" he made my big toe jump up in my boot "
- Little Richard over een nog piepjonge Jimi Hendrix

Al 45 jaar zoek ik naar deze ervaring en tot op de dag van vandaag ben ik een zeer tevreden afnemer. Beste gitarist zus en beste gitarist zo...allemaal prima maar ik beschouw het niet als een wedstrijd. Het gaat om die grote teen, om het gevoel, mijn gevoel.

Shawn Lane ja, Steve Vai nee.
Beiden fabelachtige gitaristen maar één komt aan en de ander staat voorlopig langs de lijn.
Mijn favorieten zijn talrijk, beginnend bij The Bluesbreakers family tree en via toppers als Hendrix, Sumlin, Bolin en Holdsworth luister ik de laatste jaren naar geweldenaars als Guthrie Govan, RonThal (Bumblefoot), Sean Costello en de twee turven hoge Corby Yates.

Vooral laatstgenoemde zorgt voor the big toe experience. Naast fenomenaal spel is er ook iets met zijn fysiek, met zijn motoriek. Bekijk de spaarzame filmjes op het net en hopelijk zal die grote teen lekker opspelen.Helaas heeft de aan schizofrenie lijdende Corby enkele weken gelden een einde aan zijn nog korte leven gemaakt en zal ik het moeten doen met een handjevol moeilijk verkrijgbare cd's en een paar gruizige beelden.

"everybody here with hearts, any kind of hearts... and ears"
- Jimi Hendrix

John Fahey

Nee, drs. John.

Fahey is in kringen van liefhebbers van akoestisch gitaar een instituut. Wel aardig om op te merken dat Fahey in lang vervlogen tijden een hele goede vriend was van Alan Wilson en Bob Hite van Canned Heat en dat hij de slechtziende Alan Wilson de bijnaam Blind Owl (Al) gaf. Canned Heat zou overigens buitengewone gitaristen voortbrengen als Henry Vestine, Harvey (Hot Stuff-Stones) Mandel en de weinig bekende Joel Scott Hill. Joel Scott Hill's solo album LA Getaway (1971) op Atlantic is een juweel, moeilijk te vinden, maar een juweel.

Corby Yates 1981 - 2012

Lekker hoor

Corby Yates soundscaping I Hear My Train Coming
Hovenier Hendrix zou trots zijn

Wow. Te gek! Toffe gitaar ook.

Onbegrijpelijk dat hij dat met een plectrum speelt.

Het klinkt echt nergens naar. Die plectrum maakt alles houterig en hakkend en ik vind 't sowieso grotendeels maar gepingel.

Dat kan een Bert Jansch veel mooier en gevoeliger

Ik vind Bert Jansch ook totaal niet te vergelijken met Carson McWhirter. Het gevoelige zit inderdaad niet in zijn spel, wel iets hypnotiserends. Heb je het hele filmpje gekeken? Of alleen het eerste stukje, de tweede helft vind ik fantastisch. Op elektrische gitaar is hij trouwens ook virtuoos.

Volledige video. Ik geloof best dat hij wel kan spelen, maar hij moet in dit nummer wel iets aan de vorm/uitwerking doen.

Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar ik hou juist wel van die manier van spelen. Als ik ergens niet tegen kan is iemand die helemaal perfect speelt (of zingt, drumt etc.).

Er is een verschil tussen bewuste imperfectie of imperfectie omdat je niet beter kan. Het laatste heb ik niet zo heel veel bewondering voor.

Luister hier naar een van de meest ondergewaardeerde en een van mijn favoriete metalgitaristen:




We hebben het over Denis "Piggy" D'Amour!

@Ziegler

Dat is inderdaad een verschil. Ik heb ook geen bewondering voor iemand OMDAT hij niet perfect speelt maar omdat het me raakt of omdat ik de compositie goed vind ofzo. Het is nou eenmaal zo dat ik vaker wordt geraakt door zangers of gitaristen die niet perfect zingen of spelen. Ik krijg dan veel meer emotie door. In dit geval maakt het mij niet uit dat hij niet perfect speelt omdat ik helemaal op kan gaan in de muziek.

Will Oldham of Bob Dylan kunnen echt niet beter zingen dan dat ze nu doen. Is dat bewuste imperfectie volgens jou? Bij hen gaat het toch ook om meer dan de zang alleen.

Nee. Bob Dylan is imperfect, omdat hij niet beter kan. Ik vind over het algemeen een uitvoering van een Dylan song door iemand die wel kan zingen veruit te prefereren boven 'de meester' zelf. Hetzelfde geldt voor Neil Young. Slechte zanger. Goede liedjesschrijver.

Oke, duidelijk. Dan hebben we dus duidelijk een andere smaak.

Niet? Ik heb qua muzikale keuzes best wel 'ns associaties met Jansch, vooral in het begin. Toegegeven dat er daardoor ook wel tussendoor andere stukjes zitten, maar ook halverwege en aan het einde heb ik Jansch-associaties, maar dat zal dan wel aan mij liggen. Toch blijf ik van mening dat zoiets met fingerpicking mooier klinkt.

Verder kan ik me bij het betoog voor minder zuiver zingenden absoluut aansluiten - als de artiest er zelf maar vrede mee heeft, of het niet probeert te verbloemen, kan het juist een éxtra effect hebben. Het verschil tussen goed proberen te zingen en een valse noot raken, en een valse noot raken, maar dat niet erg vinden, is best groot. Ook met gitaar wel zo.

Het fascinerende van het filmpje van oceanvolta vond ik de haast autistische manier van gitaar spelen, en de techniek die niet echt eerder heb gezien.

Ik gooi ook even een duit in het zakje, met een filmpje van Bola Sete die met zijn gitaar spel de overige bandleden haast overbodig maakt.

Zo. Die kan inderdaad spelen. Nog nooit van de man gehoord.

Dit blijft één van mijn favorieten:

Niet echt mijn favoriete sub-genre in de Jazz, maar ik heb toch van het filmpje en vooral ook van het gitaarspel genoten.
Thnx.

Misschien heb ik deze al eens gepost, maar hij is goed genoeg om nog eens te tonen:




Ik geloof niet dat iemand Robby Krieger nu nog wil nomineren?

Ik ga volledig mee in het betoog van Oceanvolta en Masimo. Zo heeft Neil Young een stuk minder technische vaardigheden dan onze jan Akkerman(focus), maar ik vind hem niet eens half zo indrukwekkend als Young

Naast Neil Young , Mike Oldfield en Robert Fripp vind ik ook Manuel Göttsching een heel interessante gitarist. Hij heeft mijn inziens een heel bijzondere trance-achtige stijl van gitaar spelen.




Het akoestische gitaargeweld hierboven doet mij dan weer vrij weinig.

Lonnie Johnson wordt beschouwd als de uitvinder van de gitaarsolo, as we know it. De Brit Tony Donegan was zo onder de indruk van 's mans kunnen dat hij als Lonnie Donegan door het leven ging. Lonnie Donegan schonk Engeland de skiffle rage en duizenden gitaristen gingen aan de snaren. En skiffle gaf ons natuurlijk The Quarrymen. Thank you Mr Lonnie Johnson.


Met een sympathiek intro van Sonny Boy Williamson II.

The Govanor with his Aristocrats

@Stijn
Ik had al eens betoogt dat de rechterhand bij gitaarsspelen het belangrijkste is. Dat geldt zeker voor Asturias. Heeft bij mij ook enige tijd op de muziekstandaard gestaan. Moeilijk stuk.

Heb me er ook wel eens aan gewaagd, maar heel erg ver kom ik niet. Ik speel dan ook nooit klassiek en zoiets vereist een hele behoorlijke basis. Harmonie toepassen op een gitaar kan best wel lastig zijn.

Ik kan hem wel spelen, maar zo mooi en vloeiend als op jouw video lukt het me niet.