Zij komt er wel vandaan.
Mooi bruggetje terug naar prog, Neal Peart is groot fan van haar en ik heb haar zo leren waarderen.

Juist, ja. En de grens van punk ligt bij Stravinskiaans.

Wellicht heb je iets te veel politieke debatten gekeken, maar ik in ieder geval, dus heb inmiddels een broertje dood aan die cherry-picking tactieken. Laat die dus alsjeblieft achterwege. Het punt dat ik daar gemaakt heb, is breder dan dat. Nog even los van dat progressiviteit (semantisch) letterlijk samenhangt met een afzet tegen het gangbare en daarmee eigenlijk per definitie een drang tot experimenteren inhoudt.

Ik begrijp inmiddels dat je graag in hyperbolen praat, maar voor een constructieve discussie zou het fijn als je deze voortaan achterwege laat.

Het progressieve in progrock is op zichzelf al een beetje een 'misnomer'. Prog heeft altijd teruggekeken naar jazz en klassiek. Het afzetten tegen het gangbare zit eigenlijk niet zo in prog. Het afzetten tegen het populaire wel. De muzikanten van de begindagen wilden vaak gewoonweg dingen naar dezelfde waardering als de klassieke muzikanten en de jazzers.

(Al moet ik daarbij gelijk opmerken dat de opkomst van de ruimtevaart, synthesizers en in Duitsland de last van het verleden wel enige drang naar vernieuwing brachten. In zoverre moet de bovenstaande uitspraak ook wel iets worden gerelativeerd.)

Hoewel er ook wel degelijk daardoor veel geëxperimenteerd werd en uiteraard godsgruwelijk veel mooie muziek bij elkaar is geschreven. Het is was dan ook in Groot Brittanië met name een upperclass gebeuren. Dit in tegenstelling tot punk dat zich juist wel veel meer tegen de gevestigde orde afzette. Dat ik dat genre muzikaal vervolgens niet zo interessant vind, is dan weer een tweede. Prog is dan ook een label dat met name door journalisten is bedacht. En tja, journalisten zijn in dat opzicht vaak een beetje als een gebroken klok. Ze geven maar zelden de juiste tijd aan.

Aan de rest van de bovenstaande calimero-blaatpraat heb ik vrij weinig boodschap. Ik zou je aanraden deze twee documentaires eens te bekijken:BBC Prog Rock Britannia (1 of 9) en
Krautrock The Rebirth of Germany

PS; Ik ben naar een feestje. Ik werk desgewenst dit bericht morgen iets uit.

Ik zie niet in hoe dit twee verschillende dingen zouden zijn. Wat populair is nagenoeg gelijk aan hetgeen dat gangbaar is, en vice versa.

Fair punt, het slaat ook terug op wat ik eerder gezegd heb: het verhalende aspect van prog. Teksten van progrock zijn zelden recht door zee, vaak mythisch en bijna als een roman. Ook niet zelden ondoorgrondelijk. Typische elitemuziek. Het is dan ook eerder regel dan uitzondering dat de progartiesten universitair geschoold zijn. Veel bands ontstonden nota bene op de universiteit.

Het is dan ook niet overbodig nog even te benoemen dat die "gevestigde orde" waar je het over hebt, mede vormgegeven werd door de prog. Zoals Dhr. Wakeman zei: "English punk was a revolution. We'd had this thing [prog], where bands were fitting in four million notes so let's try for five. So things had to change." Rick Wakeman: 'Punk was a revolution ... things had to change' | Music | The Guardian - theguardian.com

Noem mij een artiest die überhaupt in een hokje geduwd wenst te worden. Dat het een ambigue term is lijkt me duidelijk, maar welk subgenre is wel duidelijk afgebakend? Mij is het om het even welk label het beestje krijgt, maar prog lijkt me de meest gangbare term. Wat zou je anders voorstellen? Neo-wagner?

Ondertussen ben ik inhoudelijk overigens nog geen steek verder dan dat de vroegere progartiesten graag wat erkenning bij de high society wilden en wellicht eeuwigheidswaarde zoals de grote componisten. Je noemt "teruggrijpen naar jazz en klassiek". Over breed gesproken. Ik zou hier heel gratuit het punt kunnen maken dat daaruit voortvloeit dat José James en Ólafur Arnalds daarmee progressieve artiesten zouden zijn. Non sequitur, uiteraard. Het is dan ook niet bedoeld om jouw argument op te blazen, maar om aan te geven dat het inhoudelijk slechts een deel van het antwoord is. Net zoals de "drang tot experimenteren" een deel van het antwoord is. Of zoals ze het in de door jou aangehaalde documentaire (die inderdaad erg vermakelijk is): "a movement famed for complex musical structures, weird time signatures, technical virtuosity and strange, and quintessentially English, literary influences".

Ik had de term Wagneriaans genoemd en daar blijf ik volledig achter staan. Je zou dat ook oneerbiedig bombasme of grootheidswaanzin kunnen noemen. Lange nummers, dure maatsoorten, exotische instrumenten en grootse thema's ("Uros meets Thanatos, not boy meets girl") De term werkt ook ten aanzien van het gesamtkunst-aspect van prog. Evenals een wagneriaanse opera was een grote live-show dikwijls een must bij progrock (kijk maar eens naar ELP, Genesis onder Peter Gabriel of de resem aan instrumenten op de achterkant van Pink FLoyd´s Ummagumma) . Zo'n alleraardigst popnummer van Coldplay heeft niks van dat. Hoewel het nummer van Autechre slim in elkaar steekt, heeft het niet de grootheidszucht van prog. Het is juist eerder vrij ingetogen. Nogmaals zulk soort nummers als prog-related betitelen, slaat als een tang op een varken.


Dat prog onderdeel werd van het establishment, bewijst het punt in mijn vorige bericht: In tegenstelling tot punk, die helemaal overhoop haalde wat werd gezien als goede muziek, keek prog nog steeds naar de oude bastions van goede smaak(klassiek en Jazz). Het idee was veel meer: dat kunnen wij ook!. Wat gangbaar was (Dat klassiek geschoolde muzikanten in hoog aanzien stonden) wilde prog niet overhoop halen, ze wilde enkel niet bij de popie jopie´s horen(alles behalve het 3-minuten lange popnummer). Prog is in die zin eerder een conservatieve muziekstroming. Een stroming die tijdelijk iets nieuws bracht door oude conventies(klassiek en Jazz) toe te passen op een nieuwe muziekstroming(rock). Wat bij moderne progrockbands daar van overgebleven is, is een wagneriaans gevoel van grootheid. Het blijft enigszins bombastische muziek, zelfs in zijn meest genuanceerde vorm(Ik noem Gazpacho).

Oh gutteke, wat een strawman. Nee, ik denk niet dat een andere term als prog moet worden gebezigd . Ik vind enkel dat het 'progressieve' in progrock wel met een korreltje zout mag worden genomen. Maar goed, ik heb mijn zegje wel gedaan. Terug naar de muziek die op zichzelf wel erg sterk is.

Edit: Ook hier nog maar eens op antwoorden:

10cc: A Nuit in Paris (daar was ik het wel mee eens), Iron Maiden's Seventh Son of a Seventh Son of misschien iets controversiëler Sufjan Stevens- All Delighted People(maar zeg het maar niet te hard, anders krijgt progarchives mischien nog ideeën )

Ik kan me in een groot deel van je betoog vinden. Alleen het deel dat prog per definitie een bombastisch theaterstuk zou moeten zijn, onderschrijf ik niet. De kracht van prog zit 'm voor mij juist in de balans tussen het grootse en het kleine. Het is dan ook geen toeval dat Pink Floyd mijn favoriet is, een band die niet alleen wist de juiste noten te raken, maar ook wanneer NIET te raken. Datzelfde geldt ook voor bv. (de latere H.-) Marillion, een band die laveert op de grens tussen het 'simpele' popnummer en het progressieve epos. Ik zou haast zeggen dat je een mooie omschrijving hebt gegeven van de symfonische/eclectische prog.

In die zin zou schaar ik een David Sylvian (kijk eens naar zijn personeelslijst), David Bowie en 10cc eveneens onder het progressieve spectrum. Dat wil zeggen niet als hun gehele oeuvre, maar kijkend naar bepaalde nummers.

Over Coldplay kun je alles vinden, maar bombastisch zijn ze zeker en de groteske kwaliteiten zijn zeker aanwezig op Mylo Xyloto. Daarbij aangetekend dat ik het ook niet onder de prog zou scharen (te veel pop), maar zoals gezegd, kwam ik het ergens tegen in een lijstje. Bij nadere beluistering (ik kende het nummer niet) vond ik het wel een grappige toevoeging. Dan hoef je het niet eens te zijn met het proggehalte, maar dat was juist de opzet van mijn lijst.

Wat betreft Autechre is het een beetje hetzelfde verhaal. Gelijkend op de jaren '70, meer ambient-georiënteerde, artiesten die vooral de prog in Duitsland elan gaven. Het proggehalte van artiesten als Klaus Schulze en Brian Eno staat voor mij dan ook buiten kijf. Iets waar jij duidelijk van mening verschilt dan ik. Dat kun je slecht geïnformeerd noemen, maar ik sta duidelijk niet alleen in dezen. Annexatiedrang of niet, progressieve rock is voor mij het muzikaal vormgeven van tijdloze heldenverhalen. Ik zou haast zeggen 'het aardse willen ontstijgen'. Dat doet me denken aan de slotrede in Westworld (aanrader!): "Mozart, Beethoven, and Chopin never died. They simply became their music."

Bovenstaande plaatst ook meteen de punkreactie in perspectief, als 'aardse', rechttoe, rechtaan, simpele rock. De grootheidswaanzin (wat dus niet gelijkstaat aan grote, bombastische muziek) van de prog tenietdoen en de dromers terug op aarde brengen. Is het toeval dat net op dat moment Pink Floyd met hun meest directe, maatschappijkritische album kwam (Animals)?

Als ik even tussendoor mag komen, ik wil chevy93 aanmoedigen om wel gewoon door te gaan met dit lijstje. Ik vond het leuk leesvoer! (En gelukkig is de discussie nu ook weer interessant leesvoer geworden, dus dit is geen oproep om de discussie te stoppen.)

En over Animals gesproken, misschien dat iemand hierna met een punkvariant kan komen.

En ik voeg ook even 2 centen toe: Autechre is natuurlijk in de verste verte geen prog.

23. Elbow - The Blanket of Night
http://www.bbc.co.uk/staticarchive/9b02c7d7bf8a593ca25dba01c0d0ee2374772b5b.gif
Ik kon geen bewijs vinden dat hij het daadwerkelijk gezegd heeft, maar Guy Garvey zou Elbow omschreven hebben als ‘prog zonder de solo’s’. Wat ik wel zeker weet, is dat hij The Take Off etc. de “proggiest record yet” genoemd heeft en geïnspireerd is door de progressieve rock. Iets wat in de meeste nummers overigens niet heel duidelijk naar voren komt naar mijn mening. Opvallend is wel hoe vaak de naam Peter Gabriel valt in relatie tot deze band. Dit slotnummer van het betreffende album heeft inderdaad wel wat weg van Gabriel.

24. Elton John - Funeral for a Friend (Love Lies Bleeding)
http://assets3.smoothradio.com/2010/03/elton-john-1263836026-article-1.jpg
Zeker naar de maatstaven van Elton John een opvallend lang openingsnummer. Veel progressiever dan de openingsminuten van dit nummer ga je ze niet vinden. Funeral for a Friend kenmerkt zich door strakke tempowisselingen, meeslepende akkoorden en bovenal door haar virtuositeit. Nogal een contrast met het hierop volgende nummer Candle in the Wind.

25. Explosions in the Sky - Six Days At The Bottom Of The Ocean
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a7/Explosions_in_the_Sky_(Logo).png
Post-Rock, is het prog of niet? Het is minder geënt op virtuositeit en meer op klankontwikkeling, de progressie van de muziek zou je in zekere zin kunnen zeggen. Vaak tekstloos, maar tegelijkertijd pretendeert het veel te zeggen (kijk naar titels als First Breath After a Come). Voor mij valt dit in de ongrijpbare, transcendentale categorie van de prog. In die zin is post-rock vrij elitair en prententieus, het pretendeert wellicht meer te zijn dan het eigenlijk is. Gevoelens proberen om te zetten in epische, traag ontwikkelende klanken. Eigenlijk snij ik mezelf in de vingers door post-rock proberen in woorden te vatten, want is dat juist niet exact waartegen men ageert?

Six Days at the Bottom of the Ocean

Ik lees nog steeds mee hoor

Dan weten jullie dat, heerlijk lijstje, dagelijks (nou ja bijna dagelijks dan) benieuwd naar de update. Veel ow ja's en ook wel eens een hoe komt hij er in hemelsnaam bij. Elton John was een inkoppertje, Elbow logisch maar welk nummer, met Coldplay werd het gevaarlijk en deze Dire Straits zag ik niet aankomen.

Is het prog? Nee meestal niet (ja die van Elton zeker!) maar progrelated vrijwel altijd wel of laat ik het zo zeggen zo'n beetje elke doorgewinterde progliefhebber heeft albums van vrijwel iedereen die voorbij is gekomen in de kast of op de harde schijf.

Dat maakt het natuurlijk geen prog maar er is toch ergens een verband, een lijntje, een overkomst, een... het is wel duidelijk denk ik.

Wat gaat er nog komen? Japan, Gary Numan, UFO, Sparks of Chris Rea's Road to Hell part 1 en 2. Ik ga het zien en lezen natuurlijk, ja lezen.

Chefke ga zo door!

Ook hier wordt met interesse mee gelezen hoor! Ik kan me eigenlijk goed vinden in de uiteenzetting van vigil.

Overigens vind ik de discussie over of iets binnen een vakje past vaak niet zo interessant. Ik vind het concept van de grenzen opzoeken an sich wel grappig, maar vind dat je het er niet te serieus moet over willen en kunnen hebben (al helemaal niet op een bepaalde toon), omdat muziekgenres nu eenmaal niet recht omlijnd zijn en het maar net is waar je een grens legt en altijd discutabel zonder een 'waarheid'. Dat is bij elk genre het geval, maar zeker bij zoiets breeds als prog. Geloof dus dat ik zelf het niet zo belangrijk vind of het wel of niet binnen de noemer prog moet vallen.
Er zijn ook een dergelijke columns (It's prog Jim But Not as we Know It en The Outer Limits) in het tijdschrift Prog. Vaak vermakelijk leesvoer, al is het maar vanwege de soms felle reacties.

Wat betreft het nummer van Elton John, dat Dream Theater het ooit al gecoverd heeft voor hun Change of Seasons album zegt wel dat het op zijn minst invloed heeft gehad op prog bands.

26. Fairport Convention - A Sailor's Life
https://sites.google.com/site/twonightsatthefillmoreeast/_/rsrc/1472782339636/fairport-convention/full-house-centre-FC.jpg
In mijn (digitale) bibliotheek staat Fairport Convention onder de categorie ‘Folk’, maar dat is vooral omdat de categorie ‘progressive folk’ (nog?) niet bestaat op mijn pc. Het is een wat onduidelijke categorie waar ook niet al te veel bands in actief zijn. Eerder hoorden we al een aantal van Fairport Convention bij Al Stewart, wat toch nog meer traditionele folk was. Geïnspireerd door acts als Bob Dylan en Joni Mitchell kwam Fairport Convention met een (naar mijn kennis reikt) nieuwe melange van (elektronische) folk en progressieve rock. A Sailor’s Life is dan ook een stuk gelaagder dan het doorsnee folknummer.

27. Fleetwood Mac - Future Games
http://2.bp.blogspot.com/-nq4gShbPPXY/UvhPA2jgDcI/AAAAAAAAAhs/zvekQz3crHY/s1600/fleetwood-mac_early-650x325.jpg
De naam Fleetwood Mac viel opvallend vaak bij deze zoektocht. Prog en Fleetwood Mac, niet de meest voor de hand liggende combinatie. Regelmatig werd Oh Well genoemd. Zelf zat ik nog te denken aan het laatste deel van Gold Dust Woman. Maar de beste suggestie was nog wel dit acht minuten durende Future Games. Een vrij onbekend nummer van een verder ook weinig opzienbarend album. Als er al zoiets zou bestaan als ‘progressive blues’ zou dit nummer er een pionier in zijn. Ik zou zeggen, oordeel zelf.

Ook opvallend trouwens, Fleetwood Mac tussen namen als Van der Graaf Generator, The Nice en Colosseum: BBC Transcription LP's: Progressive Rock At BBC 1968-70 - rateyourmusic.com

Met een tentamenweek lag het tempo wat lager, maar ik verwacht het tempo nu weer verder op te schroeven.

Dat nummer van Elton John deed ook mee aan de Prog Ladder die net afgelopen is, maar kwam niet verder dan Ronde 2 daar. Ben het verder met Bonk eens dat genres niet zo interessant zijn; prog invloeden hebben de meeste nummers hier wel, maar genre vakjes hebben wat mij betreft een erg brede, vage grens. Dan kan een individu vervolgens kiezen om de grens van prog te zetten zodra de jaren 70 prog verlaten wordt, zodra er 10% ander genre in zit. Een ander individu heeft er geen problemen mee iets met 5% prog nog bij de prog te scharen. Ach, dat vind ik allemaal niet zo interessant. De nummers in de lijst zijn daarentegen (grotendeels) wel interessant.

Iets met de vinger behoorlijk op de zere plek gelegd hebben. Dat sneue relativisme van velen hier kan me ook gestolen worden eigenlijk. Genre-uitduidingen zijn terdege nuttig. Het verwateren van een term zorgt ervoor dat uiteindelijk niemand meer weet waar hij het precies over heeft.(Om een parallel naar video-games te maken.Daar maakt Totalbiscuit bijvoorbeeld terecht een punt over een correct gebruik van de termen rogue-like en rogue-lite). Prog is al een enigszins lastig te hanteren term en dit soort onzinnigheid maakt het enkel onduidelijker. Bovenstaande twee bands slaan bovendien weer als een lul op een drumstel.

Dan kan relativisme sneu zijn maar het allemaal zo serieus nemen kan ook nooit gezond zijn...

Zo'n bericht noemen we ook wel een: Argumentum ad hominem. Jeweetwel, de argumenten die men gebruikt als ze niet zo snel iets tegen een betoog in kunnen brengen

of daar geen zin in hebben... Zoals je zelf zegt is het genre Prog niet zo makkelijk te kaderen (moet je dat uberhaubt willen?) dus laat staan wat dan related is of niet.
Chevy doet een poging en daar kan je het mee eens zijn of niet, jij hoort in ieder geval vrij duidelijk bij het laatste kamp

Ja, dat moet je mijn inziens willen. Anders is een term nutteloos om bijvoorbeeld muziek binnen een genre te zoeken. Bovendien helpt het nogal in discussies om te weten waar je het over hebt. Gebruiken we bijvoorbeeld niet dikwijls een beschrijving om te bekijken of we een album wel of niet willen gaan beluisteren. Gezien het bandbreedte-probleem (beperkte hoeveelheid tijd etc) is het juist heel nuttig. Een goede aanduiding is een beetje als de kustlijn van een land. Het is duidelijk genoeg om een grens aan te geven, maar als je heel scherp kijkt kun je over de randgevallen twisten. Chevy brengt mijn inziens geen enkele scherpte aan.

Daarbij moet ik dan wel weer gelijk opmerken dat er vast en zeker gebieden zijn waar ik zelf ook niet afdoende onderscheid maakt tussen verschillende termen. Dat zijn dan ook de genre's waar ik simpelweg te weinig kennis van zaken heb. Hopelijk spreekt iemand me tegen die tijd ook (gemotiveerd) tegen.

Nee, dat moet je niet willen, zeker niet als je de genres erg klein en beperkt met scherpe grenzen probeert te maken. Genres binnen muziek zijn wat mij betreft maar erg beperkt bruikbaar; vooral voor een erg vlotte, erg brede categorisering. Grenzen tussen genres zijn te vaag of bestaan niet, en er zijn teveel artiesten die zich in meerdere genres bevinden. Voor mij werkt het een stuk beter om wat bands betreft te associëren. Een voorbeeld hiervan is de band The Mayan Factor. Het staat op progarchives als Crossover Prog, dus zal Misterfool het vast geen prog vinden. Ik heb het ooit ontdekt via last.fm, het stond bij recentere prog bands zoals Oceansize, Karnivool, Rishloo. Die vind ik allemaal tof, en The Mayan Factor was ook tof. Is het prog? Weet ik niet. Prog invloeden heeft het wel, maar ook o.a. nu-metal.

Wat ik aan mezelf merk is dat ik een voorkeur heb voor verhalende songs en een overschot aan emotie. Dat is vaak te vinden in prog, maar dat betekent ook dat ik prima andere genres kan waarderen. Inderdaad is het zo dat een beschrijving erg waardevol is in het bepalen of het de moeite waard is een band of nummer te checken of niet. Het genre is wat mij betreft een van de minder waardevolle dingen in een dergelijke beschrijving, vooral als je dieper wil dan één van de grotere bakken zoals jazz, rock, pop, hiphop. Dan heb ik liever associaties met bands in plaats van eindeloos kleinere subgenres.

Totalbiscuit is ook een notoire purist, waar ik weinig mee kan. Ben hem overigens wel dankbaar voor Renowned Explorers: International Society (is dat een roguelite, een 4x, een strategy game, een turn based strategy, een final fantasy tactics-like? Ik zou het genreoverstijgend noemen). Ik vermijd racing games in het algemeen ook, en dat betekent niet dat ik iets als GTA wil mijden omdat het racing elementen heeft. En binnen het genre roguelites vind ik Binding of Isaac en Rogue Legacy geweldig, maar Spelunky niet. En die werden vroeger beschreven als roguelikes, zoals Dungeons of Dredmor ook was. Die vond ik ook wel leuk. Die vier games zou je zeker wel tegenkomen in dezelfde conversaties, een beetje zoals last.fm werkt met het associëren van bands.

Het is prima om bands of nummers in genres te kunnen indelen, maar het heeft wat mij betreft in ieder geval beperkte waarde. Ik heb meer aan uitgebreidere beschrijvingen.

Crossover Prog vind ik een onzinnige term. Sommige daaronder gecategoriseerde artiesten maken symfo (ik noem: Phideaux, Big Big Train of een Oldfield) en sommige artiesten maken geen progrock(Kate Bush, Roxy Music). Ik kan me echter wel voorstellen dat mensen de tweede plaatkant van) Kate Bush- Hounds of Love progrelated vinden. Ik ken the Mayan Factor niet en ik kan dan ook geen zinnig oordeel vellen over hoe hun muziek dient te worden ingedeeld.

Ik ben het vaak (maar zeker ook niet altijd) eens met TB en eenzelfde houding dient mijn inziens ook op de indeling van muziek te worden toegepast. Je zult me dan waarschijnlijk ook een purist vinden. . Ik merk enkel op dat ik me bij rogue-like een duidelijk beeld kan vormen (Dungeons of Dredmor of Swords of the Stars: The Pit etc) en de videogames onder rogue-lites zo breed en verschillend zijn(Wat heeft Downwell in godsnaam te maken met FTL, of met Heavy Bullets?), dat de term al nauwelijks een onderscheidend vermogen heeft.

Rogue-lite is inderdaad een matige term. Verder dan 'procedurally generated' en, in de meeste gevallen, een soort metaprogressie door de game ondanks dat je run wel afloopt (items unlocken voor volgende runs bijvoorbeeld) kom ik niet. Downwell en Heavy Bullets ken ik niet.

Mij lijkt prog een net zo onhandig genre. Zelfs binnen de oude bands staan bijvoorbeeld Van Der Graaf Generator en Pink Floyd mijlenver van elkaar.

Dat ben ik dus niet (geheel) met je eens. Het Wagneriaanse hebben die bands gelijk. Dat is onderscheidend, mits het niet verder wordt verwaterd. Iets waar Chevy hard mee bezig is.

Overigens is rogue-lite al een hele verbetering op wat doorgaans wordt gebezigd. TB is een van de weinigen die de term lostrekt van rogue-like. Het kan wellicht zelf onderscheidend werken in combinatie met een tweede term. Rogue-lite platformer, kan ik me namelijk wel iets bij voorstellen. Maar goed, verdere discussies hierover passen beter bij Gamesmeter.

Nee, een ad hominem is toch echt wat anders.

Volgens mij heeft Chevy zichzelf voldoende met disclaimers over het zoeken van grenzen (en het er soms ver overheen gaan) ingedekt om niet bij elk liedje wat hij plaatst met een puristisch verhaal om de oren geslagen te worden. Staat het lijstje wat hij dropt je niet aan, dan zoek je je vertier toch elders? En een discussie over wat prog is en wat niet kan inderdaad best interessant zijn (al zijn daar in het verleden hier en elders al vele pogingen toe geweest en geloof ik niet dat daarvan ook maar eentje tot een alomvattende conclusie gekomen is), maar daar zijn op dit forum geschiktere plekken voor.

Ik kan mij herinneren hier de vorige keer (25 maart?) gelezen te hebben dat Misterfool het voor gezien zou houden in dit topic. Gelukkig is hij op deze bewering terug gekomen. De prog lijst vind ik niet bijster interessant (sorry Chevy, gewoon niet helemaal mijn kopje thee) maar het 'dit is geen prog' geklaag is wel erg vermakelijk.

Helaas net terug van een ziekte, dus mijn belofte aan vigil liet nog even op zich wachten.

28. Funkadelic - Maggot Brain
http://blurtonline.com/wp-content/uploads/2014/11/Funkadelic-early-4.jpg
Wat valt er te zeggen over dit nummer dat zich zo lastig in een hokje laat plaatsen? Funk, psychedelica, acid rock, blues, alle termen komen langs om dit nummer te beschrijven. Ik heb zelfs de term "progressive soul" (of psychedelic soul) voorbij zien komen. Overigens uitsluitend toebedeeld aan Funkadelic, en wellicht Parliament. Vroege Pink Floyd? Jimi Hendrix? Prince? Ergens daartussen vind je Maggot Brain. Ondertussen laat Eddie Hazel zijn gitaar nog even doorgillen. Of het prog is, hangt denk ik af van in hoeverre je psychedelica (een van de grootste invloeden op de klassieke prog) wel of niet meetelt in het progressieve muzieklandschap.

29. Godspeed You! Black Emperor - Blaise Bailey Finnegan III
http://hearnebraska.org/wp-content/uploads/2016/01/godspeed-you-black-emperor-with-xylouris-white-at-slowdown-627x270.jpg
Eerder kwam al Explosions in the Sky langs, maar GY!BE is dan toch wat minder stereotype post-rock en wellicht daardoor wat meer geschikt om als prog te kwalificeren. Als ik het heb over ongrijpbare, als van hoger af gezonden muziek, gaat het over dit soort muziek. Tot zover het Efrim-evangelie, overigens. De manier waarop GYBE haar muziek aanvliegt, het zijn volwaardige conceptalbums. Bij uitstek prog dus. Wat mij ook te binnen schiet: is deze band de trage post-rock variant van King Crimson?

Zijn de Sex Pistols de volgende nominatie chevert. Dead Kennedy's zijn politiek ook progressief, misschien is dat ook wel een lijntje die je aanstaat. Als je de grote vergaarbakshow ervan gaat maken, ga dan ook all the way.

Beste Misterfool,

Bedankt voor de suggestie. Helaas is de D al gepasseerd, dus de Dead Kennedys kan niet meer meegenomen worden. De mogelijkheid van de Sex Pistols zal nader onderzocht worden. In de komende weken zal hierover uitsluitsel gegeven worden. Het meedenken wordt in ieder geval gewaardeerd.

Met vriendelijke groeten,
chevy93

30. Golden Earring - Eight Miles High
https://i2.wp.com/ondergewaardeerdeliedjes.nl/wp-content/uploads/2016/07/Golden-Earring-Winterland-1975-710x300-crop.jpg
18 minuten lang klokt het nummer, maar maakt dat een nummer gelijk progressief? Uiteraard niet. Toch gaat deze cover voor mij verder dan blues met een sausje psychedelica. Je kunt je afvragen of Golden Earring niet te… voorspelbaar is, te weinig virtuoos om tot de prog gerekend te worden. Moet zeggen dat de nummerkeuze niet gemakkelijk was. Ik denk dat ze bij hun overgangsperiode van hun vroegere jaren tot de hardrock van Moontan nog het meest als 'prog' te bestempelen zijn.

Arrie; daar heb je ze.

31. Grandaddy - He's Simple, He's Dumb, He's The Pilot
http://www.theskinny.co.uk/assets/production/7275/7275_widescreen.jpg
Dit is allesbehalve de zoveelste indie slash lo-fi band. Met inventieve studioskills tillen ze een op zichzelf vrij simpel nummer naar (letterlijk en figuurlijk) grote hoogten. Aangezien nieuwe muzikale hokjes bedenken even zinloos als leuk is: zou progressieve indie rock zo klinken?
The Grandeur of Grandaddy | PopMatters

32. Green Day - Jesus of Suburbia
http://www.maxazine.nl/wp-content/uploads/2016/08/image-2016-08-111.jpg
Muzikaal kunnen we hier kort over zijn. Daar waar Grandaddy uitblinkt in subtiliteit, is er bij Green Day juist geen enkele sprake van. En juist het bedachtzame, de subtiele harmonie is een van de voornaamste pluspunten van de prog. Niet voor niets was de punk ongecomprimeerd, rauw en ‘to the point’. Aan de andere kant is het wel een verhalend nummer, opgedeeld in vijf partitures. Waar kennen we dat ook alweer van?

Niet geheel onbelangrijk (ook duidelijk op de foto te zien) is dat Golden Earring die periode een vijftal werd door de uitbreiding met toetsenist R-J Stips die al furore had gemaakt als oprichter en bandleider van het symfonische artgezelschap Superster