1. FKA twigs - LP1



2. Young Fathers - Dead



3. D’Angelo and the Vanguard - Black Messiah



4. Palmistry - Ascensión



5. Movement - Movement EP



6. Andy Stott - Faith in Strangers



7. How To Dress Well - “What Is This Heart?”



8. MØ - No Mythologies to Follow



9. Adult Jazz - Gist Is



10. Theophilus London - Vibes

Hier sluit ik me bij aan. Bondige wegwijzers zijn zinnig bij het jaarlijks overzien van het enorme aanbod en de grote diversiteit van releases. Rommelend door al die omgekeerde bakken vol met voor mij totaal onbekend nieuw werk voel ik me de door Costello (wie?) zo mooi bezongen Man out of time . Heb een klein beetje mededogen met de rollatorrockers op de site, alstublieft

Het onderwerp is toch ook top 10.

Ondanks dat ik tot de rollatorrockers op dit forum behoor, beluister ik toch wel veel albums, Mjuman, heb een zee aan tijd . Toch heb ik gewoon een top 10 ingeleverd.

Als je een jaar lang intensief nieuwe albums beluistert, kom je aan meer favorieten dan 10.
Ik heb op 69 albums gestemd waarvan 33 een 4* of meer hebben gekregen.
Een zinvolle top 33 lukt voor mij en moest ik geen job hebben, of zou ik ook wel aan een top 50 geraken.
Zo vergezocht lijkt me dat dus niet...

Afgezien van het feit dat hierin de premisse verankerd ligt dat ik niet intensief naar nieuwe albums luister - en misschien is dat juist, stel dat imo het er maximaal 20 kunnen zijn, maar misschien ook wel weer niet - raak je, wellicht ongewild één van de knelpunten van deze site.

Een site voor muziekliefhebbers die door de focus op lijsten én waarderingen er behoorlijk toe bijdraagt, dat datgene wat we in ons hoofd en hart dragen, verwordt tot een consumptiegoed. De attitude van kwantiteit die kwaliteit domineert, is een opvallend kenmerk van veel jongeren hier. De mp3-ofilie: je ziel zoeken, downloaden, beluisteren, waarderen en on-to-the-next hebben er toe geleid dat de Piet-Pindakazen zich hier volop laten horen. Hoeveel, hoe snel, hoe vaak - quality not quantity is het motto van een bekend boek (Robert Pirsig - Zen and the Art of Motorcycle Maintenance). Hoeveel van d egenoemde albums hebben ze (fysiek of als betaalde download) d.w.z. écht in huis?

Het plempen van een top10 (whatever) in de zin van "dit heb ik dit jaar gehoord en gewaardeerd" is van een imo 'tranche de vie', zeg maar inblik in de geest van de user im Frage, verworden tot een doel op zich veelal verlucht met proza zonder stuurbekrachtiging of ABS van het niveau Nederlands voor gevorderden les 2.

kistenkuif: dacht dat we - in goed overleg - zouden kiezen voor AOK (alternatieve ouwe knar, met een tweede "K" - voor "kras" - als optioneel). Rollator-rocker is a. niet alleen niet waar en b. wellicht stigmatiserend

Mijn 20 - verder wil ik niet reduceren - eind van middag, of begin avond - so much to do (still 2014), so little time. Overigens nodigen lijstje met onbekende grootheden wel uit tot exploratie en dan blijkt dat eigenlijk een genretypering, verdergaand dan het huidige verdomd handig is; "rock" is gewoon te veelomvattend.

Moeilijk moeilijk moeilijk, maar ik denk dat dit hem gaat worden:

1. The Juan MacLean - In a Dream
2. The War on Drugs - Lost in the Dream
3. Panda Bear - Mr. Noah
4. Sun Kil Moon - Benji
5. Edanticonf - The Boundary of Nowhere Land
6. Interpol - El Pintor
7. Donato Dozzy - Terzo Giorno
8. Yagya - Sleepygirls
9. MØ - No Mythologies to Follow
10. Thomas Azier - Hylas

Geen top 10, maar een top 50, met omschrijvingen (op MM is uiteraard de top 10 ingevuld). Kijk voor omschrijvingen + plaatjes maar op het blog:
Pat-sounds: Beste albums 2014, De Top 10! - pat-sounds.blogspot.nl

Om op de discussie "hoe kan je zoveel albums luisteren" in te gaan: Ik heb 230 albums uit 2014 gerate op MM, en die heb ik allemaal minstens 2x geluisterd. Deze hele top 50 (en ik denk dat dit tot de #100 opgaat) heb ik goed kunnen laten bezinken en vele malen geluisterd. Tsja. Geen moeite voor mij, ik kan tijdens mijn werk de hele dag muziek ophebben. Bovendien luisteren we veel muzie veel aandachtiger vanwege het blog.


----
Ok, daar ben ik dan! Mijn top 50 met omschrijvingen. Het kostte al genoeg tijd,dus ik heb geen leuke youtube linkjes toegevoegd Heel veel jazz in de lijst, zeker de top 10. Doe er je voordeel mee! De rest kent iedereen waarschijnlijk al


----

50. Stephen Malkmus & The Jicks - Wig Out at Jagbags
Uiteraard helaas al jaren geen Pavement-releases meer, maar gelukkig weet frontman Stephen Malkmus al jaren leuke Pavement-esque plaatjes uit te brengen die onze honger nog enigszins weten te stillen. Zo ook met Wig Out at Jagbags, zijn misschien wel sterkste soloplaat sinds begin jaren '00. Dat komt wellicht het meest door het meer veelzijdige geluid, met vooral de toevoeging van trompet. Dat maakt dan ook een vrolijke, losbandige en opzwepende plaat die niet kan misstaan in deze eindlijst.
Prijsnummer: Chartjunk

49. José James - While You Were Sleeping
(Niet) helemaal toevallig: vorig jaar stond José James ook al op #49 in mijn lijst! Toch is While You Were Sleeping heel wat anders dan het vorig jaar uitgekomen No Beginning No End. Waar James in 2013 de soulvolle popkant opzocht, is dat dit jaar de rockkant. Met soms bijzonder harde gitaarriffs zoekt James meer het geluid van Prince en Lenny Kravitz op, zonder zijn eigen karakteristieke geluid te verliezen. Dat kenmerkt James misschien nog wel het best: hij is van alle markten thuis, maar dat heerlijke zwoele geluid dat vooral door zijn overheersende stem wordt gecreëerd maakt hem een van de grootste hedendaagse namen in het R&B/Jazz circuit.
Prijsnummer: While You Were Sleeping

48. Sharon Van Etten - Are We There
Sharon van Etten gaat al een tijdje mee, maar niet eerder wist ze me zo te raken. Dat doet ze niet het hele album lang, maar met de twee openingsnummers (Afraid of Nothing en Taking Chances) maakt ze grote indruk. Op melancholische wijze rijgt ze met haar sfeervolle pianospel en schaarse gebruik van elektronica schitterend de nummers aan elkaar. Een ietwat te emotioneel aangezette plaat als je alle 11 nummers bij elkaar optelt, maar zo op zijn tijd kan dit best de mooiste plaat van het jaar zijn.
Prijsnummer: Afraid of Nothing

47. Gideon van Gelder - Lighthouse
Jazzpianist Gideon van Gelder wist met zijn vorige plaat al vele buitenlandse jazz-critici voor zich te winnen. Op Lighthouse breidt hij zijn populariteit uit, en lijkt hij ook steeds groter te worden in Nederland zelf. Lighthouse kenmerkt zich door sfeer en bijzonder samenspel van piano, saxofoon, drums en zelfs zang (van Becca Stevens). Een grensoverschijdend jazz-album, zoals er dit jaar wel meerdere zijn uitgekomen.
Prijsnummer: Visions

46. Freddie Gibbs & Madlib - Pinata
Alle hiphop albums waar Madlib aan meewerkt kenmerken zich door een heerlijke jazz feel, en die ongelooflijk productie. Ook zo op deze mengelmoes van beats en gangster-rap. Veel scheldwoorden passeren de revue, maar telkens worden die op indrukwekkende wijze ingekleurd en samengesmeed door de jazzy beats van Madlib. Begin dit jaar dacht ik dat Pinata hét hiphop album ging worden van het jaar, maar er volgenden zelfs nog betere.
Prijsnummer: Thuggin'

45. Monomyth - Further
Het debuutalbum van Monomyth kwam eind vorig jaar uit, en kan net niet meedingen in deze top-lijst. Deze was net ietsje beter dan het in 2014 uitgekomen Further, maar veel scheelt het niet. Monomyth maakt op beide platen namelijk de perfecte mix van kraut- en spacerock die doet herinneren aan de beste dagen van Pink Floyd en Neu!. Beide albums kennen slechts enkele nummers, maar duren toch zeker een uur lang. Krautende en bezwerende opbouwen naar vernietigende climaxen en hypnotiserende grooves: Monomyth ademt perfect uit hoe dit genre behoort te klinken.
Prijsnummer: Spheres

44. GoGo Penguin - V2.0
Genomineerd voor de prestigieuze Britse Mercury Prize, maar toch net niet gewonnen. Wat ons betreft is dit wederom genre-overschrijdende jazz-album zeker wel het beste album in de nominatie-lijst. Op ingenieuze wijze weet Gogo Penguin hier met enkel akoestische instrumentatie een bijna elektronische groove te creëren, die piano, drums en bas naadloos verweeft in een uniform en overal coherent geluid. Een van de indrukwekkendste jazz-albums van de laatste jaren, maar was voor mij toch net iets te complex om in de bovenste regionen van deze jaar-lijst te verschijnen.
Prijsnummer: Murmuration

43. Swans - To Be Kind
Aan een review van deze nieuwe krachtuitbarsting zijn we niet eens toegekomen. Dat was volstrekt onmogelijk. Deze 2 uur durende plaat valt dan ook niet te omschrijven. We horen continu een vernietigend geluid doordrongen van ontelbaar veel indrukken, dat tientallen minuten voortdendert. Toch haalt To Be Kind deze top 50, omdat Swans nog nooit zo ritmisch en toegankelijk heeft geklonken. Vooral CD1 is indrukwekkend, maar samen met CD2 is de hele plaat toch gewoon een net wat te lange zit.
Prijsnummer: A Little God In My Hands

42. Dans Dans - 3
Het 3e album van het jazz-trio van Bert Dockx is weer geslaagde jazz-rock van de bovenste plank. In tegenstelling tot hun vorige albums bestaat het album nu vooral uit zelf-gecomponeerde nummers, die allen gekenmerkt worden door donker gitaar- en basspel waarin een spannende groove permanent op de voorgrond ligt. Over de gehele lengte van de plaat is het allemaal wellicht een beetje eentonig, maar desalniettemin horen we hier puur vakmanschap.
Prijsnummer: Take A Close Look

41. Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy
Een even langverwachte als onverwachte comeback van hem, met wie de hele hedendaagse singer-songwriter hype begon. En meteen liet Damien Rice horen dat hij het vak als geen ander beheerst door met een overweldigende klasse een indrukwekkende plaat uit te brengen. Bij vlagen erg voorspelbaar als ook erg cliché, maar indrukwekkend niettemin. My Favourite Faded Fantasy laat af en toe werkelijk waar schitterende kleurplaatjes horen, met als absolute hoogtepunt het epische - met klassiek pianospel - ingekleurde It Takes A Lot To Know A Man.
Prijsnummer: It Takes A Lot To Know A Man

40. The Nels Cline Singers - Macroscope
Geen nieuwe Wilco plaat in 2014, en die was er ook niet in 2013 en 2012. Maar de beste gitarist van de wereld, Nels Cline, heeft ook een jazz-trio waar hij platen mee uitbrengt. Macroscope is een heerlijke gitaar-exercitie waarin Cline zijn vakmanschap etaleert. Zijn experimentele jazz-trio maakt hier sfeervolle, lang opgerekte jazz-stuwers, die telkens worden opgeschrikt door krachtuitspattingen van Cline zijn gitaar.
Prijsnummer: Seven Zed Heaven

39. Thé Lau - Platina Blues
Thé Lau heeft niet lang meer te leven, en dat is verschrikkelijk. Toch heeft zelfs zo'n ongelooflijk nadeel een voordeel: onder invloed van zijn levensbedreigende kanker heeft hij een van de mooiste platen uit zijn oeuvre gemaakt. Een schitterende sfeervolle en vrijwel instrumentale plaat met weinig maar heel mooi gekozen tekst, die even hoopvol als droevig overkomt. Een epische door vier nummers aan elkaar geregen ode aan het leven. Laten we hopen dat Thé Lau het nog even volhoudt, en anders: bedankt voor al die mooie muziek.
Prijsnummer: de hele plaat

38. Naive Set - Reclining Nude
Eén van de kleinste bandjes in deze lijst: het nieuwe maar overweldigende bandje Naive Set uit Amsterdam, dat uitkomt voor het dit jaar erg productieve Subroutine label. Met een dozijn aan pakkende, snelle en opzwepende nummers doet de band vooral denken aan de rammelpop van The Feelies. Waar de andere bandjes van het Subroutine label vooral de harde rock opzoeken, weet Naive Set het hier heerlijk klein te houden, en doen ze niks teveel. Gewoon een erg leuke plaat.
Prijsnummer: Bo

37. Neneh Cherry - Blank Project
Hoewel we hier nauwelijks van een comeback kunnen spreken - Neneh Cherry deed namelijk op best wat andere platen mee - is dit wel haar solo-comeback. Samen met electro-jazz duo RocketNumberNine zoekt Cherry hier meer dan ooit de electronica op, en in deze zoektocht is ze zeer in geslaagd. Volstrekt anders dan haar vorige platen die vooral door hiphop waren beïnvloed, maar net zo goed en misschien wel beter. Ze zoekt hier knap het spannende experiment op en weet met haar stem zoals altijd te overtuigen.
Prijsnummer: Everything

36. Coldplay - Ghost Stories
Die vorige plaat van Coldplay (ik durf de albumtitel niet eens uit te spreken) moet een van de slechtste platen (van een topband) ooit zijn geweest. Gelukkig valt Coldplay hier weer enigszins terug naar hun roots, terwijl ze zich ook wat weten te vernieuwen. Mooi integer gehouden songs, ingekleurd met heerlijke electronica. Ghost Stories is een intieme plaat die slechts 1x volstrekt wordt verpest: het tenenkrommende Sky Full of Stars. Gelukkig slechts 1x, want alle andere liedjes zijn hoe je het ook wendt of keert heel erg mooi.
Prijsnummer: Magic

35. Nick Mulvey - First Mind
Ooit zat Nick Mulvey nog in Portico Quartet, maar de laatste jaren werkte hij aan zijn singer-songwriter debuut. En hoe! Met First Mind combineert hij zijn eigenzinnige jazz-roots met prachtige gitaarliedjes. Hij ontstijgt hier met gemak de hedendaagse singer-songwriter middelmaat, en maakt hier een indrukwekkend debuut waar ook geregeld een ijzersterkte band inclusief blazers naar voren treedt. En het kent zelfs een bijna-hitje: het heerlijk opgebouwde Cucurucu.
Prijsnummer: Cucurucu

34. Mark de Clive-Lowe - Church
Church is een van de meest veelzijdige albums die ik dit jaar geluisterd heb. Van experimentele jazz ontspoort deze plaat moeiteloos in afro-beat, funk, electronisch of vocale muziek. Toch stoort dit geen moment en lijken de stijlwisselingen telkens precies goed getimed. Daarom vinden we deze plaat van wonderkind Mark de Clive-Lowe, die vrij onbekend is maar toch al vele jaren aan de weg timmert, zo hoog in deze lijst. Bijna alles klopt aan deze plaat; hij is enkel een beetje (te) lang.
Prijsnummer: The Mission

33. D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah
Nog een comeback-plaat in deze lijst, en eentje die nog net op de rand van 2014 werd uitgebracht. Maar na 1 luisterbeurt overtuigde deze plaat al, met zijn broeierige, bijzonder gedetailleerde soul-funk. Ritmische handclaps, funky piano, heerlijke riffjes: D'Angelo is terug en hij lijkt niks aan kwaliteit te zijn verloren. Integendeel.
Prijsnummer: Sugah Daddy

32. Black Flower - Abysinnia Afterlife
Jazz uit België, gevormd uit een mengelmoes van vooraanstaande artiesten: ex-leden van dEUS en Calexico passeren onder andere de revu. Hypnotiserende afro-beat maken ze, die van rustig voortkabbelend naar experimentele funk springt. Een prachtige plaat, een ode aan Fela Kuti en Mulate Astatke, opzwepend en overtuigend.
Prijsnummer: Solar Eclipse

31. Fire! Orchestra - Enter
Met het vervolg van het 2 jaar terug verschenen Exit, weet Mats Gustafsson weer een bijzonder epische big-band free-jazz plaat op de mat te leggen. Van groovende funk-jazz tot experimentele en goden-vererende psychedelica tot aan onluisterbare free-jazz, alles komt hier langs. Voorop staat de bijzonder muzikaliteit van deze bijna 30-koppige band, dat op weergaloze wijze door Gustafsson in goede banen wordt geleid.
Prijsnummer: Het begin en het eind van het album.

30. Innercity Ensemble - II
Innercity Ensemble bracht deze duistere elektronische plaat uit, met flarden aan spannende noise en dreigende blazers om het een jazzy feeling te geven. Een prachtig muziekstuk dat in één ruk geluisterd dient te worden, misschien nog het best te classificeren als neoklassieke ambient. Voor de experimentele fijnproever.
Prijsnummer: Het geheel

29. The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin
The Roots laten toch elke keer weer horen dat ze tot de buitencategorie behoren binnen het hip-hop circuit. Dit keer combineren ze klassieke muziek met hiphop tot een conceptalbum dat zijn gelijke niet kent. Slechts 30 minuten duurt deze hiphop-opera, maar 30 minuten lang imponeert het en de tijdsduur is perfect gekozen voor deze toch vrij experimentele uitspatting.
Prijsnummer: The Dark

28. Spoon - They Want My Soul
Het underground poprock bandje en de lievelingen van de indie-scene heeft ook in 2014 weer een plaat uitgebracht vol meezingwaardige melodieën en vlijmscherpe riffs. Vernieuwen doen ze zich nauwelijks, maar telkens weer brengen ze kwaliteit. Dit keer met bijzonder scherpe vocalen en misschien wel een van hun betere en meer consistente werken.
Prijsnummer: Rent I Pay

27. Henny Vrienten - En Toch...
Geen Doe Maar meer, maar Henny Vrienten zelf timmerde de laatste jaren wel aan de weg. Na vele jaren weer een plaat waar hij zichzelf eer mee aan doet. En Toch... is een door gitaar en veel melancholiek gedreven plaat geworden, met schitterende afwisseling door het album heen. Het ene nummer is perfect geschikt voor een regenachtige herfstdag, en het volgende nummer waan je je ineens op een tropisch eiland.
Prijsnummer: Gitaar

26. Freez & A.R.T. - Les Demoiselles
Al het goede komt uit Zwolle, dat laten de mannen van de Fakkelteitgroep dit jaar goed zien. Hoger in deze lijst komt Typhoon uiteraard nog terug, maar Freez kan hier, samen met hun gemene deler A.R.T., zeker mee wedijveren. Nederlandstalige hip-hop met een chansonesque Franse feel, daar doen we het voor. Bij vlagen meer dan enkel een hip-hop album, met schitterende voordrachten en ijzersterke beats.
Prijsnummer: Toonaangevend Toeval

25. Get the Blessing - Lope and Antilope
Als een jazz-kwartet leden van Portishead en Radiohead bevat, kan het bij voorbaat al bijna niks fout doen. Hier doen ze bij vlagen denken aan de free-jazz van Ornette Coleman, zonder ergens uit de bocht te vliegen en permanent toegankelijk te blijven. De hele plaat weten ze te verrassen met het schitterende samenspel van trompet en sax met de ritmesectie. Wederom imponerende jazz uit het Verenigd Koninkrijk.
Prijsnummer: Corniche

24. Elbow - The Take Off and Landing of Everything
Het vorige album van Elbow kon ik absoluut niet hebben, maar met deze nieuwe hebben ze mij weer voor zich gewonnen. Heerlijk langgerekte nummers, fijne overgangen van hard naar zacht, van uptempo naar downtempo. Elbow weet hier weer de veelzijdigheid van magnum opus Seldom Seen Kid te benaderen en wordt hier nergens saai zoals die vorige plaat.
Prijsnummer: Fly Boy Blue / Lunette

23. De Kift - Bidonville
Geen idee waarom ik deze band al die jaren tamelijk links heb laten liggen, maar wat ik wel weet is dat Bidonville een knap staaltje theatrale punkrock is. Ik heb me laten vertellen dat ze zelden zo veelzijdig zijn geweest binnen één plaat en daar kan ik wel inkomen. Van cabaretesque punkrock belanden ze in de krautrock, en van de krautrock rollen ze in de Oost-Europese hoempa-jazz, en dat allemaal met een harde rock-vibe. Fantastisch geschift.
Prijsnummer: Een man

22. Jolie Holland - Wine Dark Sea
Ik schaar Jolie Holland onder de jazz-vocalisten, maar Holland betreedt op haar albums altijd vele genres tegelijk. Hier op Wine Dark Sea gaat het meer de alt-country op, maar het jazzy gevoel dat vooral gekenmerkt wordt door haar veelzijdige stem is nooit ver weg. Schitterend kleurt ze het ene nummer ingetogen in, om je het volgende nummer weer met vlijmscherp gitaar-spel wakker te schudden.
Prijsnummer: Palm Wine Drunkard

21. Dean Blunt - Black Metal
Stom stom stom. Pas na LeGuessWho (waar Dean Blunt stond) ontdekt, maar wat een ontdekking was dat. Dean Blunt combineert bijzonder experiment met soul en jazz, en ontspoort soms zelfs naar experimentele noise. Denk aan een mix van Tom Waits, Willis Earl Beal en James Blake, maar zelfs deze mix doet Blunt tekort. Een volstrekt uniek geluid, dat gekenmerkt wordt door het verschil in het kortste en het langste nummer: 12 minuten.
Prijsnummer: Forever (dat langste nummer)

20. School Is Cool - Nature Fear
School is Cool doet hier wat Arcade Fire vorig jaar met Reflektor deed: de Belgische band, die altijd al duidelijk geïnspireerd was door Arcade Fire, komt met een ontzettend veelzijdige plaat die speelt met duistere electronica en opzwepende folk-rock. Een enorme groeiplaat met bijzonder veel klasse en complexe liedjes. Net als Reflektor vorig jaar springt het album wat te veel van de hak op de tak, maar toch weet het de kwaliteit te bewaren. Een indrukwekkende stijl-verandering.
Prijsnummer: Black Dog Painting

19. The War on Drugs - Lost in the Dream
In vele lijstjes hét album van het jaar, en ook in deze top 50 staat The War On Drugs hoog. Toch kan Lost in the Dream voor mij absoluut niet tippen aan het eerdere Slave Ambient, dat 3 jaar terug vreemd genoeg vrijwel onopgemerkt was gebleven. Nu eindelijk de internationale erkenning van deze band, dat vooral met de 2 prijsnummers Red Eyes en An Ocean In Between The Waves op waanzinnige wijze als een mix Bruce Springsteen, Dire Straits en Bob Dylan weet te klinken.
Prijsnummer: Ocean In Between The Waves

18. Flying Lotus - You're Dead!
Weer een stijlvolle plaat van FlyLo dat aaneengeregen is met veel verschillende invloeden. De neef van John en Alice Coltrane zoekt hier de spirituele jazz op, en doet dit door op futuristische wijze elektronische beats aan eigenwijze blazers en drums toe te voegen zoals alleen hij dat kan. Niet eerder was FlyLo zo heerlijk vernieuwend, en op You're Dead! waan je je ook echt in een andere wereld; het hiernamaals?
Prijsnummer: Coronus, The Terminator

17. Fratsen - Caspar
Na 19 jaar weer een comeback van het leukste bandje waarin cabaratier/muzikant André Manuel heeft gezeten: Fratsen. Met Caspar doet Fratsen alsof ze nooit zijn weg geweest en worden keiharde gitaarriffs en jams, zoals ik dat alleen van Neil Young ken, weergaloos gecombineerd met hilarische (Nederlandstalige) teksten. Nu is het wachten op de comeback van zijn andere bandje: Krang.
Prijsnummer: Luie Donder

16. Paolo Nutini - Caustic Love
Na een intermezzo van een paar jaren heeft Paolo Nutini aan zijn geloofwaardigheid gewerkt. En met succes: Met Caustic Love overtuigt Nutini als nooit tevoren. Met een veel voller geluid weet hij zijn beste plaat te maken. Schitterende soul, emotionele ballads en opzwepende funk maken van Nutini nu een volwassen artiest. Geen mega-hit als New Shoes is hier te vinden, en het is bewonderenswaardig dat Nutini hier het experiment heeft opgezocht.
Prijsnummer: Iron Sky

15. Omer Avital - New Song
Veel goede jazz uit Israel de laatste jaren, en Omer Avital is daar een van de duidelijkste voorbeelden van. New Song is een toegankelijke en zeer vreugdevolle jazz-plaat met melodieuze piano-ritmes, funky blazers en prachtige invloeden vanuit het midden-oosten. Bij vlagen lekker smooth en poppy, bij vlagen ook experimenteel en complex. Avital toont dat hij alles in goede banen kan leiden.
Prijsnummer: Yemen Suite

14. Sun Kil Moon - Benji
Sun Kil Moon, ofwel Mark Kozelek, is dit jaar veelal op negatieve wijze in het nieuws geweest. Dat terwijl hij eigenlijk alleen maar positiviteit had hoeven te oogsten met deze fantastische plaat. Hiermee wist hij mij eindelijk voor zich te winnen, en met mij waarschijnlijke vele anderen. Ja, de plaat duurt te lang en klinkt enigszins eentonig, maar is permanent geloofwaardig en brengt je in een geweldige trance. Met simpele doch verhalende en rakende teksten houdt Kozelek je in de greep, en met het geweldige Ben's My Friend hebben we een van de beste album-afsluiters allertijden te pakken.
Prijsnummer: Ben's My Friend

13. Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son
Niet Sun Kil Moon, maar Damien Jurado wordt binnen deze top 50 de winnaar onder de singer-songwriters. Jurado speelde zijn vorige plaat al een beetje met een meer psychedelisch geluid, maar pas hier komt dit geluid tot wasdom. De plaat balanceert tussen spirituele Afrikaanse beats, bijna funky akoestisch gitaarspel en het doordringende stemgeluid van Jurado. Wederom een grote stap omhoog van deze fantastische songwriter, die zich permanent blijft ontwikkelen.
Prijsnummer: Silver Donna

12. Kapok - Kapok
Uit de stal van Kyteman komt Kapok, dat geleid wordt door Morris Kliphuis. Kapok hun tweede album is een heerlijke mix van rock en jazz, dat met het karakteristieke geluid van de hoorn van Kliphuis bijzonder origineel klinkt. Eigenwijze ritmes en fantastische tempoveranderingen kenmerken deze (bijna) beste Nederlandse jazz-plaat van het jaar. En in een ander lijstje zal Kapok zelfs op #1 staan, want live zijn ze nog een tikkeltje beter. Wat een sterke band, die volledig terecht dit jaar de jazz-Edison won.
Prijsnummer: Lesotho

11. Typhoon - Lobi da Basi
Het zal niemand zijn ontgaan: Lobi Da Basi is hét succesverhaal van 2014. Typhoon weet met zijn 2e album het hele land voor hem te winnen, van popliefhebbers tot aan hiphoppers, van jong tot oud. En dat is volledig terecht, de charmeur leidt zijn wereld-band op indrukwekkende wijze door een landschap van Surinaamse ritmes, funky jazz en goed gevonden (rap)-teksten. Deze klasse van Typhoon is nog wel het meest duidelijk op het Van De Regen Naar De Zon. Hoewel dit nummer, dat uitkwam ter ere van de viering van 200 jaar Koninkrijk der Nederlanden, wellicht enigszins uit de toon valt op deze plaat, kenmerkt het de veelzijdigheid van de rapper. Wat een schitterende ode aan Nederland.
Prijsnummer: Van De Regen Naar De Zon

10. Brad Mehldau, Mark Guiliana - Mehliana: Taming the Dragon
We beginnen de top 10 met het meest futuristische album van de hele lijst: Meester jazzpianist Brad Mehldau en beatsmaker/drummer Mark Guiliana benaderen hier een ondefinieerbaar geluid. Met vreemde synths, keiharde beats en buitenaardse bliepjes betreden ze een nieuwe wereld van jazz, electronica en post-rock. Het blijft allemaal luisterbaar en bij vlagen doet de schitterende akoestische piano van Mehldau gewoon zijn intrede. Misschien wel het meest bijzondere en unieke album van het jaar.
Prijsnummer: The Dreamer

9. Adult Jazz - Gist Is
Nog zo'n bijzonder album is Gist Is van Adult Jazz. Het makkelijkst zijn ze te omschrijven als de experimentele en eigenwijze broertjes van Alt-J, beide afkomstig uit Leeds. Volstrekt ontoegankelijk begint de plaat met een soort falsetto drone, maar langzaamaan komt alles wonderwel samen. Een werkelijk waar unieke versmelting van totaal onvoorspelbare ritmes met poppy grooves en de excentrieke stem van frontman Harry Burgess.
Prijsnummer: Idiot Mantra

8. Benjamin Herman featuring Daniel von Piekartz - Trouble
De hoogste Nederlandse notering in deze lijst komt van Benjamin Herman. Van hem wisten we al dat hij louter kwalitatief hoogwaardige platen uitbrengt, maar de zang en het pianospel van Daniel von Piekartz brengt alles naar een nog hoger niveau. Heerlijke vocal-jazz om bij weg te dromen met fantastische covers, met als bijzonder hoogtepunt Lilac Wine. Een soort Jamie Cullum, maar veel spannender en Von Piekartz steelt hier volstrekt de show.
Prijsnummer: Lilac Wine

7. Ought - More Than Any Other Day
Ought werd al vroeg in het jaar getipt door Pitchfork als de eventuele post-punk revelatie van 2014. En volstrekt terecht. Op geniale wijze wordt geput uit bekende acts als The Feelies, Velvet Underground en Television, dat op achteloos nonchalante wijze door zanger Tim Beeler tot iets unieks wordt gesmeed. Geen nummer is hetzelfde maar elk nummer is eigenwijs: van het poppy the Weather Song, tot het bezwerende Gemini! tot de achtbaanrit Habit. Alles is goud. En na ze live geluisterd te hebben wist ik het zeker: Ought in de top 10.
Prijsnummer: Habit

6. The Notwist - Close to the Glass
Stiekem luisterde ik dit album in 2013 al, toen het 2 maanden te vroeg was gelekt. Toen wist ik al dat dit album goed ging zijn voor de top 10 van 2014, en dat is zo gebleven. Een waanzinnige comeback-plaat van deze Duitse band, waar ze, zoals we van ze gewend zijn, de zogenaamde 'folktronica' perfectioneren. Poppy en rockende melodieën die heerlijk ondersteund worden door die dwarse en gedetailleerde electronica. The Notwist is terug, en doet maar nauwelijks onder voor hun tijdloze meesterwerk Neon Golden.
Prijsnummer: Run, Run, Run

5. Francis Harris - Minutes of Sleep
Hét koptelefoon-album van deze lijst. Minutes of Sleep is een met eindeloze details ingekleurde plaat die van begin tot het eind op- en afgebouwd wordt. Dromerige blazers, trage beats en af en toe een dansbare oprisping kenmerken deze speciale muzikale expositie. Nergens gaat het over de top, maar overal is het melancholisch mooi. Harris schreef dit als eerbetoon aan zijn overleden ouders, en niemand had dit mooier kunnen doen dan hij.
Prijsnummer: You Can Always Leave

4. Alt-J - This Is All Yours
Een tweede plaat is nog nooit zo moeilijk geweest als deze tweede plaat. Alt-J zette de wereld 2 jaar geleden op zijn kop met een unieke mix van art-pop en electronica, dat ze echt niet hadden kunnen overdoen. En het mooie is: This Is All Yours is nog mooier dan hun debuut. Ondanks dat de plaat in de breedte wat minder consistent is, kent het enorme pieken. Alt-J weet een beklemmende sfeer neer te zetten die van begin tot eind wordt gehouden. Van liedjes die op hun debuut lijken, tot sfeervolle akoestische samenzang tot aan trippy en onvoorspelbare beats: Alt-J vindt zich hier opnieuw uit, maar ademt overal hun karakteristieke stijl uit.
Prijsnummer: The Gospel of John Hurt

3. Wesseltoft, Schwarz, Berglund - Trialogue
Alleskunner Bugge Wesseltoft bundelt hier de krachten met house-producer Erik Schwarz en Esbjorn Svensson Trio bassist Dan Berglund. Dit is de meest overtuigende mengelmoes van muziekstijlen van het jaar: achteloos en op een manier dat soms doet denken aan de duo-productie van Darkside van vorig jaar (toen de #2) smelten jazz-piano en house-beats samen, en is de melodieuze bas van Berglund de kers op de taart. Continu spannend, continu zit je op het puntje van je stoel en continu laat Wesseltoft horen dat niks hem te min is. Een weergaloze luisterbeurt.
Prijsnummer: Movement Eleven

2. Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When the World Was One
Trompettist Matthew Halsall heeft de beste jazz-plaat van het jaar gemaakt. Met het Orchestra van zijn eigen Gondwana label creëert hij een spirituele ode aan Alice Coltrane. Een bezwerende luistertrip van begin tot eind, met veelal bijzondere instrumentale passages en subliem technisch hoogbegaafd samenspel. Sfeervol pianospel, Oosterse harp en nog veel meer bekende en minder bekende instrumenten kleuren dit album in met langgerekte passages en creëeren een sfeer die de beste werken van Alice Coltrane zelf misschien wel naar de troon steekt.
Prijsnummer: Tribute to Alice Coltrane

1. The Antlers - Familiars
De #1 van deze lijst staat mijlenver voor op de rest, en zal zelfs een grote kans maken om de top 10 van mijn beste albums allertijden lijst te betreden. 9 nummers lang weet de band een melancholisch en emotioneel meesterwerk samen te stellen. Een bijna constante kakofonie aan trompetspel, dat nergens gaat vervelen en tot in je ziel doorgalmt. Op een bepaald moment denk je dat het eentonig wordt, totdat je je beseft dat alles tot in de kleinste details is uitgewerkt. Korte steekjes van piano, gitaar, electronica of drum hoor je op achtergrond en heel soms verandert het geluid in een boze gitaareruptie waar iedereen hoop uit kan putten. Elke luisterbeurt hoor je weer nieuwe accenten, en elke luisterbeurt wordt het overduidelijker: Familiars wedijvert met de beste platen allertijden, en staat hier met zijn troostende en hoopvolle boodschap bovenaan de albumlijst van 2014.
Prijsnummers: Palace en Revisited

Knoop door gehakt en dit is hem geworden voor 2014

https://scontent-a-fra.xx.fbcdn.net/hphotos-xfa1/v/t1.0-9/r270/1229978_416055098543336_1515653598043087334_n.jpg?oh=0dd237ab45b344a909cf73f2338e66f2&oe=552F868B

Top 10 2014 (studio albums)

1. Lenny Kravitz - Strut
2. D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah
3. José James - While You Were Sleeping
4. Lee Fields - Emma Jean
5. Curtis Harding - Soul Power
6. New Cool Collective - Electric Monkey Sessions
7. Avery Sunshine - The SunRoom
8. Sven Hammond Soul - The Usual Suspects
9. Sharon Jones & The Dap-Kings - Give the People What They Want
10. Ryan Adams - Ryan Adams

Top 10 (Verzamel / Live / Heruitagve)
1. Donny Hathaway - Live at the Bitter End 1971
2. L.C. Cooke - The Complete S.A.R. Recordings
3. George Michael - Symphonica
4. Diversen - Kent's Cellar of Soul, Volume 3
5. Diversen - Hall of Fame, Volume 3
6. The Superbs - The Best Of
7. Diversen - Bring It On Home: Black America Sings Sam Cooke
8. Diversen - Cold Cold Heart 3
9. Diversen - Cracking the Cosimo Code
10. Diversen - Satisfaction Guaranteed! (Motown Guys 1961-69)

Speciaal voor alle azijnpissers hier die er moeite mee hebben dat het niet in afgebakende lijstjes van 10 staat...

Dit zijn er 10:
Christian Galarreta & Janneke Van Der Putten - Invisible Architecture
Thomas Tilly - Script Geometry
Rutger Zuydervelt - Stay Tuned
Werner Durand - Hemispheres
Neige Morte - Bicephaale
d'incise - Impermeability
Hellvete - Ode
Nicholas Szczepanik - Not Knowing
Matthew Shaw - Gorsedd
Joshua Bonnetta - Strange Lines And Distances


Dit zijn er ook 10:
kakofoNIKT - Kaktuus
Dead Neanderthals - Prime
Anaphoria - Escarpments
Angel Olsen - Burn Your Fire For No Witness
DNMF - DNMF
Find Hope In Darkness - Locked So Tightly In Our Dreams
D'incise - O Esplendor Natural Das Coisas E Inferno
Puin + Hoop - Er Zit Een Gat In De Soep
Machinefabriek - Kluwen
Machinefabriek - Attention, The Doors Are Closing!

Kijk eens aan, weer 10:
Valerio Tricoli - Miseri Lares
Richard Youngs - Red Alphabet In The Snow
Robert Curgenven - SIRENE
Tashi Wada - Duets
Toshiro Mimaki - Januari 22 2000
Cosmic Dead, The - Easterfaust
John Chantler - Automatic Music, Volume II
Oren Ambarchi - Amulet
Thomas Ankersmit - Figueroa Terrace
Cathy Heyden & Rogier Smal - Cathy Heyden Rogier Smal Duo


Oh nee, weer 10:
Ambarchi / Campbell / Flower - Live At TUSK Festival 2013
Sima Kim & Wouter van Veldhoven - Sketches
D'incise - 1CYM / 2CYM
Richard Dawson - Nothing Important
Eyvind Kang / Jessika Kenney / Hyeonhee Park - At Temple Gate
Catherine Lamb - Matter/Moving
John Hudak And Miguel Angel Tolosa - Garten
Yodok III - Yodok III
Void Of Expansion, The - Ashes And Blues
Nihill - Verderf

Pas op, dit zijn er geen 10 maar 9:
Thomas Koner - Tiento De Las Nieves
Grouper - Ruins
Modelbau - Cataract
Nicolas Bernier - Frequencies (A / Fragments)
Haptic - Excess Of Vision: Unreleased Recordings, 2005-2014
Robert Curgenven - They Tore The Earth And, Like A Scar, It Swallowed Them
Lawrence English - Wilderness Of Mirrors
Oubys - SQM lp part I
Oubys - SQM lp part II

Hier nog eentje dan
Michael Pisaro - Black, White, Red, Green, Blue (Voyelles)


EP's en Singletjes (LET OP: DIT ZIJN ER 8 EN GEEN 10):
Seamus Cater - LUNORA
Core Shift - The New Land
Nicola Ratti - Ossario (Volume I)
Nicola Ratti - Ossario (Volume II)
Asuna - 100 Keyboards
Jacob Kirkegaard - Live In Tilburg (Part I & II)
Flexibles, The - Cities Of The Narrow Universe
TVO - Dileab Cholbhasach (The Western Lands Pt. 1)

Reissues (LET OP: DIT ZIJN ER 4 EN DUS OOK GEEN 10):
Pandit Pran Nath - Ragas
Morton Subotnick - Silver Apples Of The Moon
Accrual - Cheophiori
Songs: Ohia - Journey On: Collected Singles

1. Swans – To Be Kind
2. Henny Vrienten – En Toch….
3. Elbow – The Take Off and Landing of Everything
4. U2 – Songs of Innocence
5. Federico Albanese – The Houseboat and the Moon
6. De Dijk - Allemansplein
7. Ought – More Than Any Other Day
8. Broeder Dieleman – Gloria
9. The Fresh & Only’s – House of Spirits
10. The Black Keys – Turn Blue

Sietse die grappig uit de hoek komt, het moet niet veel gekker worden hier

Het hoeft geen mp3-ofilie te zijn, de prijzen van cd's zijn zodanig gekelderd dat je niet eens zo kapitaalkrachtig hoeft te zijn om er bergen van te verzamelen. Het spanningsveld kwantiteit/kwaliteit is daarmee niet enkel een probleem van de jongeren.
Ik heb jaren (vooral klassieke) cd's gekocht in vlagen van blinde verzamelwoede, uit een soort van hamstergedrag dat op den duur niet meer rationeel was.
Het structureren d.m.v. lijstjes en ratings helpt me net 'mijn ziel te zoeken', het houdt alles overzichtelijk en de muziek komt terug centraal te staan. (Beheerst) consumeren hoeft niet in de weg van de beleving te staan.

Uitzondering op de regel... ??? klik en helaas aan het nivo Nedrelands voor gevorderden les 2 kom ik niet i.d.d.

Je haalt de omslag niet eens

Da's een te simpele weergave van de feitelijke gang van zaken en dat zal ik toelichten. Op de eerste plaats zit de cd aan het einde van zijn levenscyclus (google maar eens op product life cycle) en de prijs is lang met allerlei trucs (re-masteren, bonusmateriaal, dvd erbij) kunstmatig hoog gehouden; de wet van de prijselasticiteit impliceert een prijsdaling voor een product dat het einde van zijn levenscyclus zit.

Al zo'n 5 - 10 jaar bestaat er onder deskundigen dat de prijs voor een download-album tussen de $4.50 en $8.50 mag zijn (volgens berekeningen in een multivariabel model); een losse track mag dan overeenkomstig tussen de $ 0.75 en $ 1.50 kosten (alle losse tracks samen kosten dan tweemaal de prijs van een album); voor fysieke albums (cd's) ligt de prijs daar weer fractioneel boven. Lp's hebben een andere prijs vanwege hogere gevoelswaarde - zeg maar de H3-factor.

Nieuwe albums (2014) zijn bij release meestal pittig geprijsd in de retail - tussen 16 en 20 euro en da's niet echt een koopje; wil je een album snel hebben (D'Angelo) ben je aangewezen op de lokale retail (17 euro) of 3 weken wachten op een album uit de US (ca 10 euro).

Zonder inzage in mijn discretionary income te willen geven, vind ik 17 euro niet goedkoop, laat staan "gekelderd in prijs".

Uit datzelfde 2014 is The War on Drugs - Lost in the Dream (2014) inmiddels wél voor ca 10 euro in de retail te vinden, maar dat album vind ik gewoon middelmatig - goed.



Volgens strukturalisten (Barthes voorop) zijn menselijke denkstijlen gebaseerd op associatie, metonymie en metaforie; bijv alles van 1 band (incl. alle zijtakken), sfeerbepalingen of vergelijkbare bands in een genre. Nick Hornby weet lijstjesmakers aardig op de hak te nemen in High Fidelity; voor mij vormde zijn 31 Songs een aardige inleiding tot o.m Badly Drawn Boy.

Ik heb een hekel aan lijstjes maken en dat breekt me elke keer op bij boodschappen doen - geen lijstje gemaakt

"Beheerst consumeren" in een muziekcontext lijkt mij strijdig met de metonymie- en metaforie-gedachte en derhalve welhaast een contradictio in terminis. Wat te zeggen van een band die na de laatste song zegt: in het kader van beheerst, duurzaam consumeren hebben we besloten om voortaan *geen* toegiften meer te spelen

Liever lijstjes met vijftig albums dan deze discussie.

Vind vooral het taalgebruik van Mjuman reuze interessant. Leer nog eens nieuwe woorden zo

1. The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)
2. The Black Keys - Turn Blue (2014)
3. Ben Howard - I Forget Where We Were (2014)
4. Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)
5. Royal Blood - Royal Blood (2014)
6. alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)
7. Spoon - They Want My Soul (2014)
8. Pink Floyd - The Endless River (2014)
9. Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone (2014)
10. Swans - To Be Kind (2014)

Zo'n 25 jaar geleden kostte een cd 800 belgische frankjes, oftewel 20 euro. Hoeveel mijn inkomen precies is doet er niet toe, maar wel relevant is dat het bijna drie keer zoveel is als 25 jaar geleden.

In de MediaMarkt kosten veel nieuwe cd's maar tussen de 12 en 15 euro. En cd's die al een half jaar uit zijn soms nog maar 7 euro.

Het is dus wel zo simpel als nico1616 schrijft. Je moet geen bergen geld hebben om bergen cd's te verzamelen, waardoor het evenwicht tussen kwaliteit en kwantiteit voor zowat elke muziekliefhebber onder druk komt te staan. Je hoeft overigens ook geen jongeling te zijn om véél te véél muziek te downloaden.

Heb je enig idee hoeveel tijd het mij kost om een lijstje van 20 albums te maken? Doe dat dan maar *2,5 en verdubbel dat, ogv de complexiteit.

Heb net ff gekeken en heb dit jaar 150 albums gekocht - blijkbaar ben ik niet écht armlastig.

Kronos: orienteer je eens op prijselasticiteit en einde van de PLC - voor een product dat al zo goed als dood is, is de cd eigenlijk te lang te duur geweest. Mijn punt is dat de cd er veel beter voor had kunnen staan als ...

De cd biedt dezelfde functionaliteit als 25 jaar geleden en de prijs is - als ik jou mag geloven - vergelijkbaar, terwijl het product niet wordt doorontwikkeld en inmiddels ten dode is opgeschreven: er worden nauwelijks nog cd-spelers gemaakt, er komen bijna geen nieuwe types meer - wat er aan cd-spelers nog wordt verkocht is maximaal vervanging. Zelfs in de hifi-winkels worden ze sporadisch verkocht (per winkel 5 - 10 stuks per jaar); streaming (in huis) is the big thing: het wachten is op de bibliotheek die cd's op dag/weekbasis uitleent zodat je die op je eigen NAS kunt zetten om te streamen, ipv de cd daarvoor te moeten kopen. Vinyl zal blijven

Je hebt toch ook tijd om dit topic vol te typen?

Lijstje maken zelf kost mij misschien 10 minuten....zeker nu je zo heerlijk makkelijk je gerate platen vanaf MM kan exporteren. Alleen het teksten schrijven kost me uiteraard meer tijd, maar dat is dan alleen een keuze

Maar als je band blijft toegiften spelen, zal iedereen op den duur afdruipen...

Vorig jaar leerde ik Bill Callahan kennen via Dream River. De beste man heeft een serieus oeuvre en volgens je model van mijn psyche zou ik meteen 1 GB met zijn compleet werk downloaden en zo aan mijn veelvraatimpuls toegeven. Ik heb echter geleerd dat ik meer zal hebben aan mondjesmaat (beheerst) zijn werk verder te exploreren.

Hetzelfde bij de levenscyclus van de cd, je verwijst weer naar een model. Op internet vind je echter al 10 jaar artikels over 'het einde van de cd' en toch blijft er een (weliswaar krimpende) markt bestaan. Hoe zit het met het model over de levensduur van een LP? Waar is daar de productvernieuwing sedert de jaren 70?

Die modellen uit de economie en uit de psychologie zijn in grote mate onvolmaakt, het zijn geen natuurwetten.

Edit: nu zijn we al even serieus offtopic, misschien deze discussie verplaatsen naar ???

Interessante discussie, Mjuman, maar voorlopig blijf ik bij voorkeur cd's (en eventueel vinyl) beluisteren. Streamen kan uiteraard handig zijn om een album te leren kennen, maar uiteindelijk wil ik het dan ook in mijn fysieke verzameling opnemen. Deze gedachte leidt dan automatisch tot een opmerking bij mijn lijstje.
De uitverkoren albums heb ik alle fysiek in bezit, en al heb ik via Spotify heus wel wat moois mogen beluisteren dit jaar, die albums doen voor mij niet mee bij de uitverkiezing in het geval ik ze niet over mijn installatie heb kunnen beluisteren. Dat geldt helaas ook voor een paar albums die ik niet in bezit heb kunnen krijgen. Een tweede opmerking. Deze muziekliefhebber begint een beetje lijstjesmoe te worden. De diverse lijstjes dienen een inspirerende functie te hebben, terwijl ze soms op mij een beetje demonstratieve indruk maken. 10 titels, dat dwingt de samensteller tot concen-
tratie - mij overtuigt het in ieder geval meer dan een lijst van enige tientallen titels.
Een derde opmerking. In de platen- en cdwinkel waar ik regelmatig mijn aankopen doe, word ik om mijn oren geslagen met allerlei hippe titels, want de schoorsteen moet roken, en ik gun ze hun omzet, maar heel veel van het recente aanbod vind ik tamelijk oninteressant. Liever onderzoek ik op eigen kracht wat er zoal te verkrijgen is, oud of recent, dat maakt niet uit, als het maar interessant en uitdagend voor mij is. Dat verklaart wellicht mijn niet zo hippe lijstje. Sorry daarvoor!

01) Malcolm Holcombe - Pitiful Blues
02) Marianne Faithfull - Give My Love to London
03) Joe Henry - Invisible Hour
04) Natalie Merchant - Natalie Merchant
05) Robert Plant - Lullaby and ... the Ceaseless Roar
06) The Felice Brothers - Favorite Waitress
07) Sharon Jones & the Dap-Kings - Give the People What They Want
08) Ben Watt - Hendra
09) Moss - We Both Know the Rest Is Noise
10) John Fullbright - Songs

En van de reissues moet ik in ieder geval noemen:
01 Captain Beefheart and the Magic Band - Sun Zoom Park
02 Bob Dylan and the Band - The Basement Tapes Complete

Het Grote Enge Bos...........

Niet door vertellen heh.

En wow...wat een discussie allemaal naar aanleiding van mijn lijstje met toffe albums en mensen die het maar moeilijk vinden omdat ze verder dan 10 moeten tellen.
Als de tijd en energie die hier wordt besteed nu eens wordt gestoken in het luisteren en toevoegen van al die albums die er uit de lijst nog niet op de site...

Damn, dat zou pas interessant zijn

je lijstjes impliceerden al dat het met je gevoel voor humor wel snor zit.

1. Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)
2. Alcest - Shelter (2014)
3. Ben Howard - I Forget Where We Were (2014)
4. Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)
5. The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)
6. Anathema - Distant Satellites (2014)
7. Noah Gundersen - Ledges (2014)
8. Paolo Nutini - Caustic Love (2014)
9. U2 - Songs of Innocence (2014)
10. Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone (2014)