In dit topic volg ik de drie essentiële jaren 1979, 1980 en 1981 qua (post)punk/wave muziek door het neerpennen van mijn persoonlijke top 10 songs over die jaren incl. 'video' en stukje tekst erover. Singles die van een album uit een betreffend jaar komen, maar in een een ander jaar uitkwamen in Nederland plaats ik in principe op dat laatste criterium, zoals de herinnering dan ook min of meer is/hoe ik het toen beleefd heb. Het kan dus ook gewoon het jaar zijn waarop het album uitkwam.

CBS staats voor Cured's Best Songs (en dus niet voor de Amerikaanse televisiezender ).

Ik plaats de songs willekeurig (als ik tijd over heb).

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRO6En-_Nvp7ioyqL9it_5Z3HhwYVoMwAvNzb_W4Lw-SvpFhwKz_g

....Time's up...

10. The Specials - Gangsters

Aanstekelijke, spookachtig ska nummer gebaseerd op een nummer van Prince Buster uit '64 incl. de opening met gierende autobanden. Het nummer is een aanklacht tegen de muziekindustrie, managers en die van hunzelf in het bijzonder: Bernie Rhodes knows don't argue ! . Music bizz people....theyre Gangsters !

Muzikaal wordt het nummer verfraaid door puntige, 'rocking' gitaarriedeltjes uit de Arabische toonladder en (waarschuwings) kreten van Specials lid Neville Staples. Zanger Terry hall baant zich half pratend/zingend een weg door de paranoïde tekst over de muziekmaffia.

Opvallend mooie beeldkwaliteit van de video trouwens.

Geweldig nummer, geweldige clip, ik bedoel, die moves van die gasten.

Dit fraaie nummer bewijst trouwens meteen overduidelijk waarom de huidige line-up, zonder El Dammo, duidelijk aan kracht heeft ingeboet: diens keyboardlijnen vormen een essentiële bijdrage.

Destijds: live een meer dan prima band - tsjek: The Specials - The Special A.K.A. Live! (1980) Heb ze zelf (gehuld in zwart-witte Two-Tone polo en sokken) in het Paard met veel publiek op het podium erdoorheen zien zakken

Die single-EP heb ik ook; live komen ze trouwens ook nog voorbij deze jaren. Het toetsenwerk is ook niet te versmaden, top !

Geweldig nummer. Wist niet dat het gebaseerd was op een lied van Prince Buster.

Prince Buster (The Prince - Madness) , Toots & Maytals en Skatalites werden zeer regelmatig gecoverd. De meest merkwaardige cover blijft Madness - Swanlake (Tsjaikovski - vanaf ca 2:05: P.Tchaikovsky-K.Kornienko.Concert suite from Swan Lake (3-5) - YouTube ).

Ik heb Madness nooit op originele ideeën kunnen betrappen, ook Swan lake was reeds in 1969 een bescheiden hitje geweest van de Cats (niet die uit Volendam)

De Cats-versie van Swan Lake kende ik dan wel weer. Leuke plaat is dat.

Van Prince Buster zoek ik nog een allesomvattend carriere-overzicht. De verzamelaar die ik heb is duidelijk niet afdoende.

9. Joe Jackson - I'm The Man

Angry young man Joe Jackson leverde met dit titelnummer van zijn 2e album uit '79 een kickass, energiek nummer af. Jackson presenteert zich hier als een snelle, gladde jongen die echt alles wil promoten om aan geld te komen. Muzikaal klinkt het als een klok, spelen de instrumenten/zang strak op elkaar in en is het een wilde rit. Gedurende het instrumentale gedeelte wordt de drive naar een steeds hogere spanning gebracht door het hoge bas fretwerk en via 'rinkelende' , steeds hogere gitaarakkoorden, naar een climax. Een enorm oppeppende, energieke song van Joe.

De originele video toont Jackson al kauwend ook als de man die hij wil presenteren: een zelfingenomen gladjakker.

Ja die eerste rock albums van JJ vond/vind ik nog steeds geweldig.
Toen Joe "goede "muziek ging maken had ik wel gezien.
Dit is een sterk liedje en Joe ziet er in zijn two tone shirt Special(s) uit

8. The Police - Message In A Bottle (Live)

Een Police klassieker van de bovenste orde: kern is de 'çatchy' met de herhalende, zelfde 'type', gebroken akkoorden progressie van gitarist Andy Summers in de opening en coupletten + outro (... sending out an S.O.S....). Het nummer gaat in brede zin over mensen die ergens in/op stuk lopen en eenzaamheid voelen/alleen zijn, op zoek zijn naar hulp en dat ik-figuur in het laatste couplet erachter komt dat ie daar lang niet de enige in is.

Overigens was 1979 voor The Police in Nederland een succesjaar met 2 albums in de hitlijsten, een stuk of 5 singles en een succesvol optreden op Pinkpop.

Ik laat hier een video zien van het nummer, een 'kale' versie gezongen door Sting alleen op gitaar, waardoor de woorden nog beter/harder aankomen. Ook door de echo/reverb in de zang wordt het nummer indringender en krijgt het haast wat spooky -achtigs.

7. The Jam - Private Hell

Dit Jam nummer gaat over vervlogen dromen ,de misére van (lichamelijk) ouder worden, uitgebluste/stuklopende (familiaire) relaties en de 'gitzwarte' overpeinzingen daarover en de omgang daarmee : it's a....Private Hell. The Jam, een 3-koppige invloedrijke band die niet te vergeten is met frontman Paul Weller.

Het nummer is afkomstig van het album Setting Sons, een fraai staaltje nummers van The Jam waaronder ook Eton Rifles, ook een geweldige song trouwens.

Fantastisch nummer inderdaad, Private Hell, het prijsnummer van Setting Sons!

6. Gary Numan - Cars

Is het een song over auto's, 'afsluiting' of beide? Gary Numan zei zelf dat je je veilig kunt voelen in een auto en je eigen 'wereld' kunt creëren op 4 wielen. Opvallend is wel dat hij in de laaste tekstregel zingt:... although nothing seems right in cars...

Muzikaal een song met een herkenbare/aanstekelijke baslijn, pulserende ritmes/analoge synths, meerdere keyboardlijnen en nota bene een tamboerijn. Geen refrein (alleen coupletten en een zich herhalende brug) en een (haast) robotachtige zang van Numan.

Setting sons is echt heel mooi, Gary ben ik dan weer niet zo gek op.
Private Hell is inderdaad een sterke song, ik vind echter een paar andere liedjes op dat album nog mooier.

Ben het qua Jam - Setting Sons wel eens met Rudi S: Eton Rifles is imo het ' beste' nummer, de sterkste drive, en Smithers-Jones mag er ook zijn, net als Saturday's Kids. Weller is op zijn sterkst als songwriter als hij de Britse samenleving observeert en in een paar regels scherp beschrijft. Op zijn best heeft Weller iets van Simon Carmiggelt: kort, bondig en raak.

Smithers-Jones is nu toch favoriet, toen deze LP uit kwam, was ik aanvankelijk ondersteboven van Little boys soldiers; de bombast, spanning naar het einde en het verhaal maakte indruk en ontroerde.
En Weller is inderdaad altijd een goede geweest in compacte pop / rock songs.

Hoe hij in een paar regels de Engelse klassenmaatschappij neerzet in Eton Rifles en Saturday's Kids vind ik erg knap; zie ook zijn aversie tegen "the old boys network", 'de onderbuik' van de samenleving (Going Underground en When I'm in the Crowd).

Ben idd niet zo'n fan van Numan - alhoewel die wel door hanteren van de mini-moog een bepaald synth-geluid heeft helpen populariseren. Tubeway Army valt net fff beter, maar Numan wordt al snel "a poser" .

Geweldig nummer inderdaad. Heb toevallig gisteren Setting Sons weer eens gedraaid. Ken het nog niet zo goed, maar dit is wel een van de songs die er voor mij bovenuit steken.

Het gaat mij om de nummers waar ik het meeste mee heb ; of dat dan werkelijk het beste nummer is van een bepaald album bijv. ,zul je daarover altijd verschillende antwoorden houden en dat houdt het levend.

5. Joy Division - New Dawn Fades

Een nummer van misschien wel hét opvallendste/meest bijzondere album van 1979, nml. Unknown Pleasures van Joy Division. New Dawn Fades begint met een achterwaards gespeelde sample, inkomende drums, daarna bas en als laatste de gitaar. Muzikaal bestaat de song uit een zich herhalende akkoordenprogressie, die echter steeds intenser wordt. De gitaar heeft een oplopende riff, terwijl de bas een neerwaartse 'lijn' heeft. Daarnaast is er nog de cleane gitaar die 'losse noten' uit de akkoorden speelt.

Tekstueel lijkt Ian Curtis op zoek te zijn naar iets 'verlossends' en is de tekst zeer persoonlijk. Zijn zang klinkt als zielepijn en maakt samen met de muziek een donker, 'tragische'' (hulp)kreet...

4. The Police - The Bed's Too Big Without You

Dit nummer 'hypnotiseert' mij op één of andere manier, ondanks de wat cliché (liefde's) tekst en 'gebrek' aan afwisseling, maar misschien ook juist daarom: Stewart met zijn dub beats, Sting met zijn markante repeterende baslijn in de coupletten, Summers met zijn ritmische gitaarwerk en ook weer een lekker, herhalend basloopje in de refreinen van Sting. Zelfs in de break (zonder gitaar) hoor je de (ruimtelijke) 'spanning'.....

The Police, met een aanvankelijk (gezocht) image/presentatie van punkers, maar muzikaal waren de heren gepokt en gemazzeld en geen simpele "punk" muzikanten, maar creatief en ingenieus.

New Dawn Fades is altijd mijn favoriete Joy Division track geweest.
Oh en nog een keer The Police, tja zat er in (fan boy´s he) The Police was einde jaren '70 ook wel top.
Met hun grote muzikale bagage ook fantastich live (zelf gezien ).

Het is ook geen overzicht van belangrijke bands o.i.d., nogmaals. Die top 10 is ook niet een vast gegeven, een momentopname, waar wel vaste waarden bij zitten. Het is ook een stuk nostalgie vanuit mijn beleving en geen Rolling Stone presentatie o.i.d. dat dit de sterkste 'wave'nummers zijn; neem dat wel in ogenschouw.

3. Japan - Adolescent Sex

Van het gelijknamige album uit '78, maar als single in februari '79 (meen ik) uitgekomen hier; destijds direkt op mijn cassetterecorder opgenomen van de Veronica's Top 40 met Lex Harding op een Philips cassettebandje (ligt nog in een doos op zolder). Ik was meteen gepakt door de hook (get it up [3x], take it much higher) in de song, de diverse stijlen als 'brede' muziekliefhebber die ik reeds was : een funky bas(duim), glam-gitaarwerk, punky/'brutale' zang en disco-achtige/wave synthesizers. Het resultaat was een vlammende, energieke song die me nog steeds 'omver' blaast.

2. The Clash - London Calling

Titelsong van een dubbelalbum klassieker uit '79. Een politiek, apocalyptisch nummer met een dreigend (krijgers) ritme en een afwijkende in mineur gespeelde punk/rocksong met een spooky baslijn van Paul Simenon. De gitaarsolo is bijtend en vervormd en Strummers uithalen uiten zich in paranoïde 'kreten' en de song eindigt in een echoënde laatste zin van Joe en gebliep van het Morse signaal S.O.S......

Wat een vervelend tiental, geen enkele nieuwe ontdekking en alleen maar topnummers

Dit is het beste en na al die jaren valt er niets meer te ontdekken, behalve rotzooi. Topnummers zijn het wel inderdaad.

Overigens bij gebrek aan voldoende tijd laat ik het hierbij, ook mede het gezeur /geouwehoer op de hele site trouwens . De groeten