wordt op infantiele radiozenders en foute tienerfeestjes. Ik begrijp volkomen dat je als nieuwbakken twintiger niet aan dit bakvisidool hebt kunnen ontsnappen, maar kan er niet bij dat je serieus probeert om haar te begrijpen middels het uitzitten van een volledig "album".

Dan beluister ik liever onderstaande (de nummer 11 in mijn Top 10 en tevens mijn volgende bijdrage):

Ik snap niet dat jullie zo laatdunkend doen over andere muziek.

Beyonce is een goede zangeres, en met haar R&B krijgt ze wel de dansvloeren gevuld.
Ik dans liever op R&B of House dan op Progressieve Rock.

Als ik na een optreden me wil mengen met vrouwmensen, backstage of in de kroeg of wherever, dan ga ik echt niet Atomic Rooster of King Crimson aanvragen maar dan wil ik gewoon Michael Jackson, Beyoncé, Earth, Wind & Fire of Puff Diddy.

Gewoon omdat die muziek daarvoor is gemaakt. Dat jullie dat niet snappen, snap ik niet.

Overigens vind ik Atomic Rooster helemaal te gek!

Laatdunkend? Ik noem het liever rechtmatig kwalitatief onderscheid!



Jij kunt kennelijk dansen als een edelman, ik niet.



Mwèh, als ik me meng onder het vrouwtjesvolk, in welke first class gentlemen's club dan ook, sla ik die fase van het voorspel doorgaans over.

Bovenal staat in dit topic luistermuziek centraal; gelieve hier de dansvloerdeuntjes van Beyoncé en co te laten voor wat het is:



Eigenlijk ben je best een toffe peer, weet je dat?

Ik ben helemaal geen toffe peer. Ik vind gewoon alle muziek goed.

Misschien komt dat, omdat ik met zoveel verschillende soorten muzikanten en zangers/zangeressen samenwerk.

Je zou eens moeten weten hoe vaak ik songs van Alicia Keys, Amy Winehouse of andere R&B sterren meespeel.

Mijn voorkeur gaat om dit moment uit naar countryblues, omdat ik momenteel erg bezig ben met het nobele instrument dat Washboard heet.

Ik ben overigens uit de symfonische rockband Dream Flight to Antarctica gestapt, omdat ik echt niet meer trok, voor lege zalen spelen.
Zoek die band maar eens op, dat ga je nog leuk vinden, ook.

Ik stem hier op de muziek, niet op het dansbaarheidsgehalte. Ik dans ook met alle liefde op slechte dance-muziek, maar dat maakt het nog steeds niet mooi/goed. Daarnaast beluister ik ook heel andere muziek dan classic /prog rock. Zo vind ik bij R&B dit album best ok .

Niet mee eens, de structuren waren evenzo behoorlijk anders dan de gebruikelijke vierkwartsmaatjes van de rockmastodonten die tot dan toe de dienst uitmaakten, en de emotie waarin het werd gegoten zelfs radicaal anders. Dat iets bijna overthetop experimenteel is betekend nog niet dat het louter uit afwijkende structuren bestaat. Ambient is ook behoorlijk afwijkend van de gebruikelijke rock, maar de structuur van die muziek komt wel in zo'n beetje iedere track weer terug, waardoor het uiteindelijk redelijk voorspelbaar en saai kan worden.

Tsja, en wat betreft onbegrijpelijke muziek of niet. Ik sluit me aan bij Casartelli over de vervloekte Pixies, muziek die ik heel goed kan plaatsen en niet zoveel verschilt van andere indierock die ik ken, maar die in mijn oren de plank helemaal misslaat en vrijwel alleen ergenis veroorzaakt. Al hebben ze ook wel een aantal aardige nummers gemaakt. Bij sommige muziek kan ik inderdaad kop noch staart ontwaren en dan sla ik het stemmen meestal ook over. Sowieso komt het dan vaak niet verder dan een luisterbeurt of twee. Maar als mensen wiens smaak ik wel deel zweren dat het geweldig is, wil ik er nog wel eens wat meer pogingen aan wagen of het even tijdelijk terzijde leggen.

Nooit gedacht dat de band Pixies in dit topic zou vallen . Inderdaad een slechte band met een handvol goeie nummers. Overig is het andersom niet zo dat bijv. muzikaal genoemde topbands ik direkt dan goed vind, want dat gaat ook nogal eens ten koste van de songsterkte en soms meer geneuzel is. Zo vind ik bijv. aan de' progkant' Close To The Edge een vreselijk album.

Yes is dan ook een van de meest pretentieuze bands uit het genre. CTTE vind ik zelf zeer sterk, echt het hoogtepunt van de band.

Close to the Edge is zo'n plaat die ik het volle pond geef, maar nooit opzet, omdat ik gewoon echt bijna nooit in zo'n bui ben.

Nee, je bent een mieterse meloen, dat is waar ook!



Tip toe, tip toe quickly. Zie mijn bijdrage van vandaag!

Met o.m. in de gelederen Rod Evans (vocalist van Deep Purple MK 1) alsmede de gitarist en bassist van het afgebrokkelde Iron Butterfly, zag in 1971 progressieve/psychedelische hardrock-supergroep Captain Beyond het levenslicht, nog zo'n formatie die heaviness en sophistication tot een Goddelijke twee-éénheid wist te smeden. Dat de band de cultpopulariteit niet zou ontstijgen, ligt niet aan de kwaliteit van haar titelloze debuutalbum, want dit meesterwerk is - meer nog dan haar twee opvolgers - 'extatisch avant la lettre'.

Onderstaand twee tracks van Captain Beyond's magnum opus: